บทที่ 6

บทที่ 6

ช่วงเวลาที่หลินหว่านหนิงถูกส่งไปอยู่กับท่านยายในชาติก่อนนั้นคือจุดเริ่มต้นของรอยร้าวที่ไม่มีผู้ใดในจวนหลินอยากเอ่ยถึง

ในตอนนั้นจวนเริ่มมีปัญหา ของมีค่าหลายชิ้นค่อย ๆ หายไป ทีละชิ้น ทีละอย่าง ถูกนำออกไปขาย เพื่อแลกเป็นเงินนำมาประคับประคองค่าใช้จ่ายในจวน เพราะสินเดิมของมารดานาง

คือกิจการร้านค้า

แต่กิจการนั้นกลับไร้ผู้ที่เข้าใจ ไร้ผู้ที่รู้วิธีบริหาร สุดท้าย…ก็ขาดทุน

จวนหลินแห่งนี้แท้จริงแล้วไม่เคยร่ำรวย เป็นเพียงขุนนางชั้นกลาง ที่มีหน้ามีตาเพียงภายนอก หากไม่มีสินเดิมของมารดา ก็คงเป็นเพียงเรือนที่ดูดี…แต่กลวงเปล่า

เมื่อมารดาแต่งเข้ามาท่านยายที่อยู่ห่างออกไปหลายเมืองก็ไม่วางใจ

บุตรสาวของตน ที่ถูกเลี้ยงมาอย่างเอาแต่ใจ ไม่เคยลำบากจะอยู่ในจวนเช่นนี้ได้อย่างไร

จึงเกิดข้อตกลงลับ

หนังสือถูกส่งหากันโดยไม่มีผู้ใดรู้ เงื่อนไขนั้นเรียบง่าย มารดาของนาง ไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกับกิจการ ไม่ต้องดูแลจวน ไม่ต้องทำสิ่งใดให้เหนื่อย

แลกกับการลดสินสอด แต่เพิ่มสินเดิมให้มากขึ้น ความลับนี้ถูกเก็บไว้แน่นหนา ไม่มีผู้ใดในจวนเอ่ยถึง

แต่ในชาติก่อน…

หลังจากหว่านหนิงได้รับรู้ความจริงของครอบครัว นางก็เริ่มสืบและเรื่องนี้ นางได้รู้จากแม่นมของมารดา

ที่แท้…ทุกอย่าง ถูกวางแผนไว้ตั้งแต่แรกเพราะเหตุนี้ มารดาของนางจึงไม่เคยต้องแตะต้องกิจการ ไม่เคยต้องรับผิดชอบสิ่งใด

เงื่อนไขนั้นง่ายดายยิ่งนัก

หากกำไร ก็ใช้เลี้ยงจวนหลิน แต่หากขาดทุนเล่า?

หว่านหนิงยิ้ม รอยยิ้มที่หยุดอยู่เพียงริมฝีปากไม่เคยไปถึงดวงตา

ขาดทุน…ก็โยนภาระให้ผู้อื่น ในชาติก่อน ผู้นั้น…คือนาง

“หว่านหนิง!”

เสียงของท่านย่าดึงสติกลับมา

“ย่าเอ็นดูเจ้าก็จริง แต่ก็ใช่ว่าจะปล่อยให้เจ้าทำตามใจได้!” น้ำเสียงเริ่มเข้มขึ้น “ตื่นเอาป่านนี้…ใช้ได้ที่ไหน! ดูท่าคงต้องส่งเจ้าไปให้ยายของเจ้าดูแลเสียแล้ว! นางรักเจ้ามากมิใช่หรือ…ลองไปแผลงฤทธิ์ใส่นางดูบ้าง…จะได้รู้ว่านางจะทนเจ้าหรือไม่!”

หว่านหนิงหันไปมองดวงตาคู่นั้น ยังคงเย็นชาเหมือนเดิมเพียงแต่ครั้งนี้…นางมองเห็นความหมายที่ซ่อนอยู่ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย

แม้เนื้อเรื่องจะต่างไปบ้าง

แต่บทสรุป…ยังคงเหมือนเดิม

ส่งนางไปหาท่านยาย เพื่อให้เรียนรู้ แต่สิ่งที่ต้องเรียน ไม่ใช่การดูแลจวน หากเป็นการบริหารกิจการของสินเดิมที่ท่านยายยกให้มารดา

หว่านหนิงหรี่ตาความคิดค่อย ๆ เรียงร้อย

ท่านยายนางคือบุตรสาวของคหบดี ร่ำรวยมีเส้นสาย มีอำนาจ แต่งกับขุนนาง

มีบุตรเพียงคนเดียวคือมารดาของนางดังนั้นกิจการทั้งหมดจึงตกเป็นของมารดา

แต่…มารดาของนาง

ไม่ชอบ

หรือจะพูดให้ถูกคือไม่อยากทำ หนักไม่เอา เบาไม่สู้ มองเห็นแต่ข้อเสีย ไม่เคยมองข้อดี ตระกูลหลินยอมให้แต่งเข้ามา ก็เพราะผลประโยชน์

