2 พระสนมตัวน้อย

2

พระสนมตัวน้อย

รุ่งอรุณแห่งฤดูใบไม้ผลิ แสงอาทิตย์สาดทอผ่านม่านหมอกบางเบา บริเวณสวนหลวงแต่งแต้มไปด้วยสีสันของดอกเหมยและโบตั๋นที่เบ่งบานหอมกรุ่น บรรยากาศในวันงานชมบุปผาคึกคัก เหล่าข้าหลวงสาวพากันจัดวางโต๊ะชาและขนมหวานอย่างประณีต

พระสนมเอกทั้งสี่ทิศล้วนมาปรากฏกายพร้อมหน้า พระสนมทิศเหนือ หลิวเยี่ยน งามสง่าเย็นเยียบดังหิมะ พระสนมทิศใต้ ซู่ซู่ อ่อนหวานเปี่ยมเสน่ห์ดังสายลมร้อน พระสนมทิศตะวันตก ฮุ่ยหรง งามเล่อโฉมเฉียบแหลมประหนึ่งแสงอาทิตย์อัสดง และ… พระสนมทิศตะวันออก ไป๋หลิงฮวา เด็กหญิงวัยเพียงสิบสองในอาภรณ์แพรไหมอ่อนบาง สีหน้ายังละมุนเยาว์

เมื่อร่างเล็กของหลิงฮวาก้าวเข้าสู่ลานชมบุปผา สายตาของเหล่าพระสนมทั้งหลายก็พลันทอดมองด้วยแววเหยียดหยาม แววตาล้อเลียนและหัวเราะเยาะดังแผ่วเบาในหมู่สาวใช้ หากเป็นชาติก่อน นางคงกำหมัดแน่น สะสมความเจ็บแค้นในใจราวไฟสุมเถ้า แต่บัดนี้… ไป๋หลิงฮวาเพียงยกดวงตาใสกระจ่างทอดมองบุปผาเบื้องหน้า

สายลมอ่อนพัดพากลีบดอกเหมยปลิวร่วง นางยกมือเล็กอ่อนบางรองรับแผ่วเบา ริมฝีปากคลี่ยิ้มจางประหนึ่งมิได้ยินเสียงใด ๆ

“ความงามของดอกไม้… ย่อมมิได้บานเพื่อตอบโต้กับใคร หากแต่บานเพราะเป็นธรรมชาติของมันเอง” นางรำพึงในใจ แววตาสงบเย็นเยือก ราวกับได้ซึ้งถึงรสพระธรรมอย่างแท้จริง

ยามนี้ นางมิได้รู้สึกโกรธ มิได้รู้สึกเจ็บแค้น มีเพียงความสุขอันเรียบง่ายที่ได้มองเห็นแสงตะวันอุ่นส่องผ่านกิ่งไม้ ได้กลิ่นดอกเหมยโชยกรุ่นอยู่รอบกาย สิ่งที่ในอดีต นางเคยมองข้ามไปโดยสิ้นเชิง

….

เสียงฆ้องแผ่วดังลั่นทั่วท้องพระโรง ฮ่องเต้ผู้ชราก้าวเข้ามาในงานพร้อมขุนนางราชบริพาร เสียงบ่าวไพร่ก้มกราบกึกก้องไปทั่ว พระองค์ก้าวช้า ๆ ไปประทับยังบัลลังก์สูง ก่อนค่อย ๆ เอนกายลงบนเก้าอี้งามแกะสลักรูปมังกร สายพระเนตรหม่นลึก ร่องรอยแห่งกาลเวลาฉายชัด

ตั้งแต่การสิ้นพระชนม์ของไทเฮาเมื่อสองปีก่อน ฮ่องเต้ยังมิได้แต่งตั้งผู้ใดขึ้นแทน บัดนี้ในวังหลังจึงมีเพียงเหล่าพระสนมมากหน้าหลายตา สลับกันชิงดีชิงเด่นท่ามกลางความว่างเปล่าแห่งอำนาจ

