01 ตื่นมาก็จุก!

กลิ่นควันปืน เขม่าดินระเบิด และกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งค้างอยู่ในความรู้สึกสุดท้าย

‘ร้อยตำรวจตรีนรินทร์’  หรือที่ลูกน้องในทีมสายสืบกองปราบฯ เรียกกันติดปากว่า ‘หมวดรินทร์’  จำความรู้สึกนั้นได้แม่นยำ มันคือความเจ็บปวดเจียนตายยามที่กระสุนหัวระเบิดความเร็วสูงสามนัดพุ่งทะลวงตัดขั้วหัวใจและปอด แผดเผาร่างกายแมนๆ สูง 180 เซนติเมตรของเขาจนทรุดฮวบลงบนพื้นปูนเย็นเฉียบของโกดังร้างริมแม่น้ำเจ้าพระยา 

ในขณะที่เขากำลังสืบคดีค้ามนุษย์และสิ่งผิดกฎหมายข้ามชาติที่พัวพันกับพวกยากูซ่าสายมืดที่แฝงตัวเข้ามาในไทยและอีกเพียงไม่กี่ก้าวเขาก็จะกระชากหน้ากากคนที่อยู่เบื้องหลังได้อยู่แล้ว

สายตาที่พร่าเลือน มองเห็นเงาร่างของหัวหน้างานอย่างผู้กำกับฯ สมชาย ยืนถือปืนเก็บเสียง ส่งรอยยิ้มเหี้ยมให้เขาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะได้ยินคำพูดทิ้งท้าย

‘อย่าโทษฉันนะหมวดรินทร์ ถ้านายไม่แส่สืบมาลึกมากจนเกินไป นายก็คงไม่ต้องมาตายแบบนี้ หึหึ’ 

เขากัดฟันจนแทบแตกด้วยความแค้นที่ถูกหักหลังแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะตอนนี้ลมหายใจสุดท้ายกำลังจะหมดลงและเขากำลังจะตาย...

ความมืดมิดที่โรยตัวปกคลุมทุกอย่างที่อยู่รอบๆ ได้ทำหน้าที่สมบูรณ์แล้ว

ทว่า...

ความมืดมิดที่ควรจะเป็นนิรันดร์กลับถูกกระชากออกอย่างรุนแรงด้วยแรงสั่นสะเทือนมหาศาล สติที่ควรจะดับสูญกลับแจ่มชัดขึ้นมาพร้อมกับสัมผัสความเจ็บปวดชนิดใหม่ มันไม่ใช่ความเจ็บจากการถูกกระสุนปืนสาดใส่ขั้วหัวใจ แต่มันกลับเป็นความเจ็บที่จุกเสียดและร้าวลึกราวกับจะฉีกร่างกายเขาให้ออกจากกัน

พั่บ! พั่บ! พั่บ!

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องสะท้อนอยู่ในหัวอย่างน่าอาย ร่างทั้งร่างกำลังโยกคลอนไปตามแรงกระแทกที่ถาโถมเข้าใส่อย่างไร้ความปรานี

“อ๊า!... อึก... อื้อ!”

เสียงครางหวานใสที่หลุดออกจากปากทำให้นรินทร์ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เพราะนั่นไม่ใช่เสียงของเขาแน่ๆ แล้วมันคือเสียงใคร?

นรินทร์พยายามจะยันตัวลุกขึ้นด้วยสัญชาตญาณนักสู้ แต่เขากลับพบว่าข้อมือทั้งสองข้างถูกรวบตรึงไว้เหนือหัวด้วยมือหนาเพียงข้างเดียวของคนเพียงคนเดียว

"อย่าขยับ ริน อ่า.."

เสียงทุ้มต่ำทรงพลังทว่าแหบพร่าด้วยแรงอารมณ์ดังขึ้นข้างๆ หู คำพูดภาษาไทยที่ไม่ชัดเพราะมันติดสำเนียงญี่ปุ่นมาด้วยทำให้รับรู้ว่าผู้ชายคนนี้น่าจะไม่ใช่คนไทยแต่มันก็เป็นผลให้ร่างกายเขาไม่ขยับจริงๆ

"อีะ!"

