ตอนพิเศษ 2 1.2

เวลาผ่านไปอีกสิบห้าปี

ตอนนี้เฟยเจ๋อหยวนกับเฟยฟางอี้โตเป็นหนุ่มแล้ว เฟยเจ๋อหยวนรับช่วงต่อกิจการของตระกูลเฟยอย่างที่เฟยเจียงเหลียงวางแผนเอาไว้ ส่วนเฟยฟางอี้ตอนนี้กำลังเรียนอยู่ในระดับมหาวิทยาลัยในปีสุดท้าย ปีหน้าเขาก็จะออกมาเรียนรู้งานและรับช่วงต่อกิจการของเหอซินหยวน

และเฟยหลานเยว่ตอนนี้เรียนอยู่ชั้นมัธยมปลาย เธอเป็นเด็กสาวที่หน้าตาสะสวยจนทุกคนที่ได้เห็นต้องตะลึง เด็กสาวมีความฝันว่าอยากเป็นดารานักแสดง ซึ่งเฟยเจียงเหลียงกับเหอซินหยวนต่างก็สนับสนุนลูกสาวอย่างเต็มที่ เวลาที่มีการรับสมัครนักแสดงทั้งหลาย พวกเขาก็มักจะพาเฟยหลานเยว่ไปสมัครอยู่เสมอ

ค่ำคืนหนึ่ง สมาชิกครอบครัวตระกูลเฟยมานั่งรับประทานอาหารร่วมกันที่ห้องรับประทานอาหาร วันนี้เป็นวันที่เฟยฟางอี้เรียนจบระดับมหาวิทยาลัยพอดี ดังนั้นอาหารเย็นวันนี้จึงเหมือนการเลี้ยงฉลองเล็ก ๆ ให้กับเขา

 เมื่อจบอาหารมื้อเย็น ทุกคนก็ออกมานั่งเล่นและจิบชาด้วยกันที่ลานหน้าบ้าน ท่ามกลางแสงจันทร์นวลที่สาดส่องลงมา ทำให้บรรยากาศมีความอบอุ่นมาก

“ฟางอี้ นับจากวันนี้ไปก็ถือว่าหลานเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวแล้วนะ” เฟยตงที่อยู่ในวัยชราหันไปพูดกับหลานชาย “จะเที่ยวเล่นสนุกสนานเหมือนกับตอนที่ยังเป็นเด็กเป็นวัยรุ่นไม่ได้แล้วนะ ต่อไปต้องตั้งใจเรียนรู้งานจากพ่อกับแม่ เพื่อที่จะได้สืบสานธุรกิจต่อจากพวกเขาได้ เข้าใจไหม” เขาอบรมสั่งสอนด้วยน้ำเสียงที่จริงจังแต่ก็แฝงไว้ด้วยความอ่อนโยน

“เข้าใจแล้วครับคุณปู่ ผมจะตั้งใจเรียนรู้และทำงานให้ดีที่สุดครับ” เฟยฟางอี้รับคำอย่างแข็งขัน

“ดี ๆ ปู่มีของขวัญจะให้นะ รับรองว่าหลานจะต้องชอบแน่” เฟยตงพูดด้วยรอยยิ้มยินดี ก่อนจะยื่นกล่องใบเล็ก ๆ สีดำให้กับหลานชาย

“ขอบคุณครับ” เฟยฟางอี้เอ่ยขอบคุณ แล้วเปิดกล่องออกทันทีที่ได้รับ ปรากฏว่าด้านในเป็นกุญแจดอกหนึ่ง เขาอ้าปากออกมาอย่างดีใจและถามอย่างตื่นเต้น “คุณปู่ซื้อรถให้ผมเหรอครับ”

“ใช่แล้ว หลานจะได้ขับไปทำงานยังไงล่ะ” เฟยตงพูดยิ้ม ๆ

“แต่ยี่ห้อนี้มันแพงมากเลยนะครับ” ชายหนุ่มพูดอย่างไม่เชื่อสายตา เพราะที่กุญแจมียี่ห้อของรถบอกไว้อยู่

“คุณปู่เห็นว่านายชอบและอยากได้มานานแล้วน่ะ ก็เลยซื้อให้” ฟางเจ๋อหยวนตอบยิ้ม ๆ พร้อมกับส่งสายตาเอ็นดูไปทางน้องชาย

“ขอบคุณมากเลยครับคุณปู่” เฟยฟางอี้พูดด้วยความดีใจ เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินไปกอดคุณปู่เอาไว้แน่น

