1 พระสนมหวนชะตา

1

พระสนมหวนชะตา

เสียงกรีดร้องสะท้อนก้องไปทั่วตำหนักงดงามที่ครั้งหนึ่งเคยเปี่ยมด้วยความสงบสุข บัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นนองเลือด เหล่าทหารในชุดเกราะเหล็กยกดาบฟาดฟันมิปรานี ร่างอันบอบบางของหญิงสาวในวังหลังล้มลงทีละคน เลือดสีแดงสดแผ่กระจายราวดอกเหมยต้องน้ำค้างยามหนาว

เบื้องหน้าผู้คนทั้งหลาย บุรุษผู้หนึ่งยืนสูงตระหง่านในอาภรณ์นักรบ ใบหน้าคมเข้มดุดัน เขาคือ องค์ชายสิบสาม ผู้ก่อการกบฏและนำทัพเข้ายึดวังหลวงด้วยมือนี้เอง ดวงตาคมคู่นั้นเย็นเยียบประหนึ่งคมกระบี่ สะท้อนเพลิงไฟและคราบเลือดรอบกาย

“เจ้ายอมสวามิภักดิ์หรือไม่” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอื้อนเอ่ยถามพระสนมรองที่นั่งคุกเข่าสั่นระริก เบื้องหน้าคือทางตันแห่งชีวิต นางตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว รีบก้มหน้ากราบพลางเปล่งเสียงสะอื้น

“หม่อมฉัน… ยอมเพค่ะ โปรดไว้ชีวิต…” คำพูดนั้นยังไม่ทันสิ้นดี คมดาบในมือองค์ชายกลับตวัดลงโดยไร้ซึ่งลังเล ศีรษะของสตรีนางนั้นพลันหลุดร่วง เลือดแดงฉานไหลนองพื้น

องค์ชายสิบสามเช็ดคมดาบด้วยชายผ้าของผู้ตาย ใบหน้ามิได้ปรากฏความสาสมใจหรือโกรธแค้น มีเพียงความเย็นเยียบประหนึ่งหิมะกลางเหมันต์ ก่อนทอดสายตาไปยังเหล่าสนมที่เหลืออยู่เอ่ยเสียงเรียบเย็น

“ผู้ใดยอมเพียงเพื่อเอาตัวรอด… ล้วนคือคนทรยศ”

…

กำแพงวังอันรุ่งโรจน์ บัดนี้กลับเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดและเงาเพลิงลุกโชน เหล่าทหารชุดเกราะคุมตัวสตรีนางหนึ่งเข้ามา—ไป๋หลิงฮวา พระสนมเอกผู้เลอโฉม อาภรณ์ไหมสีอ่อนที่เคยงามสง่าบัดนี้เปื้อนฝุ่นและคราบน้ำตา ทว่าความงามบนดวงหน้ายังคงส่องประกายสะกดสายตาทุกผู้คน

นางถูกผลักให้คุกเข่าลงเบื้องหน้า เยวี่ยหาน องค์ชายสิบสามในชุดเกราะนักรบ เขายืนสูงเด่น ใบหน้าเปื้อนเลือดแต่กลับเผยรอยยิ้มเย็นเยียบประหนึ่งคนสิ้นสติ

“ท่าน… เสียสติไปแล้วหรือ เหตุใดต้องก่อการนองเลือดเยี่ยงนี้” ไป๋หลิงฮวามองเขาด้วยแววตาหวาดหวั่น เสียงสั่นเครือเอ่ยถาม

“เสียสติหรือ… ฮ่า ฮ่า… ทั้งหมดนี่ล้วนเพื่อเจ้า! ข้าจะโค่นบัลลังก์ ขึ้นครองราชย์ แล้วเจ้าจะได้เป็นไทเฮาดังใจสมปรารถนา… เจ้าไม่ดีใจหรือ หลิงฮวา?”เยวี่ยหานหัวเราะในลำคอ ดวงตาพราวระยับด้วยความบ้าคลั่ง

เสียงหัวเราะสะท้อนก้องไปทั่วโถงวัง ราวปีศาจกรีดกรายกลางเพลิงนรก ไป๋หลิงฮวาหน้าซีดเผือด ดวงตาสั่นระริก นางส่ายหน้าช้า ๆ น้ำตาไหลริน

“มิใช่เช่นนั้น… ข้าไม่เคยปรารถนาให้เป็นเช่นนี้เลย… ตอนนี้… ตอนนี้ข้ากำลังตั้งครรภ์… เป็นพระโอรสของฝ่าบาท… ข้าไม่อาจเป็นของท่านได้”

คำพูดนั้นประหนึ่งสายฟ้าฟาดลงกลางใจ ความเงียบงันครอบคลุมเพียงชั่วขณะ ก่อนรอยยิ้มบนใบหน้าเยวี่ยหานบิดเบี้ยวกลายเป็นหัวเราะราวคนบ้าคลั่งยิ่งกว่าเดิม เสียงหัวเราะก้องสะท้าน ท่ามกลางเปลวเพลิงและสายตาหวาดกลัวของสนมเอกผู้เลอโฉม…

....

