ตอนพิเศษ 2 1.1

ตอนพิเศษ 2

ในที่สุดเหอซินหยวนก็คลอดลูกสาวให้สามีสมใจ เฟยเจียงเหลียงถึงกับกระโดดโลดเต้นอยู่หน้าห้องคลอด เมื่อพยาบาลออกมาบอกว่าครั้งนี้เขาได้ลูกสาว เขาแทบจะวิ่งพรวดพราดเข้าไปในห้องคลอด เพื่อกอดลูกกับภรรยา แต่ยังดีที่พยาบาลห้ามเอาไว้ก่อน

นับตั้งแต่ได้ลูกสาว เฟยเจียงเหลียงเองก็เริ่มทำงานน้อยลงเพื่อที่จะได้มีเวลาอยู่ดูแลภรรยากับลูก ๆ ให้มากขึ้น กิจการของตระกูลเฟยไม่มีอะไรให้เป็นห่วงมากนัก เพราะตอนนี้งานทุกอย่างเข้าที่เข้าทางหมดแล้วและคนของเขาแข็งแกร่งพอที่จะสามารถจัดการเรื่องต่าง ๆ ได้ หากว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่จริง ๆ ก็ไม่ต้องถึงมือของเฟยเจียงเหลียง

 เหอซินหยวนเองช่วงนี้ก็วุ่นอยู่กับการเลี้ยงลูกเล็ก งานทุกอย่างของเธอจึงตกไปเป็นของเสี่ยวฮวา ตอนนี้เสี่ยวฮวาพัฒนาตัวเองจนเก่งขึ้นมาก สามารถดูแลเรื่องต่าง ๆ แทนเจ้านายได้อย่างไม่มีขาดตกบกพร่อง

เวลาผ่านไปห้าปี

ตอนนี้เฟยเจ๋อหยวนพี่ชายคนโตอายุได้สิบสองปีแล้ว ส่วนเฟยฟางอี้ก็อายุได้เจ็ดปี และลูกสาวคนสุดท้ายอย่างเฟยหลานเยว่ก็อายุได้ห้าปี

เฟยเจ๋อหยวนเป็นพี่ชายที่มีความคิดความอ่านโตกว่าอายุมาก เขาถูกปลูกฝังมาตลอดว่าเขาคือทายาทรุ่นต่อไปของตระกูลเฟย และมีหน้าที่ช่วยแม่ดูแลน้องทั้งสองให้ดี เขาสอนหนังสือให้กับเฟยฟางอี้ที่ตอนนี้เพิ่งเข้าเรียนในชั้นอนุบาล และดูแลเฟยหลานเยว่ผู้เป็นน้องสาวอย่างทะนุถนอม แถมยังช่วยแม่แบ่งเบาภาระงานต่าง ๆ ที่เป็นงานง่าย ๆ อีกด้วย

“แม่ครับ น้าเสี่ยวฮวามาครับ บอกว่ามีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย” เฟยเจ๋อหยวนเดินเข้ามาในห้องทำงานของแม่ จากนั้นจึงรายงาน

“เชิญน้าเสี่ยวฮวาเข้ามาได้เลยลูก และลูกก็อยู่ด้วยนะจะได้ศึกษางานไว้” เหอซินหยวนพยักหน้าให้กับลูกชาย และบอกกับเขา ทั้ง ๆ ที่ก้มหน้าตรวจบัญชีอยู่

เธอไม่ได้ให้ลูกชายออกไปขณะที่พูดคุยเรื่องงานกับเสี่ยวฮวา เพราะเธออยากให้เขาได้เรียนรู้ไปด้วยว่า รูปแบบการทำธุรกิจนั้นเป็นอย่างไร มีปัญหาอะไรบ้าง แล้วต้องทำการแก้ไขอย่างไร

“ครับแม่”

เมื่อได้รับคำตอบจากแม่แล้ว เด็กหนุ่มก็ตอบรับและไปเปิดประตูให้เสี่ยวฮวาเข้าทันที

เหอซินหยวนกับเสี่ยวฮวาคุยเรื่องงานกันอยู่พักใหญ่ โดยมีเฟยเจ๋อหยวนนั่งฟังอยู่ด้วย จากนั้นไม่นานเสี่ยวฮวาก็ขอตัวกลับไป