“ได้รถแล้วก็อย่ามัวแต่ขับเอาไปขี่โชว์สาวล่ะ พี่ฟางอี้ แค่นี้น้องก็กันท่าสาว ๆ ที่วิ่งตามพี่ไม่ไหวแล้วนะ” เฟยหลานเยว่พูดกับพี่ชายเป็นเชิงหยอกล้อ

“ช่วยไม่ได้นี่ ก็ใครใช้ให้พี่ชายเธอหล่อขนาดนี้เล่า” เฟยฟางอี้หันไปตอบน้องสาวด้วยรอยยิ้มสดใสพร้อมกับยกไหล่ให้

“ค่า.....พี่ชายของฉันหล่อที่สุดในโลกนี้ ฮ่า ๆ” เฟยหลานเยว่ตอบรับแบบประชดประชันและยู่หน้าใส่พี่ชาย ก่อนจะหัวเราะออกมา

ภาพนั้นทำให้คนในครอบครัวหัวเราะขึ้นมาพร้อมกัน

บรรยากาศภายในคฤหาสน์ตระกูลเฟยเป็นไปอย่างครึกครื้น พวกเขากินข้าวกันไปพูดคุยกันไป เฟยเจ๋อหยวนสรุปรายงานเรื่องราวของกิจการตระกูลเฟยในช่วงนี้ให้กับเฟยตงและเฟยงเจียงเหลียงฟังเหมือนทุกครั้ง ตอนนี้เขานั่งแท่นเป็นรองประธานบริษัท ซึ่งเป็นรองแค่เฟยเจียงเหลียงเพียงคนเดียว ย่อมมีหน้าที่จัดการงานต่าง ๆ แทนพ่อของตัวเอง

“กิจการเครื่องเคลือบตอนนี้ผมกำลังคุยกับบริษัทต่างประเทศอยู่ครับ ว่าจะทำให้เป็นรูปแบบยังไงดีถึงจะถูกใจคนในประเทศนั้น แต่ก็ยังมีกลิ่นอายของประเทศเราอยู่” เฟยเจ๋อหยวนพูดขึ้นมาอย่างจริงจัง

“ผลิตของส่งต่างประเทศเหรอ ดีเลย จะได้มีคนรู้จักสินค้าเราเยอะ ๆ แล้วส่งไปที่ไหนล่ะ” เฟยตงถามอย่างสนใจ

“ส่งไปยุโรปครับ แต่ว่าเราจะต้องมีปรับเปลี่ยนรูปแบบ ลวดลายของเครื่องเคลือบใหม่ โดยให้มีรูปแบบที่ทันสมัยและเข้ากับความเป็นยุโรปมากขึ้น แต่จะไม่ลืมรากฐานของประเทศเราด้วยครับคุณปู่ เพื่อให้คนประเทศนั้นมองแล้วรู้ว่าเป็นสินค้าที่ส่งไปจากประเทศของเราด้วยครับ ตอนนี้กำลังให้ฝ่ายออกแบบทำแบบออกมาให้เลือกอยู่ ได้มาสี่ห้าแบบแล้วครับ พอได้แบบครบเมื่อไร ผมจะเอามาให้คุณปู่กับคุณพ่อช่วยดูอีกทีนะครับ” เฟยเจ๋อหยวนอธิบายงานของเขาอย่างละเอียด

“ไม่ต้องหรอก ให้พ่อของหลานดูคนเดียวก็พอ ปู่วางมือมานานแล้ว ความคิดสู้คนรุ่นใหม่ไม่ได้หรอก” เฟยตงตอบปฏิเสธทันที เพราะเขารู้ว่าโลกหมุนไปเร็วมาก ความชอบของคนก็เช่นกัน

“ครับคุณปู่” เฟยเจ๋อหยวนพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ

“ทำได้ดีมากลูก” เฟยเจียงเหลียงเอ่ยชมลูกชายด้วยใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้มแห่งความภาคภูมิใจ

“แล้วดาราสาวของเราล่ะ ช่วงนี้เป็นยังไงบ้าง” เฟยตงหันไปหาเฟยหลานเยว่แล้วยิ้มให้อย่างเอ็นดู ก่อนจะถาม

“อีกไม่นานคุณปู่ก็จะได้เห็นหนูในทีวีแล้วค่ะ หนูได้รับเลือกให้ถ่ายโฆษณาเครื่องดื่มเจ้าดังของประเทศเลยนะคะ จะไปถ่ายกันเดือนหน้า” หญิงสาวตอบด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ เพราะหากไม่นับการถ่ายแบบลงในนิตยสารแล้ว นี่ถือว่าเป็นงานชิ้นใหญ่ชิ้นแรกของเธอ

“เยี่ยมไปเลย ปู่รอดูหลานเล่นละครกำลังภายในอยู่นะ แบบว่าเล่นกับพระเอกที่ชื่อว่าหลิวเซียงอะไรนั่นน่ะ ปู่ชอบมากเลย” เฟยตงพูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้มพลางหัวเราะมาเสียงดัง