แม่นมเหรินประคอง ไป๋หลิงฮวา ให้ก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งที่นั่งฝั่งขวา เบื้องที่จัดไว้สำหรับองค์ชายองค์หญิง นางนั่งเรียบร้อยกลางหมู่ขุนนางและราชวงศ์ หัวใจเต้นระส่ำเมื่อสายตาคู่เล็กค่อย ๆ กวาดมองไปรอบกาย

ทันทีที่ดวงตาของนางสบเข้ากับ องค์ชายสิบสาม หัวใจหลิงฮวาแทบหยุดเต้น

เด็กหนุ่มวัยสิบห้าชันษา ใบหน้างดงามงามละมุนต่างจากเชื้อพระวงศ์พี่น้องคนอื่น ท่าทางสงบเสงี่ยมอ่อนน้อม แต่แววตากลับหม่นเศร้าประหนึ่งท้องฟ้ายามเหมันต์ องค์ชายผู้นี้กำเนิดจากพระสนมชั้นกลางผู้เคยเป็นที่โปรดปราน ทว่านางกลับต้องสิ้นวาสนาเพราะข่าวคบชู้กับขันที ถูกขับไล่ออกจากวังอย่างน่าอัปยศ ชะตากรรมมืดมนจึงตกอยู่กับบุตรชาย

ดังนั้น องค์ชายสิบสามจึงเป็นที่กดขี่กลั่นแกล้งของพี่น้องอยู่ไม่เว้นวาย นางมองเขานั่งท่ามกลางเสียงหัวเราะหยอกเย้าขององค์ชายองค์หญิงทั้งหลาย แต่บนใบหน้านั้นกลับไม่ปรากฏรอยยิ้ม มีเพียงแววตาเศร้าหมองที่มิอาจปิดบังได้

ไป๋หลิงฮวาใจหวาม ความสงสารผุดขึ้นท่วมท้นในอก…ทว่าเพียงพริบตา ภาพหนึ่งพลันแล่นวาบขึ้นมาในห้วงคำนึง

เยวี่ยหาน ในชุดเกราะนองเลือด คมดาบสะท้อนเปลวเพลิงและเสียงหัวเราะบ้าคลั่ง สายตาของเขายามนั้นเต็มไปด้วยเพลิงพยาบาทและความอาฆาต สั่นสะเทือนจนนางเสียววาบไปทั้งสันหลัง

“ก็เพราะ…แรงกดดันและความหมางเมินในวัยเยาว์นี่เอง…ที่หล่อหลอมเขาให้กลายเป็นปีศาจร้าย…”

ริมฝีปากน้อยเม้มแน่น ไป๋หลิงฮวาก้มหน้าหลบสายตา น้ำชาในถ้วยสั่นระริกด้วยมือเล็ก ๆ ที่กำอยู่ ความกลัว ความสงสาร และความทรงจำที่ย้อนมาประดังประเด เข้าปะทะกันอย่างไม่อาจห้าม…

…

เสียงขับขานของพิณดังคลอเบา ๆ ขณะที่เหล่าพระสนมผลัดกันรินสุราถวายการปรนนิบัติ ฮ่องเต้ชราประทับอยู่บนเก้าอี้มังกร สายพระเนตรทอดมองทุกผู้คนอย่างเงียบงัน พระสนมฮุ่ยหรง ผู้มีรูปโฉมอ่อนหวานพลันเอื้อนเอ่ยเสียงใส

“หม่อมฉันแลเห็นพระสนมไป๋ฮวา ยังเป็นเด็กน้อยนัก ยามทอดพระเนตรองค์ชายองค์หญิงทั้งหลายเล่นกันอยู่ ดูท่าทางก็พลันอยากไปร่วมด้วยกระมังเพคะ”

ถ้อยคำนั้นอ่อนโยนทว่าแฝงหนามคม สร้างเสียงหัวเราะแผ่ว ๆ จากเหล่าพระสนมคนอื่น บ้างยกชายแขนเสื้อปิดริมฝีปาก บ้างปรายตามองด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน

“เด็กเพียงเท่านี้ จะเป็นพระสนมเอกได้หรือ”

