บทที่ 10 สตรีหอนางโลม

“เหตุใดต้องยอมให้พวกนั้นรังแกเล่า เหตุใดไม่สู้” เหยาหมิงเผลอถามคำถามโดยไม่รู้ตัว

                “ไม่มีกำลัง ไม่มีอำนาจ ไม่มีความกล้ามั้ง” ลี่เหม่ยเอ่ยพลางสบตาบุรุษเบื้องหน้า

                “แต่ตอนนี้ไม่แล้ว ข้าไม่ใช่คนสกุลหวงไม่จำเป็นตรงกลัวพวกเขาอีกต่อไป” นางยักคิ้วให้กับเหยาหมิงก่อนจะมองชมความงามของสินค้าสองข้างทาง

                “หึ! ร่วงจากขื่อครั้งเดียวทำให้เจ้ามีความกล้าขึ้นเยอะนี่” แม่ทัพปราบเหนือเหยียดยิ้มพลางกล่าวพึมพำก่อนเบนสายตาไม่สนใจสตรีเบื้องหน้าอีก

        รถม้าจอดหน้าจวนแม่ทัพ ลี่เหม่ยที่ทนแสบร้อนจากน้ำล้างชามไม่ไหวลุกพรวดขึ้นรีบออกจากรถม้า โดยไม่รอให้บุรุษอย่างเขาลงจากรถม้าก่อน จนเหยาหมิงต้องมองค้างกับท่าทางแปลกประหลาด ไม่รู้จักธรรมเนียมของนาง

                “ตระกูลหวงไม่เคยสอนหรือว่าต้องให้บุรุษลงจากรถม้าก่อน” ชายหนุ่มตำหนินางทันทีที่ลงจากรถม้าได้

                “อาจจะเคยสอน แต่ข้าสมองน้อยไม่จำเอง”

                “หากท่านแม่ทัพไม่ว่าอะไร ข้าขอไปอาบน้ำก่อนแสบไปหมดแล้ว” ลี่เหม่ยไม่กล่าวเพียงอย่างเดียว แต่ยังเกาเนื้อตัวจนอาภรณ์เลิกขึ้นสูงมองเห็นข้อเท้าขาวนวล

                “นี่! ไม่มีผู้ใดบอกเจ้าหรืออย่างไรว่าไม่ควรอวดเนื้อหนังให้บุรุษมองช่างไร้ยางอายนัก” เหยาหมิงหน้าแดงรีบหันหน้าไปทางอื่น พลางกล่าวตำหนิสตรีตรงหน้า ต่างจากลี่เหม่ยที่ยังงุนงง

                “ข้าก็ไม่ได้แก้ผ้านี่” นางขมวดคิ้วมองดูอาภรณ์ของตัวเองก็ยังอยู่ครบ

                “คุณหนู! ชายอาภรณ์เลิกขึ้นจนเห็นข้อเท้าแล้วเจ้าค่ะ” ชิงชิงรีบเข้ามาดึงอาภรณ์ลงไปคลุมเท้านางเช่นเดิม

        ‘แค่นี้ก็ว่าไร้ยางอายแล้วหรอ โบราณคร่ำครึจริง ๆ’ ลี่เหม่ยได้แต่ถอนหายใจและบ่นกับตัวเองเท่านั้น

                “เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน ท่านก็หันกลับมาเถอะทำเป็นเด็กน้อยไม่ประสีประสาไปได้” หญิงสาวทนดูท่าทางเอียงอายของบุรุษตัวโตไม่ไหวจนต้องบ่นอุบให้อีกฝ่าย ก่อนเดินหนีไป

                “ไม่ประสีประสาเช่นนั้นหรือ? ช่างใจกล้านักนะหวงลี่เหม่ยกล้าตำหนิแม้กระทั่งข้า” เหยาหมิงได้แต่ขบเคี้ยวเขี้ยวฟันให้กับอนุของตนที่เดินจ้ำอ้าวเข้าจวนไปนานแล้ว

        ยามเฉิน ลี่เหม่ยเตรียมออกจากจวนไปยังหอร้อยบุปผาวันนี้นางมีนัดกับนางโลมอันดับหนึ่งอย่างซีซี การค้าครั้งแรกของนางกำลังจะรู้ผลแล้ว ทว่าพึ่งก้าวพ้นเรือนกลับพบองครักษ์ข้างกายเหยาหมิงยืนรออยู่

                “เจ้ามีอะไร?”

