Share

บทที่ 18 กุนซือผู้เสียหน้า

last update publish date: 2026-10-13 08:51:47

ทันทีที่หลี่เหยียนขยับเข้าใกล้ เขาก็รุกคืบเข้ามา ก้าวล่วงเข้าเขตระวังของหลิวชิงหลี ดวงตาดอกท้อคู่งามหรี่ลงเล็กน้อย น้ำเสียงแฝงอันตราย

“เจ้ารู้จักข้าหรือ”

สายตาที่สตรีผู้นี้มองเขาช่างผิดแปลก ราวกับรู้จักเขามาเนิ่นนาน ภายในแฝงบางสิ่งที่เขาอ่านไม่ออก แต่ไม่ว่าจะเป็นแบบใด สัญชาตญาณก็บอกชัดว่าไม่ใช่เรื่องดี

หลิวชิงหลีถอยหลังหนึ่งก้าว เขากลับรุกคืบหนึ่งก้าว ดุจดั่งกระบี่เหินที่ไล่ตามไม่ยอมลดละ แข็งกร้าว หยิ่งผยองถึงขีดสุด

ถอยไม่ได้อีกแล้ว อกของหลิวชิงหลีอัดอั้นจนอึดอัด ใจหนึ่งฮึดสู้ขึ้นมา นางพุ่งใส่เขาอย่างดุดันราวลูกวัวคึกคะนอง

หลี่เหยียนชะงักไปชั่วขณะ ยังไม่ทันตั้งตัว เห็นมือสกปรกมอมแมมของนางกำลังจะสัมผัสตน เขาก็ราวเผชิญศัตรู สบถเสียงต่ำ พลันใช้วิชาตัวเบาหลบหนีออกไปดุจควัน ลอยห่างจากนางไปไกล

สตรีผู้นี้บ้าไปแล้วหรือ ไม่เพียงไม่กลัวเขา ยังกล้าลงมือกับเขาอีก

ไม่สิ เด็กสาวบ้านนอกไร้ประสบการณ์ผู้นี้ กลับไม่ถูกความงามของเขาทำให้หลงใหล ช่างผิดสามัญยิ่งนัก

“ในกองทัพนี้ จะมีผู้ใดกันที่แต่งกายฉูดฉาด แดงเขียวตลอดปีราวสาวน้อย นอกจากท่านกุนซือแล้วจะเป็นใครไปได้ ข้าเกือบลืมเสียแล้ว ท่านกุนซือภารกิจรุมเร้าทั้งวัน เหตุใดวันนี้จึงมาด้วยตนเอง หรือว่ามีธุระสำคัญใดกัน”

หากไม่มีธุระ ก็ไสหัวไปเสียเถิด

คนผู้นี้ไม่ว่าชาติไหนก็เหมือนเดิม เจ้าชู้ยั่วยวน หลงตัวเอง รักสวยรักงามถึงที่สุด พิถีพิถันจนเกินพอดี ปากร้ายยิ่งกว่างูพิษ

ในชาติปางก่อน เพราะนางติดตามมู่หรงเฉิง เขาจึงทั้งต่อหน้าและลับหลังถากถางนางไม่รู้กี่ครั้ง กล่าวว่ามู่หรงเฉิงคือดอกไม้งามที่ถูกปักลงบนมูลวัว เป็นการสิ้นเปลืองเสียเปล่า ยังเอ่ยให้นางรู้จักกาลเทศะ ถอนตัวเสียเอง

หลิวชิงหลีไม่อยากเห็นใบหน้านี้แม้แต่น้อย

นางกลอกตาใส่เขา กล่าวด้วยน้ำเสียงเชื่องช้า ถ้อยคำเสียดสีและความเป็นศัตรูลอยกระจายไปกับสายลม เข้าสู่หูของหลี่เหยียนราวกับสารท้าศึก

หลี่เหยียนตกตะลึง เบิกตากว้าง

ผู้สูงศักดิ์ที่เคยอยู่เหนือผู้คนทั้งปวง กลับถูกเด็กสาวผอมแห้งผิวคล้ำต่ำต้อยดูแคลนเข้าอย่างจังเป็นครั้งแรก ความรู้สึกนั้นช่าง…แปลกใหม่อยู่บ้าง

ไม่สิ นั่นคือความโกรธ

“ยัยอัปลักษณ์ หยาบคาย ไร้มารยาท เจ้าช่างเหมือนถูกของเสียจริง สมองดูไม่ปกติเอาเสียเลย”