“คุณพ่อค่ะ คุณหลิวเซียงน่ะเขาเป็นนักแสดงอันดับหนึ่งของเมืองจีนเลยนะคะ หลานเยว่ของเราเพิ่งจะได้ถ่ายโฆษณาเอง จะได้เล่นละครกับเขาไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะคะ” เหอซินหยวนพูดกับพ่อสามีด้วยรอยยิ้ม

“ไม่รู้ล่ะ พ่อจะรอดู ไม่แน่นะ ปู่อาจจะได้รับเชิญไปแสดงเป็นปู่ของนางเอกก็ได้ ฮ่าๆ” เฟยตงพูดอย่างไม่ยอมแพ้ และหยอกล้อทุกคนอย่างอารมณ์ดี

นั่นทำให้ทั้งครอบครัวหัวเราะขึ้นมาพร้อมกันอีกครั้ง บรรยากาศบนโต๊ะอาหารอบอวลด้วยความสุขและความอบอุ่น เสียงพูดคุยแซวกันไปมา สลับเสียงหัวเราะดังก้องไปทั่วบ้าน

เหอซินหยวนกับเฟยเจียงเหลียงนั่งโอบกอดกัน มองดูลูก ๆ อย่างภาคภูมิใจ รอยยิ้มแต่งแต้มบนใบหน้า เมื่อเห็นความสุขที่หลอมรวมทุกคนไว้ด้วยกัน ทุกคำพูดหยอกล้อล้วนเป็นสายใยที่เชื่อมโยงหัวใจของครอบครัวให้แน่นแฟ้นยิ่งกว่าเดิม เป็นช่วงเวลาที่พวกเขาอยากเก็บรักษาไว้ตลอดไป

“ขอบคุณนะ ซินหยวน ที่น้องเข้ามาทำให้ชีวิตพี่สมบูรณ์แบบที่สุดในโลก พี่สัญญาว่าจะรักษาความสุขนี้ให้อยู่กับเราตลอดไป” เฟยเจียงเหลียงพูดกับภรรยาที่อยู่ในอ้อมแขน

“ฉันก็ต้องขอบคุณความพยายามของพี่เหมือนกันนะคะ ที่ตามตื๊อฉันจนใจอ่อน ยอมให้โอกาสที่ทำให้เราได้มาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง” หญิงสาวก็ตอบกลับไปยิ้มๆ และคิดถึงช่วงเวลาที่เธอกลั่นแกล้งเขาสารพัด

“ฮ่า ๆ ก็สมควรแล้วที่น้องจะแกล้งพี่อย่างนั้น คิดมาแล้วก็มีแต่ความสุข” ชายหนุ่มหัวเราะเสียงดังเมื่อคิดถึงความหลัง

“คุณแม่แกล้งอะไรคุณพ่อเหรอคะ เล่าให้พวกเราฟังหน่อยสิคะ”  เฟยหลานเยว่ที่นั่งกินขนมกับพี่ชายและปู่ เมื่อได้ยินอย่างนั้นก็ถามขึ้นทันที

“ใช่ครับ พวกเราอยากฟังว่าคุณพ่อกับคุณแม่รักกันได้ยังไง” เฟยฟางอี้ก็พูดขึ้นอีกคน จากนั้นทั้งสามคนก็มานั่งล้อมอยู่รอบ ๆ พ่อแม่

“ได้ ๆ เดี๋ยวพ่อจะเล่าให้ฟังนะ มันเริ่มจากที่พ่อเกเรไม่เอาไหน คุณปู่ของลูก ๆ ก็เลยคิดจะหาภรรยามาปราบพ่อ จากนั้น.....”

จากนั้นทั้งเฟยเจียงเหลียง เหอซินหยวนและเฟยตงก็เล่าเรื่องความหลังต่าง ๆ ให้ทั้งสามคนฟังอย่างสนุกสนาน โดยพูดข้ามเรื่องของอู๋ซินซินไปบ้าง เพราะยังอยากให้เด็ก ๆ มีความเคารพในตัวของคุณอาอย่าง เฟยเจียงซูอยู่

ระหว่างนั้นเหอซินหยวนก็มองภาพครอบครัวตรงหน้า แล้วแหงนไปมองพระจันทร์บนท้องฟ้า พร้อมกับคิดในใจอย่างมีความสุข

‘ขอบคุณที่ส่งฉันมาที่นี่นะคะ ขอบคุณเทพเจ้าเตาไฟที่มอบมิติให้ฉัน ขอบคุณจริง ๆ’