บทที่ 4

4

          คิดมากไปก็เท่านั้น ซินหยางที่นั่งอยู่แคร่หน้าบ้านก็คิดหาอย่างอื่นทำเพื่อให้ตนเองสบายใจขึ้น ดีกว่ามานั่งถอนหายใจทิ้งให้เสียเวลาและเสียสุขภาพจิต เธอก็เลยคิดว่าจะทำความสะอาดบ้าน ทำความสะอาดบ้านเสร็จก็จะทำกับข้าวเตรียมเอาไว้ให้สามีกิน แล้วถ้าหากมีเวลาเหลืออยู่ก็จะสอยมะม่วงเอามาทำมะม่วงน้ำปลาหวานกินเล่นค่าเวลารอสามีกลับมาจากที่ทำงาน ในเมื่อวางแผนเอาไว้แล้วจะมัวชักช้าให้เสียเวลาทำไม

          ซินหยางเดินเข้าไปในบ้านแล้วทำความสะอาดบ้านโดยการเช็ดปัดฝุ่นภายในบ้าน กวาดบ้าน ถูพื้น ถึงแม้ว่าสภาพร่างกายจะไม่สู้ดีสักเท่าไหร่ แต่อย่างน้อยก็ยังเหลือขาและแขนที่ใช้งานได้อยู่บ้าง ซึ่งมันก็ไม่ได้แย่อย่างที่คิด สามารถทำงานบ้านได้แต่ต้องใช้เวลาสักหน่อย

          หลังจากทำงานบ้านเสร็จ ซินหยางก็เข้าครัวเพื่อไปทำกับข้าวเตรียมเอาไว้ให้สามีกินหลังจากกลับมาจากที่ทำงาน จะบอกว่างานของสามีของเธอเป็นการทำฟาร์มเลี้ยงไก่ไข่แล้วเอาไข่ไก่ใส่แผงเตรียมขายซึ่งเป็นงานหนักอยู่เหมือนกัน แต่บางครั้งก็ไปทำงานในส่วนของสวนผลไม้ที่ต้องเก็บผลไม้ใส่ในตะกร้าซึ่งเป็นงานที่หนักกว่าเก็บไข่ไก่เสียอีก

          วัตถุดิบสำคัญในการทำกับข้าวก็จะมีปลาดุกและไข่ไก่เป็นหลัก สิ่งที่ทำเตรียมเอาไว้ก่อนได้จะมีเพียงต้มยำปลาดุกน้ำใสเท่านั้น ส่วนวัตถุดิบจำพวกผัก พริก ข่า ตะไคร้ ใบมะกรูด พวกนี้หาเก็บได้ที่ข้างบ้านไม่ต้องออกจากบ้านไปซื้อ เครื่องปรุงเองก็มีครบครัน พูดมาขนาดนี้แล้วก็ต้องทำแล้วแหละ

          ซินหยางคนใหม่หรือก็คือณาดา ตอนที่อยู่โลกเก่าเธอทำงานบ้านและทำงานอาหารกินเองไม่ค่อยซื้อกิน ส่วนน้อยที่เธอจะสั่งอาหารผ่านมือถือ

          ด้วยความที่ร่างกายขัดข้อง ทำให้ซินหยางหยิบจับอะไรค่อนข้างลำบากนิดหนึ่ง แต่ไม่นานเธอก็สามารถปรับตัวได้อย่างรวดเร็ว จะให้คนอย่างณาดาคนนี้อ่อนแอไปถึงไหน ก็เพราะว่าเธอนั้นแกร่ง สวย สมบูรณ์ ไม่มีอะไรมาหยุดยั้งเธอได้หรอกนะ

          หลังจากทำต้มยำปลาดุกเสร็จเรียบร้อยเธอก็ออกไปยังหน้าบ้าน หาไม้ยาวบริเวณแถวบ้านเพื่อสอยมะม่วงมาทำมะม่วงน้ำปลาหวานกินตามที่ตนเองคิดเอาไว้ เมื่อไหร่ที่เธอจับหยิบสิ่งของทั้งสองมือจะไม่สามารถก้าวเท้าเดินออกไปได้ จุดนี้เธอจะต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ

          เมื่อได้ไม้ยาวพอดีมือมาแล้วเธอก็สอยมะม่วงมา 1 ลูก ลูกใหญ่มาก พอได้มะม่วงมาแล้วเธอก็เอาไปปอกเปลือกที่ครัวแล้วล้างน้ำสะอาด จากนั้นก็หั่นเป็นชิ้นตามใจชอบใส่จาน ส่วนเมล็ดของมันซินหยางจะเอาไปปลูกข้างบ้านก็เลยเก็บเอาไว้ค่อยหาเวลาเอาไปปลูกทีหลัง หลังจากนั้นก็ทำน้ำปลาหวานฉบับของเธอใส่ถ้วยใบเล็ก น่าเสียดายที่ไม่มีกุ้งแห้ง แต่แค่นี้ก็เพียงพอทำให้มันอร่อยมากแล้ว พอทำเสร็จเรียบร้อยทุกอย่างเธอก็เอาไปนั่งกินที่แคร่หน้าบ้านอย่างมีความสุข

          “อร่อยจัง”

          .

