ทายาทคนที่สอง 1.2

“ไม่เป็นไรหรอก” เหอฟงตอบกลับมา “ที่ร้านยาน่ะมี

อาเจียงกับอาหว่านดูแลอยู่แล้ว เพียงแค่เขาเขียนจดหมายมารายงานพ่อทุกสัปดาห์ก็ไม่เป็นไรแล้ว อาเจียงกับอาหว่านไว้ใจได้” เขาพูดอย่างสบายใจ

“งั้นถ้าพ่อสบายใจ และทางนั้นไม่มีปัญหาก็ไม่เป็นไรค่ะ” เหอซินหยวนบอกยิ้ม ๆ

เหอฟงอุ้มหลานชายเดินไปเดินมาในห้อง จู่ ๆ ฟางอี้น้อยก็ร้องไห้จ้าขึ้นมา เหอฟงทำตัวไม่ถูกเขารีบเขย่าหลานชายยกใหญ่ แล้วพูดปลอบให้หลานชายหยุดร้อง

“พ่อส่งลูกมาให้ฉันเถอะค่ะ ได้เวลากินนมแล้ว”

เหอซินหยวนบอกกับพ่อของตัวเอง และเอื้อมมือออกไป

“อ้อ...จริงสิ พ่อไม่ได้เลี้ยงเด็กมานาน ลืมไปเลยว่าเขาต้องกินนมเป็นเวลา” เหอฟงพูดพลางยื่นหลานชายในมือให้

เหอซินหยวน

เพียงไม่กี่วัน เหอซินหยวนก็ได้ออกจากโรงพยาบาลเพื่อกลับบ้าน เฟยเจียงเหลียงยังทำหน้าที่ดูแลภรรยาเช่นเคย เขาถึงขั้นไล่คนขับรถลงแล้วตัวเองขึ้นไปขับแทน เพราะกลัวว่าคนขับรถจะขับไม่ระวัง แล้วเหอวินหยวนกับเฟยฟางอี้จะได้รับการกระทบกระเทือน คนทั้งบ้านต่างก็หัวเราะเขาและบอกว่าเขาดูจะเป็นกังวลมากเกินไป

กลับมาที่บ้านตระกูลเฟยแล้ว เฟยตงก็จัดงานเลี้ยงต้อนรับหลานชายตัวน้อยกันภายในครอบครัว งานนี้เป็นงานเลี้ยงที่ไม่ใหญ่นัก มีเพียงแค่คนตระกูลเฟยสายหลักสายรองเท่านั้นที่มาร่วมงานเลี้ยง ทุกคนต่างแสดงความยินดีกับนายท่านเฟย  เฟยเจียงเหลียงและเหอซินหยวน บางคนก็นำของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ มาให้หลานชายตัวน้อยของตระกูล

คืนหนึ่งในเทศกาลบ๊ะจ่าง เหอซินหยวนกับเฟยเจียงเหลียงทิ้งลูกชายทั้งสองให้เฟยตง เหอฟงและจ้าวจีดูแล ส่วนพวกเขาทั้งสองคนนั้นออกไปเดินเที่ยวเล่นในเมือง เพื่อคลายเครียดกันสักหน่อย

ย่านตลาดกลางเมืองในช่วงต้นเดือนห้า เต็มไปด้วยชีวิตชีวา กลิ่นหอมของข้าวเหนียวห่อใบไผ่ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ แม่ค้าพ่อค้าต่างขะมักเขม้นขายบ๊ะจ่างหลากหลายไส้ ไม่ว่าจะเป็นหมูแดง ไข่เค็ม ถั่วแดง หรือแม้แต่บ๊ะจ่างเจเพื่อเอาใจผู้ถือศีล บรรยากาศของเทศกาลบ๊ะจ่างอบอวลไปด้วยความอบอุ่นและความสามัคคี

