บทที่ 5

5

          หลังจากกินข้าวอาบน้ำเสร็จเรียบร้อย ทั้งสองจึงพากันเข้านอนตั้งแต่หัวค่ำ เพราะวันนี้สามีทำงานมาเหน็ดเหนื่อยก็เลยอยากพักผ่อนให้เร็ว แต่ก็ยังไม่นอนกันหรอกนะ

          ภายในห้องนอนชั้นล่างซึ่งเป็นห้องของทั้งคู่มีเพียงเตียงนอนแค่เตียงเดียว แล้วเป็นเตียงสำหรับนอนคนเดียว เหอไท๋จึงยกให้ซินหยางตั้งแต่ที่เธอเข้ามาอยู่ในบ้าน ส่วนเหอไท๋นอนปูเสื่ออยู่ข้างเตียงนอน

          ห้องที่เหลือชั้นล่างและชั้นบนนั้นเป็นห้องว่างซึ่งเดิมทีเป็นห้องของพ่อแม่และน้องชาย ตอนนี้พวกเขาไม่ได้อยู่แล้วก็เลยกลายเป็นห้องว่างอย่างที่เห็น

          วันนี้มีเรื่องมากมายให้เหอไท๋ครุ่นคิด เป็นเรื่องเกี่ยวกับภรรยาตนเองที่ดูแตกต่างจากที่ผ่านมา แล้วอาการป่วยของเธอก็ดีขึ้น ถึงจะไม่ฟันธงว่าเธอหายดีแล้วก็ตาม ยังมีเรื่องทำอาหารหุงข้าวเตรียมเอาไว้รอให้กลับมากินอีกด้วย ไม่ว่าอย่างไหนมันก็ดูแปลกไปหมด ใบหน้าอันหล่อเหลาที่กำลังใช้ความคิดอยู่นั้นทำให้คนเป็นภรรยาอย่างซินหยางเกิดความสงสัยขึ้นมา แล้วซินหยางก็พอจะดูออกว่าสามีของตนกำลังคิดอะไรอยู่

          “คุณสามีคะ คิดอะไรอยู่เหรอ”

          “กำลังคิดถึงคุณนั่นแหละครับ ผมคิดว่าคุณดูเปลี่ยนไปนะครับ”

          “เรื่องนี้เองเหรอคะ”

          ซินหยางคิดไว้อยู่แล้วว่าสามีของตนจะต้องครุ่นคิดถึงเรื่องนี้

          มันก็ไม่แปลกหรอกที่เขาจะคิดเช่นนี้ คนที่อยู่ด้วยกันมาตลอดนานนับปีมีหรือที่จะดูไม่ออก

          ในเมื่อสามีพูดมาขนาดนี้จะปกปิดไปตลอดก็คงจะทำไม่ได้ มีแต่จะต้องบอกความจริงให้เขาได้รับรู้ จะเชื่อหรือไม่เชื่อก็ขึ้นอยู่กับเหอไท๋คนเดียว

          แต่ก่อนจะเล่าบอกความจริง ซินหยางลุกขึ้นจากเตียงนอนแล้วนั่งบนเตียงนอนตามปกติ แล้วเธอก็บอกให้เหอไท๋ลุกขึ้นมานั่งบนเตียงนอนด้วยกันก่อนที่เธอจะขอจับมือของเขาเอาไว้ ความจริงที่จะเล่าต่อจากนี้เธอกลัวว่าหากเล่าออกไปแล้วเหอไท๋จะรับไม่ได้ เธอกลัวเขาจะวิ่งหนีเธอไปหลังจากที่เล่าความจริงออกมา

          “ฉันไม่ใช่ซินหยาง ฉันชื่อณาดา ฉันไม่รู้ว่าฉันเข้ามาอยู่ในร่างของภรรยาคุณได้ยังไง แต่ที่ฉันบอกได้ก็คือ ซินหยางที่คุณรู้จักเธอป่วยหนักและเสียชีวิตไปแล้ว แล้วฉันก็ได้มาอยู่ในร่างของเธอแทน”

          “ไม่จริงใช่ไหมครับ”

          “เรื่องจริงค่ะ”

          เหอไท๋ถึงกับตกใจในสิ่งที่ณาดาในร่างของซินหยางพูดออกมา เรื่องแบบนี้มันจะเป็นไปได้เหรอ แต่ด้วยสีหน้าของซินหยางคนใหม่ภรรยาของเหอไท๋ที่ดูจริงจังไม่ล้อเล่น ทำให้เหอไท๋ใจเย็นลง

          “คุณจะเกลียดฉันหรือจะไล่ฉันออกไปจากบ้านหลังนี้ก็ได้ ถ้าคุณยอมรับเรื่องนี้ไม่ได้ ฉันก็พร้อมที่จะออกจากบ้านหลังนี้ไปเดี๋ยวนี้เลย แล้วหลังจากนี้พวกเราก็ไม่ได้เป็นสามีภรรยากัน”

          “ไม่ครับ ผมไม่ยอมให้เป็นแบบนั้น ไม่ว่าคุณจะเป็นอะไร ตอนนี้คุณคือซินหยางภรรยาของผม ผมจะดูแลคุณให้ถึงที่สุดครับ”

