LOGINตอนที่ 109 บอกใบ้รัชทายาทหลังจากจิ้งอ๋องส่งจดหมายเร็วออกไป ไม่ถึงครึ่งเดือน รัชทายาทก็ขนเสบียงอาหารและยามาช่วยอย่างเร่งด่วน ขบวนเสบียงทอดยาวเป็นสายสุดลูกหูลูกตาทันทีที่มาถึงค่ายอพยพเจียงหนาน รัชทายาทเซียวจิ่งเหยาก็รีบพุ่งตรงมายังกระโจมของจิ้งอ๋องด้วยความร้อนใจ ทว่าเมื่อก้าวพ้นประตูเข้ามา ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำให้เขาถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง“น้องสี่... ผมของเจ้า...”“งดงามใช่หรือไม่” เขายกเส้นผมขึ้นมาดู ทว่าเมื่อหันไปมอง พี่ชายร่วมสายเลือดกลับมิได้ขันไปกับคำหยอกเย้าของเขา“น้องสี่...เกิดอะไรขึ้นกันแน่ เจ้ามาแค่ไม่กี่เดือน เหตุใดจึงผมขาวแล้ว เสด็จแม่รู้หรือไม่”“ไม่รู้” เขาส่ายหน้า“เช่นนั้นข้าจะเขียนจดหมายกลับไปบอก”เซียวจิ่งถิงรั้งเสด็จพี่ใหญ่เอาไว้ “อย่าเลย ประเดี๋ยวยามที่ข้ากลับไป เสด็จแม่ก็ทรงทราบเอง เสด็จพี่มาเหนื่อย ๆ ไปพักผ่อนเถิด”“ข้าจะให้หมอหลวงหาทางทำให้ผมเจ้ากลับมาเป็นเช่นเดิม”“อย่าสิ้นเปลืองเลย เสด็จพี่ไม่คิดหรือว่า บางทีข้าอาจจะกำลังเหาะขึ้นไปเป็นเซียนก็ได้”เซียวจิ่งเหยาถลึงตาใส่น้องชาย แต่ในใจก็มีความรู้สึกประหลาดไม่ใช่ว่ามันจะไม่ดี แน่นอนว่าเซียวจิ่งเหยาร
ตอนที่ 108 ความดีนี้รับไม่ได้ร่างกำยำกลับนิ่งงันไม่ขยับเขยื้อน ราวกับกลายร่างเป็นก้อนหินก้อนหนึ่งไปแล้ว“ท่านอ๋อง...” หลี่หมิงซีส่งเสียงเรียกเบา ๆ แต่เมื่อเห็นว่าคนตัวโตนิ่งอึ้งไม่ขยับ ก็ขมวดคิ้วขึ้น“ท่านอ๋อง!” คราวนี้นางใช้เสียงที่ดังขึ้นอีกระดับ แต่คนตรงหน้าก็คล้ายจะไม่ได้ยิน“เซียวจิ่งถิง! วิญญาณหลุดไปแล้วหรือ”ครานี้บุรุษตัวโตก็พลันรู้สึกตัวขึ้นมา แววตาของท่านอ๋องหนุ่มวูบไหว ก่อนจะยื่นมือไปโอบกอดพระชายาเข้ามาแนบอก หลี่หมิงซีดิ้นขัดขืนด้วยความตกใจ แม้ว่าเซียวจิ่งถิงจะไม่อยากปล่อย แต่เมื่อนางไม่ยินยอมเขาก็ปล่อยมือทันทีคราวนี้กลับเป็นนางที่ตกใจบ้าง เขายอมปล่อยมือเพียงเพราะนางไม่ยินยอมจริง ๆ หรือ“ขอโทษด้วย... ข้าเพียงแค่ดีใจ” เซียวจิ่งถิงดึงสติกลับมา น้ำเสียงของเขาแหบพร่า ทว่าก็เจือไปด้วยความดีใจ มือหนายื่นออกไป แต่ก็หยุดเอาไว้ได้ทัน “ดีใจที่ข้ายังมีโอกาส ซีเอ๋อร์... ข้าจะไม่ทำให้เจ้าเสียใจ”หลี่หมิงซีไม่ตอบ นางเพียงพยักหน้า ก่อนจะเดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้ พลางยกจอกชาขึ้นดื่ม“เรื่องเจียงหนานยังไม่จบเพียงเท่านี้” หญิงสาวเอ่ยเสียงจริงจัง “นอกจากเหมืองทองที่หานเตาเหลยดูแลอยู่ ถัดไปทา
