องครักษ์เสื้อดำ

ในระหว่างที่เหยาซูหนี่ว์กำลังเดินชมตลาด ก็เกิดเสียงดังวุ่นวายจนนางต้องเหลียวหันไปมอง

ถอยไป !

หลีกทางไปให้หมด !

เสี่ยงตะโกนไล่ข่มขวัญ พร้อมกับคนชุดดำที่สวมหน้ากากเงินครึ่งหน้ากลุ่มหนึ่ง ขี่ม้าตัดผ่านตลาดเข้ามา

ทำให้บริเวณตลาดที่คึกคักเกิดการจราจล ผู้คนพากันวิ่งหลบม้าศึกกันอลหม่านไปหมด

นางก็รีบซอยเท้าเข้าไปยังด้านข้างทางเช่นกัน เพื่อหลบเภทภัยนี้เหมือนกับคนอื่นๆ

ย่าห์ !

กุบกับ ! กุบกับ !

เหล่าคนชุดดำท่าทางน่าสะพรึง แผ่กลิ่นอายความตายที่นั่งอยู่บนม้าศึกกลุ่มใหญ่ ฮ่อม้าควบผ่านไปไวราวลมกรด

มีแผงขายของหลายแผงที่ตั้งล้ำเข้าไปบนถนนแล้วเก็บไม่ทัน จึงถูกกีบเท้าม้าย่ำจนข้าวของพังพินาศสิ้น

เมื่อคนชุดดำกลุ่มนั้นจากไป จากตลาดที่คึกคักก็กลายสภาพเป็นขยะ ข้าวของเละเทะไปหมด แต่ทุกคนในตลาดกลับปิดปากกันเงียบสนิท

ไม่มีพ่อค้าแม้ค้าคนใด กล้าอ้าปากตะโกนด่าไล่หลังเลยแม้แต่คนเดียว !

ทุกคนทำเหมือนเห็นเป็นเรื่องชินตา นอกจากร้านค้าที่ข้าวของเสียหาย ก็พากันลงไปเก็บสินค้าของตนขึ้นมาใหม่ อย่างมากก็ถอนหายใจยาวอย่างเสียดายข้าวของเท่านั้น

เหยาซูหนี่ว์มองชายชุดดำท่าทางน่ากลัวบนหลังม้าที่เพิ่งจะผ่านไป ในใจเกิดความสงสัยจนต้องเอ่ยปากถามแม่ค้าขายเครื่องประดับใกล้ๆว่า

"คนพวกนั้นเป็นใครหรือ"

แม่ค้าเครื่องประดับทำหน้าปั้นยาก เหมือนไม่อยากจะพูด แต่สุดท้ายก็ทนคันปากไม่ไหวเอ่ยออกมาเบาๆว่า

"เจ้าอย่าพูดดังไป นั่นคือองครักษ์เสื้อดำ"

เหยาซูหนี่ว์ขมวดคิ้ว ในความทรงจำของร่างนี้ เคยได้ยินเรื่ององครักษ์เสื้อดำมาบ้าง แต่ไม่เคยเห็นด้วยตาตัวเองจริงๆเลยซักครั้ง

องครักษ์เสื้อดำ.. เป็นหน่วยทหารลับของหนานอ๋อง

ว่ากันว่า หนานอ๋องซึ่งเป็นพระเชษฐาขององค์ฮ่องเต้ ได้ยกตำแหน่งฮ่องเต้ให้กับน้องชาย

มิใช่ว่าหนานอ๋องรักน้องชายมาก แต่ได้ยินว่า หนานอ๋องเป็นบุคคลประหลาดที่เอาแต่ใจตัวเองเป็นที่สุด

การเป็นฮ่องเต้ที่ต้องสะสางราชกิจมากมาย ต้องบำบัดทุกข์บำรุงสุขให้ประชาราษฎ์ จึงทำให้หนานอ๋องเกลียดยิ่งนัก

แต่เรื่องจับผิดขุนนางฉ้อราษฎร์บังหลวง หรือปราบกบฏพวกที่ตั้งตนแข็งข้อกับทางราชสำนัก หนานอ๋องกลับชมชอบยิ่งกว่าสิ่งใด

ถึงขนาดตั้งหน่วยองครักษ์ลับอย่างองครักษ์เสื้อดำขึ้นมา ที่มีอำนาจเบ็ดเสร็จในการตรวจสอบผู้ใดก็ได้ หรือแม้แต่สามารถฆ่าก่อนรายงานเบื้องสูงก็ไม่มีความผิด

