ตอนที่9 สรุปว่าดีหรือไม่ดี

            “โอเค. สวยมาก”

            “ขอบคุณค่ะ”

            เนี่ยหรานหรานยิ้มขอบคุณทีมงานแล้วรับเสื้อคลุมจากหลิวลี่-ผู้จัดการมาสวมทับชุดนอนวาบหวิวที่สวมอยู่ วันนี้มีถ่ายแบบชุดนอนเซ็กซี่ เธอประหม่าแต่ก็ผ่านมาได้ด้วยดี

            “รู้สึกว่าถ่ายแบบครั้งนี้จวีหรานเปลี่ยนไปนะ”  ช่างภาพอดพูดกับหลิวลี่ไม่ได้ “เธอมีคนรักเหรอ”

            “ไม่มีๆ” หลิวลี่รีบตอบทันที “จวีหรานของเราทำงานเต็มที่เสมอ คุณว่าเธอถ่ายแบบไม่ดีเหรอ หรืออยากถ่ายใหม่”

            “ไม่ใช่แบบนั้น” ช่างภาพโคลงศีรษะไปมา “ผมถ่ายแบบให้เธอมาหลายครั้ง รู้สึกว่าวันนี้เปลี่ยนไป ท่าทางขี้อาย น่ารักน่าทะนุถนอม”

            “สรุปว่าดีหรือไม่ดี”

            “ดีสิ ดีอยู่แล้ว ได้ความรู้สึกแปลกใหม่ดี” 

            เนี่ยหรานหรานดื่มหยิบขวดน้ำมาพยายามจะเปิดฝาออก เธอลองบิดอยู่สองสามครั้งแต่ไม่สำเร็จกำลังจะมองหาคนช่วยก็มีมือใหญ่เอื้อมมาหยิบขวดน้ำไปเปิดให้เสียก่อน

            “ขอบคุณค่ะ”  เธอพูดอย่างจริงใจและเมื่อเห็นว่าคนใจดีเป็นใคร รอยยิ้มก็เจือนลงไปทันที แม้เขาสวมแว่นตากันแดดอยู่แต่เธอก็จำเขาได้ทันที

            “ทำไม”  จี้อวี้เหิงกระตุกยิ้มมุมปาก “กลัวฉันเหรอ”

            “เปล่าค่ะ” 

เธอส่ายหน้าไปมาแล้วเบือนหน้าไปยกขวดน้ำขึ้นดื่ม  ตั้งแต่ไปเทสหน้ากล้องวันนั้น เธอก็หมดแรงหลับไปทันที ตื่นมาก็เจอแม่บ้านกำลังเก็บข้าวของในห้องที่กระจัดการจายอยู่ เธออายหน้าแดงจัดรีบลากสังขารลงจากเตียงคว้าเสื้อคลุมได้ก็รีบสวมแล้วเดินลงไปห้องพักของตัวเองทันที  ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเธอทำเรื่องลามกแบบนั้นได้ ทั้งที่มีคนถือกล้องอยู่และการมีเซ็กส์กับคนแปลกหน้า  โอเค. จวีหรานรู้จักจี้อวี้เหิง ไม่นับเป็นคนแปลกหน้า แต่สำหรับเธอ เขาคือผู้ชายคนแรกของเธอ

น่าแปลกที่เธอไม่รู้สึกผิด ? อืม ? จะเรียกอะไรดี ก่อนหน้านี้เธอกลัวการมีเซ็กส์ เป็นความกลัวแบบที่เธอก็ไม่เข้าใจตัวเอง เหมือนกลัวว่าจะเสพติดหรือกลายเป็นคนไม่ดี ความคิดประหลาดนี้มันเริ่มจากไหนก็ไม่รู้ หรือเพราะอยู่ในร่างของจวีหรานสาวสวยสุดเซ็กซี่ที่ เอ่อ...ตั้งใจเดินบนเส้นทางนี้ เธอจึง ‘ทำ’ เรื่องเหล่านั้นโดยไม่รู้สึกผิดอย่างใด 

