บทที่ 7 ดีไซเนอร์ยุคโบราณ

เหยาหมิงมองตามหลังอนุของตัวเองอดขำกับท่าเดินถ่างขาของนางไม่ได้อีกทั้งสงสารที่สตรีบอบบางเช่นนี้กลับถูกโบย

                “เจียหาวเจ้าไปกำชับพ่อบ้านต้วน หากยังมีใครไม่ให้เกียรตินางในฐานะอนุของข้าอีก ก็จงรับโทษโบยและขับออกจากจวนไป” แม้ตัวเขาจะไม่พึงใจต่อนางและยังเกลียดแค้นตระกูลหวง ทว่าบ่าวก็ไม่ควรกำเริบเสิบสานกับผู้เป็นนาย

                “ขอรับ แล้วจะให้เรียกนางอย่างไรดี ฮูหยินหรือ..”

                “เรียกอนุหวงเช่นเดิม ข้าไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับตระกูลนี้” เหยาหมิงใบหน้าเย็นชาเมื่อนึกถึงเรื่องราวในอดีต

        ด้านลี่เหม่ยเมื่อถึงเรือนหลังก็ถึงกลับนอนคว่ำหน้าแผ่กายบนเตียง ก้นของนางยังระบบไม่หายอีกทั้งเดินทั้งวันเช่นนี้ ร่างนี้แทบทนไม่ไหวแล้ว

                “ชิงชิง ข้าหิวแล้วรีบทำอาหารเถอะ”

                “เจ้าค่ะ!” สาวใช้รีบกระวีกระวาดทำบะหมี่ง่าย ๆ พร้อมผัดผักอีกอย่างวางบนโต๊ะกลางเก่ากลางใหม่กลางโถง

                “อาหารพร้อมแล้วเจ้าค่ะ” ชิงชิงพยุงลี่เหม่ยมายังโต๊ะกลางเรือน

                “เจ้านั่งลง” ลี่เหม่ยหันมาบอกชิงชิง

                “คุณหนู...” สาวใช้ข้างกายนางมีทีท่าลังเล ไม่มีสาวใช้ที่ไหนนั่งโต๊ะอาหารร่วมกับเจ้านาย

                “ต่อไปนี้เจ้ากินข้าวเป็นเพื่อนข้า ไม่ต้องแบ่งเจ้านายบ่าวไพร่” แววตาจริงใจของลี่เหม่ยทำชิงชิงน้ำตารื้น

                “อื้อ” นางพยักหน้าเต็มแรง

                “ดีมาก! นั่งลง”

        มื้ออาหารเที่ยงเรียบง่ายจบลง ลี่เหม่ยกลับมานอนคว่ำแผ่กายอีกครั้งคราวนี้นางต้องหาวิธีทำเงินจากเศษผ้าแล้ว แบบอาภรณ์มากมายวิ่งอยู่ในหัวของนาง เศษผ้ามากมายถูกวางอยู่บนพื้นให้โดยมีชิงชิงมองดูพวกมันด้วยสายตาว่างเปล่า ไม่รู้ว่ามันจะทำเงินให้คุณหนูของตนได้อย่างไร

                “หยิบกระดาษกับพู่กันให้ข้าที” ลี่เหม่ยได้แบบอาภรณ์คร่าว ๆ ในหัวแล้ว เพียงไม่นานอาภรณ์แสนประหลาดจนชิงชิงต้องขมวดคิ้วก็ถูกวาดขึ้น

                “นี่คือสิ่งใดเจ้าค่ะ?”

                “อาภรณ์ที่จะขายดีที่สุดในหมู่หญิงนางโลมอย่างไรเล่า” ลี่เหม่ยยิ้มดีใจพลางมองภาพร่างของตัวเอง ในหัวคิดคำนวณกำไรที่จะได้

        ทั้งวันลี่เหม่ยเอาแต่นั่งปักเย็บอาภรณ์จนไม่หลับไม่นอน โดยมีชิงชิงคอยเป็นลูกมือ จนยามเหม่าของอีกวันอาภรณ์สีฉูดฉาดก็เป็นรูปร่างเสียที

                “เสร็จแล้ว” ลี่เหม่ยยันกายที่ระบบไปทั้งตัวขึ้น ก้นของนางปวดแสบปวดร้อนจนเกือบทนไม่ไหว

                “นี่! จะขายได้หรือเจ้าคะ” ชิงชิงไม่แน่ใจกับความคิดนี้

                “เหตุใดจะขายไม่ได้เล่า?” ลี่เหม่ยมองดูอาภรณ์ที่นางทุ่มเทปักเย็บทั้งคืน อาภรณ์บางสีแดงฉานมีคาดอกสีดำ กางเกงซับในสีขาวพลิ้ว หากสตรีสามใส่นางมั่นใจว่าเหล่าบุรุษมิอาจอดใจไหวแน่

