บทที่ 8 กลับตระกูลหวง

ลี่เหม่ยกังวลไม่น้อยการกลับตระกูลหวงแน่นอนว่าต้องเกิดขึ้น ทว่ากลับไปอย่างไรถึงจะไม่ให้ถูกรังแกนี่สิคือสิ่งที่นางต้องการ

                “เช่นนั้นให้ท่านแม่ทัพกลับพร้อมข้าเท่านี้ก็ไม่ถูกลงโทษแล้ว” นางยิ้มให้กับความฉลาดของตน

                “หากท่านแม่ทัพกลับด้วยแน่นอนว่าไม่มีใครกล้ารังแกคุณหนูแน่เจ้าค่ะ แต่ท่านแม่ทัพจะกลับไปด้วยหรือ เขาเกลียดตระกูลหวงเสียยิ่งกว่าอะไร” ชิงชิงเตือนสตินาง

                “ไม่ลองไม่รู้ เรื่องแบบนี้อยู่ที่ข้อแลกเปลี่ยน” ลี่เหม่ยยักคิ้วก่อนหันกายออกจากเรือนหลังมุ่งไปเรือนไผ่หลิว

        ด้านเหยาหมิงตอนนี้กำลังกังวลไม่ต่างกัน แม้ตนเองจะไม่สนใจชายผู้ให้กำเนิด ละทิ้งตระกูลหวังแต่เรื่องเช่นนี้ไม่เคยเกิดขึ้นหวังเทียนเล่ยไม่ยอมนำชื่อเขาออกจากตระกูล เช่นนั้นการเป็นบิดากับบุตรก็ยังคงอยู่ บุตรชายแต่งงานแต่ไม่ให้บิดาร่วมงานแม้เป็นอนุก็ขัดประเพณี แถมรับอนุก่อนจะตบแต่งฮูหยินเรื่องเช่นนี้ก็ไม่เคยเกิดขึ้น บิดาที่เขาไม่ต้องการกลับเล่นใหญ่ถวายฎีกาขอความเป็นธรรมกับฮ่องเต้ ทำให้ตนถูกตำหนิลงมาอย่างเลี่ยงไม่ได้

                “ท่านแม่ทัพท่านผู้เฒ่าเฉิงเองก็อยากให้ท่านกับอนุสกุลหวงกลับไปเยี่ยมที่จวนสกุลเฉิงขอรับ” เจียหาวลอบสังเกตสีหน้าดำมืดของเจ้านายพลางกล่าวอย่างระวัง

                “ชายสกุลหวังนั่นก็อยากให้ข้าพาอนุไปเคารพไม่ต่างกัน ดูท่าจะหลีกเลี่ยงยาก คงต้องไปสักครั้งไม่เช่นนั้นฮ่องเต้คงต้องมาเอง” เหยาหมิงนั่งหลับตานวดขมับที่ปวดหนึบ

                “ท่านแม่ทัพข้าลี่เหม่ยขอพบสักครู่ได้หรือไม่” เสียงใสดังมาจากนอกเรือน ทำเหยาหมิงลืมตาอีกครั้ง

                “เข้ามา” เสียงอนุญาตทุ้มต่ำทำนางกล้าก้าวขาเข้าเรือน

        ห้องตำราที่เต็มไปด้วยตำราหลายชั้น บางส่วนวางกองเป็นภูเขาขนาดย่อม อีกทั้งอาวุธประจำกายมากมายถูกจัดวางทั่วห้อง ลี่เหม่ยมองสำรวจไปรอบ ๆ ไม่มีจุดใดเลยที่นางจะรู้สึกชอบในห้องนี้ ทั้งดูคร่ำครึและป่าเถื่อนทำนางขนลุกขนพองไม่อยากหายใจในห้องนี้นาน

                “เจ้าสำรวจพอหรือยัง บิดาเจ้าให้มาสอดส่องความเคลื่อนไหวของข้าหรือไง” คำพูดแต่ละคำที่ออกจากปากบุรุษบนรถเข็นนี้ทำนางยากจะเอาผ้ามัดปากเขาไว้ซะ ช่างบาดหูและไม่น่าฟังทั้งมองผู้อื่นแต่แง่ร้าย

                “ปากหรือนั่น!”