“ยังมิรู้จักจะเป็นหญิง จะรู้จักการปรนนิบัติพระองค์ได้อย่างไร

ไป๋หลิงฮวาเพียงก้มหน้านิ่ง ดวงใจกลับสงบอย่างประหลาดหาเป็นชาติก่อน นางคงเงยหน้าขึ้นตวาดสวนให้สิ้นเสียง แต่บัดนี้ นางปล่อยให้เสียงแดกดันเหล่านั้นลอยผ่านราวกับลมวสันต์

ฮ่องเต้ชราที่ศาลาประทับทอดพระเนตรนางอยู่ครู่หนึ่ง พระเนตรหม่นลึกคล้ายแฝงความเอ็นดู ก่อนทรงพยักพระพักตร์

“ไป๋หลิงฮวา เจ้าไปเล่นอยู่กับองค์ชายองค์หญิงทั้งหลายเถิด”

นางขยับกายลุกขึ้น ก้าวเท้าไปทางลานที่องค์ชายองค์หญิงกำลังหยอกล้อเล่นสนุกกัน ร่างเล็กในอาภรณ์สีอ่อนเคลื่อนผ่านสายตาของพระสนมทั้งหลาย ท่ามกลางรอยยิ้มแดกดันที่ยังติดตามมา

“ข้าเพียงอยากหลีกพ้นจากสายตาของพวกเจ้า มิใช่อยากเล่น… หากยังอยู่ตรงนั้นต่อไป เกรงว่าความอดทนของข้าคงมิอาจยืนยาวนัก” แต่ภายในใจ ไป๋หลิงฮวารำพึงเบา ๆ

ใบหน้าน้อยสงบนิ่ง ดวงตาใสทอดมองพื้นดินตรงหน้า แต่ในห้วงลึกของจิตใจกลับเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว ชีวิตใหม่ครั้งนี้ นางจะไม่ตอบโต้ด้วยไฟโทสะอีกต่อไป

…

ไป๋หลิงฮวาเดินทอดน่องไปตามทางกรวดเล็ก ๆ ในสวนหลวง ใบหน้าเล็กหลบเลี่ยงสายตาผู้คน หวังเพียงให้ผ่านพ้นยามนี้ไปอย่างเงียบสงบ

แต่แล้วเสียงโห่ร้องหยาบโลนกลับดังสะท้อนมากับสายลม เสียงหัวเราะของเหล่าองค์ชายผู้สูงศักดิ์กำลังรุมตีร่างเล็กที่ล้มหมอบอยู่กับพื้นไม้ ใบหน้าอันบอบบางนั้นชุ่มไปด้วยเหงื่อและเลือด องค์ชายสิบสาม…

หลิงฮวาก้าวชะงัก หัวใจบีบรัด ความทรงจำในชาติปางก่อนแล่นวาบเข้ามา ภาพบุรุษหนุ่มในชุดเกราะนองเลือดผู้บ้าคลั่ง… นางสะบัดหน้า ตั้งใจจะเดินผ่านไปให้ได้ แต่เสียงร้องเจ็บปวดนั้นกลับติดตรึงในอกจนมิอาจเพิกเฉย

มือเล็กจึงคว้าก้อนหินขึ้นมาโยนแอบไปยังต้นไม้ใหญ่ ก้อนหินกระทบดัง ปึก! ก่อนสะท้อนใส่ศีรษะองค์ชายผู้รุมเร้า ทำให้เด็กหนุ่มเหล่านั้นร้องด้วยความเจ็บตกใจ ก่อนพากันแตกตื่นวิ่งหนีไปอีกทาง ทิ้งไว้เพียงองค์ชายสิบสามที่ยังหอบหายใจอยู่กลางสนามหญ้า

ไป๋หลิงฮวารีบหลบหลังต้นไม้ใหญ่ ลมหายใจสั่นระริก แต่วินาทีถัดมา เด็กหนุ่มที่เพิ่งถูกทำร้ายกลับยันกายขึ้นช้า ๆ สองเท้าก้าวตรงมาทางที่นางซ่อนอยู่

นางเบิกตากว้าง เผลอยื่นมือออกมา เมื่อเห็นตามเนื้อตามตัวของเขาเต็มไปด้วยบาดแผลแดงช้ำ ไป๋หลิงฮวาจึงค่อย ๆ ชูตลับยาสมุนไพรในมือส่งให้ ริมฝีปากขยับเอื้อนเสียงเบาแทบเป็นกระซิบ

“เหตุใด… ถึงไม่สู้กลับ?”

