ขายรถม้า

ยามโพล้เพล้..

เหยาซูหนี่ว์ก็จูงลาแก่เทียมรถม้าเข้าไปขายในตลาด

เมื่อดั้นด้นมาจนถึงหมู่บ้านอี้ซานได้แล้ว นางก็ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องใช้รถม้าอีก

นางไม่อยากมีภาระ เพราะจวนตระกูลเหยาเก่าโทรมจนยากที่จะอาศัยได้

ระหว่างนี้นางคงต้องหาโรงเตี๊ยมซักที่เข้าพักชั่วคราวก่อน การที่มีรถม้าและลาหนึ่งตัวทำให้นางต้องเสียค่าใช้จ่ายเพิ่มโดยไม่จำเป็น ซึ่งนางก็มีเรื่องอื่นที่จะต้องใช้เงินอีกมาก

การขายรถม้าพร้อมกับลา จะทำให้นางลดภาระในการต้องดูแล และยังเก็บเงินกลับเข้ากระเป๋ามาก่อนได้อีกด้วย

ถึงแม้รถม้าของนางจะเก่าไปซักหน่อย แถมลาก็แก่ไปซักนิด ก็ไม่เป็นปัญหาในการที่จะขายของนาง

เพราะนางเชื่อว่า ถ้ามีการโปรโมทที่ดี ลากับรถม้าของนางต้องขายได้อย่างแน่นอน

พอเริ่มเย็นย่ำ ตลาดกำลังจะวาย บรรดาพ่อค้าแม่ค้าต่างก็เตรียมเก็บแผงขนสินค้ากลับ

เหยาซูหนี่ว์เลือกสถานที่ขายรถม้าตรงหัวมุมถนนปากทางเข้าตลาด ที่ผู้คนจะต้องเดินทางออกจากจุดนี้ค่อนข้างเยอะ แล้วร้องขายของเสียงดังว่า

"เร่เข้ามา เร่เข้ามา ขายรถม้าแถมลาแข็งแรงตัวผู้ ราคาดีมีแค่วันเดียว.. เร่เข้ามา.."

มีผู้ชายท่าทางคล้ายพ่อค้าสนใจเดินเข้ามาถามราคาว่า

"ขายรถม้าแถมลารึ ขายเท่าไหร่ล่ะแม่นาง"

นางตอบอย่างลื่นไหลว่าว่า

"ข้าซื้อรถม้าจากเมืองหลวงมา 3 ตำลึง ซื้อลามาอีก 1 ตำลึง แต่พี่ชายของข้าก็ซื้อรถม้ามาเหมือนกันพอดี บ้านข้าคับแคบจึงไม่มีที่จะจอดเก็บ เลยมาปล่อยขายถูกๆแค่ 3 ตำลึง เจ้าค่ะ"

ชายที่มาถามราคาก็เป็นคนค้าขายในตลาดเช่นเดียวกัน และกำลังหารถม้าเพื่อบรรทุกของไปขายที่ต่างเมืองอยู่พอดี ยิ่งได้ยินว่านางมีต้นทุนซื้ออยู่ ที่ 4 ตำลึง แต่ยอมขายขาดทุนเหลือเพียง 3 ตำลึง ก็รู้สึกว่าตนได้ของถูกแล้ว แต่ก็อดที่จะกดราคาอีกไม่ได้

สายตาที่พยายามมองหาจุดตำหนิเพื่อจะกดราคาลงอีก ก็ไปตกอยู่ที่ลาแก่ซึ่งเป็นของแถม จึงอ้าปากบอกว่า

"ลาของเจ้ามันทั้งแก่ทั้งโทรม แถมให้เปล่าๆก็ต้องเอาไปเลี้ยงให้เปลืองหญ้าเปลืองน้ำอีก ถ้าข้าเอาแต่รถม้าอย่างเดียวเจ้าคิดราคาเท่าไหร่"

