Partager

บทที่ 4 เกมแห่งเกียรติยศ

last update Date de publication: 2025-12-07 13:31:26

คำประกาศของกู้ซินซินดังราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางงานเลี้ยงที่เคยครื้นเครง ทุกสรรพเสียงพลันเงียบลงในทันที เสียงพิณที่เคยบรรเลงอย่างไพเราะหยุดชะงักลงกลางคัน เสียงหัวเราะ และเสียงพูดคุยจางหายไปในอากาศ เหลือเพียงเสียงลมที่พัดผ่านใบไม้เบาๆ และเสียงหัวใจของทุกคนที่เต้นระรัวด้วยความตกตะลึง

ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน ทุกสายตาจับจ้องไปยังร่างของสตรีที่คุกเข่าอยู่กลางลานกว้างด้วยความไม่เชื่อสายตา คุณหนูใหญ่กู้ซินซิน... สตรีที่เคยวิ่งไล่ตามองค์รัชทายาทราวกับเงา สตรีที่ยอมทำทุกอย่างแม้กระทั่งเรื่องโง่เขลาที่สุดเพื่อให้ได้มาซึ่งความรักจากเขา... บัดนี้กำลังเป็นฝ่ายร้องขอให้ "ถอนหมั้น" ด้วยตนเอง!

"ข้า... ข้าหูฝาดไปหรือไม่?" คุณหนูจากสกุลหลี่กระซิบถามสหายข้าง ๆ ด้วยเสียงสั่นเทา

"ไม่... ข้าก็ได้ยินเช่นนั้นเหมือนกัน... นาง... นางขอถอนหมั้น!" สหายของนางตอบกลับด้วยเสียงที่เบายิ่งกว่า แต่ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง

นี่มันเรื่องตลกอะไรกัน? หรือว่านางเสียสติไปแล้วจริง ๆ?

คนที่ได้สติเป็นคนแรกคือองค์รัชทายาท ใบหน้าหล่อเหลาของเขาซีดลง สลับกับแดงก่ำด้วยความโกรธ และความอัปยศอดสู เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนในชีวิตว่าจะถูก "ปฏิเสธ" จากสตรีที่เขาเคยดูแคลนมาตลอด มันเหมือนกับการถูกตบหน้าอย่างรุนแรงกลางสาธารณชน... รุนแรงกว่าตอนที่เขาตบหน้านางเสียอีก

"กู้ซินซิน!! เจ้ารู้ตัวหรือไม่ว่าพูดอะไรออกมา!!" เขากัดฟันตวาดเสียงดังลั่น ทำลายความเงียบสงัดลงจนสิ้น "เจ้าคิดว่าการหมั้นหมายระหว่างราชวงศ์กับจวนเสนาบดีเป็นเรื่องล้อเล่นรึ เจ้ากำลังเล่นละครเรียกร้องความสนใจอะไรของเจ้าอีก หรือการที่ข้าไม่สนใจเจ้า ทำให้เจ้าต้องใช้วิธีโง่ๆ เช่นนี้เพื่อดึงดูดความสนใจจากข้า"

ความรู้สึกของเขาในตอนนี้ซับซ้อนเกินกว่าจะบรรยาย มันคือความโกรธที่ถูกหยามเกียรติ ความสับสนต่อการกระทำที่คาดไม่ถึง และความรู้สึกเหมือนกำลังจะสูญเสียบางอย่างที่สำคัญไป... บางอย่างที่เขาเพิ่งจะตระหนักถึงคุณค่าของมัน

แต่กู้ซินซิน กลับไม่แม้แต่จะเหลือบมองเขา นางยังคงคุกเข่า และจ้องมองไปยังไทเฮาด้วยแววตาที่สงบนิ่งและแน่วแน่