หลี่เหยียนปิดจมูกมองนางอย่างรังเกียจ ก่อนจะขว้างขวดยาหลายขวดมาให้

“กินยาให้มากหน่อย จะได้มีสมองขึ้นมาบ้าง”

หลิวชิงหลีชะงัก มือไม้รุงรังคว้าขวดยาที่ลอยมา สุดท้ายคว้าไว้ได้เพียงสองขวด ที่เหลือสามขวดตกลงบนพื้นหญ้า

โชคดีที่พื้นเต็มไปด้วยหญ้าเขียวชอุ่ม และขวดยาแข็งแรงพอ จึงไม่แตก ถึงกระนั้นนางก็ยังโกรธจัด

หลิวชิงหลีอุ้มขวดยา เงยหน้าจะด่ากลับ ทว่าข้างกายกลับไร้ผู้คน สีแดงสะดุดตานั้นเหลือเพียงจุดเล็กๆ ไกลลิบ

ไฟโทสะในใจยังไม่มอด นางกัดฟันวิ่งไล่ตามจุดแดงนั้น วิ่งจนหอบเหนื่อยจึงตามทัน ได้รับเพียงสายตาที่มองนางราวกับมองคนโง่

เมื่อลมหายใจเข้าที่ หลิวชิงหลีก็จ้องไปที่ริมฝีปากของเขาตรงๆ สายตาจริงใจไร้เดียงสา

“ท่านกุนซือ ข้ามีเรื่องเล็กน้อยอยากเตือน ฟันของท่านดูเหมือนจะมีเศษผักติดอยู่ อีกทั้งพักผ่อนน้อยเช่นนี้ ใต้ตาคล้ำลึกนัก ออกไปภายนอกชวนให้ผู้คนหวาดหวั่น หากไม่ถนอมร่างกายเสียบ้าง วันหนึ่งความงามที่ท่านภาคภูมิ อาจโรยราเร็วกว่าที่คิด ถึงเวลานั้น…คงยากจะมีผู้ใดหลงใหลอีก”

ในจังหวะที่ชายหนุ่มราวถูกสายฟ้าฟาด ยังไม่ทันตั้งสติ หลิวชิงหลีก็ปิดปากหัวเราะคิกคัก วิ่งหนีไปดุจกระต่ายป่าตัวน้อย ขาเล็กๆ พุ่งปราดเร็วจี๋

ใบหน้าของหลี่เหยียนพลันแดงเรื่อ ไม่รู้ว่าเพราะโกรธหรืออับอาย เขาหยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดฟันตามสัญชาตญาณ กลับไม่พบเศษผักใดๆ

ครั้นเงยหน้าขึ้นมองอีกครั้ง กลับไม่เห็นเงาผู้ใด จึงตระหนักว่าถูกหลอกเข้าให้ กรามของเขาเกร็งแน่น โทสะเดือดพล่านจนหัวเราะออกมา ความคิดอยากบีบคอสตรีอัปลักษณ์ผู้นั้นก็ผุดขึ้นอย่างรุนแรงในชั่วขณะเดียว

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เกิดใหม่อีกครา ข้าไม่ขอแต่งกับท่าน   บทที่ 167 ครานี้ ขอเดินเคียงข้างกันตลอดไป (จบบริบูรณ์)

    เมื่อเห็นเขาลังเลอยู่หน้าประตู ไม่กล้าก้าวเข้ามา หลิวชิงหลีก็รู้สึกแน่นในอกเล็กน้อย อัดอั้นอยู่นานกว่าจะหลุดปากออกมาหนึ่งประโยค“เข้ามาเถอะ”มู่หรงเฉิงใช้สายตาซึมซับใบหน้าของหญิงคนรักอย่างเงียบงัน ความเจ็บปวดที่กดทับมาหลายวันพลันปะทุออกจากดวงตา เขามีถ้อยคำมากมายอยากเอ่ย มีหลายสิ่งอยากทำ ทว่าทั้งร่างกลับราวถูกสะกด ไม่อาจขยับเขยื้อนนางค่อยๆ ก้าวเข้าไปหาเขา เขาจึงเหมือนตื่นจากฝัน ส่ายศีรษะเบาๆ ก่อนกล่าวว่า“เจ้าไปพักเถิด ข้าขอออกไปสักครู่ เดี๋ยวก็กลับมา”เขาก้มมองสภาพอันยับเยินของตนเอง ปลายหูแดงจัดราวหยดเลือด แล้วรีบจากไปดุจควันลอย หลงเหลือไว้เพียงรอยเท้าดำทะมึนทอดยาว คดเคี้ยวออกไปนอกลานหลิวชิงหลีชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมาเสียงดัง หัวเราะจนแทบหายใจไม่ทัน มู่หรงเฉิงในยามนี้ช่างแตกต่างจากภาพจำในอดีตที่สุขุม เย็นชา และเปี่ยมอำนาจ ราวกับเป็นคนละคนกันโดยสิ้นเชิงยังไม่ถึงครึ่งก้านธูป เขาก็กลับมาอีกครั้ง เปลี่ยนเป็นชุดยาวสีเขียวอ่อนเรียบสะอาด เป็นเสื้อผ้ารัดกายแบบที่บ่าวรับใช้สวมยามทำงาน แขนเสื้อและขากางเกงสั้นเผยให้เห็นท่อนแขนและน่อง ดูคล่องตัวและสบายตาเขาเคาะประตูเบาๆ หลิวชิงหลีก