นรินทร์ย่นคอลงเเพราะถูกลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดซอกคอจนร้อนฉ่า ก่อนที่ความเจ็บปวดระลอกใหญ่จะกระแทกเข้ามาซ้ำๆ จนร่างทั้งร่างกายสั่นสะท้าน

ในสภาพที่เป็นอยู่ตอนนี้ของเขาคือกำลังนอนคว่ำหน้าราบไปกับเตียงกว้าง สะโพกถูกจับรั้งให้ยกขึ้นลอยสูงเพื่อให้ชายร่างยักษ์ที่กำลังซ้อนทับอยู่ด้านหลังได้ตอกอัดอาวุธร้ายของมันเข้ามาได้ถนัด 

นรินทร์ได้แต่เอียงหน้าแนบแก้มไปกับเตียงด้วยความเจ็บ สองมือที่ไร้แรงก็ทำได้เพียงขยำผ้าปูเตียงไว้จนยับยู่ยี่อย่างไร้ทางสู้

"อื้อออ! หยุด...นะ"

นรินทร์พยายามจะตะโกนร้องห้าม แต่ร่างกายนี้กลับเค้นได้แค่เสียงครวญครางแผ่วเบาเหมือนคนกำลังจะตายเท่านั้น

พั่บ! พั่บ! พั่บ! 

นายตำรวจหนุ่มรู้สึกจุกเสียดจนต้องอ้าปากค้างในทุกครั้งที่ท่อนเอ็นร้อนผ่าวและแข็งกร้าวราวกับท่อนเหล็กนั้นหยัดสวนลึกเข้ามา นี่ยังไม่นับกับตอนที่ส่วนปลายสุดความยาวของมันกระแทกเข้ากับจุดเสียวภายในตัวเขาอีก ทุกครั้งแม่นยำและรุนแรงจนท้องน้อยต้องหดเกร็ง

“อ่า... เธอตอดรัดฉันขนาดนี้... แปลว่าชอบให้ฉันกระแทกแรงๆ ใช่ไหม... ริน”

 สวบ! ปึ้ก!

“อ๊ากกกก!”

นรินทร์อ้าปากค้าง ดวงตาสวยเบิกกว้างจนแทบหลุดออกจากเบ้า เมื่อไอ้ยักษ์ซาดิสม์ตัวนั้นมันถอท่อนเอ็นออกไปจนเกือบสุด ก่อนจะกระแทกสวนลึกเข้ามาทีเดียวจนมิดด้าม ลึกจนชนเข้ากับผนังเนื้อนุ่มภายในอย่างจัง

'ไอ้บ้าเอ๊ย!'

นรินทร์ได้แต่ตะโกนด่ามันอยู่ในใจเพราะเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่แค่หายใจก็ยังนับว่ายากเลย 

แม้สมองจะสับสนว่าเขาตายไปแล้วจริงๆ หรือทุกอย่างมันเป็นแค่ความฝัน ่แต่ว่าตอนที่ถูกยิงมันก็เจ็บเจียนตายจริง หายใจไม่ออกจริงๆ แล้วตอนนี้เขาก็กำลังมานอนแก้ผ้า แอ่นสะโพกให้ไอ้บ้ากามที่ไหนก็ไม่รู้กดกระแทกรูหลังอยู่บนเตียงแบบนี้ มันก็เจ็บจริง! เจ็บจนน้ำตาลูกผู้ชายมันไหลออกมาแล้ว ถ้านี่เป็นความฝันทำไมเขาถึงไม่ยอมตื่นสักที...

แม่งเจ็บขนาดนี้ยังจะนอนอยู่ได้ยังไงวะ?

"ร้องไห้ทำไมเด็กดี... รินชอบแบบนี้ไม่ใช่เหรอ?"

แผล็บ!

 ลิ้นร้อนตวัดเลียเส้นน้ำตาที่ไหลออกมาจนนรินทร์ต้องหันหน้าหนีไปอีกข้างอย่างขยะแขยง เพราะในชีวิตผู้ชายแมนๆ มาสามสิบปียังไม่เคยโดนใครย่ำยีเข้าได้แบบนี้

“หึหึ... ชอบ... ก็บอกฉันสิ... เด็กดี”

ไอ้ยักษ์บ้ากามนั่นมันเอาสมองส่วนไหนมาคิดว่าการที่เขาหันหน้าหนีมันแบบนี้แปลว่าชอบวะ? 