                “ดูน่าอายเกินจะสวมใส่เจ้าค่ะ” ชิงชิงหน้าแดงระเรื่อ

                “ข้าก็มิได้ตัดให้สาวน้อยอย่างเจ้าสวมใส่ หากเป็นเหล่าหญิงนางโลมที่ต้องการเชื้อเชิญเหล่าบุรุษตั้งหากเล่า” ลี่เหม่ยยังจ้องมองอาภรณ์ไม่วางตา

        ลี่เหม่ยจัดการข้าวเช้าตนเองอย่างเร่งรีบ ก่อนสวมอาภรณ์สีเรียบออกจากเรือนตรงไปยังเรือนไผ่หลิว

                “ท่านแม่ทัพ” ลี่เหม่ยยอบกายเคารพบุรุษที่กำลังฝึกเดิน เพียงวันเดียวบุรุษตรงหน้ากลับเดินเหินได้แข็งแรงขึ้นไม่น้อย

                “เจ้ามีอะไร” บุรุษเบื้องหน้ามีท่าทีไม่สนใจ ยังคงเดินไปมาอยู่เช่นเดิม

                “ข้าต้องการไปหอนางโลม” คำพูดนี้ทำเหยาหมิงหยุดเดินในทันทีก่อนจะมองสบตานาง

                “หอนางโลม? เจ้าจะไปทำไม” เขากล่าวพลางมองนางตั้งแต่หัวจรดเจ้าจนนางเดาความคิดของอีกฝ่ายได้

                “ข้าไม่ได้จะไปขายเรือนร่าง”

                “แล้วอย่างไร?” เหยาหมิงขมวดคิ้ว

                “ข้าต้องการไปขายอาภรณ์ให้พวกนาง” ลี่เหม่ยกล่าวตามตรง หากปิดบังเกรงว่าเมื่อเขารู้ภายหลังนางอาจจะถูกโบยอีกครั้ง

                “ขายอาภรณ์? เจ้าน่ะหรือ อนุแม่ทัพเฉิงขายอาภรณ์ให้นางโลมผู้คนคงหัวเราะเยาะทั้งเมือง” เหยาหมิงมือไพล่หลังสายตาเยือกเย็นมองมายังนาง

                “ท่านให้เงินข้าห้าตำลึงต่อเดือน คงไม่คิดว่าจะพอใช้หรอกนะเจ้าคะ เช่นนั้นข้าทำงานสุจริตเหตุใดต้องหัวเราะเยาะ อีกอย่างหากท่านเกรงว่าชื่อเสียงของท่าจะด่างพร้อยข้าปิดปังตัวตนก็ไม่ยากเย็นอะไร” ลี่เหม่ยไม่คิดหลบสายตาอีกฝ่าย

                “หึ! ข้าพึ่งรู้ว่าคุณหนูเก้าของเสนาบดีหวงจะปากเก่งไม่เบา” น้ำเสียงเย้ยหยันของบุรุษเบื้องหน้าทำนางไม่พอใจเสียแล้ว

                “คนเราเมื่อต้องปากกัดตีนถีบก็ต้องปกป้องตนเองบ้างเจ้าค่ะ”  

                “คุณหนูเก้าต้องปากกัดตีนถีบด้วยหรือ” เหยาหมิงเลิกคิ้วถามอย่างไม่อยากเชื่อ

                “ข้าเป็นเพียงลูกอนุท้ายเรือนไม่ได้สุขสบายเช่นลูกฮูหยินคนอื่นหรอก” คำพูดไม่ไยดี สีหน้าดื้อรั้นเช่นนี้ทำเหยาหมิงกล่าวสิ่งใดไม่ออก

                “ตกลงท่านแม่ทัพจะอนุญาตได้หรือไม่” เมื่อเห็นอีกฝ่ายนิ่งไปนาน ลี่เหม่ยจึงย้ำถามอีกครั้ง

                “จะไปก็ไป” กล่าวจบเหยาหมิงก็เดินจากไป

        หอร้อยบุปผาย่านโคมแดง เหล่านารีกำลังพักผ่อนจากการรับแขกทั้งคืน ลี่เหม่ยที่บัดนี้มีผ้าบางพลางใบหน้านั่งรอพบหญิงงามอันดับหนึ่งขอหอร้อยบุปผา

                “คุณหนูลี่มาพบข้ามีอะไรให้ซีซีรับใช้เจ้าค่ะ” ท่าทางยั่วยวนของนางใช้แม้กระทั่งกับสตรีด้วยกัน

