เข้าสู่ระบบตรงหว่างขาคือหมอนข้างนุ่มนิ่มแม้เทียบไม่ได้กับท่อนเอ็นแข็งขันและใหญ่โตแต่เวลานี้ก็ทำให้เธอเสียวซ่าน เนี่ยหรานหรานแหงนหน้าแล้วบดสะโพกกับหมอนนุ่ม กลีบเนื้อถูกเสียดสีกลายเป็นความเสียดเสียวแล้วใช้สองมือประคองทรวงอกอิ่มบีบเคล้นเพิ่มความเสียวกระสัน เธอส่ายร่อนและขย่มโยกเพียงหลับตาก็เห็นใบหน้าของจี้อวี้เหิง “อ๊ะ ...เดม่อน...” เสียงหวานครางกระเส่าแม้อยู่ในห้องส่วนตัวตามลำพังแต่เธอก็กลัวเสียงดังไปนอกห้องจึงกัดชายเสื้อของตัวเองแน่น จุดเสียวกระสันถูกบดบี้จนในที่สุดร่างอ่อนนุ่มที่ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อก็เกร็งกระตุกด้วยถึงจุดสุดยอด ดวงตางดงามเบิกกว้าง เป็นครั้งแรกที่เธอช่วยตัวเองจนเสร็จสมแถมยังเสร็จเพราะหมอนข้างด้วย เธอพลิกตัวลงจากหมอนข้างแล้วนอนหอบหายใจแรง สายตาเหม่อลอยไปที่เพดาน เธอไม่เคยทำเรื่องแบบนี้มาก่อน ไม่เคยรู้ว่าจะทำให้ตัวเองเสร็จได้ แม้ว่ารสชาติจะแตกต่างจากที่ได้รับจากจี้อวี้เหิง แต่แบบนี้น่าจะเรียกว่า ‘แก้ขัด’ ได้สินะ เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอดังขึ้น เนี่ยหรานหรานผวาแตกตื่นเหมือนตัวเองกำลังทำอะไรผิดอยู่ เธอพลิกตัวแล้วควานหาสมาร์ทโฟนจนพบว
เนี่ยหรานหรานไม่ถึงกับทิ้งวงการ ภาพถ่ายวาบหวิวครั้งก่อนมีคนให้ความสนใจมาก ลึกในใจของเธอกลับรู้สึกว่าได้ทำในสิ่งที่ตนเองคงไม่มีวันได้ทำเป็นแน่ หากไม่นับเรื่องเซ็กส์ร้อนแรงนั้นแล้ว การถ่ายภาพชุดวาบหวิวนี่ก็เช่นกัน“ลูกค้าขอตัวหรานหราน คนอื่นไม่เอาจะเอาแต่เธอนี่แหละ”พี่หลิวหลีโทรศัพท์มาอ้อนวอน เนี่ยหรานหรานนึกถึงวันนั้นที่ถ่ายแบบก็เกร็งๆอยู่บ้างเพราะเป็นครั้งแรกของเธอ“เดี๋ยวหรานหรานโทรไปให้คำตอบได้ไหมคะ”“เร็วๆนะ”“ค่ะ”แม้ว่าสิ่งที่ตกลงกันไว้นั้นนอกจากเรื่องเซ็กส์แล้ว เธอสามารถใช้ชีวิตได้ปกติ อยากทำงานอะไรก็ได้ แต่กระนั้น เนี่ยนหรานหรานไม่มั่นใจนัก เธอจึงโทรศัพท์ถามจี้อวี้เหิง“ถ่ายแบบ?”“ค่ะ สินค้าของบริษัทM สบู่เหลวทำความสะอาดจุดซ่อนเร้น”“เธออยากทำ?”“แค่ถ่ายแบบ...ไม่น่าจะเป็นอะไรใช่ไหมคะ”จี้อวี้เหิงไม่แน่ใจว่าเธอเล่นลูกไม้อะไรอยู่ หรือแสร้งทำเป็นไร้เดียงสาให้เขาพอใจ“ปกติเธอมีหลิวหลีเป็นผู้จัดการไม่ใช่เหรอ ถ้าหลิวหลีดูแล้วโอเค. ก็ไม่น่ามีปัญหาอะไร”“ฉันหมายถึง คุณอนุญาตให้ฉันไปทำงานได้ใช่ไหมคะ”“อ่อ...ถ้าหมายถึงเรื่องนั้นก็ตามใจเธอเลย คราวหน้าไม่ต้องโทรมาถามอะไรแบบนี้อีก”“ทร