                “นี่! เจ้าจงใจตำหนิข้าหรือ” ประโยคแรกก็ทำเหยาหมิงอารมณ์ขุ่นมัวเสียแล้ว

                “เปล่าเจ้าค่ะ ข้าน้อยมีหรือจะอาจหาญเช่นนั้น” ลี่เหม่ยแสร้งยิ้มพลางยอบกายเคารพอย่างประชดประชัน จนทำอีกฝ่ายคิ้วขมวดเป็นปมหันหน้าไปทางอื่น

                “ข้าเพียงมายื่นขอเสนอกับท่าน ในวันที่กลับจวนสกุลหวังและสกุลเฉิงข้าจะไม่ก่อเรื่อง หากท่านยอมกลับจวนสกุลหวงกับข้าในวันพรุ่งนี้” ลี่เหม่ยยักคิ้วต่อรอง

                “นี่! เจ้าแอบฟังหรือ” เหยาหมิงมั่นใจหากไม่แอบฟังเรื่องที่พึ่งเกิดขึ้นนางจะรู้ได้อย่างไร

                “ข้าตั้งใจมาหาท่าน แต่ท่านกับเจียหาวคุยกันเสียงดังเองจะโทษข้าได้อย่างไร”

                “หึ! คนสกุลหวงทำผิดแล้วโยนให้คนอื่นเช่นนี้ทุกคนสินะ” สายตาเหยาหมิงมองนางด้วยความเย้ยหยัน ทว่าลี่เหม่ยกลับคร้านที่จะสนใจนางทำเป็นมองไม่เห็น

                “ตกลงจะรับข้อเสนอหรือไม่ หากท่านช่วยข้าไม่ให้ถูกคนสกุลหวงรังแกข้าก็จะไม่สร้างเรื่องให้ท่าน”

                “รังแกหรือ? ใครกันจะรังแกเจ้า พวกนั้นหวังให้เจ้าแต่งกับข้าจนเนื้อเต้นมีแต่จะยกยอเจ้าเสียมากกว่า” เหยาหมิงรังเกรียจแม้กระทั่งจะมองนางด้วยซ้ำ

                “เอาเถอะ หากท่านไม่ปฏิเสธข้าถือว่าท่านตกลง เช่นนั้นยามเฉิงข้าจะรอท่านที่หน้าจวน”  ลี่เหม่ยกล่าวจบก็กลับเรือนหลัง

        ชิงชิงเดินกลับไปกลับมาภายในเรือน นางเป็นกังวลแทนคุณหนูไม่น้อยหากกลับไปตระกูลหวงโดยไร้การปกป้อง ต้องถูกฝั่งนั้นรังแกสารพัดไม่ต่างจากแต่ก่อนแน่

                “คุณหนูเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ ท่านแม่ทัพตกลงหรือไม่” สาวใช้รีบเข้าไปรินชาให้กับลี่เหม่ยเมื่อเห็นว่านางมีท่าทีเหนื่อยหอบ

                “คิดว่าเขาตกลงนะ” นางมีท่าทีกังวล ไม่ดูมั่นอกมั่นใจเช่นแสดงออกต่อนะเหยาหมิงแม้แต่น้อย

                “แล้วเรื่องของขวัญเล่าเจ้าคะ?”

        ลี่เหม่ยแทบกลืนน้ำชาไม่ลงกับคำถามนี้ ทางลืมไปเสียสนิทว่าการกลับบ้านหลังออกเรือนควรมีของเยี่ยมกลับไปด้วย แต่นางไม่ได้ถูกตบแต่งมาเป็นฮูหยินของเรือนหรือเป็นอนุคนโปรด สินเดิมก็ไม่มีจะเอาที่ไหนไปให้เล่า

                “ไม่มีหรอก อย่างไรเสียคนตระกูลหวงก็ไม่ชอบข้าอยู่แล้วเพิ่มเรื่องนี้ไปคงไม่ถูกรังแกมากขึ้นเท่าใดนัก” นางตอบอย่างจนปัญญา

                ยามเฉิน...

        ลี่เหม่ยในอาภรณ์สีขาวเรียบเข้ากับใบหน้าหวาน เครื่องประดับเรียบง่ายน้อยชิ้นที่สะสมมาทั้งชีวิตถูกหยิบขึ้นมาสวมใส่ให้เข้าชุด นั่นกลับทำให้หญิงสาวดูอ่อนหวานน่าปกป้องยิ่งขึ้น ทว่าบัดนี้กลับมีสีหน้าเป็นกังวลเมื่อสามีในนามของนางไม่ยอมปรากฏกายออกมาเสียที

                “อนุหวงท่านแม่ทัพยังรักษากับหมองหลวงยังไม่เสร็จ เกรงท่านจะรอนานเลยให้ล่วงหน้าไปก่อน อีชั่วยามท่านแม่ทัพจะตามไปขอรับ” พ่อบ้านต้วนที่โดนกำชับเรื่องการปฏิบัติตนเสียใหม่นอบน้อมกับนางมากขึ้น

                “เช่นนั้นก็ได้” เมื่อไม่สามารถเร่งเหยาหมิงได้นางจำต้องล่วงหน้าไปก่อน แลภาวนาให้บุรุษปากร้ายผู้นั้นรักษาคำพูด

        รถม้าหยุดลงหน้าจวนสกุลหวงที่บัดนี้กลับปิดสนิท ลี่เหม่ยสังหรณ์ใจว่าเหตุการณ์เช่นนี้ไม่ปกติแน่