                “อนุหวง ท่านแม่ทัพเรียกพบ”

                “แต่ข้ามีนัดแล้ว ไว้เย็นนี้จะไปพบแล้วกัน” นางกล่าวพลางเดินผ่านหน้าเจียหาวไป ทว่ายังไม่ทันก้าวไปไหนกลับถูกกระบี่ของเขาขวางไว้

                “เกรงว่าท่านคงต้องผิดนัดเสียแล้ว”

        ลี่เหม่ยหันขวับมององครักษ์หนุ่มในทันที ใบหน้าบูดบึ้งอยากกินเลือดกินเนื้อสองนายบ่าวที่ชอบบังคับผู้อื่นเหมือนกันไม่ผิดเพี้ยน

                “นำทาง!” น้ำเสียงไม่พอใจของนางดังขึ้น พร้อมกับเจียหาวที่หันหลังเดินนำทางไปยังเรือนไผ่หลิว

        เหยาหมิงนั่งเดินหมากภายในสวนที่เงียบสงบ บรรยากาศยามเช้าชวนให้อารมณ์บุรุษเบิกบานไม่น้อย ทว่าไม่นานเสียงบ่นพึมพำของลี่เหม่ยกลับดังขึ้นทำลายความสงบรอบตัวลงทันที

                “ท่านมีอะไร” น้ำเสียงไม่พอใจดังขึ้น พร้อมร่างบางยืนกอดอกอยู่ตรงหน้า

        เหยาหมิงมองเห็นชายอาภรณ์สีแดงชาดปลิวไสวก่อนเงยหน้ามองเจ้าของอาภรณ์ชุดนั้น หญิงสาวใบหน้าขาวนวล ดวงตากลมโตคิ้วโก่งดั่งคันศร จมูกได้รูปรับกับริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงชาด อาภรณ์บางแนบเนื้อกลางอกเว้าลึกจนคนมองเผลอกลืนน้ำลายโดยมิรู้ตัว ผ้าไหมสีดำผืนน้อยที่คาดปิดทับส่วนนั้นทำบุรุษจินตนาการไปถึงไหนต่อไหน

                “นี่มันชุดอะไรของเจ้า” เหยาหมิงขมวดคิ้วแน่น

                “ทำไม? สวยหรือไม่” ลี่เหม่ยกล่าวพลางหมุนกายให้อีกฝ่ายเชยชม แรงลมที่พัดชายอาภรณ์ปลิวไสวพร้อมผมดำขลับหลุดร่วงปกปิดอกเนียนยิ่งทำให้นางดูยั่วยวนยิ่งขึ้น

                “น่าเกลียดยิ่ง” เหยาหมิงหน้าแดงก่ำผินหน้าไปทางอื่น

                “ไปเปลี่ยซะ” คำสั่งเด็ดขาดของท่านแม่ทัพดังขึ้น แต่มีหรือสตรีอย่างนางจะเกรงกลัว

                “ไม่! ชุดนี้ข้าจะนำไปขายให้หญิงนางโลมในหอร้อยบุปผา หากไม่แต่งให้พวกนางเห็นจะขายได้อย่างไร” ลี่เหม่ยอธิบายเหตุผล

                “หึ! ชุดน่าอายพวกนี้ใครจะซื้อกัน”

                “ชุดเช่นนี้ล่ะ ที่จะทำให้บุรุษอย่างพวกท่านกล้าจ่ายเงินเพื่อให้ได้สตรีมาเชยชม” ลี่เหม่ยตอบพลางนั่งลงตรงหน้าเขา

                “ตกลงเรียกข้ามา ท่านแม่ทัพมีอะไรจะสั่งหรือไม่”

                “อีกสองวันเจ้าต้องไปจวนสกุลหวังและจวนตระกูลเฉิงกับข้า”

