บทที่ 7

บทที่ 7

ล้อรถม้ากระทบพื้นถนนลูกรังดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ

แกรก…แกรก…

เสียงนั้นทอดยาวไปพร้อมกับเส้นทางที่ค่อย ๆ ห่างออกจากเมืองหลวง

หลินหว่านหนิงนั่งนิ่งอยู่ภายในรถม้า สายตาทอดมองผ่านม่านผ้าออกไปยังทิวทัศน์ด้านนอกอย่างเงียบงัน

นี่คือครั้งแรก…ที่นางออกจากจวนหลินด้วยความสมัครใจของตนเอง

ชาติก่อนท่านย่าสั่งให้รถม้าของจวนมาส่งพร้อมคนติดตามมากมาย

แต่ชาตินี้นางปฏิเสธ

“จ้างรถม้าเอาก็ได้เจ้าค่ะ”เสียงของนางในตอนนั้นเรียบเฉยไม่มีความลังเล “รถม้าจะได้เอาไว้ให้คนทางนี้ใช้ ส่วนคนติดตาม…ก็ไม่จำเป็นไปถึงที่นั่น ข้าจะขอให้ท่านยายหาคนให้เอง”

คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศในเรือนหลักเงียบลงชั่วขณะ ท่านย่ามองนาง อย่างพินิจ เหมือนกำลังชั่งใจ แต่สุดท้าย…

“เช่นนั้นหรือ…” แม้ในใจจะกังวลเล็กน้อย แต่เมื่อคิดถึงค่าใช้จ่าย ความกังวลนั้น ก็เบาบางลงทันที อย่างไรเสียไม่ต้องจ่ายเพิ่ม ย่อมดีกว่า

ถึงกระนั้นนางก็ยังแสร้งทำเป็นห่วง

“หากปล่อยเจ้าไปลำพังยายของเจ้าคงตำหนิตระกูลหลินแน่”

หว่านหนิงยกยิ้มบาง “ไม่หรอกเจ้าค่ะ ท่านยายเป็นคนมีเหตุผลและข้าจะเป็นคนบอกนางเอง”

เพียงเท่านั้น…ท่านย่าก็ปล่อยนางออกมาเพียงลำพังโดยไม่ลังเลอีก

หว่านหนิงหลุบตาลง ในใจหัวเราะเบา ๆ

“คนโง่…”

หากนางเป็นคนเดิมคงไม่รู้สึกอะไร แต่ตอนนี้…นางมองเห็นทุกอย่างชัดเจน

หลังออกจากจวนหว่านหนิงก็หยิบเงินจำนวนหนึ่งส่งให้คนขับรถม้า

“เราจะแวะที่หนึ่งก่อนแล้วค่อยออกเดินทาง”

น้ำเสียงนั้นนิ่งแต่ไม่อาจปฏิเสธ ปลายทางที่นางเลือกคือตลาดค้าทาส

กลิ่นอับชื้น เสียงโหวกเหวกและสายตาที่เต็มไปด้วยการประเมินค่า

หว่านหนิงเดินผ่านแถวของผู้คน มองพวกเขาเหมือนกำลังเลือกสินค้า

สุดท้ายสายตาของนางก็หยุดลง หญิงสาวคนหนึ่งรูปร่างผอมเพรียว แต่สายตาดุร้ายเหมือนสัตว์ป่าไม่ยอมจำนน

“คนนี้”หว่านหนิงเอ่ยสั้น ๆ

เงินหนึ่งตำลึงทองถูกส่งออกไป นางไม่ได้ต้องการความภักดี ไม่ต้องการความซื่อสัตย์ สิ่งที่นางต้องการมีเพียงอย่างเดียว คนที่ทำตามคำสั่งและทำงานได้ก็เพียงพอ

หลังจากนั้น นางพาหญิงผู้นั้นไปซื้อเสื้อผ้า

“ข้าจะพาเจ้าไปเมืองลั่ว จากนี้…เจ้าจะเป็นคนสนิทของข้า”

คำพูดนั้นตรงไปตรงมา ไม่มีคำปลอบ ไม่มีคำข่ม หญิงสาวคนนั้น ไม่ตอบ ไม่แม้แต่จะพยักหน้า แต่หว่านหนิงก็ไม่สนใจ พูดหรือไม่พูดก็ไม่สำคัญ

ระหว่างทาง รถม้าแวะพักที่โรงเตี๊ยม

หว่านหนิงสั่งน้ำ อาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า และยังสั่งให้ยกน้ำไปให้หญิงผู้นั้นด้วย

“อาบน้ำเสีย แล้วเปลี่ยนชุด จะอยู่กับข้าต่อหรือจะกลับไปที่เดิม…ก็ขึ้นอยู่กับเจ้า”