คนตัวโตที่ยุ่งสนุกกับเรือนร่างนุ่มนิ่มก็ตะปบสองมือหนาลงบนสะโพกขาวเนียนพร้อมออกแรงบีบเค้นจนเนื้อนุ่มปลิ้นตามร่องนิ้ว นรินทร์ได้แต่กัดฟันข่มความเจ็บ ก่อนที่จะถูกมันจับยึดเอวบางคอดกิ่วไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก แล้วเริ่มบรรเลงบทรักอันดุเดือดดิบเถื่อนต่อทันที

ตั๊บ! ตั๊บ! ตั๊บ! ตั๊บ!

“อ๊ะ! อ๊า... หยุด! อึก... บอกให้หยุด... อื้อออ!”

ผู้หมวดหนุ่มพยายามจะใช้ศอกกระทุ้งยอดอกคนข้างบนตามสัญชาตญาณนักสู้ แต่ร่างกายบ้าๆ นี้กลับไร้เรี่ยวแรงอย่างน่าใจหาย แขนขาเรียวเล็กขาวผ่องราวกับหลอดไฟไม่มีกล้ามเนื้อสักมัด แถมความใหญ่โตที่กำลังเสียดสีเข้าออกในช่องทางที่คับแน่นและร้อนจัด ยิ่งสร้างความเสียวซ่านรุนแรงจนลบเลือนความเจ็บปวดในตอนแรกไปสิ้น

ความใหญ่โตที่ล้อกับตัวของผู้ชายคนนั้นมันน่าจะเกินกว่ามาตรฐานชายไทยทั่วไปแน่ๆ และมันน่าจะใหญ่กว่าของเขาเสียอีก แต่ทำไมร่างเล็กๆ นี้ถึงรับไหว ทั้งความยาวและความหนาที่ขยายตัวเต็มที่มันอัดแน่นช่องทางหลังจนตึงเคร่ง ซึ่งทุกครั้งที่ถูกสอดลึกเข้ามา หมวดนรินทร์รู้สึกเหมือนร่างกายนี้มันพร้อมจะแตกสลายได้ตลอดเวลา

“หือ.. วันนี้เธอดื้อจังนะริน...”

‘ริวเซย์’  หัวหน้ายากูซ่าผู้ทรงอิทธิพลแห่งแก๊งคุโรยานางิ นัยน์ตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวหรี่ลงอย่างชอบใจ ปกติแล้ว ‘ริน’ เด็กหนุ่มที่ถูกยกให้เป็นเครื่องบรรณาการจากมาเฟียท้องถิ่นที่ต้องการผูกสัมพันธ์กับแก๊งคุโรยานางิของเขา มักจะนอนนิ่งๆ ร้องไห้กระซิกและยอมตามใจเขาทุกอย่าง

แต่วันนี้... เด็กน้อยหน้าสวยคนนี้กลับมีแววตากร้าวแกร่งดุดัน ขัดขืน และพยายามสะบัดตัวหนีอย่างมีชั้นเชิง

ซึ่งนั่นมันยิ่งจุดไฟราคะในกายของยากูซ่าหนุ่มให้ลุกโชน!

ริวเซย์โน้มตัวลงมาทาบทับร่างเล็กจนมิด แผ่นหลังเนียนบางของร่างเล็กสัมผัสกับความร้อนระอุจากแผงอกกว้าง มือใหญ่ข้างหนึ่งเอื้อมไปจับคางของคนใต้ร่างให้หันมารับจูบอันดุดัน เรียวลิ้นร้อนชื้นแทรกเข้ามาพัวพันตวัดดูดดึงอย่างหิวกระหายสไตล์คนเอาดุ ขณะที่ท่อนล่างก็ยังคงไม่ลดละทั้งความเร็วและความแรง

พั่บ! พั่บ! พั่บ!