                “อ๋อ เจ้าค่ะ” นางพยักหน้ารับ พลางลุกขึ้นเตรียมจากไป

                “ช้าก่อน!” เหยาหมิงปรายตามองนาง

                “เจ้าควรสวมอาภรณ์ให้เรียบร้อย ไม่ใช่อาภรณ์จากหอนางโลมเช่นนี้” คำพูดไม่รักษาน้ำใจออกจากปากบุรุษผู้นี้อีกแล้ว ทำให้ลี่เหม่ยต้องนับเลขเพื่อระงับความโกรธ

                “รับทราบแล้วเจ้าค่ะ ข้อน้อยก็อยากจะแต่งกายให้สมเป็นอนุในจวนแม่ทัพ ทว่าสตรีไร้สินเดิมอย่างข้าจะเอาชุดพวกนั้นมาจากไหนเล่า” สีหน้าแสร้งเศร้าสร้อยของลี่เหม่ยยิ่งทำให้เหยาหมิงหงุดหงิด

                “เตรียมรถม้า” คำสั่งแสนระอาใจของบุรุษกลับทำนางยิ้มกว้าง

        รถม้าย่ำไปตามถนนผ่านร้านรวงนับไม่ถ้วน ยามกลางวันย่านโคมแดงดูเงียบเหงาด้วยเป็นช่วงของเหล่าหญิงคณิกาพักผ่อนเอาแรง ทว่าเวลามืดค่ำเช่นนี้ย่านโคมแดงกับคึกคักต่างจากย่านอื่นที่ร้านรวงปิดเงียบ

                “หยุดรถ” เสียงหวานดังขึ้น

                “จะทำอะไร?” ใบหน้าบึ้งตึงของเหยาหมิงกลับไม่ทำให้สตรีร่างบางเช่นลี่เหม่ยเกรงกลัว

                “ข้าบอกแล้วว่าวันนี้จะมาขายชุดที่หอร้อยบุปผา ผ้าข้าก็ซื้อแล้วเรื่องที่ท่านกำชับข้าก็รู้แล้ว เช่นนั้นตอนนี้ข้าจะจัดการธุระของข้าบ้าง ท่านกลับไปก่อนได้เลย” ลี่เหม่ยกล่าวพลางลงจากรถม้าโดยไม่สนใบหน้าไม่พอใจของท่านแม่ทัพ

                “เอาอย่างไรขอรับ จะกลับเรือนเลยหรือไม่” เจียหาวเอ่ยถามเจ้านายที่นั่งหน้าบูดบึ้งในรถม้า

                “รอ” เหยาหมิงกล่าวพลางปิดเปลือกตาลง เขาปวดหัวทุกครั้งที่ต้องสนทนากับสตรีอย่างหวงลี่เหม่ย

        ภายในหอร้อยบุปผาคึกคักไม่น้อย ด้วยคืนนี้จะมีการประมูลหญิงพรหมจรรย์ เหล่าบุรุษบ้าตัณหาต่างไม่พลาดงานนี้ ลี่เหม่ยเดินตรงไปยังห้องรับรองของซีซี สตรีนับสิบรออยู่ด้านในทำให้ดีไซเนอร์อย่างนางยิ้มกว้าง

                “พวกเจ้าต้องการชุดเช่นเดียวกับแม่นางซีซีใช่หรือไม่” ลี่เหม่ยไม่อ้อมค้อม

                “ใช่!”

                “ราคามัดจำสองตำลึง อีกสามวันรับชุดจ่ายอีกสามตำลึง”

                “เหตุใดแพงนัก เช่นนี้ข้าไม่เอาด้วย” หญิงนางโลมบางนางยอมถอดใจ

                “ใครไม่เอาไม่เป็นไร ข้าจะตัดชุดแบบนี้เพียงห้าชุดเท่านั้นแล้วจะไม่มีตัดเพิ่ม ใครอยากได้ก็เดินเข้ามาวางเงินแล้ววัดตัว” ลี่เหม่ยไม่คิดลดราคาแต่กลับทำให้ชุดพวกนั้นมีค่ามากขึ้น ทำเอาเหล่าหญิงคณิกามองหน้ากันเลิกลัก อาภรณ์ยั่วยวนบุรุษเช่นนี้หากสวมใส่ด้วยมารยาของพวกนางคงทำเงินได้ไม่น้อยกว่าสิบตำลึงแน่

                “ข้าเอา!” “ข้าเอาด้วย”

