Se connecterเมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่ใช่ความฝัน ฉู่อวี่หนิงที่ได้รับโอกาสให้เกิดใหม่ในร่างของตัวเองเมื่อสี่ปีที่แล้ว นางเริ่มนึกย้อนไปว่ามีอะไรที่เป็นจุดพลิกผันของตนเองบ้าง
อย่างแรกคือในพิธีปักปิ่น ผู้ที่มาร่วมพิธีต่างก็เป็นมิตรสหายของบิดาซึ่งเป็นคหบดีที่ร่ำรวยที่สุดในเมืองหนานอัน ทั้งร้านขายเสื้อผ้าสิ่งทอ ร้านขายกระเบื้องเคลือบ และโรงน้ำชา ต่างเป็นกิจการของฉู่เหยาบิดานางทั้งสิ้น
และด้วยเหตุนี้หลี่โม่เทียนจึงทำทุกอย่างเพื่อได้แต่งงานกับนาง ได้รับการสนับสนุนจนเลื่อนขั้นเป็นรองแม่ทัพในเวลาเพียงสองปี และสองปีให้หลังสร้างผลงานสังหารแม่ทัพของฝ่ายตรงข้ามด้วยฝีมือที่ดุดันไม่ปรานี จนได้รับตำแหน่งแม่ทัพและได้รับฉายาแม่ทัพปราบอุดร สิ่งเหล่านี้จะไม่เกิดขึ้นหากไม่ได้นางและสกุลฉู่สนับสนุน
ฉู่อวี่หนิงมองตัวเองผ่านเงาสะท้อนในกระจกทองเหลือง ทรงผมมวยแกะสองข้างบัดนี้เปลี่ยนเป็นทรงใหม่ที่ดูต่างจากเดิม ส่วนล่างถูกปล่อยให้สลายอยู่กลางหลัง ส่วนผมด้านบนถูกจัดทรงเอาไว้อย่างสวยงาม พร้อมสำหรับพิธีปักปิ่นในวัยสิบห้าแสดงถึงความพร้อมในการออกเรือน
‘ชาติก่อนข้าหลงคารมและเลือกคนผิด ชาตินี้เจ้าจะไม่มีวันสมหวัง’ การย้อนกลับมาอยู่ในร่างตนเองในวัยเยาว์ สำหรับนางแล้วนี่คือการเกิดใหม่ หากจะเรียกสิ่งที่ผ่านมาว่าชาติก่อนก็คงไม่ผิดนัก และชาตินี้มีหรือว่านางจะยอมโง่อีกครั้ง
แต่หากไม่ได้รับการสนับสนุนเขาจะเป็นแม่ทัพและเจอกับอันเหม่ยหรงได้อย่างไร นางต้องการเอาคืนทั้งสองอย่างสาสม แต่จะให้เอาตัวเข้าแลกเองก็คงมีชะตาไม่ต่างกับชาติที่แล้ว
‘เช่นนั้นก็ปล่อยนางไป แค่หลีกให้พ้นจากหลี่โม่เทียนก็เพียงพอแล้ว หากไม่มีข้ามีหรือว่าเขาจะก้าวไปถึงตำแหน่งแม่ทัพ’ ความคิดจะแก้แค้นเริ่มลังเลเพราะอุปสรรคที่ยังคิดไม่ตก
“คุณหนูของบ่าวงดงามยิ่งนัก” สาวใช้คนสนิทที่อายุห่างกันเพียงหนึ่งปี กล่าวชื่นชมคุณหนูของตนด้วยน้ำเสียงที่ชื่นชมจากใจจริง
“เสี่ยวชิ่งของข้าก็งามไม่มีผู้ใดเทียบ” นางกล่าวชมกลับไป ทำเอาสาวใช้คนสนิทยิ้มแก้มปริด้วยความเขินอายและภูมิใจกับคำเยินยอนั้น
พลันประตูห้องนอนของฉู่อวี่หนิงก็ถูกเปิดออก ผู้ที่ก้าวเข้ามาคือลู่ชิงชิง เมื่อเห็นว่าเป็นมารดา นางจึงลุกขึ้นเดินเข้าไปสวมกอดมารดาด้วยความคิดถึง