  • เกิดใหม่อีกครา ข้าไม่ขอแต่งกับท่าน   บทที่ 166 คำตอบของหลิวชิงหลี

    หลี่เหยียนคลายจุดใบ้ให้หลิวชิงหลี นางมองภาพตรงหน้า ใจอยากฟาดเขาสักฝ่ามือ ไม่ว่าเจตนาที่แท้จริงของเขาคืออะไร แต่การกักขังนางและไม่ใส่ใจความสมัครใจของนางล้วนเป็นความจริงน่าเสียดายที่ตอนนี้ นางทำได้เพียงส่งสายตาเขม่นใส่เขาเท่านั้นทั้งสองจ้องตากันนิ่งๆ หลี่เหยียนหัวเราะเบาๆ ยื่นมือบีบแก้มที่พองลมด้วยความโกรธของนางอย่างขบขัน ทว่าเมื่อหางตาเหลือบเห็นมู่หรงเฉิงว่ายขึ้นฝั่ง เขากลับโน้มตัวลงกะทันหัน ริมฝีปากแนบเข้าใกล้ริมฝีปากของนาง เหลือเพียงเส้นบางๆ ก็จะสัมผัสกันหลิวชิงหลีกำลังจะด่ากราด เขากลับเอียงหน้าไปจูบแก้มนางเบาๆ แทน“อ๊าก! หลี่เหยียน ข้าจะทุบเจ้าให้ตาย!!!”หลิวชิงหลีโกรธจนเส้นผมแทบตั้งชัน โทสะพุ่งพล่านจนชั่วขณะหนึ่งนางฝืนคลายจุดได้เอง ร่างกายโซเซไปสองสามก้าว ยกมือขึ้นหมายฟาดหน้าเขา ทว่ากลับคว้าได้เพียงอากาศ“ข้าจะฆ่าเจ้า!”เสียงคำรามดังขึ้น มู่หรงเฉิงที่ไม่รู้ว่าเข้ามาตั้งแต่เมื่อใด เตะหลี่เหยียนออกไปอย่างแรง หลี่เหยียนกระเด็นถอยหลังหลายก้าว กระอักเลือดออกมาคำหนึ่งยังไม่ทันตั้งหลัก มู่หรงเฉิงก็พุ่งเข้าใส่ราวสิงโตคลั่ง ชักดาบฟาดฟันไม่ยั้ง รอบด้านอลหม่าน ชาวเกาะกว่าครึ่งพากันหนีเอาช