        กลายเป็นว่าสตรีนับสิบแย่งกันจ่ายเงินเพื่ออาภรณ์เพียงห้าชุด ลี่เหม่ยยิ้มหน้าบานกับเหตุการณ์เบื้องหน้า

                “แล้วชุดที่เจ้าสวมอยู่นี่เล่า” ซีซีสังเกตอาภรณ์หวาบหวิวที่นางสวมใส่ตาเป็นมัน

                “แม่นางซีซีตาแหลมยิ่ง ชุดนี้ข้าพึ่งตัดใหม่ มีเพียงห้าชุดเท่านั้น ราคาหกตำลึง” ลี่เหม่ยเลิกคิ้วเอ่ยหยั่งเชิง

                “ได้! ข้าซื้อ” ซีซีที่ทำเงินจากชุดแรกไม่น้อยกว่ายี่สิบตำลึงจึงไม่คิดเสียดายเพียงน้อย

                “ข้าเอาด้วย!” “ข้าด้วย” “ข้าอีกชุดนึง” เหล่าหญิงคณิกาที่จับจองไม่ทันชุดแรก ยอมจ่ายเพิ่มเพื่อให้ได้ชุดที่ใหม่กว่า

        ลี่เหม่ยยิ้มกว้างเดินออกจากห้องรับรอง เพียงวันเดียวนางสามารถทำเงินได้ถึง ห้าสิบตำลึง หนทางเปิดร้านของนางอยู่ไม่ไกลเสียแล้ว ทว่าด้วยความดีใจกลับทำให้นางไม่ทันมองว่าตอนนี้งานประมูลหญิงพรหมจรรย์ได้เริ่มขึ้นแล้ว และช่างโชคร้ายที่นางกลับยืนอยู่บนลานประมูลพอดิบพอดี

        ผ้าขาวบางปิดครึ่งหน้า พร้อมอาภรณ์สีแดงชาดบางเบาแนบเนื้อ ส่วนหน้าอกเว้าลึกมีเพียงผ้าไหมสีดำคาดปิดไว้ ทำบุรุษนับสิบกลืนน้ำลายกับรูปร่างดั่งเทพธิดาของนาง

                “มามา สตรีนางนี้ข้าให้สิบตำลึง” ลี่เหม่ยสะดุ้งตกใจเมื่อเสียงหื่นกระหายดังขึ้น จนได้สติว่าตนอยู่กลางลานประมูลเสียแล้ว

                “นี่! ข้าไม่ใช่” นางพยายามจะอธิบาย

                “เงียบนะ!” มามารีบปิดปากนางพลางกระซิบ ข้าจะให้เจ้ามากกว่าสตรีนางอื่นแน่

                “แต่ข้าไม่ใช่..” / “ใต้เท้าจงใจใหญ่ไม่น้อย ท่านอื่นว่าอย่างไรเจ้าคะ” มามาหอร้อยบุปผาไม่ยอมฟังนางอธิบาย กลับรีบเร่งการประมูลให้เร็วขึ้น

              “ข้า 15 ตำลึง”

              “16 ตำลึง”

              “17 ตำลึง”

              “20 ตำลึง”

        ลี่เหม่ยมองดูการประมูลร่างกายนางที่เต็มไปด้วยบุรุษบ้าตัณหา ภายในใจรู้สึกหวาดกลัวเมื่อไม่มีผู้ใดฟังนางอธิบาย จะหนีออกไปก็ทำไม่ได้เมื่อมามาเฒ่าให้คนงานชายประกบนางไว้

                “ห้าสิบตำลึง”

        เสียงเยือกเย็นดังขึ้น ทำทั้งลานประมูลเงียบสนิท บุรุษสวมอาภรณ์สีดำตัดกับผิวขาวของเขา คิ้วหนารับกับดวงตาลุ่มลึกกำลังจ้องมองลี่เหม่ยดุจเหยี่ยวเจ้าเวหา ทำสตรีหลายนางอ่อนระทวยโรยแรงลงตรงนั้น

                    “เหยาหมิง?” ลี่เหม่ยพึมพำเสียงเบา พลางหายใจโล่งขึ้นเมื่อเห็นคนคุ้นเคยยื่นมือเข้าช่วย