"ทูลเสด็จย่าไทเฮา ซินซินรู้ตัวดีเพคะว่ากำลังทูลขอสิ่งใด" นางกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ยังคงหนักแน่น "ซินซินมิได้เล่นละคร และมิได้เสียสติ แต่ที่ทูลขอเช่นนี้... ก็เพื่อเกียรติของราชวงศ์ และเพื่ออนาคตขององค์รัชทายาทเพคะ"

ไทเฮาทรงขมวดคิ้วเล็กน้อย พระองค์ทรงมองสตรีตรงหน้าอย่างพินิจพิเคราะห์ แววตาที่เคยเปี่ยมด้วยความเมตตาบัดนี้ฉายแววจริงจังและลุ่มลึก "เจ้าจงอธิบายมาให้ข้าฟังให้ชัดเจน... เหตุใดการถอนหมั้นจึงจะเป็นการดีต่อราชวงศ์และตัวรัชทายาท?"

นี่คือโอกาสที่นางรอคอย กู้ซินซินสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะเริ่มอธิบายอย่างเป็นขั้นเป็นตอนยังกับนักการทูตที่กำลังเจรจาข้อตกลงสำคัญ

"ประการแรก... การหมั้นหมายนี้ตั้งอยู่บนความไม่พอพระทัยขององค์รัชทายาทมาโดยตลอด เป็นที่รู้กันทั่วทั้งวังหลวงว่าองค์รัชทายาททรงมีใจให้กับคุณหนูไป๋ลี่อิน การที่หม่อมฉันยังคงรั้งตำแหน่งคู่หมั้นของพระองค์ไว้ มีแต่จะสร้างความลำบากพระทัยให้แก่พระองค์ และอาจกลายเป็นชนวนเหตุแห่งความขัดแย้งในวังหลังได้ในอนาคต การถอนหมั้นในวันนี้จึงเป็นการเปิดทางให้องค์รัชทายาทได้สมหวังกับสตรีที่ทรงรักอย่างแท้จริงเพคะ"

คำพูดของนางทำให้ไป๋ลี่อินที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับสะดุ้ง ใบหน้าของนางซีดเผือดลงทันที แม้ในใจจะแอบยินดี แต่การถูกดึงเข้ามาเกี่ยวข้องโดยตรงเช่นนี้กลับทำให้นางกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

กู้ซินซินยังคงกล่าวต่อไป "ประการที่สอง... และเป็นประการที่สำคัญที่สุด" นางเว้นจังหวะ สายตาของนางจ้องตรงไปยังองค์รัชทายาทเป็นครั้งแรก แววตาคู่นั้นไม่มีความรักหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงความเย็นชา และความผิดหวัง "เมื่อสามวันก่อน องค์รัชทายาทได้ทรงลงไม้ลงมือตบหน้าหม่อมฉันต่อหน้าผู้คนมากมาย การกระทำนั้นไม่ใช่เพียงการทำร้ายร่างกายหม่อมฉัน แต่ยังเป็นการหยามเกียรติของหม่อมฉัน และวงศ์ตระกูลกู้ทั้งหมด หม่อมฉันอาจจะโง่เขลาในเรื่องความรัก แต่หม่อมฉันก็ยังเป็นบุตรีของเสนาบดีกู้เจิ้งสือผู้ภักดีต่อราชวงศ์มาตลอดชีวิต"

"การแต่งงานที่ปราศจากความเคารพซึ่งกัน และกันย่อมไม่อาจนำมาซึ่งความสุขได้ หากในวันนี้หม่อมฉันยังยอมทนรับการดูหมิ่นเช่นนี้ ในวันข้างหน้าหม่อมฉันจะเอาเกียรติที่ไหนมาปกครองวังหลังในฐานะพระชายาได้เล่าเพคะ? การถอนหมั้นในวันนี้ จึงเป็นการรักษาไว้ซึ่งเกียรติยศสุดท้ายของหม่อมฉัน และวงศ์ตระกูลเพคะ"