                “เปิดประตู ข้าคุณหนูเก้าหวงลี่เหม่ย”

        สิ้นเสียงของนางประตูถูกเปิดออก พร้อมน้ำล้างชามหลายถังถูกสาดออกมาโดนนางเข้าอย่างจังไม่พลาดเป้าเพียงน้อย สภาพของลี่เหม่ยตอนนี้ไม่ต่างอะไรจากลูกหมาที่ตกลงไปในน้ำแต่เป็นน้ำรล้างจานที่ทำนางแสบไปทั้งตัว

                “ว๊ายยยย! น้องเก้า พี่ใหญ่ขอโทษเมื่อครู่มีหนูสกปรกมันวิ่งผ่านหน้าจวนข้าเลยให้สาวใช้ช่วยกันเอาน้ำมาสาด” หวงอิ้งเยว่ยิ้มหน้าระรื่นไม่สำนึกผิดเพียงน้อย

                “คุณหนูเป็นอะไรหรือไม่เจ้าค่ะ” ชิงชิงน้ำตาคลอเบ้ารีบเช็ดหน้าให้กับลี่เหม่ยที่ยืนนิ่งไม่เอ่ยสิ่งใด ทั้งที่ตัวเองก็เปียกปอนไม่ต่างกัน

                “นี่ใช่ไหม คุณหนูใหญ่ตระกูลหวง” ลี่เหม่ยกัดฟันพูดที่ได้ยินกันเพียงสองคน นางโมโหจนตัวสั่นพึ่งมาถึงดอกแรกก็โดนเสียแล้ว

                “เจ้าค่ะ” ชิงชิงพยักหน้าเบา ๆ

        ลี่เหม่ยกันชิงชิงออกห่าง ใบหน้าบูดบึ้งเมื่อครู่กลับดูท่าทางหวาดกลัวจนอิ้งเยว่ประหลาดใจ

                “กรี๊ดดดด หนูหรือเจ้าคะ น้องกลัวหนู กรี๊ดดดด มันอยู่ตรงนี้เจ้าค่ะ ท่านพี่ช่วยน้องด้วย” ลี่เหม่ยตกใจกลัวสิ่งที่ไม่มีจริงจนอีกฝ่ายหลงเชื่อมองดูตามมือที่นางชี้ไปทั่ว โดยที่ลืมระวังตัวจนลี่เหม่ยมีโอกาสนำร่างกายที่เปียกโชกด้วยน้ำสกปรกกระโดดกอดอิ้งเยว่จนล้มคว่ำ

                “กรี๊ดดดด! เจ้าทำอะไรปล่อยข้านะ” อิ้งเยว่ตกใจร้องลั่น พลางดันตัวลี่เหม่ยที่ปีนป่ายบนตัวนางออก

                “น้องกลัวเจ้าค่ะ ว๊ายยย! หนูมันไต่บนตัวน้องแล้ว” ลี่เหม่ยร้องลั่น พลางใช้มือตบตีไปมั่วจนทั่วใบหน้าของคุณหนูใหญ่สกุลหวง

                “หยุดนะ! พวกเจ้าทำอะไรมาลากนางออกไปสิ” อิ้งเยว่ก่นด่าสาวใช้ที่มัวแต่ยืนอึ้ง

        กว่าสาวใช้จะแยกคุณหนูทั้งสองออกจากกันได้ สภาพของอิ้งเยว่ก็ไม่ต่างจากลี่เหม่ยนัก ผมเผ้ายุ่งเหยิงแถมขาดติดมือลี่เหม่ยมาเป็นกระจุก อาภรณ์เปียกชุ่ม ผิวแดงทั่วร่างด้วยความแสบร้อนอย่างเห็นได้ชัด ลี่เหม่ยยิ้มอย่าพอใจก่อนแสร้งทำหน้าตกใจอีกครั้ง

                “พี่หญิงน้องไม่ได้ตั้งใจเจ้าค่ะ ท่านเป็นอะไรหรือไม่” นางทำทีจะเดินเข้าไปดูอาการของสตรีตรงหน้า

                “หยุด!” เสียงแหลมดังขึ้นทำลี่เหม่ยหยุดอยู่กับที่

                “เจ้าไม่ต้องเข้ามา พาข้ากลับเรือน” อิ้งเยว่เดินกระทืบเท้าด้วยความโมโหกลับเข้าเรือนไป

                “คุณหนูช่างใจกล้านัก แต่เช่นนี้ฮูหยินเอกไม่ยอมรามือแน่เจ้าค่ะ” ชิงชิงที่ยืนอึ้งอยู่นานได้สติ รีบเข้ามาสำรวจร่างกายของคุณหนูของตน

                    “อย่างไรก็โดนอยู่ดี เอาคืนบ้างจะเป็นไร” ลี่เหม่ยกล่าวพลางปัดเศษดินออกจากอาภรณ์สีขาวที่บัดนี้ดูไม่ได้แล้ว