LOGINShare
บทที่ 10
publish date:
2026-08-13 14:07:40บทที่ 10
“คงไม่มียางอายแล้วจริง ๆ…”เสียงของท่านยายเอ่ยออกมาเรียบ…แต่เย็น เย็นเสียจนเหมือนลมหนาวที่พัดผ่านกลางใจนางวางจดหมายลงช้า ๆสายตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจและความผิดหวังที่ไม่คิดจะปิดบัง
“จะให้ยายช่วยหรือไม่”
คำถามนั้นตรงไปตรงมาไม่อ้อมค้อมเพราะสิ่งที่เขียนอยู่ในจดหมายไม่สมควรได้รับความเกรงใจ หว่านหนิงส่ายหน้าเบา ๆ รอยยิ้มบางปรากฏขึ้น แต่ไม่ถึงดวงตา
“ยังไม่ต้องเจ้าค่ะ” คำตอบนั้นสงบแต่แฝงด้วยบางสิ่ง…แผนการ
นางยังอยากอยู่กับท่านยาย ยังอยากใช้เวลากับคนที่รักนางจริงแต่ในขณะเดียวกันนี่คือ โอกาส
โอกาสที่จะทำให้ตระกูลหลินก้มหัวและต้องพึ่งพานาง
“ท่านยาย…”หว่านหนิงเอ่ยเสียงนุ่ม“ข้าอยากได้คนไปช่วยสักหน่อยในเมื่อพวกเขาบอกชัดว่าอยากให้ช่วยเรื่องกิจการพวกเราก็ควรช่วย”
นางหยุดเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อชัดถ้อยชัดคำ
“เปลี่ยนคนที่นั่น…ให้เป็นคนของเรา”
สายตาของท่านยายวูบไหวก่อนจะนิ่งลง
“เจ้าคิดจะลงมือแล้วสินะ…”
หว่านหนิงไม่ตอบแต่รอยยิ้มคือคำตอบ “ท่านยายไปกับข้าได้หรือไม่ อ้างว่าไปช่วยจัดการให้เข้าที่ พักที่เรือนของข้าก็ได้ พวกเขาไม่กล้าไล่หรอก เพราะยังต้องการเงิน”
หญิงชราพยักหน้าโดยไม่ลังเล “ยายจะช่วย”แต่กลับเอ่ยต่อทันที “เพียงแต่อย่าไปพักที่จวนหลินยายมีเรือนอยู่ในเมืองหลวง และ…มันถูกเปลี่ยนเป็นชื่อของเจ้าแล้ว”
หว่านหนิงชะงัก“จริงหรือเจ้าคะ”
“จริง”เสียงของท่านยายอ่อนลง“หนิงหนิงเจ้าไม่ต้องทน”
คำพูดนั้นเหมือนบางอย่างในใจคลายออกหว่านหนิงพยักหน้า แต่ในใจ…กลับแน่นขึ้น
ข้าไม่อยากทนแต่ข้าจะเอาทุกอย่างกลับมา
นางจะไม่เหลืออะไรให้คนพวกนั้นแม้แต่ อีแปะเดียว
แม้การไม่พักในจวนหลินจะทำให้การควบคุมคนในจวนยากขึ้นแต่ก็ไม่ใช่ว่าทำไม่ได้ ตราบใดที่ท่านยายอยู่ข้างนาง ไม่มีใครกล้าก้าวล้ำ ไม่มีใครกล้าปฏิเสธ
วันถัดมาหว่านหนิงเขียนจดหมายตอบลายมือเรียบร้อย ถ้อยคำสุภาพ
แต่ทุกคำ…มีเขี้ยว
นางบอกว่าท่านยายจะไปช่วยจัดการกิจการให้กลับมามีกำไรและจะสอนนางดูแลเรือนแต่มี เงื่อนไข