          อันที่จริงซินหยางคนใหม่หรือณาดาก็กลัวอยู่เหมือนกัน หากเธอถูกผลักไสไล่ส่งโดยสามีของเธอ เธอจะทำอย่างไร เธอจะใช้ชีวิตในโลกใบนี้อย่างไร แต่สิ่งที่เหอไท๋พูดออกมาจากใจมันก็ทำให้เธอรู้สึกดีใจขึ้นมาอย่างเต็มเปี่ยมจนต้องพุ่งตัวเข้าไปกอดร่างอันใหญ่โตของสามีตนเองพร้อมทั้งน้ำตาไหลพรากแห่งความปลื้มใจ

          “ถึงฉันไม่ใช่ซินหยางคนเดิม แต่คุณก็ยังใจดีกับฉันอีก ขอบคุณมากนะคะ ขอบคุณที่ไม่ทิ้งฉันไป”

          “เป็นสามีภรรยากันแล้ว ผมจะทิ้งคุณไปได้ยังไงครับ”

          “ขอบคุณมากนะคะ”

          .

          .

          .

          เช้าวันรุ่งขึ้น สองสามีภรรยาตื่นแต่เช้ามาช่วยกันทำกับข้าว เช้านี้ซินหยางทำไข่ตุ๋นกินมื้อเช้าและทอดปลาดุกให้สามีเอาไปกินเป็นมื้อเที่ยง หน้าที่หลักของซินหยางจะเป็นคนทำกับข้าว ส่วนเหอไท๋สามีของเธอจะเตรียมเครื่องครัวให้เธอไว้ทำกับข้าว พอได้ภรรยามาช่วยแบ่งเบาภาระหน้าที่ในส่วนนี้ก็ทำให้เหอไท๋พอมีเวลามานั่งกินข้าวพร้อมกันก่อนที่จะออกไปทำงาน

          “คุณคะ กับข้าวเสร็จแล้วค่ะ”

          “ครับ”

          เหอไท๋ยกถ้วยไข่ตุ๋นออกวางบนโต๊ะกินข้าวแล้วเดินไปตักข้าวหุงใหม่ในหม้อตักใส่จานแล้วนำมาวางบนโต๊ะกินข้าว ที่สำคัญไม่ลืมช้อนด้วย

          “คุณทำไข่ตุ๋นมากเลยครับ”

          “ถ้าอร่อยคุณต้องกินให้หมดนะคะ”

          “ครับ”

          เหอไท๋เป็นคนที่มีร่างกายอันใหญ่โตและสูงจากระดับสายตาประมาณ 180 เซนติเมตร ส่วนซินหยางก็น่าจะประมาณ 165 เกือบ 170 เซนติเมตร ก็ไม่แตกต่างกันสักเท่าไหร่ แต่ก็ตัวเตี้ยในสายตาของใครบางคนหากซินหยางเดินเทียบเคียงกับสามีของเธอเอง

          ไม่นาน เหอไท๋ก็กินข้าวหมดจาน ไข่ตุ๋นเองก็ไม่เหลือ สำหรับเขาแล้วมันคงจะเป็นมื้อที่อร่อยและเป็นมื้อที่มีความสุขที่ได้กินกับข้าวฝีมือของภรรยา

          ซินหยางจัดเตรียมข้าวสวยและปลาดุกทองใส่กล่อง น่าจะเรียกว่าปิ่นโตถึงจะถูก ปิ่นโตนี้มีกับข้าวสำหรับมื้อเที่ยงของสามีอัดแน่นอยู่ในปิ่นโต

          “ขอบคุณครับ ผมไปทำงานก่อนนะครับ”

          “ค่ะที่รัก”

          หลังจากสามีออกไปทำงาน ซินหยางก็กลับเข้าบ้านเพื่อที่จะเอาจานไปล้างที่หลังบ้าน พอล้างจากเสร็จก็ทำความสะอาดเช็ดโต๊ะกินข้าวก่อนจะเดินไปนั่งที่แคร่ตามเวลาปกติของเธอ

          “เย็นนี้จะทำอะไรกินดีนะ”

          ภายในบ้านไม่มีวัตถุดิบเหลือนอกจากไข่ไก่ อีกอย่าง ทรัพย์สมบัติอย่างเงินทองก็มีอยู่อย่างจำกัด จะซื้ออะไรโดยไม่คิดหน้าคิดหลังก็ไม่ได้ด้วย เพราะนี่เป็นเงินที่เหอไท๋ได้จากการทำงาน ถึงมันจะน้อยนิดแต่ก็ทำให้ทั้งสองอยู่รอดมาจนถึงตอนนี้ได้ ซึ่งเงินที่ได้จากการทำงานของเหอไท๋เขาได้ให้ภรรยาตนเองเป็นคนเก็บเอาไว้

          “สิบหยวนซื้อกับข้าวได้กี่มื้อกันนะ”

          แม้เธอจะมีความทรงจำของซินหยางคนเก่า แต่เธอก็ไม่รู้อยู่ดีว่าการใช้ชีวิตบนโลกใบนี้เป็นอย่างไร แต่เท่าที่รู้ก็คือที่แห่งนี้ยังมีความยากลำบากในการใช้ชีวิต

          “เราต้องทำอะไรสักอย่าง โอ๊ย”

          ขณะที่ซินหยางกำลังครุ่นคิดอยู่นั้นเธอก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมากะทันหัน เธอปวดหัวและได้ยินเสียงของใครบางคนพูดเหมือนกับบอกอะไรเธอ แต่เธอก็ไม่เข้าใจเขาพูดเรื่องอะไร

          “ใครน่ะ เสียงของใคร”

          …