“อื้อออ! อึก” 

หมวดนรินทร์ที่กำลังถูกสูบวิญญาณผ่านการจูบกลับทำไม่ได้แม้แต่จะสะบัดหน้าหนี สมองที่เคยฉลาดคุมเกมเหนือผู้ต้องหามาทุกคดีบัดนี้กลับตื้อตันไปหมด 

ร่างกายอ้อนแอ่นนี้ทรยศจิตวิญญาณตำรวจอย่างสิ้นเชิง ยิ่งเขาพยายามจะขืนตัวออก แต่ช่องทางหลังกลับยิ่งตอดรัดความใหญ่ยักษ์ที่ถูกกระแทกเข้าออกไม่หยุดหย่อน จนเกิดเสียงเสียดสีที่น่าอายจากน้ำหล่อลื่นที่ไหลเยิ้มออกมา

“อ่า แน่นชะมัด เธอรัดฉันแรงขนาดนี้ ยังจะปากแข็งอีกเหรอ... ริน”

ริวเซย์ครางต่ำในลำคอ ยามถอนริมฝีปากออกไป เสียงหายใจหอบกระเส่าของยากูซ่าร่างยักษ์ดังอยู่ข้างๆ หู 

ชายหนุ่มมองดูริมฝีปากบางที่เจ่อแดงและมีน้ำลายใสเคลือบอยู่อย่างชอบใจ คนตัวเล็กที่ควรหมดแรงไปตั้งแต่สองรอบที่แล้ว กลับยังมีแรงเหลืออยู่อีก มันช่างน่าประทับใจจริงๆ 

แล้วหมวดนรินทร์ถูกจับพลิกตัวให้กลับมานอนหงายอย่างง่ายดาย ตอนนี้เขาได้เห็นชัดเต็มสองตาแล้วว่าไอ้ยักษ์บ้ากามที่กล้าทำกับเขาแบบนี้ มันคือใคร?

"กะ แก คือริวเซย์ คุโรยานางิ"

นรินทร์กัดฟันแน่นกำมือแน่น เพราะถ้าหากมีแรงพอเขาก็อยากจะชกหน้ามันสักที ดวงตากลมโตฉายแววพยศสู้ไม่ยอมจำนน แต่สิ่งที่นรินทร์ไม่รู้ก็คือยิ่งเขาทำแบบนั้นมันยิ่งเป็นการยั่วยวนยากูซ่าหนุ่มโดยไม่รู้ตัว

“แกเหรอ? ภาษาไทยคำนี้ ฉันรู้ว่าไม่ใช่คำสุภาพนะ... เด็กดี”

ริวเซย์กระตุกยิ้มที่มุมปาก ใบหน้าหล่อเหลาดูร้ายลึกสไตล์ชายหนุ่มแดนปลาดิบ แววตาคมมีแววพึงพอใจอย่างที่สุด ร่างกายใหญ่โตเต็มไปด้วยรอยสักดุดันมัมวาวด้วยเม็ดเหงื่อ

"ปล่อยกูนะโว้ย!"

คนตัวเล็กยังพยายามจะดิ้นรนสุดชีวิต แต่ริวเซย์แค่มือสะกิดยอดอกเบาๆ ร่างเล็กก็สั่นสะท้านอ่อนแรงหมดแล้ว นรินทร์รู้สึกขัดใจกับร่างกายนี้ที่สุด

“ดื้อแบบนี้... เด็กดีคงอยากให้ฉันจัดหนักๆ ใช่ไหม?”

พูดจบ ยากูซ่าหนุ่มก็ดึงร่างเล็กให้มาอยู่ปลายเตียง จับขาทั้งสองข้างแยกออกให้กว้างจนสุด ก่อนจะตั้งลำท่อนเอ็นใหญ่ยักษ์ที่ล้อมรอบไปด้วยเส้นเลือดที่ปูดโปนน่ากลัว 

ริวเซย์ สอดมันแล้วกระแทกเข้ามาแรงๆ จนหน้าท้องของร่างเล็กหดเกร็ง ก่อนเอวหนาจะเร่งขยับสะโพกตอกอัดเข้าออกอย่างเต็มกำลังและรวดเร็ว!

ตั๊บ! ตั๊บ! ตั๊บ! ตั๊บ! ตั๊บ!

“อ๊าาา! เจ็บ!... อื้อออ! เบา... เบาก่อน! อ๊า!”