เนี่ยหรานหรานย้ายมาอยู่คอนโดหรูที่จี้อวี้เหิงจัดไว้ให้เธออยู่ แถมในห้องนี้ฟอร์นิเจอร์ครบและวิวสวย ทำเลดี ค่าเช่าต้องแพงระยับแน่ สำหรับจี้อวี้เหิงผู้ร่ำรวยแค่นี้คงเรียกว่าเศษเงิน แต่เนี่ยหรานหรานที่มีใบแจ้งหนี้ยาวยิ่งกว่าหางู ทำได้เพียงแค่อดทนกับความเปลี่ยนแปลงในครั้งนี้ แต่ปัญหาอยู่ตรงที่… “ก็บอกแล้วในห้องฉันไม่มีอะไรจริงๆ” “มีอะไรให้ต้องเป็นห่วงกัน”“ก็ห้องเลขที่13 เลขอาถรรพ์” พี่หลิวลี่’ ผู้จัดการของจวีหราน บ่นที่รู้ว่าย้ายที่อยู่ แม้ว่าที่ใหม่จะมีระดับกว่าเดิมและตอนนี้หลิวลี่ก็ไม่ได้เป็นผู้จัดการของจวีหรานอีกแล้ว “งมงายไม่เข้าเรื่อง” เธอหัวเราะไม่จริงจังนัก “เชื่อไว้ก็ไม่เสียหายอะไรนะหร่านหราน” “อืม ขอบคุณค่ะ แต่ฉันคงไม่มีทางเลือก” เธอคืนห้องเช่าของตัวเอง ได้เงินมัดจำคืนมานิดหน่อยก็จ่ายหนี้ไป เนี่ยหรานหรายืนรอจนพี่หลิวลี่กลับไปแล้ว จึงเข้ามาในห้องพักของตัวเอง หญิงสาวส่ายหน้าไปมา ปิดประตูเรียบร้อยแล้วเดินเข้ามาในห้อง เธอวางถุงข้าวของที่หิ้วมาบนโต๊ะอาหารเล็กในห้องห้องชุดที่เขาจัดให้ หญิงสาวเคยช
“อยากมากเหรอ” เขาถามแล้วจับไหล่ให้เธอลุกขึ้นยืนแล้วพลิกตัวให้เธอหันหลัง หญิงสาวเริ่มเป็นงาน เธอโก้งโค้งให้เขาแล้วยึดชิงช้าไว้เพื่อทรงตัว “ก็คุณ...เริ่มก่อน...” เธอไม่ใช่คนแบบนี้เสียหน่อย ถ้าเขาไม่เริ่ม เธอจะแฉะแบบนี้ได้ยังไงกันเล่า “อึก...แฮ่กๆ” คราวหน้าเนี่ยหรานหรานไร้ถ้อยคำจะพูด เพราะดุ้นใหญ่ยักษ์ทิ่มพรวดเข้ามาจากด้านหลัง มันแน่นจนเธอแทบกรีดร้องด้วยความเสียวซ่าน รูร่องขมิบท่อนเนื้อ “โอ้ว แบบนั้นแหละ ขมิบแบบนั้นมันทำให้เสียวลำ” เขาตบแก้มก้นขาวผ่องแล้วใช้สองมือจับสะโพกเธอไว้ก่อนสาวลำเอ็นแล้วกระทุ้งร่องสวาท กลีบเนื้อปลิ้นอ้ารับลำเอ็นที่ผลุบเข้าออกในรูดอกไม้ น้ำหวานสวาทหลั่งชโลมลำเอ็น“มะ..