ตอนพิเศษ 1 1.2

กลับมาถึงบ้านแล้วบทสนทนาก็ยังไม่จบ สองสามีภรรยายังคงพูดคุยกันถึงเรื่องความหลังเมื่อครั้งวันวานกันอยู่

เหอซินหยวนพูดถึงตอนที่เฟยตงไปรับตัวเธอให้มาอยู่ที่คฤหาสน์ตระกูลเฟยแห่งนี้ให้เฟยเจียงเหลียงฟัง ส่วนเฟยเจียงเหลียงเองก็เล่าเรื่องตอนที่เขาพบเธอครั้งแรกให้เธอฟังเช่นกัน

ทั้งสองเดินเข้ามาในห้อง และทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างผ่อนคลาย

“พี่รู้ไหมว่าตอนที่ฉันรู้ข่าวว่าพ่อของฉันขายฉันให้แต่งงานกับพี่น่ะฉันโมโหขนาดไหน” เหอซินหยวนพูดยิ้ม ๆ  พอพูดถึงเรื่องนี้แล้วเธอก็อดที่จะหัวเราะให้กับการกระทำของตัวเองในวันนั้นไม่ได้

“ยังไงเหรอ เล่าต่อสิ” เฟยเจียงเหลียงเบิกตาโต แล้วหันหน้ามาตั้งใจฟัง

“ตอนนั้นฉันโกรธพ่อของฉันมาก และฉันยื่นคำขาดว่ายังไงก็ไม่มีทางแต่งกับคนที่ไม่รู้จักเด็ดขาด แล้วก็ยังยืนยันอีกด้วยว่าจะหาเงินมาใช้หนี้ให้เอง” เหอซินหยวนพูดถึงความหลังด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้ม

“ถ้าเป็นอย่างนั้นพี่ก็คงไม่ได้พบกับภรรยาคนสวยของพี่แล้วล่ะสิ” เฟยเจียงเหลียงพูดอย่างหยอกล้อ “แล้วยังไงต่อล่ะ”

“ฉันน่ะถึงขั้นหนีออกจากบ้านเลยนะ” เหอซินหยวนเล่าต่อ “ฉันหนีขึ้นไปบนเขา ไปอยู่ตรงที่ดินของปู่กับย่า ที่นั่นมีกระท่อมร้างอยู่ ฉันก็ใช้ชีวิตปลูกผัก ปลูกสมุนไพรเอามาขาย แล้วก็ทำอาหารกินอย่างเรียบง่าย”

“ก็ดูเหมือนว่าจะหนีพ้นแล้วนี่ แล้วทำไมถึงได้...”

เฟยเจียงเหลียงเอียงคอถามอย่างไม่เข้าใจ

“หนีพ้นที่ไหนกันล่ะ ก็พ่อของฉันน่ะสิ ตามหาฉันจนเจอ จากนั้นก็ลากฉันลงเขามาส่งให้กับคุณพ่อของพี่ แล้วคุณพ่อของพี่ก็เลยพาฉันมาที่เมืองหลวงนี่ไง” เหอซินหยวนพูดอีก เธอมีท่าทีแง่งอนเล็กน้อย แต่นั่นก็เป็นเพียงการหยอกล้อเท่านั้น

“พี่ว่านะ เรื่องนี้มันต้องเป็นพรหมลิขิตที่สวรรค์สร้างมาให้เราคู่กัน ต่อให้ซินหยวนจะพยายามหนีพี่ไปไกลเท่าไร พวกเราก็จะได้พบกันอยู่ดี จริงไหม” เฟยเจียงเหลียงพูดพลางยิ้มเล็กน้อย เขาดีใจมากที่เรื่องราวเป็นอย่างนี้

“ตอนที่มาที่นี่ เห็นพี่ครั้งแรกแล้วพี่ปฏิเสธฉัน นั่นก็ทำฉันโกรธมากเป็นครั้งที่สอง” เหอซินหยวนค้อนเขาทีหนึ่งเมื่อนึกถึงวันนั้น

“ก็ตอนนั้นพี่มันไม่ดีนี่นา พี่มันมองไม่เห็นเพชรที่ห่ออยู่ในผ้า ก็เลยทำตัวแบบนั้นไป” เฟยเจียงเหลียงเอื้อมมือทั้งข้างมาโอบเอวภรรยาเพื่อเป็นการง้อ

“แล้วพี่รู้ไหมว่าเป็นเพราะพี่นั่นแหละ ที่ทำให้ฉันตัดสินใจลดน้ำหนักและดูแลตัวเองจนสวยขึ้น” เหอซินหยวนพูดออกมายิ้ม ๆ