“นางบอกว่า” หญิงชราแห่งจวนหลินเอ่ยสีหน้าหนักใจ “ให้พ่อบ้าน หัวหน้าครัว หัวหน้าสาวใช้ไปพบที่จวนของยายนางและยังขอสมุดบัญชีทั้งหมด”
บุตรชายฟังก่อนจะยักไหล่
“แล้วทำไมหรือท่านแม่พวกเขาจะช่วยก็ดีแล้วไม่ใช่หรือ”
หญิงชรามองเขานิ่ง “เจ้าไม่รู้สึกแปลกหรือ”
เขาหัวเราะเบา ๆ “ข้าไม่คิดมาก หว่านหนิงอ้อนยายเก่ง พวกเราไม่ได้อยากให้นางอยู่จวนอยู่แล้ว หลินเห่อเช่อจะได้เป็นบุตรคนโต”
คำพูดนั้นเย็นชาไร้เยื่อใย
“นางจะกลับหรือไม่…ไม่สำคัญ ตราบใดที่ยังหาเงินได้”
หญิงชราขมวดคิ้ว“แล้วถ้าพวกนางเอาเงินไปเล่า”
ครั้งนี้บุตรชายเป็นฝ่ายมองด้วยสายตาหมิ่น
“ท่านแม่ตระกูลฟู่ไม่เคยขาดเงินไม่เช่นนั้นพวกเราจะสบายแบบนี้หรือ”
เขาหัวเราะ “อีกอย่าง…ท่านยายรักลูกหลานไม่ทำอะไรให้ลำบากหรอกแค่ตอนนางมาพวกเราก็ไปแสดงความจริงใจหน่อย”
ความจริงใจคำนี้ช่างฟังดูน่าขันเพราะสิ่งที่พวกเขามีไม่เคยใช่สิ่งนั้นเลย
การเดินทางเริ่มขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ ไม่เหมือนก่อน ท่านยายเตรียมทุกอย่าง ทั้งคน ทั้งของ ทั้งกำลัง
“การค้าขาย…”นางกล่าวขณะรถม้าเคลื่อนตัว “เหมือนดาบสองคมมีคนชอบก็มีคนเกลียดบางครั้งไปขวางทางใครก็ไม่รู้ตัว”
นางหันมองหลาน
“เพราะฉะนั้นต้องมีคนคุ้มกัน”
หว่านหนิงพยักหน้า“ท่านยายสอนถูกแล้วเจ้าค่ะ”
หญิงชราถอนหายใจมองไปยังหญิงสาวอีกคน“ถ้ายายสอนถูก…แล้วเจ้าจะเก็บนางไว้ทำไม”
ไป๋เหอ ชื่อที่หว่านหนิงตั้งให้นาง นางยังคงเงียบไม่พูด ไม่ตอบ
“นางช่วยในแบบของนาง”หว่านหนิงยิ้มทั้งที่รู้…อีกฝ่ายด้ยินทุกคำและเข้าใจ
“เจ้าก็ดื้อ”ท่านยายส่ายหน้า“เหมือนนางแต่จำไว้นะถ้านางทำร้ายเจ้ายายจะจัดการเอง”
“เจ้าค่ะ”
“แล้วก็”ท่านยายเอ่ยต่อ“คนคุ้มกันชื่อเหอชิงเคยเป็นทหารชายแดนเหนือ เก่ง…แต่ถูกจับเป็นเชลยยายซื้อมาไล่ก็ไม่ไปบอกจะตอบแทนบุญคุณจนกว่าจะพอใจหรือมีเงินกลับบ้าน”
หว่านหนิงนิ่งฟัง
“เขาอยากกลับไปช่วยแม่ทัพของเขาเป็นคนแปลกแต่ฝีมือดี”
หว่านหนิงยิ้ม“ขอบพระคุณเจ้าค่ะ”
การเดินทางยาวนาน บางคืนต้องพักกลางป่ากลางเขา ใต้ท้องฟ้าที่กว้างใหญ่และในค่ำคืนหนึ่ง
หว่านหนิงก็เอ่ยขึ้น “ท่านชื่อเหอชิง…”
ชายหนุ่มค้อมตัว“ขอรับ ไม่ต้องเรียกข้าท่านข้าเป็นเพียงทาสนายหญิงช่วยไว้…ข้าย่อมต้องตอบแทน”