  • เกิดใหม่อีกครา ข้าไม่ขอแต่งกับท่าน   บทที่ 165 ความจริงของสองโลก

    “ส่วนมู่หรงเฉิง เขาไม่เคยกลับมาเลย เขายังคงเฝ้าเจ้าอยู่ในโลกเดิมตลอดมา มู่หรงเฉิงที่เจ้าเห็นในตอนนี้ เป็นเพียงผู้ที่อาศัยเครื่องหอม เพื่อรับความทรงจำมาได้เพียงบางส่วนเท่านั้น”หลิวชิงหลีไม่อาจตัดสินได้ว่าควรเชื่อหรือไม่ “แล้วท่านเล่า”“นางในโลกนั้นใกล้จะไม่ไหว ข้าจึงฝืนข้ามมา เพื่อสะสมบุญกุศล และก็เพื่อ…”เขาเหลือบตามองท้องน้อยของนางอย่างไม่เป็นธรรมชาติ“เพื่อให้พวกเจ้าบรรลุเป้าหมายโดยเร็ว มีทายาทสืบทอดสายโลหิต และได้บ่มเพาะผู้ปกครองรุ่นถัดไป”“ต้องสะสมบุญกุศลครบสามภพ นางจึงจะกลับมา กลับมาสู่พวกเรา”เรื่องราวที่ได้ฟังนั้นประหลาดเกินจริง หลิวชิงหลีไม่ได้เชื่อทั้งหมด แต่รู้ได้ว่าตอนนี้นางปลอดภัย หลี่เหยียนจะไม่ทำร้ายนาง ความหวาดระแวงในใจก็ค่อยๆ คลายลงเมื่อจิตใจสงบลงแล้ว นางมองใบหน้าด้านข้างของชายตรงหน้า เห็นความเศร้าสร้อยแฝงอยู่ พลันเกิดความรู้สึกสะท้อนใจขึ้นมาอย่างประหลาดในโลกนั้น นางรู้หรือไม่ว่าหลี่เหยียนทำทุกอย่างเพื่อนางถึงเพียงนี้คิดไปคิดมานางก็ส่ายศีรษะแรงๆ ยิ่งคิดยิ่งประหลาด ราวกับนางกลายเป็นคนใจร้ายไปเสียเอง“ขอโทษ” นางพึมพำออกมาเบาๆ ไม่รู้ว่าเขาได้ยินหรือไม่ไม่ว่าอย่างไรใน

  • เกิดใหม่อีกครา ข้าไม่ขอแต่งกับท่าน   บทที่ 164 พิธีสมรสที่ไม่ได้ยินยอม

    หลิวชิงหลีดึงสาวใช้คนหนึ่งในจวนไว้ ชี้ไปที่โคมแดงในมือนางแล้วถาม“พวกเจ้ากำลังทำอะไรกันอยู่ ในจวนมีเรื่องมงคลหรือ”รอยยิ้มของเด็กสาวชะงักค้าง สีหน้าทั้งหมดพลันแข็งทื่อ นางนิ่งงันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยตอบออกมา“อีกสามวันท่านมิใช่จะเข้าพิธีสมรสกับท่านเจ้าเกาะหรือเจ้าคะ ชุดแต่งงานตัดเสร็จเรียบร้อยแล้ว ขนมมงคลก็จัดเตรียมไว้ครบถ้วน ท่านเจ้าเกาะตั้งใจจัดงานเลี้ยงใหญ่ เชิญแขกทั่วทั้งเกาะ จึงสั่งให้ประดับเรือนเช่นนี้เจ้าค่ะ”แต่งงานเช่นนั้นหรือ หลี่เหยียนเสียสติไปแล้วหรือ เรื่องนี้ล้ำเส้นเกินไป คิดว่านางเป็นเพียงตุ๊กตาดิน ปั้นอย่างไรก็เป็นเช่นนั้น ไม่มีหัวใจ ไม่มีโทสะเลยหรืออย่างไรหลิวชิงหลีอัดแน่นด้วยความคับข้องใจในอก นางไม่คิดลังเลแม้แต่น้อย พลันหมุนกายวิ่งตรงไปยังเรือนของหลี่เหยียนในทันทียามเฝ้าประตูพากันแตกตื่น รีบเข้าขวางไว้ ไม่กล้าล่วงเกินนาง แต่ก็ไม่กล้าปล่อยให้นางเข้าไป จนเหงื่อเม็ดใหญ่ผุดเต็มหน้าผาก“ฮูหยิน ท่านเข้าไปไม่ได้ขอรับ ท่านเจ้าเกาะกำลังประชุม ไม่พบผู้ใดทั้งสิ้น”“ฮูหยิน อย่าทำให้พวกข้าน้อยลำบากเลยขอรับ เข้าไปจริงๆ ไม่ได้……”หลิวชิงหลีพุ่งมาถึงตรงนี้ ความโกรธในอกก็สลายไป

