LOGIN“เย่/เย่” สองแฝดส่งเสียงขึ้นพร้อมกันไฟทั่วทั้งห้องก็สว่างวาบ“ทำงานจนลืมวันเกิดตัวเองเลยเหรอคะเนี่ย คุณนี่ไม่ไหวเลยจริงๆ นะ” เจียลี่บ่นอุบเธอช่วยลูกถือเค้กแล้วยื่นให้เขาดู“ฉันกับลูกๆ ช่วยกันทำเลยนะคะสวยมั้ย”หวังเหล่ยยิ้มเบาบาง “อืมสวย” แล้วหอมแก้มเธอไปหนึ่งฟอดใหญ่หวังลี่ชุนกับหวังลี่เฉี่ยวพากันไ
“ผมไม่สะดวกให้เข้าใกล้เกินจำเป็นครับ” น้ำเสียงเย็นชาเอ่ยบอก สาวสวยหน้าเหวอไปเล็กน้อยก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเสียงดังแข่งกับเสียงเพลงในคลับ“คุณผู้ชายท่านนี้พูดจาล้อเล่นได้ดุดันจังเลยนะคะ ฉันอยากจะรู้แล้วสิว่าอย่างอื่นจะดุดันด้วยหรือเปล่า” นิ้วมือเรียวตั้งท่าจะกรีดกรายไปตามแผ่งอกแกร่งผ่านเชิ้ตสีดำที่ติ
สองแฝดชูมือขึ้นสูงพร้อมกับเสียงหัวเราะสดใสยามที่ถูกท่อนแขนแข็งแกร่งของผู้เป็นพ่อรวบตัวกอดไว้ในอ้อมอกอุ่น โดยที่แขนอีกข้างก็อุ้มหวังลี่เฉี่ยวไว้ด้วยเช่นกัน เจียลี่คลี่ยิ้มส่ายหน้าเล็กน้อยก่อนจะเดินตามสามพ่อลูกพลางเอ็ดพวกเขาไม่จริงจังนักหลังจากจบมื้ออาหารเย็น พวกเขาพากันไปชั้นโฮมเธียร์เตอร์หวังเหล่ย
สามปีผ่านไป….แสงแดดส่องกระทบบ่อน้ำพุเกิดประกายระยิบระยับ ทิวทัศน์รอบข้างถูกล้อมรอบด้วยโทนแสงสีเหลืองอบอุ่นอ่อนโยนไม่ต่างไปจากเสียงหัวเราะคิกคักของเด็กชาย หวังลี่ชุน หวังลี่เฉี่ยว ลูกชายฝาแฝดของหวังเหล่ยหวังลี่ชุนเป็นพี่ใหญ่เพราะเกิดก่อนหวังลี่เฉี่ยวหนึ่งนาที ถึงเด็กทั้งสองจะเป็นฝาแฝดกันเกิดวันดียว
“คุณท้องกับผมเหรอ” เพราะคำถามนี้หวังเหล่ยจึงชะตาใกล้ขาดเต็มที่แล้ว“เมื่อกี้คุณถามว่าไงนะ นี่กำลังล้อเล่นกันอยู่หรือไง ไม่ให้ฉันท้องกับคุณแล้วจะไปท้องกับหมาตัวไหนกัน” เจียลี่โกรธมากที่เขาถามออกมาแบบนั้น เธอปาที่ตรวจครรภ์ใส่เขาด้วยอารมณ์น้อยใจ“เจียลี่เดี๋ยวก่อน ผมขอโทษ ผมเข้าใจผิดไปเอง” หวังเหล่ยคว
เจียลี่งดรับงานโชว์ตัวทุกรูปแบบ เธออยู่แต่ห้องโดยมีแคนดี้เป็นเพื่อนยามเหงา เพราะหลายวันมานี้หวังเหล่ยเองก็งานยุ่งมาก บางครั้งก็กลับดึกจนน่าน้อยใจ ส่วนข่าวของเธอก็ถูกกลบด้วยข่าวการเมืองจนเรื่องเริ่มเงียบไป แต่ก็ยังมีพวกแอนตี้บางกลุ่มส่งข้อความมาหาเรื่องกันกำหนดการงานแต่งงานจะถูกจัดในเดือนหน้า ซึ่งอย