หมวดนรินทร์ถึงกับร้องลั่น ห้องนอนสุดหรูหรากลับกลายเป็นสมรภูมิรักที่เขาเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ยับเยิน ทุกๆ จังหวะที่ริวเซย์กระแทกเข้ามา มันรุนแรงและลึกซึ้งจนร่างเล็กๆ นี้แทบจะไถลไปติดหัวเตียง มือหนาของริวเซย์ต้องคอยจับรั้งเอวบางเอาไว้ไม่ให้หนีหาย ความใหญ่โตครูดผ่านจุดสียวซ้ำๆ จนความเจ็บในตอนแรกเปลี่ยนเป็นความเสียวซ่านลึกที่เพิ่มพูนและแล่นไปทั่วร่าง

เปรี้ยง!

เสียงพายุฝนและฟ้าร้องด้านนอกคฤหาสน์หรูริมแม่น้ำดังสนั่นหวั่นไหว ราวกับจะต้อนรับการเกิดใหม่ของสายลับในร่างเมียบำเรอของยากูซ่า แต่เสียงเหล่านั้นก็ไม่อาจกลบเสียงครางหวิวและเสียงกระแทกที่ดำเนินต่อไปอย่างดุเดือดได้

ร่างเล็กที่กรำศึกมาอย่างยาวนานเริ่มอ่อนลงเรื่อยๆ นรินทร์พบว่าตัวเองไม่สามารถควบคุมกลไกทางธรรมชาติได้แม้แต่น้อย ไอ้สะโพกบ้านี่ก็แอ่นรับจังหวะสวนกลับอย่างไม่ขัดขืน ยอดอกที่ถูกดูดเม้มก็แอ่นขึ้นรับอย่างไม่อาย ช่องทางหลังก็ตอดรัดไม่มีขาดตก

“อ่า... ริน ตอดรัดดีเหลือเกิน... ฉันจะเสร็จแล้ว อ่า..”

ริวเซย์คำรามลั่นเมื่อถึงจุดสุดยอด จังหวะสุดท้ายเขาโถมกายกระแทกเน้นๆ เข้าไปสามสี่ครั้งติด จนกระทั่งแก่นกายยักษ์ฝังลึกสุดโคน หมวดนรินทร์สะดุ้งจนสุดตัว ช่องทางหลังตอดรัดท่อนเอ็นยักษ์อย่างรุนแรงพร้อมกับความรู้สึกอุ่นวาบปะทุเดือดที่ถูกฉีดอัดเข้ามาจนล้นทะลักไหลย้อนออกมาตามง่ามขา

“อ๊าาาาา!... อื้อ...”

ร่างเล็กสั่นกระตุกและเสร็จสมไปพร้อมกันโดยที่ยากูซ่าร่างยักษ์ไม่ได้สัมผัสส่วนหน้าเลยด้วยซ้ำ 

นรินทร์อ้าปากหายใจหนักๆ ราวกับปลาขาดน้ำ สติสัมปชัญญะเริ่มเลือนลางจากความเหนื่อยล้าและกิจกรรมอันหนักหน่วงที่ได้รับ

"เก่งมาก... เด็กดีของฉัน"

ก่อนที่ภาพทุกอย่างจะตัดเป็นความมืดมิดอีกครั้ง หมวดนรินทร์ได้ยินเสียงทุ้มต่ำของริวเซย์กระซิบแผ่วเบาข้างหู พร้อมกับสัมผัสจูบอ่อนโยนที่หน้าผากมน... ซึ่งขัดกับความป่าเถื่อนเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง

‘โดนหักหลังจนถูกยิงตายก็ว่าแย่แล้ว แต่นี่ดันเกิดใหม่มาอยู่ในร่างเด็กบำเรอของไอ้ยากูซ่าบ้ากามนี่ยิ่งแย่มากกว่า ไอ้นรินทร์ เอ๊ย! นี่มึงทำกรรมอะไรไว้วะ?’ 

นั่นคือความคิดสุดท้ายก่อนที่เขาจะสลบไสลไปด้วยความเพลียและอาการเจ็บจุกที่ยังคงเด่นชัดในทุกความรู้สึก