หว่านหนิงมองเขานิ่งก่อนจะถาม
“เหยี่ยวหิมะอยู่แถบนี้ได้หรือไม่”และท่าน…”สอนให้มันส่งจดหมายได้หรือไม่”
เหอชิงชะงักก่อนจะตอบ “ได้ขอรับ แต่…คุณหนูจะใช้มันทำอะไร”
หว่านหนิงก้มหน้าสีหน้าหม่นลง
“ต่อไปข้าคงต้องใช้มันสื่อสาร”นางเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยเบา ๆ “ก่อนที่…”
คำพูดนั้นไม่จบแต่ในใจกลับชัดเจน
ก่อนที่ข้าจะหนีไปได้
Latest chapter
เกิดใหม่ครานี้ ข้าถอย…หนึ่งก้าว ตอนพิเศษ 5
ตอนพิเศษ 5 ยามค่ำของจวนกวน…สงบกว่ายามใดในวันหิมะไม่ได้ตกแต่ความเย็นยังคงแผ่วเบาอยู่ในอากาศ ราวกับเป็นลมหายใจของผืนแผ่นดินทางเหนือที่ไม่เคยหลับใหลแสงไฟจากโคมแดงแขวนเรียงรายตามชายคาสะท้อนกับพื้นหินอ่อนเป็นเงาไหวระยิบเงียบงาม…และอบอุ่น เสียงลมหอบบาง ๆ พัดผ่านพาเอากลิ่นไม้แห้งจากเตาไฟลอยมาตามทางภายในเรือนใหญ่ เด็ก ๆ หลับกันหมดแล้วบุตรชายคนโตนอนขดตัวอยู่กับกระบี่ไม้ที่ยังไม่ยอมวาง บุตรชายคนรองกับบุตรสาวฝาแฝดหลับสนิท โดยมีสมุดบัญชีและพู่กันกระจัดกระจายอยู่ข้างตัวส่วนเจ้าตัวเล็ก…ยังคงกำกระบี่เล่มเล็กไว้แน่นแม้ยามหลับหว่านหนิงมองภาพนั้นก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ“เหมือนพ่อไม่มีผิด…”คำพูดพึมพำของนางแฝงทั้งความเอ็นดูและความเหนื่อยใจ“เจ้าหมายถึงใคร”เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นด้านหลังไม่ต้องหันไปมอง…นางก็รู้ว่าเป็นผู้ใดกวนตงจี้เดินเข้ามาในชุดเรียบง่าย ไม่ใช่เกราะ ไม่ใช่ชุดแม่ทัพแต่เป็นเพียงบุรุษคนหนึ่ง…ที่กลับบ้านหว่านหนิงยิ้มบางก่อนจะลุกออกมาจากห้องเด็กเดินออกไปยังลานเรือนท้องฟ้ายามค่ำเปิดกว้างดวงดาวกระจายเต็มฟากฟ้างดงามจนราวกับภาพวาดนางนั่งลงบนม้านั่งไม้เงยหน้ามองขึ้นไป กวนตงจี้เดินตามมาก่อนจะน
เกิดใหม่ครานี้ ข้าถอย…หนึ่งก้าว ตอนพิเศษ 4
ตอนพิเศษ 4 เมืองหลวงในฤดูใบไม้ร่วง…ไม่หนาวจัดเช่นทางเหนือแต่ลมที่พัดผ่านกลับเย็นลึกกว่าที่เคยถนนสายหลักยังคงคึกคัก ผู้คนเดินสวนกันไปมาไม่ขาดสายเสียงพ่อค้าแม่ขายเรียกลูกค้า เสียงเกวียนเคลื่อนผ่าน เสียงหัวเราะ เสียงต่อรองทุกอย่าง…ยังเหมือนเดิมแต่ก็ไม่เหมือนเดิมหลินหว่านหนิงยืนอยู่ริมถนนสายหนึ่งสายตาของนางทอดมองไปยังร้านค้าหลังเก่าป้ายไม้ใหม่ถูกแขวนไว้เหนือประตู