ทายาทคนที่สอง 1.1

ทายาทคนที่สอง

กลับมาถึงบ้าน คนทั้งคฤหาสน์ก็ร้องเฮกันยกใหญ่

“ตระกูลเฟยมีข่าวดีอีกแล้ว นายหญิงน้อยกำลังตั้งครรภ์ลูกคนที่สอง” อาตวนประกาศเสียงดัง

“จริงเหรอ ดีจังเลย” ทุกคนพูดอย่างยินดี ไม่ว่าใครก็ดีใจทั้งนั้น และคนที่ดีใจที่สุดก็ไม่พ้นเฟยเจียงเหลียง

“คราวนี้ฉันอยากได้ลูกสาวบ้าง ฉันอยากอุ้มลูกสาวตัวเล็ก ๆ หน้าตาน่ารัก ๆ ส่งเสียงเจื้อยแจ้วดังไปทั่วคฤหาสน์”

เฟยเจียงเหลียงพูดอย่างดีใจ

เฟยตงเองก็ดีใจไม่แพ้กัน เขาให้คนจัดหาของขวัญชิ้นใหญ่ให้เหอซินหยวน ในฐานะที่มีทายาทให้แก่ตระกูลเฟยอีกคน

เฟยเจ๋อหยวนเองก็ดีใจมากที่จะมีน้อง เขาอยากมีน้องสักคนมาวิ่งเล่นด้วยกันตั้งนานแล้ว เพราะนอกจากลูกชายของเฟยเจียงซูที่นาน ๆ มาครั้ง ที่บ้านก็ไม่มีใครวิ่งเล่นด้วยอีก คุณปู่เองก็วิ่งตามเขาไม่ทัน

“แม่ครับ แล้วน้องจะออกมาเมื่อไร” เฟยเจ๋อหยวนถามขึ้น ดวงตากลมแป๋วจ้องมองท้องที่นูนขึ้นเล็กน้อยของแม่อย่างสงสัย

“ต้องรออีกเจ็ดเดือน เดี๋ยวน้องก็ออกมา” เหอซินหยวนตอบอย่างอ่อนโยน

“เจ็ดเดือน” เด็กชายยกมือขึ้นมานับนิ้ว แล้วพูดขึ้น “โห...นานเหมือนกันนะครับ”

“ไม่นานหรอก เจ็ดเดือนสำหรับแม่ก็แค่แป๊บเดียว สำหรับลูกก็แค่ปิดเทอมหน้า” เหอซินหยวนพูดพลางลูบศีรษะลูกชายเบา ๆ

“นั่นก็หมายความว่าผมเรียนเทอมนี้ แล้วก็เทอมหน้าอีกหนึ่งเทอม น้องก็จะออกมาวิ่งเล่นกับผมแล้วสิ” เด็กชายเอียงคอถาม สีหน้าท่าทางตื่นเต้นไม่น้อย

“น้องออกมาแล้วก็จริง แต่ว่าวิ่งยังไม่ได้นะลูก ต้องรอให้น้องโตก่อน น่าจะอีกสักปีสองปี” เหอซินหยวนตอบไปหัวเราะไป

“ได้ครับ ผมจะรอ” เด็กชายพยักหน้ารับ

เฟยเจียงเหลียงที่ยืนอยู่หน้าประตูได้ยินที่ลูกชายพูดคุยกับแม่ก็หัวเราะขึ้นมาอย่างเอ็นดู เด็กหนอเด็กช่างไร้เดียงสาจริง ๆ

“ผมไปหาพ่อก่อนนะครับ แม่พักผ่อนนะครับ” เด็กชายพูดจบก็เดินไปที่ประตู

“ซินหยวนพักผ่อนเยอะ ๆ นะ” เฟยเจียงเหลียงมองมาที่ภรรยาด้วยสายตาที่เป็นห่วง

“ค่ะ” เหอซินหยวนพยักหน้ารับ หลังจากนั้นสองพ่อลูกก็ปิดประตูแล้วเดินออกออกไป

หนึ่งเดือนต่อมา

อาการแพ้ท้องของเหอซินหยวนดีขึ้นมากแล้ว อาการเหม็นสามีหายไปแล้ว ทำให้เฟยเจียงเหลียงสามารถเข้าใกล้เธอและลูกได้ ทว่าช่วงหนึ่งเดือนที่ผ่านมานั้น เขาเองก็รู้สึกน้อยใจไม่น้อย ที่ไม่ได้สัมผัสภรรยาเลย คิดถึงก็คิดถึง อยากกอด อยากหอม บางครั้งรู้สึกเหมือนกับว่าใจจะขาด

เฟยเจียงเหลียงเดินเข้ามาในห้องนอนอย่างช้า ๆ ท่าทีกล้า ๆ กลัว ๆ ไม่รู้ว่าควรจะเข้าหรือไม่เข้าดี

“พ่อเข้ามาเถอะครับ ช่วงนี้แม่ไม่อาเจียนแล้ว” เฟยเจ่อหยวนพูดพลางกวักมือเรียกพ่อของตัวเองให้เดินเข้าไปในห้อง