  • เกิดใหม่อีกครา ข้าไม่ขอแต่งกับท่าน   บทที่ 163 เกาะแห่งพันธนาการ

    เห็นได้ชัดว่าข้ากับเจ้าเหมาะสมกันยิ่งกว่า เราต่างเป็นปลาที่โหยหาอิสรภาพ เหตุใดต้องเป็นเขา เหตุใดทั้งสองชาติภพจึงเป็นเขาเสมอ…”วาจาของบุรุษค่อยๆ ทะลักออกมา อารมณ์ในดวงตาโถมซัดราวคลื่น คล้ายจะคลุ้มคลั่ง เขาวางมือทั้งสองบนไหล่นาง ราวตั้งคำถาม ทั้งยังเต็มไปด้วยความไม่ยอมรับหลิวชิงหลีสูดลมหายใจลึก สัญชาตญาณบอกว่านางไม่ควรอยู่ต่อ จึงหันกลับมุ่งสู่ห้องของตน ปิดประตูเสียงดังลั่น แล้วสอดกลอนแน่นหนาเขาตามมา หยุดยืนอยู่นอกประตู กดนิ้วที่หว่างคิ้วด้วยความอ่อนล้า เอ่ยเสียงแผ่วว่า“เป็นข้าที่ล่วงเกินไป ควบคุมตนไม่อยู่ เจ้าไปพักผ่อนเถิด เราใกล้จะถึงแล้ว”หลิวชิงหลีไม่ตอบ นางมุดเข้าใต้ผ้าห่ม พลิกกายไปมาอยู่นาน สุดท้ายก็ทนไม่ไหว ปล่อยให้ตนเองหลับไปวิชาแพทย์และพิษของนางล้วนเรียนจากเขา ต่อหน้าเขานางหาได้มีทางต้าน ต่อให้ระแวดระวังเพียงใด ก็ยังเป็นปลาในเขียง ได้แต่เดิมพันที่คุณธรรมของเขาเท่านั้นลึกลงไปในใจ นางยังคงเชื่อว่าหลี่เหยียนจะไม่ทำร้ายนางวันถัดมา นางตื่นขึ้นเพราะเสียงคลื่นซัดฝั่ง ได้ยินเสียงหลี่เหยียนเคาะประตูเบาๆ“ตื่นหรือยัง เราเทียบท่าแล้ว”หลิวชิงหลีเปิดประตู ลงจากเรือพร้อมเขา ขึ้นสู่เกาะ

  • เกิดใหม่อีกครา ข้าไม่ขอแต่งกับท่าน   บทที่ 162 ผู้ที่ช้าก้าวหนึ่งเสมอ

    ช่างเถิด ไปก็ไป เดิมทีนางคิดจะพาเหรินชิงเสวี่ยไปส่งให้มู่หรงเฉิง บัดนี้กลับรู้สึกว่าไร้ความหมายสิ้นดีวันถัดมา ผู้ที่พอจะมีเสียงในราชสำนัก ผู้ที่สมัครใจอยู่ต่อ รวมถึงขุนนางที่ยังไม่ทันหลบหนี ต่างพากันเข้าสู่ตำหนักไท่เหอระเบียบใหม่จำต้องถูกสร้างขึ้น งานที่ต้องทำยังมีอีกมากมาย หลิวชิงหลีก็ปะปนอยู่ในนั้น แม้ตลอดเวลาจะมีสายตาแปลกประหลาดจับจ้องมาที่นาง นางก็ยังสีหน้าเรียบเฉย ร่วมอภิปรายกิจการบ้านเมืองกับทุกคนอย่างเปิดเผย จนกระทั่งฟ้ามืด ผู้คนจึงแยกย้ายเพิ่งก้าวออกจากประตูตำหนักไท่เหอ หลี่หรูจิ่งก็เข้ามาหานาง กล่าวคำอำลา“ยังไม่คิดจะไปกับข้าหรือ เต็มใจจะติดอยู่ที่นี่ไปตลอดชีวิตจริงๆ หรือ?”หลิวชิงหลีไม่ตอบคำถาม แต่กลับย้อนถามว่า “หากข้าตอบตกลง ท่านจะพาข้าไปได้หรือ”หลี่หรูจิ่งเม้มริมฝีปาก ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ข้าพาเจ้าออกทะเลได้ ท่องไปทั่วหล้า”“ดินแดนโพ้นทะเลหรือ ข้าก็อยากไป แต่ไม่ใช่ตอนนี้ สักวันหนึ่งข้าจะไปแน่”หลี่หรูจิ่งรู้ว่าชักชวนไม่สำเร็จ สุดท้ายจึงมองนางอีกครั้ง เอ่ยเสียงเบาเพียงคำว่า “ข้าไปล่ะ”การจากลาย่อมนำมาซึ่งความอาวรณ์เสมอ หนทางข้างหน้ายังขรุขระ นางถอนหายใจแผ่วเบาแล้วหัน

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status