“ท่านแม่”
“เกิดอะไรขึ้น ทำราวกับไม่ได้เจอกันมานาน หรือลูกแม่ตื่นเต้นกับพิธีปักปิ่นจนทำตัวไม่ถูกแล้ว” น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเอ็นดู ฉู่อวี่หนิงเป็นบุตรีคนโตและเป็นบุตรีเพียงคนเดียวในบรรดาพี่น้องอีกสามคนที่เป็นชายล้วน
“ข้าแค่... ข้าแค่ตื่นเต้นอย่างที่ท่านพูด” อยากบอกว่าคิดถึงมารดาจับใจ ชาติก่อนดูแลพ่อแม่สามีไม่มีเวลากลับมาที่หนานอัน เหน็ดเหนื่อยสายตัวแทบขาดเพื่อเป็นฮูหยินหลี่ที่แสนดี ไม่ได้กลับมาดูแลบิดามารดาเลยสักครั้ง
“ได้เวลาแล้ว ไปกันเถอะ” น้ำเสียงนั้นนุ่มนวลและเต็มไปด้วยความเมตตา
“สักพักลูกจะตามไปเจ้าค่ะ” พูดจบก็ยืนส่งมารดาที่รีบออกไปต้อนรับแขกเหรื่อ จากนั้นก็เดินกลับไปนั่งให้เสี่ยวชิ่งและสาวใช้ช่วยแต่งตัวให้แล้วเสร็จ
ไม่รู้ชาตินี้จะมีโอกาสได้แก้แค้นหรือไม่ แต่สิ่งแรกที่นางจะทำคือการใช้ชีวิตให้มีความสุขและคุ้มค่าไม่ให้เสียเปล่าแม้เพียงเค่อเดียว
ภายในห้องโถงของเรือนหลักมีแขกผู้มาเยือนมากหน้าหลายตานัก ฉู่เหยาและลู่ชิงชิงผู้เป็นภรรยากำลังต้อนรับแขกที่หน้าประตูโถง
"คุณหนูท่านงดงามมากเจ้าค่ะ" เสี่ยวชิ่งชื่นชมตั้งแต่ตอนที่แต่งตัวจนถึงตอนนี้ก็ยังชมไม่ขาดปาก และก็เป็นจริงอย่างที่นางพูด ในเมืองหนานอันดรุณีที่งดงามที่สุดในเมืองก็คงไม่พ้นฉู่อวี่หนิงผู้นี้
ชุดที่คุณหนูใหญ่ฉู่สวมวันนี้เป็นชุดสีเหลืองอ่อนแซมรอยด้ายปักสีขาวเป็นลวดลายดอกไม้ ผมมวยเตรียมสำหรับการปักปิ่นเพื่อประกาศให้รู้ว่าย่างสู่วัยสาว ใบหน้าที่ไม่เคยประทินโฉมถูกแต่งแต้มอย่างเป็นธรรมชาติดูงดงามต่างจากเดิม
ครั้นเดินเข้าสู่บริเวณห้องโถงก็ถูกสายตาหลายคู่จับจ้อง พิธีนี้เป็นพิธีปักปิ่นของนางแต่มีหรือว่าบิดาจะพลาดในการที่จะเลือกหาคู่ครองให้นางในวันนี้
ชาติที่แล้วนางไม่รู้จุดประสงค์ของบิดา ปกติแล้วปิ่นที่จะจะใช้ในการปักมวยผมในพิธีปักปิ่นจะถูกจัด เตรียมขึ้นมาเอง มีทั้งปิ่นเงิน ปิ่นทอง ปิ่นหยก ที่จะให้นางเป็นคนเลือกด้วยตนเอง แต่ในพิธีปักปิ่นของนางกลับแฝงไปด้วยความหมายที่นางไม่รู้ ปิ่นแต่ละอันที่นางเลือกนั้นล้วนแต่เป็นของคุณชายสกุลอื่นที่ส่งมาทั้งสิ้น
บุพการีทั้งสองต่างลุ้นว่านางจะเลือกปิ่นปักผมอันไหน ชาติที่แล้วปิ่นที่นางเลือกก็คือปิ่นทอง เป็นปิ่นด้ามทองที่ประดับด้วยทับทิมสีแดงที่ล้อมรอบไข่มุกสีขาวที่ดูสะดุดตา