ตัวอักษรสลักคมชัด สะอาดตา สีของมันยังสดใหม่ ต่างจากความทรุดโทรมในความทรงจำกิจการที่เคยถูกปล่อยร้างกลับมามีชีวิตอีกครั้ง“ท่านแน่ใจหรือว่าจะไม่เข้าไป”เสียงของไป๋เหอดังขึ้นข้างกายยังคงนิ่ง เรียบ และตรงไปตรงมาตามนิสัยหว่านหนิงไม่ได้ตอบทันที นางเพียงมอง…มองผ่านประตูบานนั้น มองเข้าไปในความวุ่นวายของลูกค้า คนงาน และเสียงเงินกระทบกันเบา ๆ“ไม่จำเป็น”คำตอบสั้น ๆ แต่หนักแน่นไป๋เหอไม่พูดอะไรต่อเพราะนางรู้ดี…ว่าคำว่าไม่จำเป็นของหว่านหนิงไม่ใช่เพราะไม่อยากแต่เพราะ ไม่มีความหมายลมพัดผ่านอีกระลอกชายกระโปรงของหว่านหนิงพลิ้วไหวเบา ๆ นางเคยยืนอยู่ตรงนี้แต่ในตอนนั้น…ไม่มีสิ่งใดอยู่ในมือ ไม่มีอำนาจ ไม่มีที่พึ่ง ไม่มีแม้แต่เสียงของตน
เกิดใหม่ครานี้ ข้าถอย…หนึ่งก้าว ตอนพิเศษ 3
ตอนพิเศษ 3 แสงอรุณสาดส่องผ่านม่านบางหิมะที่เคยขาวโพลนเมื่อคืนเริ่มละลายเป็นหยดน้ำใสลานกว้างของจวนกวนในยามเช้าดูสงบ…ราวกับโลกเพิ่งตื่นแต่ความสงบนั้นอยู่ได้เพียงไม่นาน“หยุดนะ!”เสียงของหลินหว่านหนิงดังลั่นเรือนความสงบแตกสลายทันทีเสียงฝีเท้าเล็ก ๆ วิ่งตึงตังไปทั่วเสียงหัวเราะ เสียงโวยวาย เสียงเถียงกันดังระงมภายในเรือนใหญ่ที่ควรจะเป็นที่อ่านหนังสืออย่างสงบกลับกลายเป็นสนามรบย่อม ๆเด็กสี่คนวิ่งกันวุ่นวายคนหนึ่งถือกระบี่ไม้แกว่งไปมาอย่างมั่นใจ ราวกับกำลังอยู่ในสนามประลองอีกคน…ถือสมุดบัญชีเปิดไปเปิดมา พยายามหลบอีกฝ่ายที่ไล่ตามอีกคนปีนขึ้นไปบนโต๊ะไม่รู้ว่าจะหนีหรือจะโจมตีและคนสุดท้ายกำลังนั่งกัดขนมก่อนจะโยนใส่พี่ของตนอย่างแม่นยำ“พวกเจ้าทำอะไรกัน!”หว่านหนิงยืนอยู่กลางห้องสีหน้าเคร่งเครียด มือหนึ่งกุมขมับ นี่ไม่ใช่สนามรบแต่กลับ…น่าปวดหัวกว่านั้นหลายเท่าน้องเริ่มก่อน!”“ไม่ใช่!”“พี่โกหก!”“ข้าไม่ได้โกหก!”เสียงเถียงกันทับซ้อนไม่มีใครยอมใครหว่านหนิงสูดหายใจลึก นางเคยต่อรองกับพ่อค้าเคยเจรจากับขุนนางเคยคุมกิจการนับสิบแห่งแต่…ไม่มีสิ่งใดยากเท่าการจัดการลูกทั้งสี่เสียงฝีเท้าอีกคู่หนึ
เกิดใหม่ครานี้ ข้าถอย…หนึ่งก้าว ตอนพิเศษ 2
