วิธีซื้อชุดบุรุษ

เหยาซูหนี่ว์กินเนื้อจนหมด ก็เดินกลับไปที่ตลาดอีกครั้ง

ตอนนี้นางมีแรงและพลังล้นเหลือจากเนื้อแสนอร่อยที่ได้กิน เลยกลายเป็นพลังผลักดันว่า..

หากนางยากจะกินเนื้อแสนอร่อยแบบนี้ทุกมื้อ นางก็ต้องมีเงิน

และหนทางที่จะทำในนางมีเงินได้ ก็คือตลาดตรงหน้านี้นี่เอง

รอบด้านมีของขายมากมาย ทั้งของกินของใช้ แต่นางต้องมองหาลู่ทางให้เจอว่านางจะค้าขายอะไรดี

ชาติที่แล้วนางเป็นแม่ค้าออนไลน์ สิ่งที่ขายดีที่สุดก็คือเครื่องสำอางค์ของผู้หญิง

ของใช้ที่ผู้หญิงทุกคนเรียกว่าปัจจัย 4

ที่ถือคติว่า..

' ไม่มีกินไม่ว่า แต่ไม่แต่งหน้าไม่ได้ '

ในยุคที่หน้าตาสำคัญกว่าความเก่ง ต่อให้เก่งแค่ไหน ถ้าหน้าตาไม่ดี ก็ไร้โอกาสที่จะเติบโต

ชาติที่แล้วนางเสียเงินทำหน้าไปเยอะมาก แต่ผลลัพธ์ที่ได้ก็คุ้มเสียยิ่งกว่าคุ้ม

ยิ่งนางหน้าตาดีเท่าไหร่ การขายเครื่องสำอางค์ก็ยิ่งน่าเชื่อถือมากขึ้นเท่านั้น บวกกับทักษะชั้นเซียนในการหว่านล้อมลูกค้า ทำให้นางขึ้นมาอยู่แถวหน้าของการค้าขายทางออนไลน์ได้ในพริบตา

เหยาซูหนี่ว์ยืนนิ่ง เมื่อย้อนกลับมานึกถึงใบหน้าใหม่ของตัวนางเองในชาตินี้ ที่อัปลักษณ์จนเกินจะทนไหว

อย่าเพิ่งพูดถึงการขายเครื่องสำอางค์เลย หน้าตาอย่างนางตอนนี้ ถือเงินก้อนไปแจกฟรีๆ ผู้คนยังวิ่งหนีเลยด้วยซ้ำ

นางเดินทอดน่องต่อไปเรื่อยๆอย่างใจลอย จนเมื่อเห็นแผงขายเสื้อผ้าบุรุษ นางก็เลยหยุดแวะดู

เสื้อผ้าบุรุษตัวยาวหลากสีแบบเรียบๆ นางเลือกหยิบชุดสีกรมเข้มขึ้นมาหนึ่งตัว แม้ผ้าจะบางไปหน่อย แต่ดูใส่สบายเพราะเป็นผ้าที่ระบายอากาศได้ดี

นางนึกถึงบุรุษแปลกหน้าที่นอนบาดเจ็บอยู่ในจวนของนาง เสื้อผ้าของเขาทั้งขาดและชุ่มไปด้วยเลือด

นางไม่มีความสามารถในการใช้เข็มเย็บผ้า เพราะฉะนั้นเรื่องที่คิดจะซ่อมแซมเสื้อผ้าให้เขา ก็เป็นอันว่ามันจะไม่เกิดขึ้น

นางจึงคิดว่า เขาอุตส่าห์ให้เงินก้อนทองมาทั้งถุง นางควรจะตอบแทนเขา โดยการซื้อเสื้อผ้าให้เขาซักชุดเป็นการขอบคุณก็น่าจะดี

พ่อค้าเสื้อท่าทางกระตือรือร้น พอเห็นนางก็รีบเดินอ้อมแผงมาหาทันที

"แม่นางตาถึงจริงเชียว เสื้อตัวนี้เป็นแบบใหม่ที่เพิ่งจะเย็บเสร็จเลย ข้าเพิ่งจะเอามาวางขายวันนี้ ท่านก็หยิบมาดูซะแล้ว"

แต่นางทำทีวางเสื้อลงก่อนเหมือนไม่ใส่ใจ แล้วทำท่ามองไปรอบๆแผงเสื้อเหมือนยังไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่

"แม่นางยังไม่ชอบหรือ ข้ามีอีกตัวที่เพิ่งจะเอาเข้าร้านมาใหม่เหมือนกัน ขายไม่แพงเลยขอรับ"

เหยาซูหนี่ว์หรี่ตาลง ประสบการณ์จากการซื้อเนี้อเมื่อครู่นี้ ที่พ่อค้าก็ป่าวประกาศว่าเนื้อย่างราคาเบาๆ ทำให้นางไม่มีทางเชื่อถืออีกต่อไป

ตลาดชายแดนที่หมู่บ้านอี้ซานนี้ พวกพ่อค้าหน้าเลือดน่าจะจบจากโรงเรียนการค้าขายที่เดียวกันมาหมด

เพราะรูปแบบการหลอกลูกค้าให้ซื้อของ ..เหมือนกันเป๊ะ..