ในตอนนั้นนางไม่รู้ว่าการเลือกปิ่นจะถือเป็นการหมั้นหมายกับเจ้าของปิ่นปักผมชิ้นนี้ เพราะหลังจากพิธีปักปิ่นไม่กี่วันก็มีโจรบุกเข้ามา หลี่โม่เทียนที่บังเอิญผ่านมาเข้ามาช่วยปกป้องนางและคนในครอบครัวเอาไว้ได้ มาคิด ๆ ดูแล้วมันคงไม่ใช่เหตุบังเอิญ ตอนนี้จึงได้เข้าใจแล้วว่า ทั้งหมดก็เป็นแผนการของเขา ที่จะเข้ามาใกล้ชิดกับนาง
หลี่โม่เทียนแวะเวียนมาเยี่ยมเยียนและแสดงความรักอย่างเปิดเผย ตอนนั้นนางทั้งรักและเทิดทูนนายกองหลี่ยิ่งกว่าผู้ใด มอบหัวใจให้เขาจนหมดสิ้น จนกระทั่งบิดาเห็นแก่ความรักและซาบซึ้งใจที่เขาได้ช่วยเหลือเอาไว้ จึงได้คืนปิ่นปักผมชิ้นนั้นกลับไปเป็นการถอนหมั้นเพื่อเปิดทางให้แก่นางและชายโฉดผู้นี้
ด้วยเหตุนี้ นางจึงวิเคราะห์ได้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นย่อมไม่ใช่ความบังเอิญ หลี่โม่เทียนต้องการเข้ามา หลอกลวงและหาวิธีที่จะได้คุณหนูที่ร่ำรวยที่สุดไปครอบครอง เพียงเพื่อให้สนับสนุนเขาให้ก้าวสู่ความยิ่งใหญ่ ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกแค้นอยู่ในอก
“เลือกปิ่นที่ชอบสิหนิงเอ๋อร์” ฉู่ฮูหยินบอกแก่บุตรี พิธีการดำเนินมาจนถึงขั้นตอนที่จะต้องเลือกปิ่นปักผมแล้ว และนางก็เลือกปิ่นชิ้นเดิมอย่างไม่ลังเล
“ข้าเลือกชิ้นนี้เจ้าค่ะ” ใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้มที่อ่อนหวานแต่แฝงด้วยแววตาที่มุ่งมั่น ทำให้ผู้เป็นมารดาประหลาดใจเล็กน้อย
สตรีที่ได้รับมอบหมายให้ทำการปักปิ่นในพิธี หยิบหวีมาหวีผมตามขั้นตอนแล้วจัดมวยพอเป็นพิธี ก่อนจะหยิบปิ่นปักผมสีทองวาววับมาเสียบเข้าที่มวยผม เพื่อแสดงถึงช่วงวัยจากเด็กกลายเป็นหญิงสาวที่พร้อมสำหรับการออกเรือน
พิธีและขั้นตอนทุกอย่างเสร็จสิ้นลง ฉู่อวี่หนิงก็ไปยืนส่งแขกพร้อมกับครอบครัว พลางนึกย้อนถึงทรงจำที่แม้ว่าจะเลือนรางแต่บางอย่างที่สำคัญก็ยังจดจำได้ดี
เมื่อส่งแขกเหรื่อกลับไปหมดแล้ว คุณหนูฉู่กลับไปหอนอนของตน นั่งเคาะนิ้วที่โต๊ะอย่างใช้ความคิด ไม่ได้ตื่นเต้นกับพิธีเหล่านี้อย่างเช่นชาติที่แล้ว ที่เอาแต่หมุนตัวอยู่หน้ากระจกทองเหลืองชื่นชมความงามของตนในวัยสิบห้า
อีกสามวันจะมีโจรบุกเข้ามาในเรือนสกุลฉู่ แม้จะเป็นการจัดฉากจากหลี่โม่เทียน สุดท้ายตนเองและครอบครัวปลอดภัยแต่ก็เกิดความสูญเสีย