ตอนพิเศษ 2เสียงลมหนาวพัดผ่านชายคาเรือนหิมะตกบางเบา ราวกับฟ้ากำลังกล่อมโลกให้หลับใหลแต่ภายในจวนกวน…กลับไม่มีใครหลับแสงตะเกียงถูกจุดขึ้นทั่วเรือนเสียงฝีเท้าของบ่าวไพร่ดังระงมไปทั่วทางเดินทุกคนเคลื่อนไหวอย่างเร่งรีบ ราวกับกำลังเผชิญศึกใหญ่และในเรือนด้านในสุดเสียงร้องของทารก…ดังขึ้น แหลมเล็ก แต่ชัดเจน ราวกับประกาศให้โลกรู้ว่าชีวิตใหม่ได้ถือกำเนิดขึ้นแล้ว“คลอดแล้ว! คลอดแล้ว!”เสียงของแม่นมดังลั่น บ่าวไพร่ทั้งจวนแทบจะพร้อมใจกันถอนหายใจ แต่คนที่ยังไม่อาจผ่อนคลายได้…ยังคงยืนอยู่หน้าประตูห้องคลอดกวนตงจี้ แม่ทัพผู้ไม่เคยหวั่นเกรงศัตรูผู้เคยยืนอยู่ท่ามกลางคมดาบและลูกธนูโดยไม่แม้แต่จะกะพริบตาแต่บัดนี้ มือของเขาที่เคยมั่นคง กลับสั่นเล็กน้อย“แม่ทัพ…ท่านไม่ต้องกังวล”พ่อบ้านเอ่ยอย่างระมัดระวัง“ข้าไม่ได้กังวล”คำตอบนั้นมาเร็วเกินไปเร็วเสียจนคนฟังแทบไม่กล้าพยักหน้า“แต่…ท่านเดินวนมาหนึ่งชั่วยามแล้วขอรับ”กวนตงจี้หยุดฝีเท้าเขานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ“ข้ากำลังคิดกลยุทธ์”พ่อบ้านเงียบบ่าวไพร่เงียบไม่มีใครกล้าเถียงเพราะแม้จะรู้ว่ามันไม่ใช่กลยุทธ์ใด ๆ แต่ก็ไม่มีใครกล้าทักแม่ทั
เกิดใหม่ครานี้ ข้าถอย…หนึ่งก้าว ตอนพิเศษ 1
ตอนพิเศษ 1หิมะโปรยลงบางเบา ราวกับขนนกสีขาวที่ปลิวผ่านฟากฟ้าอย่างไร้จุดหมาย ต่างจากวันพายุหิมะที่เคยโหมกระหน่ำจนแทบกลืนกินทั้งจวนกวนในความทรงจำของใครหลายคน ครั้งนั้นความหนาวเย็นเหมือนคมมีดแต่คืนนี้…กลับนุ่มนวลราวกับอ้อมกอดลานกว้างของจวนกวนเงียบสงบหิมะเกาะบางอยู่บนกิ่งสน เสียงลมพัดเบา ๆ พาเอาความเย็นผ่านไปอย่างไม่อาจทำอันตรายสิ่งใดได้อีก เสียงฝีเท้าเล็ก ๆ ของเด็กน้อยดังขึ้นเป็นระยะ“พี่ใหญ่! รอข้าด้วย!”เสียงใสของเด็กหญิงตัวเล็กวิ่งตามพี่ชายที่ถือกิ่งไม้ทำเป็นกระบี่เสียงหัวเราะของเด็ก ๆ ทำให้สถานที่แห่งนี้…มีชีวิตชีวาจวนกวนในวันนี้ไม่ใช่จวนที่เงียบเหงา ไม่ใช่จวนที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของสงครามอีกต่อไปแต่เป็นบ้านภายในเรือนใหญ่แสงเทียนส่องกระทบโต๊ะไม้ยาว เงาของหญิงสาวสะท้อนลงบนพื้นอย่างเงียบงันหลินหว่านหนิงนั่งอยู่ตรงนั้นมือเรียวขาวของนางคลี่สมุดบัญชีเก่าตัวอักษรเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ ตัวเลขมากมายที่เคยเป็นสิ่งเดียวที่นางยึดมั่นแต่วันนี้…สายตาของนางกลับไม่ได้จดจ่อกับมันปลายนิ้วหยุดนิ่งอยู่บนหน้ากระดาษราวกับความคิดล่องลอยไปไกลกว่านั้นไกล…จนย้อนกลับไปในอดีต“ยังคิดอะไรอยู่อีก”