ทุกถ้อยคำของนางชัดเจน และมีเหตุผลจนไม่มีใครสามารถโต้แย้งได้ นางไม่ได้กล่าวโทษองค์รัชทายาทด้วยอารมณ์ แต่กำลังชี้ให้เห็นถึงผลกระทบที่ตามมาอย่างเยือกเย็น นางกำลังพลิกจากจำเลยให้กลายเป็นผู้คุมเกมได้อย่างสมบูรณ์แบบ

องค์รัชทายาทถึงกับพูดไม่ออก เขาอยากจะโต้แย้ง แต่ทุกคำพูดของนางคือความจริงที่เขาไม่อาจปฏิเสธได้ โดยเฉพาะเรื่องที่เขาตบหน้านาง

ไทเฮาทรงนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ พระองค์กำลังใช้ความคิดอย่างหนัก สตรีตรงหน้าทำให้พระองค์ประหลาดใจครั้งแล้วครั้งเล่า นางไม่ได้โง่เขลาอย่างที่ใครๆ คิด แต่กลับฉลาด และมีหลักการอย่างน่าทึ่ง

"เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่" ในที่สุดไทเฮาก็ทรงตรัสขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "การหมั้นหมายของเจ้าไม่ใช่เรื่องของคนสองคน แต่เป็นเรื่องระหว่างสองตระกูล และราชสำนักข้าไม่อาจตัดสินใจเพียงลำพังได้ เอาไว้ข้าจะหารือกับฝ่าบาท และเสนาบดีกู้ก่อน"

นี่คือทางออกที่กู้ซินซินคาดการณ์ไว้อยู่แล้ว นางรู้ดีว่าเรื่องนี้ไม่อาจจบลงได้ในวันนี้ แต่การประกาศเจตนารมณ์ของนางต่อหน้าทุกคนในที่นี้ ถือเป็นชัยชนะก้าวแรกที่สำคัญที่สุดแล้ว

"ขอบพระทัยเสด็จย่าไทเฮาที่ทรงเมตตาเพคะ" นางก้มศีรษะลงจรดพื้น ก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนอย่างสง่างาม

นางหันไปย่อกายให้องค์รัชทายาทอย่างนอบน้อมตามธรรมเนียม แต่สายตาของนางกลับไม่ได้มองเขาเลยแม้แต่น้อย "หากไม่มีอะไรแล้ว ซินซินรู้สึกไม่ค่อยสบาย อยากจะขอทูลลากลับก่อนเพคะ"

พูดจบนางก็หันหลัง และเดินจากไปทันทีโดยไม่รอฟังคำอนุญาตใดๆ ทิ้งให้ทุกคนในที่นั้นจมอยู่กับความตกตะลึง และสับสนวุ่นวาย

แผ่นหลังที่เดินจากไปนั้นดูบอบบางแต่กลับทระนงองอาจอย่างน่าประหลาด ราวกับหงส์ที่สลัดขนเก่าที่สกปรกทิ้งไป เพื่อเตรียมพร้อมที่จะโบยบินสู่ท้องฟ้าที่กว้างใหญ่กว่าเดิม

ณ มุมหนึ่งของงานเลี้ยง อ๋องสี่เซียวเช่อค่อยๆ วางจอกชาในมือลง ดวงตาคมกริบที่มักจะเรียบเฉยไร้ความรู้สึกของเขาทอประกายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"นางไม่ได้แค่ถอนหมั้น... แต่นางกำลังพลิกเกมทั้งหมด" เขากระซิบกับตัวเอง เสียงนั้นเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่กลับแฝงไว้ด้วยความสนุกสนานอย่างปิดไม่มิด "นี่มันน่าสนุกยิ่งกว่าดูงิ้วโรงใหญ่เสียอีก"

เขามองตามแผ่นหลังของกู้ซินซินไปจนลับสายตา ก่อนจะหันกลับมามองพี่ชายต่างมารดาของตนเองที่กำลังยืนกำหมัดแน่นด้วยความโกรธจนตัวสั่น