          .

          .

          หลังจากสามีกลับบ้านก็เห็นภรรยานั่งตากลมอยู่แคร่หน้าบ้าน

          “กลับมาแล้วเหรอคะคุณสามี ทำงานเป็นยังไงบ้างคะ”

          “ก็ดีครับ”

          การทักทายกันหลังจากคนเป็นสามีกลับจากทำงานก็จะประมาณนี้เป็นประจำทุกวันไม่ขาดสาย

          “ผมได้กลิ่นหอมมาจากในบ้าน”

          “อ๋อ ฉันทำกับข้าวเอาไว้ให้คุณน่ะ เราไปกินข้าวกันเถอะค่ะ คุณสามี”

          เหอไท๋หรือสามีของซินหยางรู้สึกว่าวันนี้เธอดูเปลี่ยนไปมาก เมื่อวานเองก็ด้วย เธอเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดเจน แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร เพราะตนก็เหนื่อยจากการทำงานและหิวข้าวด้วย กะว่ากลับมาบ้านจะไปทำกับข้าวที่ตนเองทำอยู่เป็นประจำทุกวัน แต่ไหงวันนี้ภรรยาตนเองทำกับข้าวให้กิน แล้วเป็นครั้งแรกด้วยที่ภรรยาทำกับข้าวให้เขากินตั้งแต่ที่ได้ร่วมชายคาเดียวกัน

          ทุกอย่างมันดูแปลกสำหรับคนเป็นสามีอย่างเหอไท๋ อาหารที่เธอทำในหม้อเป็นต้มยำปลาดุกที่รสชาติอร่อยมาก เพียงแค่ชิมครั้งเดียวก็บอกได้ทันที อย่างกับว่าเธอทำอาหารมานานหลายปี

          “คุณไปรอฉันที่โต๊ะกินข้าวก่อนนะ เดี๋ยวฉันเตรียมให้คุณเอง”

          “เดี๋ยวผมทำเองดีกว่า คุณป่วยอยู่นะ”

          “ฉันหายดีแล้ว”

          สิ่งที่ซินหยางพูดเป็นความจริง เธอไม่ได้ป่วยหรืออ่อนแออีกต่อไปแล้ว มีเพียงขาของเธอเท่านั้นที่พิการ แต่คนเป็นสามีกลับไม่ได้คิดเช่นเดียวกับเธอ

          อาการป่วยของเธอค่อนข้างรุนแรง เป็นโรคที่แม้แต่คุณหมอเองก็ระบุไม่ได้ว่าเธอป่วยเป็นโรคอะไร แล้วโรคแบบนี้มันจะหายไปเลยได้อย่างไรกัน

          “เดี๋ยวคุณไปนั่งรอผมที่โต๊ะดีกว่านะครับ ที่เหลือผมจัดการเอง”

          “ก็ได้ค่ะ”

          เหอไท๋ยิ้มหวานให้ซินหยางก่อนจะเตรียมอาหารมาวางที่โต๊ะกินข้าว อันที่จริงซินหยางจะทอดไข่เจียวด้วยแต่เหอไท๋ห้ามเอาไว้ก็เลยต้องกลายเป็นคนนั่งรอแล้วสามีก็ทอดไข่เจียวเอง อุตส่าห์จะทำให้กินอยู่แล้วเชียว

          หลังจากทอดไข่เจียวเสร็จเรียบร้อย อาหารทุกอย่างก็มารวมกันอยู่บนโต๊ะดูน่ากินทุกอย่าง ถึงจะมีเพียง 2 อย่างที่ทำก็เถอะ แต่สำหรับทั้งสองคนถือเป็นมื้อเย็นที่ได้กินข้าวพร้อมกันในหลายเดือน

          ตั้งแต่ซินหยางป่วยหนักก็ไม่เคยได้กินข้าวบนโต๊ะเดียวกันเลย แต่ตอนนี้ได้กินมื้อเย็นพร้อมกันแล้ว เหอไท๋รู้สึกมีความสุขขึ้นมาเป็นอย่างมากที่จะได้กินข้าวร่วมกับภรรยาอีกครั้ง แล้วอยากให้บรรยากาศแบบนี้คงอยู่ตลอดไป พอคิดแบบนั้นแล้วน้ำตาของลูกผู้ชายก็ไหลรินออกมาด้วยความรู้สึกปลาบปลื้มใจ

          “คุณสามี คุณร้องไห้ทำไมคะ”

          “ขอโทษนะ ผมดีใจ ผมคิดว่าเราสองคนจะไม่ได้กินข้าวร่วมกันอีกแล้ว ผมก็เลย”

          ในฐานะภรรยาที่เห็นสามีร้องไห้ก็ต้องเข้าไปกอดหลังปลอบประโลมเพื่อให้สามีหยุดร้องไห้

          “คุณสามี ยังไงฉันก็ไม่ทิ้งคุณให้อยู่คนเดียวหรอกนะคะ ต่อจากนี้ไปเราสองคนจะนั่งกินข้าวด้วยกันทุกวันนะคะ”

          “ครับ คุณสัญญากับผมนะครับ”

          “สัญญาค่ะที่รัก”

          …