ความอำมหิตของเหล่าองครักษ์เสื้อดำเป็นที่เลื่องลือไปทุกสารทิศ

เมื่อกลุ่มคนชุดดำสวมหน้ากากเงิน ขี่ม้าไปหยุดอยู่ที่หน้าจวนของผู้ใด อีกาจะบินว่อน จวนนั้นจะต้องมีการนองเลือด

อิทธิพลความน่ากลัวของหนานอ๋อง ที่ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะแอบซุบซิบนินทา สร้างฐานอำนาจที่ยิ่งใหญ่กว่าองค์ฮ่องเต้เสียอีก

ดังนั้น.. หน่วยองครักษ์เสื้อดำของหนานอ๋อง องค์ฮ่องเต้ก็ยังไม่อาจยื่นมือเข้าไปก้าวก่ายได้เลย

ถึงขนาดมีคนกล่าวกันว่า..

ฮ่องเต้ค้ำประชาราษฎร์ หนานอ๋องค้ำราชบัลลังก์

แต่ที่นางสนใจพวกองครักษ์เสื้อดำที่เพิ่งขี่ม้าผ่านไป ไม่ใช่เพราะกิตติศัพท์อันน่าสะพรึงกลัวของพวกเขา

แต่เป็นเพราะว่า..

ชุดสีดำที่พวกเขาสวมอยู่ ช่างคล้ายกับชุดของบุรุษแปลกหน้า ที่นอนบาดเจ็บอยู่ในจวนของนางนั่นเอง

หรือว่าเขาก็คือ องครักษ์เสื้อดำ !

และคนพวกนั้น ก็มาที่นี่เพื่อตามหาเขา !

ว่าแล้วไม่รอช้า นางรีบก้าวเท้าเร็วๆกลับไปที่จวนตระกูลเหยาทันที

พอเดินมุดเข้าตรอกเดิมที่นางเดินออกมา นางก็เห็นกลุ่มองครักษ์ชุดดำลงจากหลังม้า แล้วยืนอยู่ตรงหน้าจวนของนางเต็มไปหมด

ด้วยความตกใจทำให้นางหลบเข้ามุมเพื่อซ่อนตัว

ไม่นานนัก นางก็เห็นองครักษ์ชุดดำสองคน ช่วยกันหิ้วปีกบุรุษที่นางได้ช่วยเอาไว้ พยุงออกมาขึ้นม้าแล้วพากันควบออกไป

เมื่อรอบด้านเงียบสงบลง นางถึงได้เดินออกมาจากที่ซ่อนตัว

หน้าจวนของนางบัดนี้ เหลือเพียงแค่รถม้าเก่าๆที่นางขับมาจากเมืองหลวง กับลาแก่ๆที่นอนตายอยู่ตัวหนึ่ง

อย่างน้อย.. บุรุษผู้นั้นก็มีคนมาช่วยแล้ว

นางยังไม่ทันได้รู้ชื่อของชายแปลกหน้าที่เป็นพวกองครักษ์เสื้อดำเลย

อย่างน้อยถ้าได้ทำความรู้จักกันไว้บ้าง นางอาจจะเอาตำแหน่งของเขามาใช้ประโยชน์ในภายภาคหน้าได้บ้าง

ตอนนี้ก็เหลือแต่นางนี่แหละ ที่ไม่มีใครมาช่วยเหมือนผู้อื่นเขา เลยได้แต่ต้องใช้สองมือสองขานี้ช่วยเหลือตัวเองเท่านั้น

นางโยนชุดบุรุษที่เพิ่งจะซื้อมาในราคา 20 อีแปะ เข้าไปในรถม้า พลางคิดในใจว่า รู้อย่างนี้นางน่าจะซื้อชุดใหม่ให้ตัวเองเสียดีกว่า

ไอ้ครั้นจะเอาไปเปลี่ยนเป็นชุดสตรี ก็กลัวพ่อค้าผ้าจะรู้ตัวว่าถูกนางหลอกเข้าให้ซะแล้ว

แต่เมื่อเหลือบมองไปดูลาที่นอนตายอยู่ด้านหน้ารถอีกครั้ง นางก็เกิดไอเดียค้าขายขึ้นมา

นางรีบกลับไปที่ตลาดอีกครั้ง แล้วพุ่งเข้าไปยังร้านเนื้อย่างร้านเดิมที่นางเพิ่งจะเข้าไปซื้อ แล้วร้องบอกพ่อค้าเสียงดังว่า

“พ่อค้า ข้ามีเนื้อลาขายถูกๆ เจ้าสนใจหรือไม่”

พ่อค้าเนื้อไม่แม้แต่จะมองหน้านาง ยังคงย่างเนื้อต่อไปทำเหมือนว่านางไม่มีตัวตน

“นี่ พ่อค้า จะเอาหรือไม่เอาก็ตอบหน่อย ข้าจะได้ไม่เสียเวลา”

นางเท้าสะเอวอย่างเริ่มกรุ่นโกรธกับท่าทีหมางเมินไม่เห็นหัวกันแบบนี้

“นี่ !”