คนในเรือนถูกสังหารไปถึงสามคน หนึ่งในคืออาเหมาบ่าวรับใช้คนสนิทของบิดาที่เข้ามาปกป้องตอนที่นางถูกโจรฉุดคร่า นางจะทำอย่างไรดีถึงจะหลีกเลี่ยงไม่ให้เกิดความสูญเสียนี้ได้
************************
“โปรดระวังขอรับนายน้อย” เสียงอาไฉ่ที่รับหน้าที่พี่เลี้ยงที่วิ่งตามหลังหยวนเหลียงเจี๋ยบุตรชายคนโตของหยวนไป๋เยี่ยนโหวทำให้ฉู่อวี่หนิงหันไปมองอย่างสนใจซื่อจื่อน้อยสกุลหยวนบัดนี้อายุได้สามขวบปีแล้วกำลังวิ่งเล่นอย่างสนุกสนาน หลบหลีกพี่เลี้ยงที่กำลังวิ่งตามอยู่ ข้างกายของนางคือเสี่ยวชิ่งที่กำลังอุ้มท้องได้หกเดือน แม้จะแต่งงานออกเรือนไปแล้วแต่ก็ยังขอมารับใช้ที่จวนสกุลหยวนไม่ยอมห่างจากตนไปไหนท่านโหววัยหนุ่มกำลังอุ้มบุตรีวัยขวบเศษยืนมองบุตรชายที่วิ่งเล่นอยู่ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยน ก่อนจะถูกมือน้อย ๆ หยิกเข้าที่แก้มของบิดาให้หันมาสนใจตน“หนิงหนิง ดูลูกเจ้าสิ หยิกข้าอีกแล้ว”“ลูกข้าคนเดียวที่ไหน ลูกท่านพี่ก็ด้วย” นางกล่าวพลางหัวเราะเสียงเบา วางสะดึงปักผ้าลงแล้วยื่นมือไปอุ้มบรรพชนน้อยจากสามีนับจากที่หวนกลับมาอยู่ในร่างของตนเอง บัดนี้ก็ผ่านมาแปดปีแล้ว ชะตาของนางได้เปลี่ยนไป ได้อยู่กับสามีที่แสนดีมีครอบครัวที่อบอุ่นเช่นนี้ นับว่าเป็นวาสนานักอาไฉ่ที่รับหน้าที่พี่เลี้ยงจำเป็นเดินหอบกลับมา บนหลังคือหยวนเหลียงเจี๋ยที่ทำท่าควบม้าอย่างสนุกสนาน“เยว่เอ๋อร์ ลี่เอ๋อร์ พวกเจ้าพาซื่อจื่อและคุณหน
ในห้องโถง ณ จวนแม่ทัพมู่ตง ห้องโถงซ้ายขวาถูกแยกฝั่งบุรุษกับสตรีโดยมีฉากกั้นเพียงอกเสี่ยวชิ่งเดินเข้ามาด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความร้อนใจ แล้วแอบไปกระซิบนายหญิงของตนที่กำลังนั่งจิบชาอยู่ใน เมื่อนางรับรู้แล้วก็มีสีหน้าที่งงงวยเล็กน้อย ก่อนที่จะหันไปมองมู่ฮูหยินที่ยิ้มแย้มทักทายแขกเหรื่ออยู่ตรงหน้า แล้วหันไปเห็นอาเหรินสาวใช้คนสนิทของนางที่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ด้วยแววตาเจ้าเล่ห์จึงยิ้มออกมาที่มุมปากโดยยังไม่ได้กล่าวอะไรเมื่อเวลาผ่านไปสักครู่หนึ่งจึงได้หันไปรอบ ๆ แล้วมองโต๊ะที่ว่างเปล่าที่อยู่ข้างมู่ฮูหยิน เป็นโต๊ะสำรับของอันเหม่ยหรงที่เจ้าของโต๊ะยังไม่มาถึง