เมื่อเสี่ยวฮวากลับไปแล้ว เฟยเจ๋อหยวนก็ถามขึ้นมาด้วยความสงสัย “แม่ครับ ทำไมแม่ไม่ผลิตสินค้าทีเดียวเยอะ ๆ เลยล่ะครับ ทั้งที่เมื่อกี้น้าเสี่ยวฮวาก็บอกว่าเราสามารถผลิตได้ แล้วต้นทุนจะถูกลงด้วย”

เหอซินหยวนยิ้มให้ลูกชายเล็กน้อย พลางลูบศีรษะของเขาเบา ๆ อย่างเอ็นดู “มันเป็นกลยุทธ์การขายของแม่น่ะ ลูกยังเด็กอยู่ ยังไม่เข้าจะอะไรหลาย ๆ อย่าง เดี๋ยวโตขึ้นก็จะเข้าใจเอง”

“ทำไมเหรอครับ ถ้าเราผลิตได้เยอะ ๆ เราก็จะขายได้เงินเยอะไม่ใช่เหรอ” เด็กชายยังคงถามต่อแม้แม่จะบอกว่านี่เป็นกลยุทธ์การขาย

“แบบนั้นก็ใช่ แต่ว่าสิ่งสำคัญมันไม่ได้อยู่ที่ว่าเราจะผลิตเยอะอย่างเดียว เราต้องควบคุมคุณภาพด้วย” เหอซินหยวนตอบอย่างใจเย็น

“ควบคุมคุณภาพคืออะไรเหรอครับ” เด็กชายยังคงถามอย่างไม่เข้าใจ เขาคิดว่ายิ่งผลิตเยอะยิ่งขายได้เงินเยอะไม่ใช่เหรอ

“การควบคุมคุณภาพ ก็คือการทำให้สินค้าของเราดี อร่อย แล้วลูกค้าชอบยังไงล่ะ บางทีถ้าเราผลิตเยอะ ๆ แล้วมันไม่ดี ไม่อร่อย ลูกค้าไม่ชอบ ลูกค้าซื้อของเราไปกินแค่ครั้งเดียวก็จะเลิกซื้อของเราไปเลย แล้วครั้งต่อไปเราผลิตมาก็ไม่มีมีคนซื้อ แบบนี้กิจการของเราอาจจะต้องปิดตัวลงก็ได้” เหอซินหยวนยังอธิบายอย่างให้เข้าใจได้ง่าย ๆ ถึงผลเสียของการไม่สนใจเรื่องคุณภาพของสินค้า

“อ้อ...เข้าใจแล้วครับ” เฟยเจ๋อหยวนพยักหน้าอย่างเข้าใจ

“จำเอาไว้นะลูก โตขึ้นลูกจะต้องสืบทอดกิจการต่อจากพ่อกับแม่ หรือว่าลูกอยากจะทำธุรกิจอย่างอื่นก็ต้องคำนึงถึงลูกค้าไว้ให้ดี  สิ่งสำคัญเลยสำหรับการทำการค้าก็คือคุณภาพของสินค้า เรื่องนี้จะขาดตกบกพร่องไม่ได้” เหอซินหยวนบอกกับลูกชายด้วยสีหน้าจริงจัง

“ครับ ผมจะจำเอาไว้” เด็กชายพยักหน้าอย่างเข้าใจอีกครั้ง

“ว่าแต่...ตอนนี้น้องสองคนอยู่ไหนล่ะ” เหอซินหยวนเมื่อลูกชายเจ้าใจแล้วก็ยิ้มและถามไปถึงลูกอีกสองคน เฟยฟางอี้กับเฟยหลานเยว่พากันเดินออกจากห้องทำงานไปครู่หนึ่งแล้ว

“น้องขอไปเล่นที่ห้องรับแขกข้างล่าง ตอนนี้คงกำลังเล่นอยู่กับพี่หลินอีครับ” เฟยเจ๋อหยวนตอบอย่างยิ้มแย้ม