ที่หลอกด้วยคำว่าไม่แพง เพื่อให้ลูกค้าคลายใจก่อนจะฟันหน้าแหก

พ่อค้าเสื้อหยิบชุดบุรุษตัวยาวสีน้ำเงินครามเข้มออกมายื่นให้นางดู

"ชุดนี้เลยขอรับแม่นาง เนื้อผ้าดีทนทาน แถมสวมใส่แล้วสบายตัวไม่อึดอัด ที่สำคัญราคาย่อมเยาว์มากๆ ข้ามีแค่ชุดเดียวเท่านั้นเอง"

..มีชุดเดียว..

หลักการขายง่ายๆ ที่นางก็เพิ่งจะใช้หลอกบุรุษในจวนให้กินยา แต่พ่อค้าหน้าเลือดพวกนี้เอามาหลอกนางไม่ได้หรอก

เหยาซูหนี่ว์รับเสื้อมาถือแล้วพลิกไปพลิกมา

ถ้าถามความเจ้าเล่ห์ในการค้าขาย นางไม่เคยแพ้ใคร ส่วนเรื่องต่อราคาซื้อของ นางก็เชี่ยวชาญไม่แพ้กัน

"พอดีข้าหาชุดสีดำ แต่เนื้อผ้าแบบตัวนี้ ท่านมีหรือไม่"

พ่อค้าผ้าที่ยืนยิ้มอยู่ ต้องยิ้มค้างเล็กน้อย ก่อนจะปรับสีหน้าให้ดูปกติแล้วตอบว่า

"แม่นาง ข้าก็บอกแล้วว่ามีแค่ชุดเดียว เนื้อผ้าดีขนาดนี้ไม่มีมาบ่อยๆหรอกนะ"

นางยิ้มเยาะอยู่ใต้หมวกปีกกว้าง ที่มีผ้าโปร่งล้อมรอบทำให้พ่อค้าผ้ามองไม่เห็น

"เท่าไหร่ล่ะ"

พอลูกค้าสนใจถึงขนาดถามราคา พ่อค้าผ้าก็ฉีกยิ้มหวานตอบว่า

"ผ้าเนื้อดีขนาดนี้ แถมมีแค่ตัวเดียว ท่านหาทั้งตลาดก็ไม่มีตัวที่สอง ข้าเห็นท่านแล้วถูกชะตา จะขายราคาย่อมเยาว์แค่ 50 อีแปะก็พอ"

เหยาซูหนี่ว์แทบจะถลึงตาใส่เจ้าพ่อค้าหน้าเลือด ที่กล้าบอกราคาค่าชุดบุรุษพื้นๆ ในราคาแพงหูฉี่

ราคานี้ นางสามารถซื้อชุดบุรุษที่ตัดเย็บอย่างปราณีตจากผ้าแพรได้เลยด้วยซ้ำ ไม่ใช่ผ้าพื้นๆดาษดื่นแบบนี้

แต่ว่าเจ้าพ่อค้าหน้าเลือดผู้นี้ เล่นผิดคนแล้ว

นางไม่ใช่หมู ที่ใครจะจับเชือดได้ง่ายๆหรอกนะ

"หูย.. พ่อค้า ข้าแค่รับหน้าที่จากนายหญิงให้มาหาชุดบุรุษร้อยชุด ในราคาไม่เกิน 20 อีแปะ คงซื้อของท่านไม่ไหวหรอก เดี๋ยวนายหญิงของข้าตีตาย"

และได้ผล พอพ่อค้าได้ยินว่านางกำลังหาชุดบุรุษถึงหนึ่งร้อยชุด ก็หูตาสว่างวาบขึ้นมา

"แม่นางอยากจะได้ชุดถึงหนึ่งร้อยชุดเชียวหรือ"

"ใช่แล้ว แต่ข้าต้องซื้อตัวอย่างซักชุดกลับไปให้นายหญิงดูก่อน ว่าชอบหรือไม่ ถึงจะกล้าตกลงซื้อถึงร้อยชุดได้"