จึงได้เอ่ยถามขึ้นมา“ได้ข่าวว่าท่านแม่ทัพพาสาวงามกลับมา และจะแต่งงานในเดือนหน้านี้แล้ว ข้ายังไม่ได้เจอหน้านางเลย นางไม่สบายหรือไม่” ฉู่อวี่หนิงหันไปถามมู่ฮูหยินนางมองมาที่โต๊ะของว่าที่ฮูหยินรองฉู่ด้วยสายตาที่ลำบากใจ นี่เป็นงานเลี้ยงสำคัญของมู่ตงแท้ ๆ แต่นางก็ยังมาสายเสียได้“นางคงกำลังแต่งตัวอยู่ เดี๋ยวข้าจะให้คนไปตามนาง” กล่าวแล้วมู่ฮูหยินก็เรียกสาวใช้ให้ไปตามอันเหม่ยหรงออกมา เพราะไม่เช่นนั้นก็จะเป็นการขายหน้าสกุลมู่ แม้นางจะยังไม่แต่งเป
ณ จวนแม่ทัพมู่ ฉู่อวี่หนิงมาเยี่ยมหลิวอิงลั่วภรรยาของแม่ทัพมู่ตง ทั้งสองพบรักกันตอนที่เขากำลังสืบเรื่องคดีที่ซีโจวอยู่ และได้แต่งงานกันก่อนที่จะไปรบที่ชายแดนทางเหนือ แต่งงานเพียงแค่หนึ่งเดือนเท่านั้นก็ต้องห่างกัน เมื่อสามีกลับมาก็ยังพาอนุกลับมาด้วย ใบหน้าของนางจึงเต็มไปด้วยความเศร้าหมอง “สีหน้าของเจ้าดูไม่ดีเลย มีอะไรระบายให้ข้าฟังได้” เมื่อมองใบหน้าเศร้าหมองของมู่ฮูหยินที่วัยไล่เลี่ยกันแล้วก็อดที่จะสงสารไม่ได้ชาตินี้คนที่รับเคราะห์แต่งงานกับหลี่โม่เทียนก็คือคุณหนูจาง แล้วคนที่รับเคราะห์ให้สามีมีอนุแทนนางก็คือมู่ฮูหยินผู้นี้ การเปลี่ยนแปลงชะตาของนางทำให้สตรีทั้งสองคนต้องมารับเคราะห์แทน แม้จะรู้สึกผิดอยู่บ้างแต่นางก็กลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว“ข้าสบายดี นี่เทียบเชิญมางานเลี้ยงฉลองที่จวนในอีกหกวัน ข้ากำลังจะให้คนนำไปส่งอยู่พอดี ส่วนงานแต่งงานรับฮูหยินรองเข้าสกุลมู่ ใกล้ถึงวันนั้นข้าจะส่งเทียบเชิญไปให้ท่านอีกที” มู่ฮูหยินกล่าวพร้อมกับนำเทียบเชิญงานฉลองให้“กล่าวเช่นนี้หมายความว่าท่านยินยอมรับนางเข้ามาฮูหยินรองเช่นนั้นหรือ” ฉู่อวี่หนิงถามด้วยน้ำเสียงที่ประหลาดใจ เรื่องนี้ใครจะยอมโดยง่าย
หลังจากที่นักโทษกบฏที่หลบหนีถูกสังหารคดีนี้ก็ถูกปิดลงโดยยังไม่มีการไต่สวน สกุลหลี่ที่เหลือถูกเนรเทศให้ไปอยู่ที่ชายแดนไม่ให้กลับมาที่แคว้นฉีอีกส่วนจางเยี่ยนฟางถูกตัดสินไม่ให้ได้รับบทลงโทษ เนื่องจากหยวนไป๋เยี่ยนได้ให้เหตุผลว่านางได้ทำทุกอย่างทำไปเพื่อป้องกันตัวจากภัยที่มาถึง และทุกคนต่างเห็นด้วยกับการตัดสินนั้นก่อนที่จะเดินกลับที่เสียนเป่ย นางร่ำลาฉู่อวี่หนิงและหยวนไป๋เยี่ยน กล่าวขอบคุณจากใจจริง สีหน้านั้นแม้จะดูสดใสขึ้นบ้างแล้วแต่แววตาก็ยังเต็มไปด้วยความเศร้า