เสียงหัวเราะบ้าคลั่งก้องสะท้านไปทั่วกำแพงวัง เยวี่ยหานสะบัดดาบในมืออย่างไร้ทิศทาง แววตาสับสนคลุ้มคลั่ง ร่างสูงในชุดเกราะแดงฉานเต็มไปด้วยคราบเลือด

“ไป๋หลิงฮวา! ทุกสิ่งทุกอย่างที่ข้าทำ… ล้วนเพื่อเจ้า! แต่เจ้า…เจ้ากลับไม่รอข้า!” เสียงคำรามสะเทือนดุจฟ้าฟาด ดวงตาแดงก่ำแทบหลั่งน้ำตา

“ไม่เป็นไร… ข้าจะรอวันที่เจ้าคลอดลูกออกมา แล้วข้าจะฆ่ามันด้วยมือของข้าเอง จากนั้น…เราจะได้ครองรักกันอย่างมีความสุข…เพียงเราสองคน!” เขากัดฟันแน่น ก่อนยกดาบขึ้นชี้ไปยังนาง เอ่ยเสียงต่ำดั่งปีศาจ

ไป๋หลิงฮวาหน้าซีดเผือด ส่ายหน้าด้วยน้ำตานอง ดวงใจบีบคั้นราวจะแหลกสลาย นางผลักร่างทหารออก วิ่งพุ่งไปยังเชิงกำแพงสูงแห่งวังหลวง

“หลิงฮวา! เจ้าหนีข้าไปมิได้!” เยวี่ยหานคำรามลั่น วิ่งตามนางไปทุกย่างก้าว

ลมหนาวโบกสะบัด ชายอาภรณ์นางพลิ้วไหวบนยอดกำแพงสูง ไป๋หลิงฮวาหันกลับมองเขาครั้งสุดท้าย น้ำตาเอ่อคลอ นางเปล่งเสียงสะท้อนใจ

“เยวี่ยหาน… ทุกสิ่งที่เกิดขึ้น ล้วนเพราะข้าเอง เพราะความทะเยอทะยานต่ำตม ข้าอยากได้อำนาจ อยากได้ตำแหน่งไทเฮา ข้าทำผิดต่อท่าน… ผิดต่อฝ่าบาท… หากจะต้องชดใช้บาปนี้ ก็ให้ข้าชดใช้ด้วยชีวิตเถิด!”

สิ้นคำ เสียงร้องสะท้อนเศร้าก็ขาดหายไปพร้อมกับร่างบอบบางที่พุ่งกระโจนลงจากกำแพงสูง สายลมพัดแรงพลิ้วพาอาภรณ์นางร่วงหล่นประหนึ่งกลีบดอกเหมยปลิดขั้ว

เยวี่ยหานหยุดนิ่ง คมดาบในมือสั่นระริก ดวงตาเบิกกว้าง เขาตะโกนเรียกนามนางด้วยเสียงแตกพร่า ร่างสูงคุกเข่าทรุดลงบนหินเย็นแข็ง เสียงหัวเราะและเสียงร้องไห้ประสานกันดุจเสียงวิญญาณที่หลงทาง…

…

เสียงน้ำกระเซ็นดังสะท้อนก้องในหู เด็กหญิงสะดุ้งเฮือกพลันลืมตาขึ้น ลมหายใจขาดห้วง มือเล็กตะเกียกตะกายคว้าขอบสระ แม่นมเหรินรีบโอบประคองด้วยน้ำตานองหน้า

“พระสนมหลิงฮวา! ฟื้นเถิดเพคะ… โชคดีเหลือเกิน!”