"พี่รองกำลังจะแพ้เกมนี้อย่างหมดรูป" เขาวิเคราะห์ต่อในใจอย่างเยือกเย็น "ไม่ใช่เพราะนางแข็งแกร่งกว่า... แต่เพราะนางฉลาดกว่ามากนัก เขาคิดว่านี่เป็นเพียงเรื่องของอารมณ์ และความรักแต่สตรีผู้นั้น... นางกำลังเล่นเกมแห่งเกียรติยศ นางชิงความชอบธรรมไปทั้งหมดแล้ว และสร้างภาพลักษณ์ใหม่ในฐานะสตรีที่น่าเห็นใจแต่ก็ไม่อ่อนแอได้อย่างงดงาม"

อ๋องสี่รู้สึกราวกับกำลังชมการแสดงที่น่าตื่นเต้นที่สุดในรอบหลายปี ที่ผ่านมาชีวิตในวังหลวงช่างน่าเบื่อหน่าย แต่การปรากฏตัวของกู้ซินซินในวันนี้กลับเหมือนการโยนหินก้อนใหญ่ลงไปในสระน้ำที่เคยนิ่งสงบ

"นางฉลาดมากที่เลือกใช้ความดีความชอบจากการช่วยองค์ชายน้อยมาเป็นเกราะป้องกัน และใช้เหตุผลเรื่องเกียรติยศมาเป็นหอกทิ่มแทง ทำให้ไม่มีใครสามารถกล่าวหาว่านางทำเพื่อตัวเองได้เลยแม้แต่น้อย... น่าสนุกจริงๆ" มุมปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่แท้จริงเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน เป็นรอยยิ้มที่แฝงไว้ด้วยความชื่นชม และความสนใจใคร่รู้

บุรุษเช่นเขามองเห็นเพียงผู้เล่นที่แข็งแกร่ง และอ่อนแอมาตลอดชีวิต แต่สตรีผู้นี้กลับเป็นผู้เล่นประเภทใหม่ที่เขาไม่เคยเจอมาก่อน... ผู้เล่นที่ใช้ความอ่อนแอเป็นอาวุธ และใช้สติปัญญาเป็นโล่กำบัง

"เมืองหลวงที่น่าเบื่อหน่ายแห่งนี้ในที่สุดก็มีเรื่องที่น่าสนใจเกิดขึ้นเสียที" เขายกจอกชาขึ้นอีกครั้ง จิบมันอย่างเชื่องช้าราวกับกำลังลิ้มรสการแสดงฉากต่อไป "กู้ซินซิน... ข้าจะรอดูว่าเจ้าจะทำให้ข้าประหลาดใจได้อีก

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • เกิดใหม่มาเป็นชายาจำเป็นของอ๋องปีศาจ   บทพิเศษที่ 4 บัลลังก์มังกร

    ห้าปีต่อมา...กาลเวลาได้ผันผ่านไปราวกับสายน้ำที่ไม่เคยไหลกลับ แผ่นดินต้าเยี่ยนภายใต้การดูแลขององค์รัชทายาทเซียวเช่อ และพระชายากู้ซินซินได้เข้าสู่ยุคสมัยที่รุ่งเรืองและสงบสุขอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ราษฎรอยู่ดีกินดี การค้าขายเฟื่องฟู เหล่าขุนนางต่างตั้งใจทำงานรับใช้บ้านเมืองด้วยความซื่อสัตย์สุจริตองค์หญิงน้อยเซียวซือซิน บัดนี้เจริญชันษาได้แปดขวบ และองค์ชายน้อยเซียวจื่ออาน พระชันษาสี่ขวบ ทั้งสองพระองค์ทรงเป็นที่รักใคร่ของทุกคนในวังหลวง องค์หญิงน้อยทรงพระปรีชาสามารถเกินวัย ทรงได้รับการถ่ายทอดสติปัญญาอันหลักแหลมมาจากพระมารดา และได้รับการสอนวรยุทธ์และวิชาการปกครองจากพระบิดาตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์ ส่วนองค์ชายน้อยนั้นก็ทรงน่ารักน่าเอ็นดูและเริ่มฉายแววความเฉลียวฉลาดตามรอยพระเชษฐภคินี (พี่สาว)ณ ห้องทรงอักษรในตำหนักตะวันออก..."เสด็จพ่อเพคะ... หากเราต้องการจะส่งเสบียงไปยังหัวเมืองชายแดนที่ห่างไกล เหตุใดเราจึงไม่ใช้เส้นทางแม่น้ำสายใหม่ที่เพิ่งจะขุดแล้วเสร็จเล่าเพคะ? มันน่าจะรวดเร็วกว่าการใช้เกวียนเทียมม้ามิใช่หรือ?" องค์หญิงน้อยซือซินในชุดสีเหลืองอ่อนเอ่ยถามพระบิดา ขณะที่กำลังนั่งดูแผนที่แผ่นใหญ