…

ไป๋หลิงฮวาสะดุ้งเฮือกเมื่อคำถามเผลอเล็ดลอดออกจากปาก “เหตุใดถึงไม่สู้กลับ” หัวใจหล่นวูบ นางมิสมควรเอ่ยสิ่งใดกับเขาเลย… เพราะในอดีต คำพูดเช่นนี้เองที่ทำให้นางยื่นไม้ให้เด็กชายสิบสาม ปลุกใจเขาให้ลุกขึ้นสู้ สุดท้ายก่อเกิดปีศาจในคราบกบฏนองเลือดขึ้นมา

แต่ชะตาลิขิต นางเอ่ยคำถามไปแล้ว…

องค์ชายสิบสาม เยวี่ยหาน เงยหน้าขึ้น ดวงตายังหม่นเศร้าจนสะท้อนเจ็บลึก เขาตอบเสียงต่ำ

“ข้าสู้ไม่ได้…” ถ้อยคำเรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่สุมอยู่ในอกมานาน

ไป๋หลิงฮวามองเขาเนื้อตัวเปื้อนดินและเลือด พลันมือเล็กกลับไม่ยื่นไม้ดังชาติก่อน หากแต่ควัก หนังสือสวดมนต์เล่มบาง จากแขนเสื้อ ส่งไปวางไว้ในมือเขาแทน

เยวี่ยหานขมวดคิ้วเล็กน้อย พลิกเปิดหน้าหนังสือทีละแผ่น พลันหัวเราะแผ่วเบาออกมาอย่างไม่เข้าใจ

“เจ้ามอบสิ่งนี้ให้ข้า…ทำไมกัน?”หลิงฮวามิได้ตอบทันที นางเพียงเงยหน้ามองฟ้ากว้างที่กลีบดอกเหมยปลิวโรย ก่อนเอื้อนเสียงอ่อนโยนแต่หนักแน่น

“เวร…ต้องระงับด้วยการไม่จองเวร”

…

เยวี่ยหานก้มลงมองหนังสือสวดมนต์เล่มบางที่เด็กหญิงเพิ่งวางลงบนมือเขา แววตาที่เคยขมุกขมัวกลับฉายประกายประหลาด

เขาพลิกเปิดหน้ากระดาษอีกครั้ง เห็นตัวอักษรที่อ่านยากสำหรับเด็กชายวัยสิบห้าปีเช่นเขา แล้วพลันหัวเราะเบา ๆ เสียงหัวเราะนั้นไม่ใช่การเยาะหยัน หากแต่เป็นความชอบใจประหลาดที่ผุดขึ้นเองโดยไม่รู้ตัว

“ช่าง…แปลกประหลาดยิ่งนัก” เขาพึมพำ

เงยหน้าขึ้นก็เห็นร่างเล็กของ ไป๋หลิงฮวา กำลังก้าวจากไป เสื้อแพรสีอ่อนปลิวพลิ้วตามสายลม ดั่งกลีบดอกเหมยหลุดร่วงไกลจากกิ่งไม้เยวี่ยหานเฝ้ามองจนแผ่นหลังเล็กหายลับไป สองมุมปากพลันโค้งขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่หาได้พบไม่ง่ายในยามที่เขาเผชิญความหม่นหมองมาตลอดวัยเยาว์

มือที่กำหนังสือสวดมนต์กำแน่นขึ้นราวกับสิ่งนี้มีค่านักหนา

รอยยิ้มอ่อนบางยังคงอยู่บนริมฝีปาก แววตาซ่อนประกายที่แม้แต่เจ้าตัวเองก็มิอาจเข้าใจ ว่านี่คือจุดเริ่มต้นของการผูกชะตาหรือเพียงความบังเอิญแห่งสายลม…