ตอนที่ 107 ข้าจะให้โอกาสท่านเป็นอีกครั้งที่เซียวจิ่งถิงถูกหามกลับมาที่กระโจม ท่านหมอหลวงทั้งสองต่างตกใจจนแทบสิ้นสติ รีบวิ่งเข้ามาในกระโจมอย่างเร่งด่วน รองเท้าหลุดก็ไม่กล้าหยุดใส่“ซีเอ๋อร์ เกิดอะไรขึ้น ท่านอ๋องเป็นอะไรหรือ” หลี่หมิงเวยโยนหญ้าแห้งในมือทิ้ง พลางวิ่งเอ่ยถามด้วยความตื่นตระหนกเมื่อเห็นร่างอาบเลือดของน้องเขย“พี่รองอย่าเพิ่งถาม ท่านอ๋องถูกหานเตาเหลยทำร้าย” หลี่หมิงซีตอบหน้าเครียด ก่อนจะรีบเดินตามเข้าไปในกระโจมปล่อยให้พี่รองมองตามด้วยความตื่นตระหนก การบรรเทาทุกข์ชาวบ้านครั้งนี้ เป็นเรื่องดีจริงหรือ ไหนท่านพ่อส่งจดหมายมาบอกว่า เป็นเรื่องดีที่จะทำให้เขาได้เข้าในราชสำนัก แต่เขากลับคิดว่า หัวจะหลุดออกจากบ่ามากกว่า ท่านอ๋องขยันบาดเจ็บเหลือเกินหมอหลวงจงและหมอไป๋เข้ามาที่ข้างเตียง ใบหน้าของหมอชราทั้งสองซีดเผือดเมื่อเห็นบาดแผลที่หน้าอกซ้ายและโลหิตสีดำคล้ำที่ไหลซึมออกมา“บาดแผลลึกมากพ่ะย่ะค่ะ ทว่าที่น่ากลัวที่สุดคือแมงมุมแม่หม้ายดำ!” หมอหลวงจงเอ่ยเสียงสั่น ขณะแตะนิ้วลงบนจุดชีพจร “แปลกประหลาดยิ่งนัก พิษร้ายแรงปานนี้ เหตุใดจึงยังไม่ลุกลามเข้าสู่ขั้วหัวใจ”หลี่หมิงซีได้ยินคำพูดของท่า
ตอนที่ 106 สมควรตายยามซวี... ม้าเร็วแปดร้อยลี้ควบตะบึงฝ่าความมืด เพื่อนำฎีกาส่งไปยังเมืองหลวง ทว่าออกจากค่ายไปได้ไม่ไกลนัก อาชาสีดำก็ชูขาหน้าทั้งสองขึ้น กู่ร้องเสียงดังด้วยความเจ็บปวดฮี่!ก่อนจะล้มลงขาดใจตายทันทีร่างของทหารส่งสารกระเด็นตกลงมากระแทกพื้นอย่างแรง ท่ามกลางความมืดมิดของป่าทึบ กลุ่มชายชุดดำนับสิบพุ่งทะยานออกมาจากสองข้างทางเข้าขวาง หานเตาเหลยที่ปิดบังใบหน้าชักกระบี่พุ่งตรงเข้ามา หมายจะสังหารทหารส่งสารทิ้งเพื่อชิงฎีกา ทว่าอีกฝ่ายก็ใช่ว่าจะไร้ฝีมือ“ส่งสารในมือเจ้ามา แล้วข้าจะไว้ชีวิต” เสียงแหบพร่าตะโกนบอก พลางโบกมือให้เหล่าชายชุดดำเข้าไปแย่งทว่าก่อนที่ปลายกระบี่จะทันได้ถูกตัวทหารส่งสาร หย่งซานก็พาทหารกล้าตีโอบล้อมจากด้านหลัง ต้อนวงล้อมให้ชายชุดดำรวมกลุ่มกันแคบลงเสียงตวาดกร้าวของเซียวจิ่งถิงดังขึ้น พร้อมกับร่างกำยำที่ก้าวออกมาจากความมืด หานเตาเหลยเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ที่แท้มันคือแผนลวง เขาติดกับแล้ว!“จะยอมแพ้ หรือจะสู้ หานเตาเหลยเจ้าเลือกมาสักอย่าง”หานเตาเหลยกัดฟันแน่นจนสันกรามขึ้นนูน แววตาเต็มไปด้วยความอำมหิต ไอสังหารพวยพุ่ง ทางเลือกหรือ เขาไม่มีทางเลือกนานแล้ว ห