ก่อนนางจะจากไปฉู่อวี่หนิงได้กระซิบอะไรบางอย่างที่ทำให้นางเผยรอยยิ้มออกมา ก่อนจะขึ้นรถม้าของสกุลจางที่มารับบุตรีพากลับไปโดยมีขบวนทหารไปส่งจนถึงประตูเมืองหยวนไป๋เยี่ยนได้รับความดีความชอบ แม้จะคดีนี้จะจบลงด้วยการที่นักโทษกบฏเสียชีวิตระหว่างการจับกุม แต่ก็ถือว่าเป็นการสร้างผลงานที่ยิ่งใหญ่ทำให้ได้รับการแต่งตั้งยศโหวให้ พร้อมทั้งจวนหลังใหม่ที่พระราชทานให้กำลังอยู่ในระหว่างการก่อสร้างทุกอย่างเป็นไปตามที่ฉู่อวี่หนิงเคยกล่าวเอาไว้ จนเขาเองก็แทบไม่อยากจะเชื่อ แต่ทุกอย่างก็เกิดขึ้นจริง ในคืนนั้นนางนอนกอดสามีด้วยความสบายใจหลังจากพ้นเร
ข่าวลือเรื่องที่บุพการีทั้งสองถูกย้ายที่คุมขังมาที่หนานอัน ความยากลำบากที่ต้องเผชิญจนมีอาการเจ็บป่วยอยู่ในห้องคุมขัง รวมถึงข่าวลือเรื่องวิญญาณของจางเยี่ยนฟางที่มาหลอกหลอนจนทั้งคู่หวาดวิตกและอยู่ไม่สุขล่วงรู้ไปจนถึงหูของหลี่โม่เทียนจินหงและหลงเป่าแฝงเข้าไปสืบจนรู้ว่าหลี่ผิงอันและถงเหยาเยว่ทั้งสองใช้ชีวิตอยู่อย่างยากลำบากจริง พร้อมกันนั้นก็ให้สืบหาวิธีการหลบหนีโดยไม่รู้เลยว่าที่ทุกอย่างง่ายดายนั้นเพราะหยวนไป๋เยี่ยนตั้งใจเปิดทางให้เมื่อรู้หนทางหลบหนีและจุดอ่อนขณะที่ผลัดเปลี่ยนเวรยาม ทั้งสามก็วางแผนแฝงตัวเข้ามาเป็นทหารยามเพื่อที่จะพานักโทษหลบหนีออกไปทั้งสามก็เข้าไปภายในเรือนจำชั่วคราวนั้นทำทีเป็นทหารที่มาเปลี่ยนเวร เปิดห้องคุมขังนำตัวหลี่ผิงอันและถงเหยาเยว่ที่อิดโรยอยู่ออกไปจากห้องขัง มองดูรูปร่างที่ผอมโซและใบหน้าที่ซูบซีดของบุพการีแล้วก็รู้สึกเคียดแค้น“โม่...” เมื่อมารดาจะเอ่ยชื่อก็ส่ายศีรษะให้นางหยุดพูด ทำทีเป็นทหารพานางออกไป“พานักโทษหลี่ผิงอันและถงเหยาเยว่ออกไปเพื่อย้ายที่คุมขัง” เขาแสร้งทำเป็นออกคำสั่ง จากนั้นให้จินหงและหลงเป่าพาตัวออกไป คิดว่าสวรรค์ช่างเป็นใจในครั้งนี้ไม่ได้ระว
หลังจากที่ฉู่อวี่หนิงกลับไปก็ได้ให้คนนำอาหารวางเอาไว้ให้แก่ทั้งสอง เมื่อเห็นว่านางจากไปแล้วก็รีบยื่นมือออกมานอกกรงขัง เปิดดูของในตะกร้าฮวยน้าไม้ใบนั้น พบว่าอาหารที่ฉู่อวี่หนิงจัดเตรียมเอาไว้ให้มีแต่ข้าวกับไข่ต้มที่เหลือเพียงไข่ขาวเท่านั้น สองสามีภรรยามองหน้ากันก่อนจะปัดอาหารนั้นทิ้งลงพื้น“ไม่กินก็ไม่เป็นไร