ทำไมต้องรู้สึกผิดเล่า มันเป็นเรื่องธุรกิจ แล้ว...เธอก็ทำด้วยความเต็มใจ

จี้อวี้เหิงกวาดตามองหญิงสาว เธอสวมชุดคลุมสีขาว เขารู้ตารางงานของเธอเพราะเป็นคนเลือกงานให้เอง ตอนนี้จวีหรานเป็นนักแสดงในสังกัดของบริษัทเขา แม้จะมีผู้จัดการส่วนตัวคนเดิม แต่การรับงานต่างๆ ยังขึ้นอยู่กับเขาเป็นผู้ตัดสินใจ

“ดูไม่เหมือนเป็นคุณเลยนะ”

“คะ?”

“ช่างเถอะ ใส่เสื้อผ้าแล้วออกมาพบฉัน”

“มีงานหรือคะ” 

ชายหนุ่มนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนพยักหน้ารับ

“ค่ะ ฉันจะรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าค่ะ”

เนี่ยหรานหรานหมุนตัวเดินไปที่ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าทันที ที่เขาพูดเมื่อครู่ก็เหมือนที่ช่างภาพพูดกับเธอเลย  เกิดมาจนอายุยี่สิบห้าไม่เคยใส่ชุดนอนเซ็กซี่ขนาดนี้ ให้โพสท่าเซ็กซี่ยั่วๆ เธอก็นึกออกแค่ทำปากจือๆ ตาพริมๆ ทำเอาช่างภาพหงุดหงิดหัวเสีย 

พี่หลิวลี่ผู้จัดการของจวีหรานเข้ามาขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่ เธอทำอะไรไม่ถูกไม่รู้ว่าทำตัวยั่วๆ ต้องทำยังไง โดนต่อว่าจนน้ำตาเริ่มคลอเบ้าแต่พยายามฮึบๆเข้าไว้   สายตาเธอไปเห็นปืนเป่าลูกโป่งรูปโลมาสีฟ้าแสนน่ารัก   เธอหยิบขึ้นมาเล่นระหว่างที่พี่หลิวลี่เจรจากับช่างภาพอยู่ ตอนแรกเธอนึกว่ามันไม่น้ำสบู่อยู่ด้านใน แต่พอลองกดเล่นเจ้าปืนรูปโลมาก็พ่นฟองสบู่สีรุ้งออกมา  นานกี่ปีแล้วที่ไม่ได้เล่นแบบเด็กๆ อย่างนี้ ชีวิตไม่ได้ยากจนค้นแค้นแต่เพราะใช้ชีวิตค่อนข้างเข้มงวด เธอแทบไม่เคยเล่นแบบที่เด็กวัยเดียวกันเล่น แถมยังไม่ค่อยมีเพื่อนอีก  เธอลืมเรื่องถ่ายแบบวาบหวิวไปทันทีเพราะมัวแต่เล่นสนุกกับฟองสบู่  ช่างภาพคงถูกฟองสบู่รบกวนสายตาจึงหันมามองทางเธอ จู่ๆ เขาก็หยุดโต้เถียงกับหลิวลี่แล้วถ่ายภาพเธอทันที 

“แบบนั้นแหละ อย่าหยุด เอาอีก สีหน้าดีมาก”

จู่ๆ ช่างภาพก็เกิดชอบท่าทางเล่นสนุกกระโดดบนเตียงพร้อมเล่นปืนเป่าลูกโป่งของเธอ ไม่สั่งให้ทำท่ายั่วๆ อีก ในที่สุดการถ่ายภาพชุดนอนเซ็กซี่ก็ผ่านไปด้วยดี

แต่งานต่อไปล่ะ

หลังจากวันนั้นแล้ว ก็มีแต่งานถ่ายแบบเซ็กซี่วาบหวิว แต่ไม่มีงานแสดง เธอคิดว่าวันนั้นคงดูแย่มากจนเขาไม่เรียกเธออีก ความจริง ไม่เรียกก็...น่าจะดีกว่า เพราะตอนที่เธอมีสติเต็มร้อย เธอรู้สึกเขินอายมากจริงๆ