  • เกิดใหม่มาเป็นชายาจำเป็นของอ๋องปีศาจ   บทพิเศษที่ 3 การเดินทางไกลหมื่นลี้

    สามปีผ่านไป...องค์หญิงน้อย "เซียวซือซิน" ผู้เป็นดั่งแก้วตาดวงใจขององค์รัชทายาทและพระชายา บัดนี้เจริญชันษาได้สามขวบพอดี นางคือส่วนผสมที่ลงตัวที่สุดของบิดาและมารดา... นางได้รับดวงตากลมโตที่ฉายแววฉลาดหลักแหลมมาจากกู้ซินซิน และได้รับริมฝีปากบางเฉียบที่มักจะเม้มเข้าหากันอย่างดื้อรั้นมาจากเซียวเช่อองค์หญิงน้อยทรงเป็นเด็กที่ร่าเริง และซุกซนเกินวัย นางไม่เคยอยู่นิ่งได้นานเกินหนึ่งเค่อ และโปรดปรานการวิ่งเล่นไล่จับผีเสื้อในสวนสวยของตำหนักเป็นที่สุด โดยมี "พระบิดาผู้พ่ายแพ้" คอยวิ่งไล่ตามอย่างไม่ลดละอยู่เสมอ ภาพขององค์รัชทายาทผู้สง่างามที่ต้องยอมแพ้ให้กับเสียงหัวเราะคิกคักของธิดาตัวน้อย กลายเป็นภาพที่น่าเอ็นดู และคุ้นชินสำหรับทุกคนในตำหนักในฤดูใบไม้ร่วงปีนั้น หลังจากที่เก็บเกี่ยวผลผลิตทั่วทั้งแคว้นเป็นไปได้ด้วยดี องค์ฮ่องเต้ก็ได้ทรงมีพระราชโองการให้องค์รัชทายาทและพระชายา พร้อมด้วยองค์หญิงน้อย เสด็จประพาสหัวเมืองทางเหนือที่เคยประสบภัยแล้งเมื่อหลายปีก่อน เพื่อตรวจดูทุกข์สุขของราษฎร และตรวจสอบการทำงานของเหล่าขุนนางท้องถิ่นมันคือภารกิจสำคัญ... แต่สำหรับครอบครัวเล็ก ๆ นี้แล้ว... มันคือการเดินทางไ