พอนางเสียงดังขึ้น พ่อค้าเนื้อถึงได้ยอมเงยหน้ามองนาง แล้วชี้ไปที่เนื้อย่างในตะแกรงว่า

“แม่นางดูก่อน ข้าขายเนื้อแกะย่าง จะเอาเนื้อลาของเจ้ามาทำอะไร”

ที่แท้ เนื้อที่แสนอร่อยนี้ก็คือเนื้อแกะหรือเนี่ย มิน่า..นางไม่เคยกินมาก่อน

“ข้าขายถูกๆ เจ้าจะเอาหรือไม่”

นางยังถามต่ออีกครั้ง แต่พ่อค้าเนื้อแกะย่างก็ส่ายหน้า แล้วเลิกสนใจนางอีก

นางยังคงไม่ยอมแพ้ และเดินเร่ถามร้านเนื้ออีกหลายร้าน แต่น่าแปลกที่ไม่มีร้านไหนรับซื้อเลย แม้นางจะให้ราคาถูกแสนถูกแค่ไหนก็ตาม

หรือคนที่นี่ไม่นิยมกินเนื้อลากัน

เอาเถอะ นางก็ไม่เคยกินเนื้อลาเหมือนกัน

นางเดินคอตกกับการค้าขายครั้งแรกที่ไม่ประสบความสำเร็จ

ดูซิ.. เมื่อก่อนนี้ที่นางเป็นแม่ค้าออนไลน์ชื่อดัง ไม่ว่าจะขายอะไรก็ล้วนขายได้หมดเกลี้ยง จนบางร้านไม่มีของจะส่งให้นางขายด้วยซ้ำ

แต่มาวันนี้.. แค่ซากลาตายตัวเดียว นางขายยังไงก็ยังขายไม่ออก

เหตุการณ์นี้มันลดอีโก้ของนางลงไป จนแทบจะเหลือเท่ากับศูนย์เลยทีเดียว

นางเดินกลับมาที่หน้าจวนตระกูลเหยาอีกครั้ง แล้วมายืนดูซากเจ้าลาที่นอนตายพลางทอดถอนใจ

นางกับมัน อย่างน้อยก็ร่วมเดินทางกันมาไกลจนถึงเมืองชายแดนนี้ ก็นับว่ามีความผูกพันกันไม่มากก็น้อย

ตอนนี้มันตายแล้ว นางก็ควรจะฝังมันให้ดีก็แล้วกัน

ถือว่าเป็นสิ่งสุดท้ายที่นางจะทำให้มัน

เหยาซูหนี่ว์ย่อตัวลง แล้วเอามือเรียวขาวลูบไปที่หัวของมันเบาๆ

มิคาดว่า.. เจ้าลาที่นางคิดว่ามันตายแล้ว กลับลืมตาขึ้นมาทันควัน แล้วร้อง

ลาาา ฮ้าาา !

เสียงร้องดังของลา ทำนางตกใจหงายหลังล้มก้นจ้ำเบ้าทันที

อ๊าาา !

นางก็ร้องเพราะตกใจเสียงลาเหมือนกัน

เจ้าลาแก่ตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืน แล้วใช้สายตาว่างเปล่ามองมาที่นาง ราวกับจะถามว่า จะเดินทางต่อแล้วใช่ไหม

นางอยากจะหัวเราะยิ่งนัก เจ้าลาโง่ตัวนี้นางนึกว่าตายแล้วเสียอีก เลยทำให้นางวุ่นวายไปหมด

นางลุกขึ้นยืน แล้ววางมือขาวผ่องลงที่จมูกของมันลูบเบาๆอีกครั้ง

แต่ดวงตาของนางสว่างวาบอย่างหมายมาด ยามมองเจ้าลาแก่ตาเป๋ง

ซากลาขายไม่ได้.. แต่ถ้าลาเป็นๆยังไม่ตาย ย่อมมีราคาอย่างแน่นอน

**********

ความพยายามอยู่ที่ไหน..

ความพยายามก็อยู่ที่นั่น..

ส่วนตัวเรานั้น..อยู่ที่เดิม

อิอิ By ไรริล