บ้านเรือนประดับด้วยธงหลากสี มีเชือกแขวนพู่ห้อยยาวระโยงระยาง บางบ้านแขวนรูปนักรบ “จ้งขวัน” ไว้ที่หน้าประตู เพื่อป้องกันสิ่งชั่วร้ายตามความเชื่อดั้งเดิม ผู้ใหญ่เล่าว่าช่วงเทศกาลนี้ ต้องแขวนสมุนไพรไว้หน้าบ้าน และให้เด็ก ๆ ผูกถุงหอมไว้ที่เอวเพื่อป้องกันโรคภัย

เสียงกลองมังกรดังก้องมาจากลานหน้าศาลเจ้ากลางเมือง ขบวนแห่เรือมังกรจำลอง พร้อมนักเชิดชุดแดงกำลังฝึกซ้อม ท่ามกลางเสียงร้องของชาวบ้าน เด็ก ๆ วิ่งเล่นกันไปมาในชุดสีสันสดใส มือถือพัดกระดาษหรือขนมหวานที่แม่ซื้อให้

เฟยเจียงเหลียงกับเหอซินหยวนเดินไปด้วย มองร้านรวง ๆ ต่าง ๆ ที่ข้างทางไปด้วย เมื่อเห็นเด็ก ๆ วิ่งเล่นกัน เฟยเจียงเหลียงก็อดที่จะพูดเรื่องนี้ขึ้นมาอีกครั้งไม่ได้

“ซินหยวน เห็นเด็กผู้หญิงคนนั้นไหม คิดว่าเธอน่ารักไหม” เขาถามภรรยาเบา ๆ

“ถามแบบนี้หมายความว่ายังไงคะ อยากจะให้ฉันมีลูกสาวอีกแล้วเหรอ” เหอซินหยวนถามกลับอย่างรู้ทัน

“ซินหยวนนี่เก่งจริง ๆ เลย ไม่ว่าพี่พูดอะไร คิดอะไร ก็รู้ทันพี่ไปหมด แต่ว่าพี่อยากได้ลูกสาวจริง ๆ นะ ไม่ใช่แค่พี่คนเดียวนะ ทั้งพ่อพี่แล้วก็พ่อตากับแม่ยาย ก็อยากได้หลานสาวเหมือนกัน” เขาพูดขึ้นมาและ พยายามหาเหตุผลมาโน้มน้าวภรรยาอย่างเต็มที่

“มีลูกสามคนไม่เยอะไปหน่อยเหรอคะ จะเลี้ยงยังไงไหว” เหอซินหยวนพูดยิ้ม ๆ “มีหวังฉันได้วิ่งไล่จับลูกจนเหนื่อยแน่ ๆ”

“ไม่เยอะหรอก สามคนกำลังพอดีเลยนะ พี่ชายสองคนช่วยกันเลี้ยงดูและปกป้องน้องสาว เป็นอะไรที่ลงตัวมากว่าไหม อีกอย่าง พี่เองก็จะช่วยซินหยวนดูแลลูก ๆ เอง ไม่ให้ซินหยวนต้องเหนื่อยเลย” เขาพูด อย่างไม่ยอมแพ้ เขาจะทำให้เหอซินหยวนใจอ่อนให้ได้

เหอซินหยวนเห็นความตั้งใจของสามีแล้ว ก็อดที่จะเอ็นดูขึ้นมาไม่ได้ แต่สำหรับเธอนั้น การมีลูกเป็นเรื่องที่หนักมากเรื่องหนึ่ง จึงตอบกลับไปว่า “แต่ว่าฉันเพิ่งจะคลอดลูกชายคนที่สองไปเองนะคะ ให้มีเร็ว ๆ นี้คงไม่ได้หรอก”

“พี่ไม่ได้หมายความว่าจะต้องตอนนี้ รอให้ฟางอี้โตขึ้นอีกหน่อยก็ได้ นะ มีลูกให้พี่อีกสักคนนะ” เขาเขย่าแขนภรรยาเล็กน้อยในตอนที่พูด