  • เกิดใหม่มาเป็นชายาจำเป็นของอ๋องปีศาจ   บทพิเศษที่ 2 ของขวัญจากฟากฟ้า

    หนึ่งปีผ่านไปอย่างรวดเร็วหลังงานวิวาห์ของจ้าวหยาง และหลินเฟยเฟยแผ่นดินต้าเยี่ยนสงบสุขและเจริญรุ่งเรืองภายใต้การดูแลขององค์รัชทายาทเซียวเช่อและพระชายากู้ซินซิน ความรักและความเข้าใจของคนทั้งสองกลายเป็นต้นแบบที่เหล่าหนุ่มสาวทั่วทั้งแคว้นต่างใฝ่ฝันถึงแต่แล้ว... ความเปลี่ยนแปลงเล็ก ๆ ที่ยิ่งใหญ่ก็ได้เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างเงียบ ๆ ในตำหนักรัชทายาทตะวันออก"อุ๊บ..."กู้ซินซินยกมือขึ้นปิดปากอย่างรวดเร็ว นางรีบวิ่งออกจากห้องหนังสือไปยังสวนด้านนอกทันที เซียวเช่อที่กำลังตรวจดูฎีกาอยู่ถึงกับขมวดคิ้วด้วยความกังวล เขารีบวางทุกอย่างลงแล้วเดินตามนางออกไป"ซินซิน! เจ้าเป็นอะไรไป!?" เขาถามเสียงเครียดขณะลูบหลังให้นางเบา ๆ "นี่เป็นครั้งที่สามในสัปดาห์นี้แล้วนะที่เจ้ามีอาการเช่นนี้ หรือว่าอาหารมื้อกลางวันจะมีปัญหาอะไร? ข้าจะไปสั่งลงโทษห้องเครื่องเดี๋ยวนี้""ไม่... ไม่ใช่เพคะ" นางส่ายหน้าช้า ๆ หลังจากที่อาการคลื่นไส้ทุเลาลง "หม่อมฉันก็ไม่ทราบเหมือนกันว่าเหตุใดจึงเป็นเช่นนี้... ช่วงนี้หม่อมฉันรู้สึกเหม็นกลิ่นขนมอบของตัวเองอย่างประหลาด ทั้ง ๆ ที่เมื่อก่อนชอบมากแท้ ๆ""เหม็นกลิ่นขนมรึ?" เขายิ่งขมวดคิ้วแน่น "แล

  • เกิดใหม่มาเป็นชายาจำเป็นของอ๋องปีศาจ   บทพิเศษที่ 1 วิวาห์อลวนของสหายรัก

    หลายเดือนผ่านไปนับตั้งแต่วันที่จ้าวหยางคุกเข่าขอหลินเฟยเฟยแต่งงานท่ามกลางสักขีพยานเต็มร้านข่าวดีนี้ได้สร้างความยินดีให้กับทุกคน โดยเฉพาะกู้ซินซินและองค์รัชทายาทเซียวเช่อที่รับบทเป็น "พ่อสื่อแม่สื่อ" อย่างไม่เป็นทางการให้กับคนทั้งสองมาโดยตลอด ฤกษ์งามยามดีสำหรับงานวิวาห์ถูกกำหนดขึ้นอย่างรวดเร็วโดยโหรหลวง และการเตรียมงานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งปีก็ได้เริ่มต้นขึ้น... พร้อมกับความโกลาหลที่ยิ่งใหญ่ไม่แพ้กันณ ตำหนักรัชทายาทตะวันออก"กระหม่อมไม่ไหวแล้วพ่ะย่ะค่ะพระชายา! ข้าทนไม่ไหวแล้วจริงๆ!"จ้าวหยางในสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง และขอบตาคล้ำเหมือนหมีแพนด้า วิ่งเข้ามาระบายความอัดอั้นตันใจกับกู้ซินซินที่กำลังนั่งจิบชาอยู่ในศาลากลางน้ำอย่างหมดสภาพ ความองอาจของรองแม่ทัพองครักษ์เงาหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงว่าที่เจ้าบ่าวผู้ใกล้จะเสียสติเต็มทน"ใจเย็น ๆ ก่อนจ้าวหยาง เกิดอะไรขึ้นอีกแล้วล่ะ?" ซินซินถามพลางกลั้นหัวเราะ "ดูจากสภาพของเจ้าแล้ว... เฟยเฟยคงจะสร้างเรื่องปวดหัวให้เจ้าอีกตามเคยสินะ""เรื่องปวดหัวธรรมดาที่ไหนกันล่ะพ่ะย่ะค่ะ! นี่มันมหันตภัยชัด ๆ" เขาโอดครวญ "เรื่องแรกก็คือชุดเจ้าสาว! นางไม่พอใจชุด