ตอนที่ 105 แผนลวงเมื่อรู้ตัวการใหญ่แล้ว เซียวจิ่งถิงก็กลับมาที่ค่าย เขาทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เพียงแค่เดินไปถามเรื่องราวกับหลี่หมิงเวยไม่กี่คำ ก็กลับเข้าไปในกระโจมไม่นานหานเตาเหลยก็ตามเข้ามา ท่านอ๋องหนุ่มกำด้ามพู่กันแน่น เมื่อเห็นหน้าไอ้สารเลวที่กล้าทำร้ายพระชายาของเขาในชาติก่อนใจก็อยากจะฆ่ามันเสียเดี๋ยวนี้ ทว่าก็ยังไม่อาจทำได้ เขาต้องใช้มันเป็นเหยื่อล่อเสียก่อน เซียวจิ่งถิงคลายมือออก ปรับสีหน้าให้เรียบเฉย“ท่านอ๋องกลับมาแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมนำทหารไปตรวจดูรอบ ๆ ไม่พบคนมีชีวิตเหลืออยู่เลย ส่วนเสบียงในค่ายก็เริ่มเหลือน้อยแล้ว ท่านอ๋องจะส่งฎีกาไปขอเสบียงเพิ่มหรือไม่”“เจ้ามาได้จังหวะพอดี ข้ากำลังเขียนฎีกา” เซียวจิ่งถิงเอ่ยเสียงเรียบ “เตาเหลย เจ้ารู้จักฉีหมิ่นหรือไม่”ท่านอ๋องหนุ่มถาม ทว่าแววตาของหานเตาเหลยกลับวูบไหวไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับมาเป็นปกติเช่นเดิม“ที่ปรึกษาจวนอวี้อ๋อง ใครบ้างจะไม่รู้จัก ท่านอ๋องมีอะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ”เซียวจิ่งถิงวางพู่กันลง ก่อนจะเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ “เมื่อวานข้านำคนไปช่วยชาวบ้าน แต่กลับไปเจอเข้ากับทหารเดนตายกลุ่มหนึ่งกำลังเฝ้าอารามร้าง” พูดจบเซียวจิ่งถ
ตอนที่ 104 หรือจะเป็นลูกของเราที่ตามมาเซียวจิ่งถิงอุ้มทารกน้อยเดินตรงมาหาหลี่หมิงซี หญิงสาวปรายตามองเขาเล็กน้อย ทว่าก็ไม่ได้เอ่ยปากไล่“ซีเอ๋อร์ ข้าให้ชื่อเขาว่าเจียงอวิ๋น เจ้าเห็นว่าดีหรือไม่”หลี่หมิงซีมองทารกน้อยในอ้อมแขนเขา สีหน้าของนางไม่ได้แสดงความรู้สึกอะไรออกมา แต่ก็ยอมเอ่ยปากพูด“ท่านเป็นคนช่วยเขาไว้ จะให้ชื่อใดหรือจะจัดการอย่างไรต่อไป ก็สุดแล้วแต่ท่านเถิด”เซียวจิ่งถิงก้มมองเด็กน้อย ก่อนจะช้อนสายตาขึ้นมองภรรยา แม้นางจะพูดกับเขาด้วยสีหน้าไม่ยินดียินร้าย แต่ขอแค่นางพูดเขาก็ดีใจแล้ว อย่าว่าแต่พูดปกติเลย นางจะด่าทอ ทุบตีเขาล้วนยินดีทั้งสิ้น“เช่นนั้น ข้าจะรับเขาเป็นบุตรบุญธรรม”คำพูดนั้นทำให้หลี่หมิงซีชะงักงัน มือเรียวที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อกำเข้าหากันแน่น แววตาที่เคยเย็นชาวูบไหวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ความเจ็บปวดแล่นขึ้นมาถึงกลางอกร่างกำยำก้าวเข้าไปใกล้นางอีกก้าว น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนทว่าสั่นเครือจนแทบจะกลายเป็นเสียงสะอื้น เขากะพริบตาไล่หยาดน้ำตาที่เกือบจะไหล“บางทีสวรรค์อาจจะเมตตามอบเขาให้พวกเรา บางที... อาจจะเป็นลูกของเราที่ตามมา”ประโยคนั้นราวกับมีดกรีดลึกลงไปในหัวใจของหลี่หม