                “ข้ามีอาภรณ์มาให้เจ้าสวมใส่” หลี่เหม่ยไม่อ้อมค้อม

                “อาภรณ์” ซีซีดูแปลกใจไม่น้อย

                “ใช่ อาภรณ์นี้ข้าให้เจ้า แต่เมื่อมีสตรีใดอยากได้เช่นเจ้าเจ้าจะต้องทำการค้าให้ข้า”

                “หึ! เหตุใดข้าต้องร่วมมือกับเจ้าด้วย” ซีซีท่าเทางเย่อหยิ่งขึ้นมาทันที

                “ไม่เช่นนั้นข้าก็จะเอาอาภรณ์นี้ไปให้สตรีอื่นสวมใส่แทนเจ้า และส่วนแบ่งอีกหนึ่งตำลึงต่อชุดก็จะเป็นของผู้อื่นด้วย” ลี่เหม่ยเปิดชุดให้กับซีซีดู ตามคาดสตรีเบื้องหน้าตาโตเมื่อเห็นอาภรณ์ชุดนั้น อีกทั้งกำไรต่อชุดก็คุ้มค่าไม่น้อย

                “ได้! ข้าตกลง” ซีซีรับคว้าชุดนั้นไปกอดไว้ทันที

                “เช่นนั้นทุกสามวันข้าจะมาพบเจ้าที่นี่ เตรียมลูกค้าของเจ้าไว้ให้พร้อม” ลี่เหม่ยพอใจที่เจรจากันได้อย่างง่ายดาย

        ยามอู่ลี่เหม่ยกลับถึงเรือนหลังก็กระวีกระวาดคัดแยกเศษผ้าเพื่อรอตัดเย็บชุดอีกจำนวนมากที่นางมั่นใจว่าหญิงนางโลมต้องยอมจ่ายแน่

                “คุณหนู พรุ่งนี้ต้องกลับจวนตระกูลหวงท่านเตรียมรับมือหรือยังเจ้าคะ” ชิงชิงท่าทางกังวลกล่าวเตือนคุณหนูของตน

                “เตรียมรับมือ? จากใครหรือ” ลี่เหม่ยขมวดคิ้วถาม

                “ก็จากคุณหนูใหญ่บุตรีฮูหยินเอกอย่างไรเล่า อย่าลืมว่าท่านแต่งเข้ามาแทนนางนะเจ้าค่ะ”

                “ข้าถูกบังคับแต่งมา นางควรขอบคุณข้าต่างหาก” ลี่เหม่ยไม่ใส่ใจ ก้มหน้าคัดเศษผ้าต่อ

                “นางไม่สั่งโบยคุณหนูก็ดีแล้วเจ้าค่ะ” ชิงชิงขนลุกขนพองเมื่อต้องกล่าวถึงหวงอิ้งเยว่

                “เหตุใดต้องโบย?” ลี่เหม่ยท่าทางแปลกใจจนชิงชิงอดกังวลไม่ได้

                “นี่! คุณหนูยังจำสิ่งใดไม่ได้อีกหรือเจ้าคะ คุณหนูใหญ่ไม่มีเหตุใดก็สั่งโบยได้เจ้าค่ะ นางไม่ชอบที่คุณหนูสะสวยกว่านาง”

                “อ๋อ! เข้าใจล่ะ อิจฉานี่เอง”

                “จะพูดเช่นนั้นก็ได้เจ้าค่ะ อีกอย่างนางกำลังจะอภิเษกสมรสกับชิงอ๋อง บุรุษที่คุณหนูแอบมีใจจนคนรู้ทั่วเมือง ยิ่งจะทำให้คุณหนูอิ้งเยว่ไม่พอใจนะเจ้าคะ”

        ลี่เหม่ยไตร่ตรองตามที่ชิงชิงกล่าวก็ได้แต่ถอนหายใจ นางเป็นเพียงลูกอนุแต่งเข้าจวนก็กลายเป็นอนุที่สามีเกลียดอีก แล้วจะเอาสิ่งใดไปต่อกรกลับหวงอิ้งเยว่ได้

                “เช่นนั้นไม่ต้องกลับจวนสกุลหวง อ้างป่วยไม่สบายใกล้ตาย เช่นนี้ดีหรือไม่” ลี่เหม่ยขอความเห็นของชิงชิง

                “เช่นนั้นก็ได้เจ้าค่ะ แต่ฮูหยินเล่า...เกรงว่านายท่าน...” ชิงชิงไม่กล้ากล่าวสิ่งใด

                “เขาจะทำร้ายท่านแม่หรือ” ลี่เหม่ยนึกถึงแม่ตัวเองที่มักถูกพ่อเลี้ยงทำร้ายเป็นประจำ

                    “เจ้าค่ะ” คำยืนยันของสาวใช้ข้างกายทำให้นางไม่ชอบหวงจิ้นหาวบิดาในภพนี้ของตนมากขึ้น