แต่ว่าอาหารนี้เป็นเพียงอย่างเดียวของพวกเจ้า” ทหารเฝ้ายามที่เห็นเหตุการณ์พูดขึ้นแล้วไม่ได้สนใจคนทั้งคู่“ไม่มีอาหารอื่นแล้วหรือ”“ไม่มีหรอก ที่นี่เป็นเพียงห้องขังชั่วคราว หากญาตินักโทษไม่นำอาหารเข้ามาให้ทางเราก็ไม่ได้จัดหา” ทหารผู้นั้นกล่าวแล้วเดินไปอย่างไม่แยแส“เจ็บใจนัก” หลี่ผิงอันกล่าวด้วยความเจ็บใจ ไม่มีวันหยิบอาหารหล่นพื้นนั้นมากินแน่ พวกตนเป็นถึงพ่อแม่ของอดีตรองแม่ทัพหลี่โม่เทียน เคยอยู่สุขสบายจากการดูแลของลูกสะใภ้ อยู่ดีกินดีจนเคยตัว ไม่มีวันแตะต้องเศษอาหารเหล่านี้ขณะเดียวกันก็มีคนนำอาหารมาส่งให้นักโทษในห้องขังอื่น ๆ แม้เป็นเพียงซาลาเปาไส้ผักคนละก้อนเท่านั้น แต่ว่าก็ยังดีกว่าอาหารตรงหน้า“ขอพวกเราบ้าง” ถงเหยาเยว่ร้องขอเมื่อคนส่งอาหารกำลังจะจากไป“ข้านำมาแจกจ่ายตามจำนวนคนเท่
ร่างสูงโปร่งยืนมองภรรยาที่กำลังพูดคุยกับบุรุษที่ไม่คุ้นหน้าอยู่ที่ศาลาดื่มชาในสวนหย่อม สายตาคู่เรียวเต็มไปด้วยความไม่พอใจ รู้สึกร้อนรุ่มดั่งมีคนเอาไฟมาจุดที่กลางใจกับภาพที่เห็นอาไฉ่ยืนอยู่ด้านหลังของหยวนไป๋เยี่ยน รู้สึกถึงไหน้ำส้มที่กำลังจะแตกออกมา ในตอนนั้นมีบ่าวในเรือนเดินผ่านจึงเรียกมาถามให้หาย
“เจ้ารู้สิ่งใดเกี่ยวกับเรื่องนี้” น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยกระตือรือร้นอยากจะรู้ถึงสิ่งที่ฉู่อวี่หนิงกล่าวถึงเหตุการณ์ปราบกบฏที่ซีโจวนั้นเป็นสิ่งที่ตนเองก็สงสัยอยู่ไม่น้อยในตอนนั้นเองก็มีทหารสองนายเดินตรงมาหาทั้งคู่ ทำการคารวะแม่ทัพมู่ตงด้วยใบหน้าที่เคร่งขรึม“เรียนท่านแม่ทัพ สำนักคุ้มกันภัยของสกุลห
หลายเดือนต่อมา ขบวนทหารที่กำลังเดินทางไปเฉลิมฉลองต้อนรับตำแหน่งรองแม่ทัพคนใหม่กำลังควบม้าผ่านเมืองหนานอันเพื่อไปยังเมืองอี้โจว ผู้ที่ได้รับตำแหน่งรองแม่ทัพก็เป็นไปตามคาด นั่นก็คือนายกองหลี่โม่เทียนที่ผ่านการสอบส่วนหนึ่งก็คือฝีมืออีกส่วนก็คือการสนับสนุน จากสกุลจางที่ติดสินบนกับเจ้าหน้าที่คุมสอบพร้อ
ในขณะที่กำลังจะเดินทางกลับไปยังจวนอำเภออี้โจว ระหว่างทางฉู่อวี่หนิงก็เห็นทางการมาติดป้ายประกาศเกียรติคุณ เพื่อให้ชาวบ้านในเมืองเกิดได้ล่วงรู้ว่ามีคนของอี้โจวได้ทำคุณงามความดีไว้แก่แคว้นฉี ด้วยความอยากรู้อยากเห็น นางจึงเข้าไปอ่านประกาศของทางการด้วยความอยากรู้ว่าพลเมืองอี้โจวผู้ใดสร้างคุณงามความดีเอ