“จริงเหรอ พี่คือแรงบันดาลใจของน้องอย่างงั้นเหรอ” เขาถามด้วยความตื่นเต้น

“ใช่ค่ะ เป็นเพราะว่าตอนนั้นฉันเกลียดพี่มาก ฉันก็เลยตัดสินใจจะทำตัวเองให้ดีขึ้น แล้วก็สร้างกิจการเพื่อที่จะสามารถดูแลตัวเองได้ แล้วก็หาเงินมาใช้หนี้ จะได้หลุดพ้นจากตระกูลเฟย หลุดพ้นจากพี่ยังไงล่ะ” เหอซินหยวนบอกอย่างหมั่นไส้คนบางคน

“แต่พอพี่ป่วย ซินหยวนก็ใจอ่อนใช่ไหม ถึงกับยอมมาดูแลพี่” เฟยเจียงเหลียงพูดอย่างออดอ้อนพลางกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น คางของเขาเกยอยู่บนบ่าของภรรยา และสูดดมความหอมจากเส้นผมของเธอ

“ตอนแรกก็เป็นเพราะคุณพ่อสั่งให้มา แต่มาหลัง ๆ ฉันก็รู้สึกว่าพี่น่าสงสารจริง ๆ ผู้ชายที่คุณแม่ไม่อยู่แล้ว แถมยังมาโดนแม่เลี้ยงคิดจะฆ่าอีก ฉันคิดว่าพี่ไม่ควรที่จะถูกกระทำแบบนี้” เหอซินหยวนตอบอย่างจริงจัง เธอเอามือทั้งสองข้างมากุมแขนของเฟยเจียงเหลียงไว้ข้างหน้า

“พี่ขอบคุณซินหยวนมากเลยนะ ถ้าไม่มีมีซินหยวนมาช่วยในวันนั้น พี่ก็คงตายไปแล้ว” เขาพูดอย่างขอบคุณ

“ในที่สุดพี่ก็ไม่ตายนี่ค่ะ ตอนนี้พวกเราก็อยู่ด้วยกัน มีลูกสองคน มีครอบครัวที่อบอุ่น” เหอซินหยวนหันหน้ามายิ้มน้อย ๆ ให้สามี

ภายในห้องนอนที่เงียบสงบ มีเพียงแสงไฟอ่อนจากโคมตั้งโต๊ะที่ส่องผ่านผ้าม่านบางเบา เฟยเจียงเหลียงจ้องตาภรรยาแน่นิ่ง ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนเพียงเพราะเธออยู่ตรงหน้า

“ซินหยวน...” เสียงของเขานุ่มลึก เต็มไปด้วยความรู้สึกรักที่อัดแน่นอยู่ในหัวใจ “พี่รักหยวน รักมากเลยรู้ไหม รักยิ่งกว่าชีวิตของพี่อีก แล้วก็จะรักตลอดไปด้วย”

เหอซินหยวนสัมผัสได้ถึงความรู้สึกรักลึกซึ้ง ที่ส่งผ่านน้ำเสียงของสามีมาถึงเธอ เธอกัดริมฝีปากพลางพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปแตะใบหน้าของหล่อเหลานั้น “ฉันก็รักพี่ค่ะ พี่กับลูกคือที่สุดของหัวใจฉัน ฉันจะเป็นภรรยาที่ดี จะอยู่เคียงข้างพี่กับลูกตลอดไปเหมือนกัน”

ทั้งสองกอดกันแน่น ความรู้สึกอบอุ่นและมั่นคงแผ่ซ่านไปทั่ว หัวใจที่เต้นแรงของทั้งคู่คล้ายจะประสานเป็นจังหวะเดียวกัน เฟยเจียงเหลียงซบใบหน้ากับไหล่ของเธอ สูดกลิ่นหอมจากเรือนผม พลางกระซิบคำรักซ้ำ ๆ ที่ข้างหู

“พี่ดีใจที่มีซินหยวนอยู่ในชีวิตนะ”

ในจังหวะนั้นไม่มีคำพูดใดจำเป็นอีก ทั้งสองเอนตัวลงบนเตียงอย่างช้า ๆ มือของเขาประคองภรรยาอย่างทะนุถนอม เธอมองสามีด้วยแววตาที่เปี่ยมด้วยความเชื่อมั่นและรักลึกซึ้ง

ใต้ผ้าห่มผืนบาง เสียงลมหายใจของคนสองคนผสานกันอย่างนุ่มนวล ค่ำคืนนี้จะเป็นอีกคืนที่ทั้งสองไม่อาจลืมเลือน