ในตอนนั้น บิดาของนาง เป็นเพียงขุนนางเล็ก ๆ ไม่ได้สอบเข้าด้วยความสามารถ แต่ใช้ส้นสาย

หน้าที่ธรรมดา ไร้ความโดดเด่น หากได้ตระกูลคหบดีหนุนหลัง ก็ย่อมก้าวหน้า แม้ท่านตาจะจากไปแล้ว

แต่ท่านยาย…

ยังคงรักษาเครือข่าย ทั้งขุนนาง ทั้งการค้า แผ่ขยายไปทั่วแคว้น

“ท่านยาย…”หว่านหนิงพึมพำในใจ“เก่งกาจจริง ๆ”

แต่น่าเสียดาย…นางอยู่ได้ไม่นานหลังจากนั้นทุกอย่างก็เริ่มเสื่อมถอยเพราะบิดามารดาของนางใช้ไม่เป็น หรือถึงใช้ก็ใช้ไม่คุ้มค่า สุดท้าย สิ่งที่ค้ำจุนจวนหลินก็เหลือเพียงเงิน

ใช้เงินเปิดทาง ใช้เงินแก้ปัญหา ไม่ใช้อำนาจ ไม่ใช้ความสามารถเพราะไม่มี

หว่านหนิงหัวเราะในใจ ช่างน่าสมเพช…

แต่แล้วนางก็หยุดเพราะความจริงอีกข้อหนึ่ง

ในชาติก่อน…ข้าก็ไม่ต่างกันนัก

นางรู้แต่ทฤษฎีเรียนมามาก แต่ไม่เคยนำไปใช้เพราะถูกกีดกัน ถูกปิดกั้น ท่านย่าไม่ต้องการให้นางคบค้ากับผู้ใดไม่ต้องการให้นางมีเครือข่ายเพราะกลัวว่า

นางจะหลุดพ้น

แต่ชาตินี้…ดวงตาของหว่านหนิงเปลี่ยนไป

ข้าจะไม่เป็นเช่นนั้นอีก

ในเมื่อทุกอย่างในจวนนี้สุดท้ายก็ต้องตกอยู่ในมือนาง นางก็จะจัดการมันเอง

จัดการให้ดีที่สุด

เลี้ยงดูพวกเขาให้อิ่มให้สบายจนไม่รู้จักลำบากแล้วค่อย…ปล่อยมือจากไป โดยไม่เหลือสิ่งใดไว้ให้ดิ้นรนกันเอง

รอยยิ้มบางปรากฏขึ้นเย็นเยียบ

ชาตินี้ข้าจะไม่เป็นเครื่องรางที่มีชีวิตอีกและจะไม่เป็นสตรีกตัญญูคนนั้น

ความผิดพลาดหนึ่งในอดีตผุดขึ้นมา

สาวใช้…

ในชาติก่อนนางไม่เคยมี ไม่เคยรับ และรู้สึกผิดในภายหลังชาตินี้… ข้าจะมี

อย่างน้อยสองคน รวมถึงพ่อบ้าน และคนดูแลกิจการส่วนตัว พวกเขาอาจปิดกั้นนางแต่จะไม่มีวันปิดโลกของนางได้อีก

“จะให้ข้าไปอยู่กับท่านยาย…”หว่านหนิงเอ่ยขึ้นน้ำเสียงเรียบสงบ“ก็แล้วแต่ท่านย่าเถอะเจ้าค่ะข้าเองก็เคยไปหาท่านยายอยู่บ้างไปอยู่ที่นั่น…ก็ดีเหมือนกัน”

หญิงชรายิ้มพึงพอใจทุกอย่างยังเป็นไปตามแผน

“ถ้าเช่นนั้นในเมื่อจะไปแล้วก็แวะดูกิจการของแม่เจ้าด้วยช่วงนี้มันดูแปลก ๆ หากไม่เข้าใจ…ก็ให้ยายเจ้าช่วย”

หว่านหนิงก้มศีรษะเล็กน้อย “แน่นอนเจ้าค่ะหลานจะจัดการให้ดี”

สายตาของนาง…กวาดมองผู้คนในจวน

คนพวกนี้…ดีแต่แบมืออยากได้เงิน?

ได้!

อยากใช้ชีวิตสบาย?

ได้!

อยากให้หลอกท่านยายให้หาเงินมาเติมไม่รู้จบเหมือนห่านที่ออกไข่ทองคำ?

ก็ลองดู!

หว่านหนิงยิ้มเรื่องง่ายเพียงนี้ ข้าจะทำให้และจะทำให้พวกเจ้าสบายจนทำอะไรไม่เป็นเลย