สาวใช้และองครักษ์ผู้ภักดีต่างกรูกันเข้ามา สีหน้าตื่นตระหนกพลางถอนหายใจอย่างโล่งอก ไป๋หลิงฮวายกดวงตากลมใสมองทุกผู้คนอย่างไม่เชื่อสายตา พวกเขาล้วนยังอยู่ ยังมีชีวิตอยู่ ทั้งที่ตามความทรงจำของนาง พวกเขาล้วนสิ้นไปนานแล้ว

นางเงยหน้ามองเงาสะท้อนในกระจกทองเหลือง ใบหน้าของเด็กหญิงวัยเพียงสิบสองปี ดวงตาใสกระจ่างเหมือนหยดน้ำฝน มิใช่พระสนมเอกผู้เลอโฉมผู้ถูกชิงชังและหวาดเกรงในวังหลัง หัวใจหลิงฮวาเต้นระรัว นางมิอาจห้ามน้ำตาที่เอ่อคลอได้

“สวรรค์… ข้าย้อนคืนมาเมื่อแปดปีก่อนจริง ๆ หรือ…”

ขณะเดียวกัน ความทรงจำชัดเจนยิ่งนัก ยามนี้นางคือหนึ่งใน “สี่พระสนมเอก” แห่งวังหลังที่เพิ่งถูกโปรดเกล้าเข้ามาใหม่ ๆ ร่างนี้ยังสดใส แต่ตำแหน่งกลับสูงส่ง นั่นหมายความว่า เส้นทางแก่งแย่งในวังหลัง กำลังเริ่มขึ้นอีกครั้ง

…

ห้องนอนเงียบสงัด แสงโคมไฟน้ำมันส่องสะท้อนเงาจางบนผนังไม้ ร่างเล็กของเด็กหญิงวัยสิบสองปีเอนกายอยู่บนตั่งนอน ผ้าห่มไหมบางเบาห่มคลุมถึงอก มือเรียวเล็กวางพาดบนหน้าท้อง นัยน์ตากลมใสทอประกายหม่นหมองเกินกว่าเด็กวัยเดียวกันจะมี

ไป๋หลิงฮวา ถอนหายใจยาว ราวกับเสียงนั้นพาเอาความขมขื่นในอกหลุดร่วงออกมา นางหลับตาลงแต่กลับเห็นภาพอดีตชาติวาบขึ้น โลหิตไหลนองพระราชฐาน น้ำตาสตรี เสียงกรีดร้องแย่งชิงตำแหน่ง ลามไปถึงวังหลวงจนราชสำนักสะเทือน

ชาติก่อน นางมิใช่เพียงพระสนมเอกผู้งามเลิศ หากแต่เป็นหญิงที่ แทรกแซงทุกสิ่งให้อยู่ในกำมือ ตั้งแต่ตำหนักในวังหลังไปจนถึงราชกิจทั้งหลายในวังหน้า ทว่าอำนาจและเกียรติยศที่ไขว่คว้า กลับนำพานางไปสู่จุดจบอันอเนจอนาถ

แววตาน้อยคู่นั้นพราวด้วยหยาดน้ำใส นางพึมพำเสียงแผ่ว

“เกิดใหม่ครานี้… ข้าไม่ขอแก่งแย่งชิงดี ไม่ขอเป็นใหญ่เหนือผู้ใด ไม่ขอพึ่งพิงสามี…หรือชายใดอีกแล้ว”

ริมฝีปากเล็กเม้มแน่น มือกำผ้าห่มไว้มั่น ความเย็นเยียบในใจค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว

ชาติก่อน… ตอนที่ฮ่องเต้ล้มป่วย นางเคยมีโอกาสนั่งเคียงข้าง ช่วยตัดสินราชกิจแทน นั่นทำให้นางได้ศึกษากิจการทั้งหลายในแผ่นดิน ทั้งการค้า เส้นทางบกน้ำ ราคาธัญพืช และอำนาจของพ่อค้าตระกูลใหญ่

ครั้งนี้ นางหวนคืนสู่วัยเยาว์อีกครา หากสวรรค์ยังเมตตา นางจักใช้ความรู้เหล่านั้นเป็นเกราะกำบัง มิใช่เพื่ออำนาจ หากเพื่อให้ตนเอง ยืนหยัดอยู่ได้โดยไม่ต้องอิงใคร

ไป๋หลิงฮวาลืมตาขึ้น ดวงตากลมที่เคยหม่นเศร้าเปล่งประกายเจิดจ้าราวแสงดาวกลางรัตติกาล เสียงลมเบา ๆ นอกหน้าต่างพัดลอดเข้ามา ดุจพยานรับรู้คำปณิธานใหม่ของสตรีผู้หวนคืนจากความตาย…