ไม่ไหว...” เนี่ยหรานหรานถูกท่อนซุงใหญ่กระทุ้งจนน้ำแตก ร่องอ่อนนุ่มขมิบรัดลำเอ็น อารมณ์กระเจิดกระเจิง จี้อวี้เหิงต้องเปลี่ยนถุงยางอันใหม่ เขาถอดลำเอ็นออกทำให้เธอได้มีเวลาหอบหายใจ ร่องสาวเป็นรูกลวงแต่มันยังขมิบอยู่ เขาหรี่ตามมองแล้วจับเธอพลิกมาเผชิญหน้า “ร่องเธอมันร่านชะมัด” เขาจูบกลีบปากแรงๆ แล้วสั่งเสียงพร่า “กอดฉัน เกี่ยวเ
“ทำไมล่ะ ชอบให้ผมอยู่ด้วยเหรอ” ฉู่อี้ผิงปรายตามองเพื่อนซี้ที่ยืนหน้านิ่งอยู่ไม่ไกลนัก “ฉันยังเป็นมือใหม่อยู่ เกรงว่าจะสร้างภาระให้ผู้ร่วมงาน ถ้าผู้กำกับฉู่อยู่ด้วยจะได้ชี้แนะฉันได้ค่ะ” “มิกล้า มิกล้า” ผู้กำกับหัวเราะเสียงดัง “เรื่องนี้ให้อาจารย์จี้สอนเถิด เขาเชี่ยวชาญเรื่องนี้ดี” คราวนี้แก้มเนียนของหญิงสาวก็แดงเรื่อขึ้นมา ครั้งก่อนเขาต้องสอนมือใหม่อย่างเธอจนเธอหมดสิ้นเรี่ยวแรง และหลังจากนั้นก็ไม่มีงานแสดงหนังผู้ใหญ่อีก เธอคิดว่าตัวเองคงไม่มีความสามารถมากพอซึ่งมันก็ทำให้เธอสบายใจ หากเธอต้องมีเซ็กส์กับผู้ชายคนอื่นๆ ถึงจะทำปากเก่งราวกับช่ำช่องเรื่องพวกนี้ก็เถอะ ด้วยความรำคาญและหงุดหงิด นักแสดงหนุ่มคนเดียวในนั้นเดินไปเตะขาเพื่อนซี้ไม่แรงนักแต่เป็นการเตือนให้รู้ว่าเขาต้องการเวลาส่วนตัวกับสาวสวยตรงหน้าแล้ว เขารู้สึกปรารถนาอยากร่วมรักกับจวีหรานตั้งแต่เห็นเธอถ่ายแบบชุดนอนวาบหวิวนั้นแล้ว “โอเค. เชิญลูกศิษย์กับอาจารย์ฝึกเพลงยุทธ์ด้วยกันตามสบาย ข้าน้อยขอตัว” ผู้กำกับฉู่เดินผิวปากเป็นเพลงออกไปแล้ว ดวงตาเหมือนกระต่ายน้อยจ้อง
เนียหรานหรานเดินเร็วๆ มาหาจี้อวี้เหิงเธอชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นบรรดาสาวสวยหุ่นเซ็กซี่ยืนรายล้อมรอบตัวเขาราวกับเขาคือพระอาทิตย์ที่มีดาวบริวารโคจรรอบๆ“เดม่อน เมื่อไหร่ฉันจะได้แสดงกับคุณคะ”“ฉันด้วยนะคะ”“ฉันด้วยๆ”ชายหนุ่มสีหน้าเรียบเฉยแต่กระนั้นสาวๆ ก็กรี๊ดกร๊าดแทบขาดใจ เขาเห็นจวีหรานเดินมาแล้วจึงเอ่ยถามอย่างตัดรำคาญนักแสดงเหล่านี้“เสร็จแล้วเหรอ” “ค่ะ” ประโยคของเขาทำให้เนียหรานหรานกลายเป็นเป้าสายตาที่ เอ่อ..