เกิดใหม่ครานี้ ข้าถอย…หนึ่งก้าว บทที่ 34
บทที่ 34กวนตงจี้มองสีหน้าของหญิงสาวที่ยังคงมีเงาความกังวลหลงเหลืออยู่ในแววตา เขาจึงถอนหายใจแผ่วเบา ก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างชัดเจน ราวกับต้องการตัดทุกความลังเลของนางให้ขาดสิ้น“หว่านหนิง…บุญคุณก็ส่วนบุญคุณ ข้าไม่ใช่คนโง่ที่จะมองคนไม่ออก” น้ำเสียงเขาไม่ได้แข็งกร้าว แต่มั่นคงอย่างยิ่ง “ข้ายอมนางถึงสามส่วนเพราะนางเป็นบุตรีของผู้มีพระคุณ แต่เมื่อเกินขอบเขต…ก็ต้องจัดการ”หว่านหนิงเงยหน้ามองเขาอย่างนิ่งงันคำพูดนั้นเรียบง่าย แต่หนักแน่นเสียจนไม่อาจโต้แย้งได้“แสดงว่าท่านรู้มาตลอด…” นางเอ่ยเบา ๆ“แน่นอน” กวนตงจี้ตอบโดยไม่ลังเล “เพราะเรื่องของเจ้า ข้าใส่ใจเสมอ”คำตอบนั้นทำให้หัวใจของหว่านหนิงสะดุดราวกับมีบางอย่างกระทบลงในส่วนลึกที่นางพยายามปิดเอาไว้“แต่มันก็แค่สัญญาแต่ง…” นางพยายามเอ่ยออกไปให้เสียงเรียบทว่าไม่ทันจบประโยค ชายหนุ่มก็ยื่นมือเข้ามาดึงนางเข้าไปในอ้อมกอดแรงกอดนั้นไม่รุนแรง…แต่มั่นคงมั่นคงจนยากจะดิ้นหลุด“หากวันนั้นมีสัญญาเป็นลายลักษณ์อักษรจริง” เสียงเขาแผ่วลงข้างหู “ข้าคงฉีกมันทิ้งไปตั้งนานแล้ว”หว่านหนิงชะงัก“เจ้านี่ฉลาดทุกเรื่อง” เขาเอ่ยต่อพร้อมเสียงหัวเราะแผ่ว “แต่เรื่องนี้กลับ
You May Also Like
สวรรค์ส่งข้ากลับมาทวงแค้น
Lailafun / เฉิงเอ๋อร์ / มอ.อาร์.ยอ27.5K viewsท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน
สายธารสะท้อนเงา590.6K viewsย้อนชะตาวิวาห์รัก ชาตินี้ข้าขอเป็นฮองเฮา
กระต่ายน้อยใต้ดวงจันทร์101.3K viewsทะลุมิติมาเป็นภรรยาตัวน้อยของสามีพิการ
หิมะที่ปลิดปลิว96.1K viewsสามีเจ้าขา อย่าเย็นชากับภรรยานักเลย
ฝากรักไว้ที่ปลายฟ้า63 viewsตงกงบูรพาคืนบัลลังก์
บัวหลวง387 viewsนางร้ายสายปลาเค็ม
BigM00N437 viewsทะลุมิติไปดูแลสามีพิการพร้อมระบบป้องกันระดับสูง
ภัสสพิชชา1.4K views