เหยาซูหนี่ว์ยิ้มเย็น เพราะรู้อยู่แล้วว่าต้องเจอการกดราคาแบบนี้ จึงตอบไปทันทีว่า

"ท่านไม่รู้อะไร เจ้าลาตัวนี้ถึงมันจะแก่แต่แข็งแรงยิ่งนัก มันเดินแบกของจากเมืองหลวงมาจนถึงที่นี่เลยเชียวนะ แถมมันยังฉลาดรู้ว่าพื้นตรงจุดไหนที่มีงู ข้ายังเสียดายไม่อยากขาย แต่จนใจเพราะไม่มีที่ทางให้มันอยู่"

ใครบ้างไม่อยากได้สัตว์ที่แข็งแรง ฉลาด และอึดถึกทนมาใช้งานบ้าง

นางสำทับลงไปอีกว่า

"ถ้าท่านสนใจก็ซื้อเลย เพราะพรุ่งนี้พี่ชายข้าบอกว่า จะเอาไปขายที่นอกด่าน เพราะน่าจะได้ราคาที่สูงกว่านี้"

หืออ..

ชายที่ยืนถามราคาทำท่าครุ่นคิด จนมีเสียงจากแม่ค้าอีกคนหนึ่งที่เดินมาถามแทรกว่า

"เจ้าขายรถม้ารึ ราคาเท่าไหร่ล่ะ"

เหยาซูหนี่ว์ยิ้มแย้มเมื่อมีคนสนใจเพิ่ม กำลังจะอ้าปากบอกราคา ชายที่แกล้งกดราคานางก็ตัดสินใจรีบพูดตัดจบทันทีว่า

"ตกลงๆ ข้าเอาทั้งรถม้าทั้งลานี่แหละ"

เหยาซูหนี่ว์รับเงิน 3 ตำลึงมา พร้อมกับได้ยินเสียงเงินหล่นลงก้นกระปุกดัง

กริ๊ง !

รถม้าคันนี้นางไม่ได้ซื้อมา แต่เป็นบิดามารดาบังเกิดเกล้าของร่างเดิมนี้ที่จัดเตรียมมาให้ เพื่อบังคับส่งนางไปให้ไกลจากตระกูลเหยา

แต่นางบอกชายที่สนใจมาซื้อว่า นางซื้อทั้งรถม้าและลามาในราคา 4 ตำลึง แต่ขายเหลือเพียง 3 ตำลึง เพื่อหลอกให้เขาคิดว่าคุ้มค่าและได้เปรียบ

ที่แท้.. กลเม็ดเล็กๆในการหลอกขายของ ก็เป็นการทำชั่วอย่างนั้นหรือ

แล้วชาติก่อนที่นางเป็นแม่ค้าออนไลน์ วันทั้งวันคอยพูดทั้งโน้มน้าว ทั้งหลอกลวงให้คนมาซื้อสินค้า นางได้ทำชั่วไปเท่าไหร่แล้ว

คิดแล้วช่างน่าหัวเราะ ถ้าอย่างนั้นทุกคนในโลกนี้ก็คงทำชั่วกันหมด จะไปหาคนดีที่ไม่โกหกหลอกลวงได้ที่ไหนอีก

นางถอนหายใจแล้วเดินไปลูบหัวเจ้าลาแก่เพื่ออำลาอีกครั้ง

"เจ้าลาโง่ ขอบใจนะที่อยู่เดินทางเป็นเพื่อนข้ามาตลอด"

ลาแก่มองนางด้วงด้วยตาโต ที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย สมกับที่นางชอบเรียกมันว่า เจ้าลาโง่..