เฟยเจ๋อหยวนนั่งอยู่บนเตียงกับแม่ของตัวเอง คอยยกน้ำร้อนให้แม่ดื่มเป็นระยะ ๆ

“จริงนะ ไม่ใช่ว่าพ่อเข้าไปแล้วแม่จะเริ่มอาเจียนขึ้นมาอีก” เขาถามพลางมองสบตาเหอซินหยวนเพื่อความแน่ใจ

“พี่เข้ามาเถอะค่ะ ถ้าไม่ลองก็ไม่รู้หรอก” เหอวินหยวนพูดยิ้ม ๆ  เธอพยักหน้าให้เขาทีหนึ่ง

“งั้นพี่เข้าไปแล้วนะ” ไม่รอให้อีกฝ่ายหนึ่งตอบ เขาก็ก้าวฉับ ๆ เข้ามาในห้องอย่างรวดเร็ว แล้วมายืนอยู่ต่อหน้า

เหอซินหยวน เขายืนงุนงงอยู่ครู่หนึ่ง ทว่าเหอซินหยวนก็ไม่ได้มีอาการอะไร

“เหม็นไหม” ชายหนุ่มถามเสียงเบา ๆ

เหอซินหยวนทำหน้าตาบูดเบี้ยวขึ้นมาแล้วอ้าปากเหมือนจะอาเจียน “เหม็นมากค่ะ”

“งั้น...งั้นพี่ออกไปรอข้างนอกนะ” เฟยเจียงเหลียงกระวนกระวาย หันหลังให้ภรรยา ก่อนจะก้าวขาเพื่อที่จะเดินออกไปที่ประตู

เหอซินหยวนคว้าข้อมือของเขาไว้ ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้ “ฉันแค่ล้อพี่เล่นน่ะค่ะ ไม่เหม็นแล้ว ไม่เป็นไรแล้ว” เธอบอกพร้อมกับยิ้มให้สามี

“ซินหยวน พี่ตกใจหมดเลยนะ” เฟยเจียงเหลียงส่งสายตาค้อนภรรยาแวบหนึ่ง จากนั้นทั้งสามคนก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน

ตั้งแต่วันที่เหอซินหยวนไม่มีอาการเหม็นสามีแล้ว เฟยเจียงเหลียงก็มาดูแลเธออย่างใกล้ชิดทุกวัน บางวันถ้างานไม่ได้ยุ่งมาก เขาก็รีบกลับบ้านแต่หัววัน เพื่อที่จะมาทำอาหารให้ภรรยากับลูกชายกินด้วยตัวเอง

เป็นแบบนี้จนเวลาผ่านไปเจ็ดเดือน ในที่สุดก็ถึงวันที่เหอซินหยวนครบกำหนดคลอด

เฟยเจียงเหลียงพาภรรยาไปที่โรงพยาบาลด้วยความตื่นเต้น เขาจัดการเดินเรื่องทุกอย่างให้เรียบร้อย และส่งเธอถึงมือหมอ จากนั้นก็นั่งรออย่างใจจดใจจ่อที่หน้าห้องคลอด

ไม่นานนักก็ได้รับข่าวดีว่า เหอซินหยวนคลอดลูกชายคนที่สองให้กับเขา ถึงแม้ว่าจะไม่ได้ลูกสาวสมใจ ทว่าได้ลูกชายมาอีกหนึ่งคนก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ดี เฟยตงตั้งชื่อหลานชายคนที่สองนี้ว่า เฟยฟางอี้

เฟยเจ๋อหยวนกระโดดโลดเต้นอย่างดีใจ เมื่อรู้ว่าตัวเองมีน้องชายแล้ว เสียงของฟางอี้น้อยร้องไห้ดังลั่น ทำเอาเขาไม่สบายใจ เด็กชายรีบเข้ามาปลอบน้องแล้วลูบศีรษะเบา ๆ

บรรยากาศในห้องพักผู้ป่วยเป็นไปอย่างครึกครื้น ไม่เพียงแต่คนตระกูลเฟยเท่านั้นที่อยู่ที่นี่ แต่คนบ้านเหอเอง เมื่อได้รู้ข่าวว่าเหอซินหยวนคลอดลูกชายอีกคน ก็รีบขึ้นรถไฟมาที่เมืองหลวงทันที

เหอฟงอุ้มหลานชายตัวน้อยไม่ยอมปล่อย ปากก็บอกว่าเขาหน้าตาเหมือนตัวเองในสมัยที่ยังเป็นเด็กมาก ๆ

“ฟางอี้เหมือนพ่อมากจริง ๆ เดี๋ยวพ่อกับแม่จะมาอยู่ที่นี่สักพักหนึ่งนะ พวกเราจะช่วยลูกเลี้ยงดูฟางอี้เอง” เหอฟงพูดพลางแกว่งหลานชายไปมาเพื่อกล่อมให้เขาหลับ

“ได้ยังไงกันค่ะพ่อ แม่น่ะอยู่ที่นี่ได้ แต่ว่าพ่อจะทิ้งร้านยามาแล้วมาอยู่ที่นี่นาน ๆ ไม่ได้หรอกนะคะ” เหอซินหยวนพูดด้วยความเป็นห่วงกิจการทางนั้น

“นั่นสิ แม่เองก็คิดเหมือนกัน” จ้าวจีพูดเสริมทันที