นางกล่าวเพียงเท่านั้น ก่อนจะเอนตัวลงนอน

การเดินทางต้องใช้แรงแม้เส้นทางจากเมืองหลวงไปเมืองลั่วจะไม่ไกลมาก

ปกติเดินทางไม่ถึงเจ็ดวันก็ถึงแต่หว่านหนิงไม่รีบ นางจงใจแวะ

ช้า ๆ ค่อย ๆ ดู ค่อย ๆ สำรวจ

เพราะสิ่งสำคัญที่สุดของการเริ่มต้นใหม่

คือการเลือก

เลือกคน

เลือกชีวิต

เลือกอนาคต

สามีต้องเหมาะสมและอยู่ไกล ยิ่งไกลจากเมืองหลวงยิ่งดี หากเป็นขุนนางที่สามารถขอราชโองการได้ก็ยิ่งสมบูรณ์แบบ เพราะนั่นหมายความว่า

ตระกูลหลิน…จะขัดไม่ได้

ระหว่างทางหว่านหนิงมองหญิงที่ซื้อมาด้วยหางตา

ให้กิน ก็กิน

ให้นอน ก็นอน

สั่งให้ทำ ก็ทำ

แต่…ไม่พูด ไม่ตอบ จงใจเงียบ ราวกับกำลังท้าทาย หว่านหนิงแค่นยิ้ม

“คิดว่าข้าจะง้อหรือ…” นางไม่สนใจ “ข้าต้องการแค่เงาที่ทำให้คนอื่นไม่กล้าเข้าใกล้”

อย่างน้อย…คนขับรถม้าก็ไม่กล้าทำอะไรและไม่มีใครกล้านินทา เพราะนางไม่ได้เดินทางลำพัง

ชาติก่อนนางไม่เคยคิดถึงเรื่องพวกนี้แต่ชาตินี้ทุกก้าวต้องระวัง หากหญิงผู้นั้นไม่ยอมอยู่ต่อ เมื่อถึงปลายทาง ก็เพียงขายทิ้ง หว่านหนิงไม่คิดผูกพัน ไม่คิดลังเล

หลายวันต่อมารถม้าหยุดลง

“ถึงแล้วขอรับ”

จวนตระกูลฟู่ ประตูใหญ่เปิดออกบรรยากาศคึกคัก

ทันทีที่หว่านหนิงก้าวลงเสียงต้อนรับก็ดังขึ้น ท่านยายยิ้มกว้าง ดีใจจนแทบกลั้นไม่อยู่ถึงกับจัดงานเลี้ยง

จนคนผ่านไปมาอดถามไม่ได้

“จวนฟู่จัดงานอะไรหรือ?”

“คุณหนูใหญ่มาจากเมืองหลวง!”

เสียงสาวใช้ตอบอย่างภาคภูมิ

แต่หว่านหนิงไม่สนใจ นางเดินตรงเข้าไปกอดหญิงชราแน่น

“ท่านยายข้าคิดถึงท่าน” เสียงนั้นอ่อนโยน

หญิงชราหัวเราะ “ปากหวานจริง ๆ เดือนก่อนข้าก็ไปเมืองหลวงเพิ่งเจอเจ้า”

หว่านหนิงชะงักเล็กน้อย ใช่…นี่คืออดีต นางยังไม่รู้จะเชื่อใจท่านยายได้หรือไม่ เพราะคำพูดของคนในครอบครัว ทำให้ทุกความเชื่อใจพังทลาย

แต่ท่านยายในชาติก่อนดีกับนางจริง

เพียงแต่…จากไปเร็วเกินไป ยังไม่ถึงยี่สิบปี นางก็ต้องสูญเสีย ความคิดนั้นทำให้หัวใจหน่วง แต่หว่านหนิงก็รู้ดี

ชาตินี้คงไม่ต่าง

ร่างกายของท่านยาย ไม่แข็งแรง ต่อให้บำรุง ก็เพียงยื้อเวลา

อีกไม่นานนักนางคงต้องเผชิญกับการสูญเสียอีกครั้ง

“ทานย่าของเจ้าบอกว่า…เจ้าทำตัวงอแงหรือ”

คำถามนั้น ทำให้หว่านหนิงเงยหน้า ก่อนจะยิ้มบาง

“ข้านิสัยเช่นนั้นหรือเจ้าคะ ท่านย่าคงเห่อหลานคนอื่นเลยไม่พอใจหลานคนโตอย่างข้าเท่านั้น”

หากเป็นเมื่อก่อนนางคงไม่กล้าพูด แต่ชาตินี้ นางต้องเปลี่ยน

ต้องมีเล่ห์เหลี่ยม

ต้องรู้จักพูด

ต้องรู้จักปกป้องตัวเอง

นางจะไม่กลัวอีก ไม่ว่าจะเป็นใคร คำสั่งของใคร นางจะเลือกเอง เส้นทางของนาง นางจะกำหนดเอง การมาครั้งนี้ไม่ใช่เพื่อเรียนรู้ เพราะสิ่งที่ต้องเรียนนางรู้แล้ว

แต่นางมาเพื่อสร้างความสัมพันธ์ เครือข่าย ผู้คน

ชาตินี้…

ดวงตาของหว่านหนิงเป็นประกายข้าจะไม่โดดเดี่ยวอีกต่อไป