จ้องมองแทบจะฉีกทึ้งเธอออกมาเป็นชิ้นๆ“มาเถอะ” เขาแค่พยักหน้าเรียก เนียหรานหรานก็กลายเป็นลูกหมาตัวน้อยวิ่งตามร่างสูงไปยังรถสปอร์ตของเขา เธอยืนบื้ออยู่ครู่หนึ่งจนเห็นสายตาหงุดหงิดก็รีบมุดเข้าไปนั่งทันที“ถ่ายแบบเป็นไง” ชายหนุ่มถามขณะขับรถไปจุดหมายปลายทาง“สนุกดีค่ะ” เธอตอบไปตามตรงแล้วหัวเราะเบาๆ“หายดีแล้วสินะ”“คะ?”“ร่างกายเธอน่ะ” “อ่อ...มะ...ไม่...ไม่เจ็บแล้วค่ะ” เพราะถูกเขาจับกระแทกจนแทบจับไข้ ยังดีที่หลังจากนั้นเขาไม่เรียกเธอไปแสดงหนังอีกทำให้ร่างกายได้พักฟื้น พอรอยช้ำบนร่างจางลงก็ได้งานถ่ายแบบพอดี“ดี” เขายังพูดหน้านิ่งเหมือนเคย “อ่านสัญญาทำงานดีแล้วใช่ไหม”“เอ่อ...
เขาถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย ดึงข้อมือเธอมาให้เดินตามมาที่โซฟา มือแกร่งกดไหล่ให้เธอนั่งลง ตอนนี้เนี่ยหรานหรานมีเพียงชุดชั้นในลูกไม้ปกปิด ดวงตาคมกริบจ้องมองจนเธอหน้าแดงจัดยกมือขึ้นปิดเนินอกขนาด34นิ้ว เขาเลื่อนมือไปปลดตะขอด้านหลังให้บราหลุดออก “ขอดูหน่อย” เขาพูดหน้านิ่ง “ผมไม่ถือเรื่องทำศ
“ค่ะๆ ฉันต้องทำยังไงคะ” “รีบไปเลย! ขึ้นไปห้องผู้กำกับฉู่เดี๋ยวนี้” “ค่ะๆ ฉันจะรีบไปใส่เสื้อผ้า...” “ไม่ต้อง! ไปทั้งแบบนี้แหละ ยังไงก็ต้องถอดอยู่ดี”หลิวลี่พูดแล้วยื่นหน้าไปทำจมูกดมๆ ตามเนื้อตัวของจวีหราน“โชคดีที่ยังไม่ทาโลชั่นหรือพรมน้ำหอม ผู้กำกับฉู่ชอบกลิ่นส
หญิงสาวจำได้ดีว่า เธอตื่นมาในห้องนอนที่ไม่คุ้นตา คราวแรกคิดว่าเป็นห้องในโรงพยาบาล แต่เมื่อสังเกตรอบข้างกลับพบว่าไม่ใช่ในโรงพยาบาลและที่สำคัญเธอไม่รู้สึกเจ็บอะไรเลยเนี่ยหรานหรานยันกายขึ้นนั่งแล้วยกมือขึ้นเสยเส้นผมที่ยาวสลวยด้วยความประหลาดใจ ผมเธอยาวก็จริงแต่มันไม่สวยอย่างนี้ แต่เธอจำได
หญิงสาวยืนตัวสั่นหน้ากระจกเงาตรงหน้า ไม่ว่าจะหยิกตัวเองอีกกี่ครั้งมันก็คือเรื่องจริง! ก่อนหน้านี้ เนี่ยหรานหรานในวัยยี่สิบห้าปี เธอเดินไปตามนัดหมายของเพื่อนร่วมรุ่นสมัยมัธยมปลาย เพื่อพบปะสังสรรคเพื่อนร่วมรุ่นด้วยซึ่งจัดประจำทุกปี เนี่ยหรานหรานเป็นเด็กเรียนดีติดท็อป 5 ของชั





![คุณเลขากับสามีทิพย์ [ Comedy 18++]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