  • เกิดใหม่มาเป็นชายาจำเป็นของอ๋องปีศาจ   บทที่ 40 บทสรุปที่หอมหวาน (End)

    หลังจากวันพิพากษาอันน่าตื่นตะลึง คลื่นลมทางการเมืองที่เคยปั่นป่วนก็ได้สงบลงอย่างรวดเร็วภายใต้การควบคุมขององค์รัชทายาทองค์ใหม่ การกวาดล้างขุนนางกังฉินที่เป็นเครือข่ายของราชครูไป๋ดำเนินไปอย่างเด็ดขาดแต่ยุติธรรม ผู้ที่ทำผิดจริงถูกลงโทษ ส่วนผู้ที่ถูกบังคับหรือหลงผิดก็ได้รับการไต่สวนอย่างเป็นธรรม ทำให้ราชสำนักกลับมาใสสะอาดและมั่นคงอีกครั้งในเวลาอันสั้นชีวิตของทุกคนค่อย ๆ กลับคืนสู่ภาวะปกติ แต่ก็ไม่มีสิ่งใดที่เหมือนเดิมอีกต่อไป...ณ ร้านหวานใจ..."ท่านจะมานั่งเฝ้าข้าที่ร้านทุกวันแบบนี้ไม่ได้นะเจ้าคะ!" หลินเฟยเฟยกล่าวกับจ้าวหยางที่บัดนี้นั่งประจำอยู่ที่โต๊ะมุมในสุดของร้านทุกบ่ายราวกับเป็นรูปปั้น "ท่านเป็นถึงรองแม่ทัพองครักษ์เงา ไม่มีการมีงานทำแล้วหรืออย่างไร""ข้าทำเสร็จแล้ว" จ้าวหยางตอบเสียงเรียบ พลางจิบชา แต่สายตากลับไม่ได้ละไปจากนางเลย "ท่านอ๋อง... เอ่อ... องค์รัชทายาททรงอนุญาตแล้ว""แต่ท่านทำให้ข้าทำงานไม่สะดวกนี่นา!""ข้าก็นั่งของข้าเฉย ๆ ไม่ได้ทำอะไรให้เจ้าเดือดร้อนเสียหน่อย" เขาเถียง "ข้าแค่... มาดูให้แน่ใจว่าเจ้าจะปลอดภัย"นับตั้งแต่วันที่นางถูกลักพาตัวไป จ้าวหยางก็เปลี่ยนไปราวกับเป

  • เกิดใหม่มาเป็นชายาจำเป็นของอ๋องปีศาจ   บทที่ 39 สัญญาที่ถูกฉีกทิ้ง

    หนึ่งเดือนผ่านไปหลังจากค่ำคืนแห่งการนองเลือดในวันเฉลิมพระชนมพรรษา เมืองหลวงก็ได้กลับคืนสู่ความสงบสุขอีกครั้ง แต่เป็นความสงบสุขที่มาพร้อมกับการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่และลึกซึ้งที่ทุกคนต่างสัมผัสได้ราชครูไป๋ และเหล่าขุนนางกบฏถูกตัดสินโทษประหารชีวิตเจ็ดชั่วโคตรตามพระราชโองการ แต่ด้วยพระเมตตาขององค์ฮ่องเต้ที่ทรงเห็นว่าเหล่าสตรีในตระกูลไม่ได้มีส่วนรู้เห็นในแผนการอันชั่วร้าย จึงทรงละเว้นโทษตายให้ โดยให้เนรเทศพวกนางไปเป็นไพร่ยังเมืองชายแดนที่ห่างไกลแทน ตระกูลที่เคยยิ่งใหญ่และทรงอำนาจมากมายต้องล่มสลายลงในชั่วข้ามคืน กลายเป็นเพียงเรื่องเล่าขานไว้เตือนใจคนรุ่นหลัง ส่วนอดีตองค์รัชทายาทเซียวจิน ผู้ซึ่งเป็นต้นเหตุของเรื่องราวทั้งหมด หลังจากถูกไต่สวนและพบหลักฐานความผิดในการสมรู้ร่วมคิดก่อการกบฏอย่างแน่นหนา ก็ถูกพิพากษาให้ดื่มสุราพิษพระราชทาน สิ้นสุดชีวิตอันน่าสมเพชของตนเองลงอย่างเงียบ ๆ ภายในคุกหลวง ปิดฉากตำนานของอดีตรัชทายาทผู้โฉดเขลาลงอย่างสมบูรณ์คลื่นลมในราชสำนักสงบลงอย่างรวดเร็วภายใต้การควบคุมสถานการณ์อย่างเฉียบขาดของอ๋องสี่ เขาได้รับการสนับสนุนอย่างท่วมท้นจากเหล่าขุนนางที่ภักดี และได้รับกา