“ถ้างั้นลูกก็ลงไปเล่นกับน้องเถอะ ช่วยพี่หลินอีดูน้องด้วยนะ ตอนนี้น่าจะเป็นเวลาที่หลานเยว่กับฟางอี้ต้องอ่านหนังสือแล้ว แม่ขอทำงานต่ออีกสักหน่อย” เหอซินหยวนหันไปบอกลูกชายด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้ม เธอพยักพเยิดไปทางประตูเป็นสัญญาณบอกกับเฟยเจ๋อหยวนว่าให้ออกไปได้แล้ว

“ครับแม่” เฟยเจ่อหยวนรับคำก่อนจะเดินประตูเดินออกไป

เหอซินหยวนนั่งทำงานจนเย็น ในที่สุดก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่เฟยเจ๋อหยวนคนเดียว แต่ว่าเป็นสี่คนพ่อลูกเข้ามาด้วยกัน เฟยเจียงเหลียงอุ้มเฟยหลานเยว่ไว้ในอ้อมแขน มือข้างหนึ่งก็จูงมือของเฟยฟางอี้ แล้วก็มีเฟยเจ๋อหยวนยืนอยู่อีกข้าง

“ได้เวลากินข้าวเย็นแล้วนะซินหยวน น้องงานยุ่งมากเหรอ เห็นเจ๋อหยวนบอกว่าไม่ออกจากห้องเลย” เฟยเจียงเหลียงถามอย่างใส่ใจเขาพาลูกสาวมานั่งลงบนโซฟาตัวใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางห้อง เฟยฟางอวี้นั่งลงข้าง ๆ เขา ส่วยเฟยเจ๋อหยวนนั่งอยู่ที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับแม่ของตัวเอง

“ช่วงนี้งานค่อนข้างยุ่งมากค่ะ ฉันกำลังคิดว่าจะเปิดโรงงานแห่งที่สามที่หลานโจวดีไหม” เหอซินหยวนพูดกับสามียิ้ม ๆ เธอยื่นเอกสารที่อยู่ในแฟ้มให้สามีดู

“เปิดที่หลานโจวเหรอ ทำไมล่ะ” เฟยเจียงเหลียงรับมาและถามอย่างสงสัย

เหอซินหยวนถอนหายใจเฮือกหนึ่ง ก่อนจะเล่าให้ฟัง “เฮ้อ ก็ตอนนี้โรงงานของเราที่ปักกิ่งนี่กับที่เซี่ยงไฮ้มีกำลังการผลิตไม่พอน่ะสิคะ ฉันถึงต้องเปิดโรงงานเพิ่ม”

“ทำไมถึงเป็นหลานโจวล่ะ” เขายังคงถามอีก

“ก็หลานโจวอยู่ใกล้แหล่งปลูกผักกับสมุนไพรของพวกเรา พี่ลืมไปแล้วเหรอ” เหอซินหยวนพูดอธิบายอย่างใจเย็น

เฟยเจียงเหลียงยิ้มเหมือนคิดอะไรออก “อ้อ จริงสิ ถ้าเปิดโรงงานที่หลานโจวก็จะช่วยลดระยะเวลาการขนส่งวัตถุดิบมาที่โรงงาน เป็นความคิดที่ดีเลย ว่าแต่...แล้วโรงงานที่ปักกิ่งกับเซี่ยงไฮ้ล่ะ” 

“โรงงานที่ปักกิ่งกับเซี่ยงไฮ้ก็ยังคงเปิดเหมือนเดิมค่ะ แต่ว่าจะรับซื้อวัตถุดิบจากชาวบ้านที่อยู่ในเมืองใกล้เคียงแทน แบบนี้นอกจากจะช่วยลดต้นทุนค่าขนส่งแล้ว ยังได้ช่วยเหลือชาวบ้านแถวนี้อีกด้วย” เหอซินหยวนตอบพร้อมรอยยิ้มภาคภูมิใจ

“ภรรยาของพี่ทั้งเก่งทั้งจิตใจดี แบบนี้ต้องให้รางวัล” เฟยเจียงเหลียงพูดจบก็ปรี่เข้าไปหอมแก้มภรรยาหนึ่งฟอดทันที

เหอซินหยวนถอยตัวออกมาอย่างเขินอาย ในขณะที่เด็ก ๆ ทั้งสามพากันปรบมือชอบใจ ที่เห็นพ่อหอมแก้มแม่