พ่อค้าคิดคำนวณกำไรในใจอย่างว่องไว ว่าถ้าขายชุดได้ร้อยชุด จะมีกำไรมากขนาดไหนจนหูตาเป็นประกาย

"แต่นายหญิงให้เงินเข้ามาเพียง 20 อีแปะ เพื่อหาชุดตัวอย่างที่ดีที่สุดกลับไป ข้าคงต้องเดินหาชุดที่ร้านข้างหน้านี้ต่อ น่าจะมีอีกซักสองสามร้านที่ข้ายังไม่ได้เข้าไปดู"

นางทำท่าจะเดินต่อ แต่พ่อค้าผ้ารีบเรียกนางไว้แถมปั้นหน้าหนักใจปลอมๆกลับมา

"แม่นาง อย่าเพิ่งรีบร้อน เอาอย่างนี้นะ..ข้าจะขายชุดนี้ให้ท่านเอาไปเป็นตัวอย่างให้กับนายหญิงของท่านก่อน ในราคา 20 อีแปะดีหรือไม่"

นางรีบโบกมือปฏิเสธทันที

"ไม่เป็นไรพ่อค้า ข้าไม่อยากให้ท่านขาดทุน ข้างหน้าน่าจะมีร้านที่ขายชุดไม่สูงมาก ข้าจะลองเดินดูก่อน"

พ่อค้ารีบหยิบชุดสีน้ำเงินครามเข้มมายัดใส่มือให้นางโดยไว แล้วบอกว่า

"ไม่ต้องเดินแล้ว แม่นางเอาชุดตัวนี้กลับไปเถอะ ข้าคิดราคาให้แค่ 20 อีแปะพอ"

"จริงรึพ่อค้า ท่านจะไม่ขาดทุนหรือ"

"ไม่เป็นไร ข้าเกิดถูกชะตากับเจ้าขึ้นมา ชุดนี้ข้าขายเจ้าราคา 20 อีแปะ เจ้ารีบเอาไปให้นายหญิงของเจ้าดูเถอะ"

นางแย้มยิ้มสมใจ เมื่อพ่อค้าหน้าเลือดติดกับของนางแล้ว

' คนโลภมาก ย่อมเป็นเหยื่อของคนฉลาด '

พ่อค้าผ้าหน้าเลือดอยากจะขายชุดให้ได้หนึ่งรอยชุด ถึงจะขายถูกกว่าครึ่ง แต่รวมแล้วกำไรก็มากกว่า ที่จะขายชุดเดียวแล้วได้กำไรนิดเดียว

เหยาซูหนี่ว์จ่ายค่าชุดบุรุษ ในราคา 20 อีแปะ ซึ่งถูกกว่าครึ่ง โดยไม่ต้องอ้อนวอนพ่อค้าผ้าแม้แต่คำเดียว

แถมพ่อค้าผ้ายังก้มหัวขอบคุณนาง ราวกับเป็นเทพเจ้าแห่งเงินทองมาโปรดหน้าร้านเสียด้วย

"ฝากแม่นางบอกนายหญิงของท่านด้วย ว่าผ้าของร้านข้า ดีที่สุดในตลาดอี้ซานนี้แล้ว"

นางพยักหน้ารับ แล้วตอบว่า

"ข้าจะบอกให้ ตามที่ท่านพูดทุกคำไม่มีตกหล่นเลยเจ้าค่ะ"

พอนางเดินยิ้มแย้มออกมาจากแผงขายผ้า ก็ได้ยินเสียงเงินหล่นลงก้นกระปุกดัง

กริ๊ง !

สงสัยว่า..

แค่กลยุทธ์การหลอกซื้อผ้ากับพ่อค้าหน้าเลือด ก็กลายเป็นการทำชั่วหรือเนี่ย

แต่รอบนี้ไม่มียอดเงินขึ้นให้เห็น แสดงว่าเงินจากการทำชั่วของนางเมื่อครู่ ถูกทางระบบตัดไปเป็นค่าดอกเบี้ยรายวันเรียบร้อยแล้ว

ค่ายาที่เอาไปช่วยชายบาดเจ็บผู้นั้น ทำให้นางต้องรับกรรมคอยทำชั่วเพื่อเอาไปชดใช้หนี้กับทางร้านสะดวกซื้อ

เหยาซูหนี่ว์ถอนหายใจ แล้วเดินทอดน่องต่อไป

**********

เขาว่าส่วนมาก.. คนชั่วจะเป็นคนฉลาด

แล้ว.. อยากเป็นคนฉลาดกันมั้ยล่ะ

อิอิ By ไรริล