  • เกิดใหม่มาเป็นชายาจำเป็นของอ๋องปีศาจ   บทที่ 9 ประทานสมรส

    วันรุ่งขึ้นหลังจากได้อิสรภาพมาอย่างเต็มตัว โรงครัวของจวนเสนาบดีก็ตกอยู่ในความโกลาหลอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน"คุณหนูเจ้าคะ! นมแพะต้องต้มให้เดือดก่อนนะเจ้าคะ จะเอามาผสมกับไข่ดิบๆ เช่นนี้ไม่ได้!" "สวรรค์! คุณหนู! นั่นมันแป้งสาลีสำหรับทำหมั่นโถว จะเอาไปผสมกับผลไม้ได้อย่างไรกัน!" "คุณหนู! ได้โปรดวางถ่าน

  • เกิดใหม่มาเป็นชายาจำเป็นของอ๋องปีศาจ   บทที่ 8 อิสรภาพรสหวาน

    อิสรภาพ... มีรสชาติหอมหวานเช่นนี้นี่เอง!นี่คือความคิดแรกของ ซินซิน ในเช้าวันรุ่งขึ้นหลังจากที่ราชโองการถอนหมั้นถูกประกาศออกมาอย่างเป็นทางการ นางนอนเหยียดแขนเหยียดขาอยู่บนเตียงนุ่มสบาย ปล่อยให้แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างบานใหญ่เป็นครั้งแรกโดย ไม่ต้องรีบร้อนลุกขึ้นมาวางแผนการใดๆ อีกต่อไป ไ

  • เกิดใหม่มาเป็นชายาจำเป็นของอ๋องปีศาจ   บทที่ 7 สนามรบในท้องพระโรง

    ท้องพระโรงในวันนี้เต็มไปด้วยบรรยากาศที่หนักอึ้ง และตึงเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ขุนนางบุ๋นบู๊ทุกระดับชั้นยืนสงบนิ่งอยู่ในตำแหน่งของตนเอง ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะกระแอมไอออกมาเบา ๆ ทุกสายตาต่างจับจ้องไปยังบุคคลสามกลุ่มที่ยืนอยู่ใจกลางของอำนาจบนบัลลังก์มังกรทองคำ องค์ฮ่องเต้ประทับนิ่ง พระพักตร์เรีย

  • เกิดใหม่มาเป็นชายาจำเป็นของอ๋องปีศาจ   บทที่ 6 เมื่อหงส์ลับเล็บ

    หลังจากกลับมาจากหอตำราหลวงพร้อมกับ "อาวุธ" ชิ้นสำคัญ กู้ซินซินก็ใช้เวลาที่เหลืออีกสองวันอย่างคุ้มค่าที่สุด นางไม่ได้มีท่าทีตื่นตระหนกหรือวิตกกังวลแม้แต่น้อย แต่กลับขังตัวเองอยู่ในห้องหนังสือของบิดา บรรยากาศรอบตัวนางเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น และสมาธิที่แน่วแน่ราวกับบัณฑิตที่กำลังเตรียมตัวสอบจอหงวน แสงเ

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status