เหยาซูหนี่ว์เดินหันหลังออกมาแล้วยิ้มแย้มอย่างอารมณ์ดี คราวนี้นางก็เป็นอิสระแล้ว แถมยังได้เงินตำลึงอุ่นๆเข้ามาเก็บในถุงเพิ่มขึ้นอีกด้วย

นางกลับไปที่จวนตระกูลเหยาอีกครั้ง

เมื่อก้าวเท้าเข้าไปยังโถงกลางจวนที่มีร้านสะดวกซื้อตั้งอยู่ ที่นางได้แต่มองเท่านั้น เพราะไม่มีเงินในระบบที่จะเข้าไปซื้อของได้แล้ว

กฎการซื้อของคือต้องทำความชั่ว แต่ตอนนี้นางเป็นหนี้ทางร้านอยู่ 700 เหรียญ เพราะได้ซื้อยาไปรักษาชายแปลกหน้าที่ตอนนี้นางรู้แล้วว่า เขาเป็นหนึ่งในองครักษ์เสื้อดำของหนานอ๋อง

ไม่รู้ว่าเขาได้รับบาดเจ็บสาหัสมาจากไหน แต่โชคดีที่มาเจอนางเข้าพอดี เขาถึงได้กินยาวิเศษที่นางอุตส่าห์ยอมเป็นหนี้ไปซื้อให้

อย่างน้อย นางก็เป็นหนี้กับทางร้านสะดวกซื้อในห้วงมิติ แต่ในชีวิตจริง นางกลับได้เงินก้อนทองจากชายผู้นั้นจนสามารถพลิกสถานการณ์วิกฤตในตอนนี้ได้เลย

สรุปว่า เป็นเขาโชคดีที่เจอนาง หรือว่านางโชคดีที่ได้เจอเขากันนะ

แต่ที่นางย้อนกลับมาที่จวนตระกูลเหยาอีกครั้ง ก็เพราะจะมาเอาขนมปังฟรีที่ได้จากร้านสะดวกซื้อนี่แหละ แต่พอมองตรงจุดที่นางวางขนมปังทั้งหมดเอาไว้..

มันกลับว่างเปล่า ?

ขนมปังกองใหญ่ที่นางตั้งใจจะเก็บเอาไว้กินได้อีกหลายมื้อหายไปหมดเกลี้ยง !

นางเดินวนหาบนพื้นโล่งที่มีแต่คราบฝุ่นยังไงก็ไม่พบ จะมีก็แต่รอยเท้าบุรุษขนาดใหญ่หลายรอย ที่ย่ำจนทิ้งรอยไว้กับพื้นเต็มไปหมด

แน่แล้ว จะเป็นใครไปไม่ได้..

นางคิดในใจว่า จะต้องเป็นพวกองครักษ์เสื้อดำที่เข้ามาพาคนเจ็บออกไปแน่ๆ ที่มารวบเอาขนมปังแสนอร่อยของนางไปจนหมด

นางกัดฟันอยากจะโมโหและก็หัวเราะไปพร้อมๆกัน

เจ้าพวกนี้นี่.. แม้แต่จะเหลือทิ้งไว้ให้นางซักชิ้นก็ไม่มี ช่างแล้งน้ำใจกันจริงๆ

แต่ละคนก็น่าจะได้รับเบี้ยหวัดกันไม่น้อย จะไปซื้ออะไรกินก็ย่อมได้ แต่ไฉนถึงได้มาขโมยเอาขนมปังเนยของนางไปหมดก็ไม่รู้

นางถอนหายใจเมื่อต้องกลับไปมือเปล่า พอเดินผ่านร้านสะดวกซื้อ ที่มีพนักงานซูฉียืนฉีกยิ้มให้ แต่ไม่กล้าเข้าไปถามว่า ขนมปังฟรียังมีเหลืออีกหรือไม่

แล้วตัดสินใจหันหลังเดินย่ำเท้าปึงๆออกไปจากจวนตระกูลเหยา เพื่อไปหาโรงเตี๊ยมเข้าพักก่อนที่จะมืดค่ำไปซะก่อน

**********

ถ้าทำผิด เขายังเลือกดูที่เจตนา

แล้วทำชั่วล่ะ จะเลือกดูจากอะไร ?

อิอิ By ไรริล