“ได้ค่ะ แต่ฉันยังไม่รับปากนะคะว่าจะเป็นช่วงไหน รอให้ฟางอี้โตขึ้นกว่านี้สักนิด ให้เจ๋อหยวนเติบโตขึ้นเป็นพี่ใหญ่ ที่พอจะดูแลน้อง ๆ ได้แล้ว พวกเราก็ค่อยว่ากันนะคะ” เหอซินหยวนพูดยิ้ม ๆ

“ครับ” เฟยเจียงเหลียงตอบรับด้วยถ้อยคำที่หนักแน่น น้ำเสียงนั้นแฝงความดีใจจนเก็บไว้ไม่อยู่

“แต่ว่าถ้าหากฉันมีลูกหลายคนแล้วรูปร่างของฉันเปลี่ยนไป พี่จะยังรักฉันเหมือนเดิมหริอเปล่าคะ” เหอซินหยวนถามออกไป สายตาของเธอมองเขาอย่างหยั่งเชิงเล็กน้อย

เฟยเจียงเหลียงรีบโผเข้ามากอดภรรยาอย่างแนบแน่น แล้วตอบว่า “ต่อให้ซินหยวนของพี่จะรูปร่างหน้าตาเปลี่ยนไปยังไง พี่ก็จะรักน้องเหมือนเดิม พี่ไม่ได้รักซินหยวนที่รูปร่างหน้าตาอย่างเดียวสักหน่อย พี่รักซินหยวนที่ซินหยวนเป็นตัวเอง เป็นภรรยาของพี่ และพี่ก็จะรักซินหยวนตลอดไป”

พูดจบก็หอมแก้มภรรยาต่อหน้าคนอื่นฟอดหนึ่ง ก่อนจะถามว่า “แล้วซินหยวนล่ะ รักพี่ไหม”

เหอซินหยวนยิ้มเล็กน้อย แล้วตอบกลับไป“รักสิคะ ฉันรักพี่ที่สุดเลย”

ทั้งสองเดินเที่ยวชมเทศกาลบ๊ะจ่างกันไปเรื่อย ๆ ระหว่างทางก็ซื้อของกลับไปฝากคนที่บ้านด้วย จนเฟยเจียงเหลียงตอนนี้ถือของเต็มไม้เต็มมือไปหมด เดินผ่านร้านของเล่นก็อยากซื้อไปฝากลูกชาย เดินผ่านร้านเสื้อผ้าก็อยากซื้อให้ภรรยา เดินผ่านร้านอาหารก็อยากซื้อไปฝากพ่อและพ่อตาแม่ยาย

พอกลับมาถึงบ้าน เฟยเจียงเหลียงกับเหอซินหยวนก็เอาของฝากออกมาให้ทุกคน ทุกคนร่วมรับประทานอาหารกันอย่างมีความสุข เฟยเจ๋อหยวนถือของเล่นในมือไว้แน่น เขาบอกว่าอยากได้มานานแล้ว ทุกคนนั่งกินบ๊ะจ่างด้วยกัน พูดคุยถึงเรื่องภายในครอบครัว

วันเวลาผ่านไป ตระกูลเฟยกับตระกูลเหอผูกสัมพันธ์กันแน่นแฟ้น เฟยตงรับหน้าที่ดูแลหลานชายทั้งสองคนเป็นอย่างดี

เฟยเจ๋อหยวนกับเฟยฟางอี้ติดคุณปู่มาก ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็ตามคุณปู่ไปตลอด ส่วนพ่อแม่ของเหอซินหยวนนั้น ก็กลับไปอยู่ที่บ้านเพื่อดูแลร้านยาต่อ เหอซินหยวนกับเฟยเจียงเหลียงตั้งใจดูแลธุรกิจจนเจริญรุ่งเรือง ชีวิตของพวกเขามีแต่ความสุขตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา