Share

3

last update publish date: 2026-08-18 13:24:50

ติดตัวมาอีก เอาเถอะ! ในเมื่อสวรรค์ส่งนางมาอยู่ในร่างนี้แล้ว นางก็จะใช้สิ่งที่มี พลิกชะตากรรมครั้งนี้ให้ดีที่สุด

สายลมยามพลบค่ำพัดหอบไอร้อนและฝุ่นทรายเข้าปะทะใบหน้า ขบวนเกวียนเนรเทศค่อย ๆ หยุดลงเบื้องหน้าทางเข้า "หมู่บ้านหินเดี่ยว"

ป้ายไม้เก่าผุพังเอียงกะเท่เร่จนแทบหลุดจากเสา ตัวอักษรบนป้ายเลือนรางตามกาลเวลา รอบด้านมีเพียงผืนดินแตกระแหง ซากบ้านดินพังทลาย และความเงียบงันชวนวังเวง มองไปทางใดก็แทบไม่เห็นร่องรอยของพื้นที่เพาะปลูกหรือแหล่งน้ำ

ทหารคุมขบวนไม่กล้าแม้แต่จะสบตากู้หลันซี หลังเหตุการณ์ระหว่างทาง พวกเขารีบช่วยกันยกสัมภาระของตระกูลกู้ลงจากเกวียนอย่างลุกลี้ลุกลน

"ของพวกเจ้าอยู่ครบแล้ว พวกข้ามีหน้าที่ส่งถึงหมู่บ้านเท่านั้น จากนี้ก็เอาตัวรอดกันเอาเอง"

พูดจบก็แทบไม่รอคำตอบ รีบหันหัวเกวียนแล้วเร่งจากไปทันที ราวกับกลัวว่าหากชักช้าอีกเพียงครู่เดียว สตรีผู้นั้นอาจเปลี่ยนใจหยิบ 'ยาพิษสลายกระดูก' ออกมาจัดการพวกเขาจริง ๆ

"พี่ใหญ่ ที่นี่น่ากลัวจังขอรับ"

กู้หมิงกอดแขนเสื้อของหลันซีแน่น ดวงตากลมโตมองซากปรักหักพังรอบตัวด้วยความหวาดหวั่น

"ไม่ต้องกลัว มีพี่ใหญ่อยู่"

หลันซีลูบศีรษะน้องชายเบา ๆ ก่อนประคองท่านยายที่เหนื่อยล้าจนแทบหมดแรงไปนั่งพักบนขอนไม้ใต้เพิงเก่า ซึ่งอย่างน้อยก็ยังพอมีหลังคาเหลืออยู่ครึ่งหนึ่งสำหรับกันลม

นางกวาดสายตามองรอบหมู่บ้านอย่างพิจารณา

บ้านเรือนพังเสียกว่าครึ่ง ถนนไม่มี ผืนดินแห้งจนแตกระแหง ผู้คนก็แทบไม่เห็นแม้แต่เงา หากเป็นผู้อื่นคงคิดว่านี่คือนรกบนดินที่ถูกสวรรค์ทอดทิ้ง แต่สำหรับกู้หลันซี ที่นี่กลับเป็นกระดาษเปล่าผืนใหญ่

ในเมื่อไม่มีอะไรเหลืออยู่ นางก็จะสร้างทุกอย่างขึ้นมาใหม่ด้วยมือของตนเอง

โครก... เสียงหนึ่งดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ

กู้หมิงรีบใช้สองมือกุมท้อง ใบหน้าเล็กแดงขึ้นด้วยความอับอาย ก่อนเงยหน้ามองพี่สาวอย่างเกรงใจ

"หิวมากแล้วใช่หรือไม่" หลันซียิ้มอ่อนโยน ย่อตัวลงลูบศีรษะน้องชาย

"หิวขอรับ แต่หมิงเอ๋อร์ทนได้ พี่ใหญ่เองก็เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว"

"เด็กโง่ หิวก็บอกว่าหิว จะฝืนไปทำไม"

หลันซีบีบแก้มตอบของน้องชายเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู ก่อนลุกขึ้นแล้วเดินอ้อมไปด้านหลังกำแพงดินที่พังทลายเพื่อหลบสายตาท่านยายกับกู้หมิง

ทันทีที่แน่ใจว่าไม่มีผู้ใดมองเห็น นางก็เรียกใช้ระบบในใจ

ระบบร้านสะดวกซื้อ 24 ชั่วโมงเปิดใช้งาน

แต้มคงเหลือปัจจุบัน 200 แต้ม

หมวดหมู่ที่เปิดใช้งาน อาหารกึ่งสำเร็จรูป

รายการสินค้าปรากฏขึ้นเบื้องหน้าทันที

บะหมี่ถ้วยกึ่งสำเร็จรูปรสหมูสับต้มยำน้ำข้น 15 แต้ม

กระติกเก็บความร้อนพร้อมน้ำร้อน 10 แต้ม

ไส้กรอกรมควันหนังกรอบ 10 แต้ม

น้ำดื่มสะอาด 5 แต้ม

หลันซีกวาดตามองรายการเพียงครู่เดียว ก่อนตัดสินใจ

"แลกทั้งหมด"

ยืนยันการแลกเปลี่ยน

หักแต้มรวม 40 แต้ม

แต้มคงเหลือ 160 แต้ม

ส่งมอบสินค้าเรียบร้อย

เพียงพริบตา สิ่งของทั้งหมดก็ปรากฏขึ้นในมือของนาง

หลันซีไม่เสียเวลา นางแกะฝาถ้วยบะหมี่ ฉีกซองเครื่องปรุงเทลงไป จากนั้นจึงรินน้ำร้อนลงจนถึงขีดแล้วปิดฝาไว้

ไม่นานนัก กลิ่นหอมเข้มข้นของน้ำซุปหมูสับต้มยำก็ลอยออกมาจากถ้วย ทั้งกลิ่นพริกเผา เครื่องเทศ และรสเปรี้ยวหอมอันเป็นเอกลักษณ์ผสมผสานกันจนชวนให้น้ำลายสอ ก่อนถูกสายลมพัดกระจายไปทั่วบริเวณ

กลิ่นอาหารซึ่งไม่เคยปรากฏในโลกยุคนี้ลอยไปถึงเพิงพัก กู้หมิงสูดจมูกฟุดฟิดทันที

"หอมเหลือเกินพี่ใหญ่ นั่นกลิ่นอันใดหรือขอรับ" เด็กน้อยชะเง้อคอมองตามกลิ่นจนแทบตกจากขอนไม้

"นั่งดี ๆ ก่อน เดี๋ยวก็ได้กินแล้ว"

หลันซีเดินกลับออกมาพร้อมถ้วยบะหมี่ร้อนและไส้กรอกรมควัน ก่อนแบ่งอาหารให้ท่านยายกับน้องชาย

"กินเถิดเจ้าค่ะท่านยาย นี่เป็นบะหมี่น้ำซุปสมุนไพร กินร้อน ๆ จะช่วยให้ร่างกายอบอุ่นและมีเรี่ยวแรง"

กู้หมิงรับตะเกียบจากพี่สาวอย่างตื่นเต้น คีบเส้นบะหมี่สีเหลืองทองขึ้นมาเป่าเสียหลายครั้ง ก่อนรีบส่งเข้าปาก

ทันทีที่เส้นเหนียวนุ่มกับน้ำซุปรสเข้มข้นสัมผัสลิ้น ดวงตากลมโตก็เบิกกว้าง

"อร่อย อร่อยมากเลยขอรับพี่ใหญ่ เส้นทั้งนุ่มทั้งเหนียว น้ำซุปก็เปรี้ยวเผ็ดกลมกล่อม ข้าไม่เคยกินอะไรอร่อยเช่นนี้มาก่อนเลย" พูดจบก็รีบคีบอีกคำเข้าปาก แล้วก้มหน้าซดน้ำซุปอย่างเอร็ดอร่อยจนหลันซีอดหัวเราะไม่ได้

"ค่อย ๆ กิน ไม่มีใครแย่งเจ้า"

"ก็ข้าหิวนี่ขอรับ" เด็กน้อยตอบทั้งที่แก้มยังตุ่ย ทำเอาท่านยายหลุดยิ้มออกมาเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ออกจากเมืองหลวง

หญิงชราลองจิบน้ำซุปร้อนเข้าไปสองสามคำ สีหน้าที่เหนื่อยล้าค่อย ๆ ผ่อนคลายลง ก่อนมองถ้วยแปลกประหลาดในมือด้วยความสงสัย

"หลันซี ของประหลาดเช่นนี้ เจ้าได้มาจากที่ใดกัน"

หลันซีรู้ดีว่าคำถามนี้ต้องมาถึง นางจึงตอบอย่างใจเย็น

"สหายลับของหลานมอบให้มาเจ้าค่ะ เขาเคยเดินทางไปค้าขายยังดินแดนห่างไกลและมีของแปลกอยู่ไม่น้อย ท่านยายไม่ต้องกังวล ของเหล่านี้กินได้อย่างปลอดภัย ท่านกินให้อิ่มก่อนเถิด"

ท่านยายมองหลานสาวอยู่ครู่หนึ่ง แม้จะยังสงสัย แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ซักถามต่อ

"ได้ ยายเชื่อเจ้า"

ทว่าอาหารมื้อนี้ไม่ได้ดึงดูดเพียงคนในตระกูลกู้

สวบ... สวบ...

เสียงฝีเท้าหนักหลายคู่ดังขึ้นจากหลังซากบ้าน

หลันซีชะงักมือเล็กน้อย

ไม่ช้า ชายฉกรรจ์ร่างผอมโซเกือบสิบคนก็ทยอยออกมาจากเงามืด บ้างถือมีดพร้า บ้างถือท่อนไม้ เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง แต่แววตากลับดุดัน พวกเขากระจายตัวล้อมเพิงพักของตระกูลกู้ไว้อย่างรวดเร็ว

ชายร่างสูงใหญ่ผิวคล้ำ หนวดเครารุงรังเดินนำออกมา สายตาจับจ้องถ้วยบะหมี่ในมือกู้หมิงแทบไม่กะพริบ

"กลิ่นอาหารอันใดกัน เหตุใดจึงหอมถึงเพียงนี้" ชายหนวดเครากลืนน้ำลาย ก่อนตะคอกถามเสียงดัง

"พวกเจ้ามาจากที่ใด มีเสบียงดีซ่อนอยู่ใช่หรือไม่ ส่งออกมาให้พวกข้าเสียดี ๆ หากไม่อยากกลายเป็นศพเฝ้าหมู่บ้าน"

กู้หมิงสะดุ้งจนถ้วยบะหมี่แทบหลุดจากมือ รีบถอยไปกอดท่านยายแน่น

"พี่ใหญ่..."

"ไม่ต้องกลัว กินต่อเถิด" หลันซีเอ่ยโดยไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง

จากนั้นนางจึงยกกระติกขึ้นจิบน้ำช้า ๆ ก่อนเงยหน้าสบตาชายตรงหน้า สีหน้าเรียบเฉยจนอีกฝ่ายเป็นฝ่ายรู้สึกผิดสังเกตเสียเอง

"อยากกินหรือ"

ชายคนนั้นขมวดคิ้ว

"รู้แล้วยังจะถามอีก พวกข้าอดอยากมาหลายวัน หากเจ้าส่งอาหารรสเลิศนั่นมาแต่โดยดี พวกข้าอาจไว้ชีวิตยายแก่กับเด็กนั่น"

"ปากบอกว่าอดอยาก แต่ยังมีแรงถืออาวุธมาปล้นคนอื่น ดูท่าพวกเจ้าคงยังไม่หิวเท่าไร" หลันซีแค่นยิ้ม

"เจ้า..." ชายหลายคนเริ่มขยับอาวุธ

หลันซีจึงลุกขึ้นยืนช้า ๆ ท่ามกลางวงล้อม

"อาหารข้ามี และมีมากพอจะทำให้พวกเจ้าทุกคนอิ่มท้อง" ทันทีที่ได้ยินคำว่าอาหาร ดวงตาของชายฉกรรจ์หลายคนก็เปลี่ยนไป

หลันซีเห็นทุกอย่างชัดเจนจึงกล่าวต่อ

"แต่ข้าเป็นคนตระกูลกู้ ตระกูลกู้ไม่เคยทำการค้าที่ขาดทุน หากอยากกินอาหารรสเลิศที่พวกเจ้าอาจไม่มีโอกาสได้ลิ้มลองอีกทั้งชีวิต ก็ต้องจ่ายค่าตอบแทน"

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เกิดใหม่เป็นกุนซือหญิงพร้อมระบบร้านสะดวกซื้อ   37

    "กู้หมิงเขียนมาว่าเที่ยวทดลองขนส่งสินค้าจะเริ่มในเดือนหน้า หากไม่มีปัญหา หลังจากนั้นจึงค่อยเปิดให้ใช้เป็นเส้นทางประจำ""เด็กคนนั้นทำงานเร็วขึ้นทุกวัน""เด็กที่เจ้าพูดถึง ตอนนี้เป็นขุนนางหนุ่มที่คนทั้งกรมโยธาปวดหัวแล้ว"หลันซีหัวเราะเบา ๆ กู้หมิงในวัยสิบเจ็ดปีเติบโตจากเด็กน้อยผู้เคยนั่งร้องหิวอยู่ท้ายเกวียน กลายเป็นขุนนางหนุ่มผู้มีความสามารถด้านงานโยธาและการค้า เขาทำหน้าที่ประสานโครงการระหว่างราชสำนักกับแดนอุดร และกลายเป็นสะพานสำคัญที่ช่วยให้ความสัมพันธ์ระหว่างสองฝ่ายมั่นคงยิ่งขึ้นทุกปีหลันซีมองบุตรชายซึ่งกำลังนั่งอยู่บนบ่าของเสิ่นซูเหอ ก่อนเปิดหน้าต่างระบบในห้วงสำนึกขึ้นอย่างเงียบ ๆระบบศูนย์แลกเปลี่ยนทรัพยากรไร้ขีดจำกัดแต้มคงเหลือปัจจุบัน 2,800 แต้มเปิดหมวดหมู่อุปกรณ์การศึกษาและสื่อการสอนยุคใหม่สำหรับเยาวชนชุดตำราวิทยาศาสตร์พื้นฐาน คณิตศาสตร์ และเกษตรกรรมฉบับดัดแปลง จำนวน 500 เล่ม ราคา 150 แต้มชุดกล้องจุลทรรศน์และอุปกรณ์ทดลองวิทยาศาสตร์สำหรับโรงเรียน จำนวน 20 ชุด ราคา 200 แต้มชุดอุปกรณ์ดนตรีและอุปกรณ์ศิลปะสำหรับพัฒนาการเด็ก จำนวน 100 ชุด ราคา 150 แต้มยอดรวม 500 แต้ม"แลกทั้งหม

  • เกิดใหม่เป็นกุนซือหญิงพร้อมระบบร้านสะดวกซื้อ   36

    เสิ่นซูเหอมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันกลับมาหาหลันซี"เจ้ามักมีสิ่งที่ทำให้ข้าประหลาดใจอยู่เสมอ""ท่านน่าจะชินได้แล้ว""ข้าคงชินไม่ได้"เขาขยับเข้ามาใกล้ ก่อนดึงนางเข้าสู่อ้อมกอดอย่างอ่อนโยน มือใหญ่เกลี่ยปอยผมที่ข้างแก้มของนางออกช้า ๆ"ข้าเคยคิดว่าชีวิตนี้คงจบลงกลางสนามรบ หรือไม่ก็ตายเพราะแผนชั่วของคนในเมืองหลวง"หลันซีเงยหน้ามองเขา เสิ่นซูเหอกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงนุ่มลง"แต่วันที่เจ้าปรากฏตัว เจ้าช่วยชีวิตข้า รักษาขาให้ข้า และทำให้ข้ากลับมายืนได้อีกครั้ง จากนั้นยังพาข้ามาสร้างทุกสิ่งที่อยู่ตรงหน้า"เขากวาดตามองเมืองเบื้องล่าง"เจ้ามอบมากกว่าลมหายใจให้ข้า หลันซี เจ้ามอบชีวิตใหม่และสถานที่ที่ข้าสามารถเรียกว่าบ้านได้จริง ๆ"แววตาของหญิงสาวอ่อนลง"ในโลกที่ข้าจากมา ข้าอยู่ตัวคนเดียวมาตลอด ต้องหาเลี้ยงตัวเองและรับผิดชอบทุกอย่างเพียงลำพัง จนมาถึงที่นี่ ข้าได้มีท่านยาย มีหมิงเอ๋อร์ มีผู้คนที่พร้อมเดินไปด้วยกัน"นางสบตาเขานิ่ง"และมีท่าน"เสิ่นซูเหอเงียบลงทันที หลันซียิ้ม"ตอนแรกข้าคิดเพียงว่าจะเอาตัวรอด รักษาครอบครัว และสร้างที่อยู่ให้มั่นคง แต่พอเวลาผ่านไป ข้าถึงได้รู้ว่าเมืองนี้ไม่ใช่สิ่งที่ข้าส

  • เกิดใหม่เป็นกุนซือหญิงพร้อมระบบร้านสะดวกซื้อ   35

    เบื้องล่าง เสียงระฆังเปิดตลาดดังขึ้น พร้อมเสียงผู้คนเริ่มต้นวันใหม่อย่างคึกคักเรื่องราวของกุนซือหญิงผู้ถูกเนรเทศกับร้านสะดวกซื้อประหลาด อาจเริ่มต้นจากการดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอด แต่ท้ายที่สุด นางไม่ได้สร้างเพียงร้านค้านางสร้างเมือง สร้างบ้าน และสร้างชีวิตใหม่ให้ผู้คนทั้งแดนอุดรสองปีผ่านไปหลังการปฏิรูปแดนอุดรและการล้างมลทินให้ตระกูลกู้กับเสิ่นซูเหอ ป้อมปราการหินเดี่ยวก็ไม่ใช่เพียงค่ายทหารแนวหน้าอีกต่อไป หากขยายตัวจนกลายเป็น "มหานครศิลาทอง" ศูนย์กลางการค้าและความเจริญที่รุ่งเรืองที่สุดแห่งแดนเหนือบ้านเรือนสร้างด้วยอิฐประสานแข็งแรง ถนนสายหลักปูเรียบเป็นระเบียบ ทุกครัวเรือนมีน้ำสะอาดจากระบบประปาใช้โดยไม่ต้องเดินหาบไกลหลายลี้ และเมื่อราตรีมาเยือน ทั่วทั้งเมืองก็สว่างไสวด้วยแสงไฟจากพลังงานสะอาดทว่าวันนี้ มหานครศิลาทองงดงามยิ่งกว่าทุกวันผ้าไหมสีแดงมงคลถูกขึงประดับตั้งแต่ประตูเมืองไปจนถึงจวนใหญ่ โคมไฟแปดทิศแขวนเรียงรายตลอดถนน เสียงดนตรีพื้นบ้านของชาวจงหยวนประสานกับเสียงขลุ่ยและกลองหนังของเผ่าอินทรีทองดังกังวานไปทั่วหุบเขาเพราะวันนี้คือวันมงคลสมรสระหว่างเสิ่นซูเหอ แม่ทัพใหญ่พิทักษ์แดนอุดร

  • เกิดใหม่เป็นกุนซือหญิงพร้อมระบบร้านสะดวกซื้อ   34

    ฮ่องเต้หนุ่มซึ่งก่อนหน้านี้ถูกจำกัดการเสด็จและควบคุมคนใกล้ชิด ถูกนำออกจากตำหนักพร้อมการอารักขาอย่างเข้มงวดพระองค์มีพระพักตร์ซีดเซียวจากการถูกกดดันและได้รับอาหารไม่เพียงพอ หลันซีจึงถวายยาถอนพิษและยาฟื้นฟูตามอาการ ก่อนให้หมอหลวงร่วมตรวจอย่างละเอียดเมื่อพระวรกายดีขึ้น พระองค์จึงเสด็จออกประทับบนบัลลังก์มังกรอีกครั้งภายในท้องพระโรง เหล่าขุนนางที่เกี่ยวข้องถูกเรียกตัวมารวมกันเสนาบดีเหวยถูกนำเข้ามาในสภาพถูกมัดมือ สีหน้าไม่เหลือความหยิ่งผยองดังเดิมเสิ่นซูเหอกับกู้หลันซีถวายหลักฐานทั้งหมดต่อหน้าพระพักตร์ทั้งบัญชีลับ ตราประทับ จดหมายสั่งตัดเสบียงกองทัพประจิม คำสั่งใส่ร้ายตระกูลกู้ รวมถึงรายชื่อขุนนางที่ร่วมยักยอกเสบียงหลวงและกดขี่ราษฎรฮ่องเต้ทอดพระเนตรเอกสารอยู่เนิ่นนาน พระพักตร์ค่อย ๆ เคร่งขรึมขึ้น"เหวยจงซาน เจ้าจะอธิบายสิ่งเหล่านี้อย่างไร"เสนาบดีเหวยรีบคุกเข่า"ฝ่าบาท กระหม่อมถูกใส่ร้าย หลักฐานเหล่านี้ล้วนปลอมแปลงพ่ะย่ะค่ะ"เสิ่นซูเหอก้าวออกมา"หากเป็นของปลอม พยานจากกรมคลัง กรมทหาร จวนเจ้าเมืองเป่ยโจว และอดีตนายกองประจิมหลายสิบคน คงไม่ให้การตรงกันทั้งหมด"ฮ่องเต้ทรงหันไปยังเจ้าหน้าที

  • เกิดใหม่เป็นกุนซือหญิงพร้อมระบบร้านสะดวกซื้อ   33

    ลำโพงกำลังขับสูงทั้งสิบชุดถูกกระจายไปตามแนวหน้ากำแพงอย่างรวดเร็ว ก่อนเชื่อมเข้ากับระบบสื่อสารหลักเสนาบดีเหวยมองสิ่งของประหลาดเหล่านั้นอย่างระแวง"พวกมันกำลังทำอะไร"ขณะเดียวกัน เสียงของระบบก็ดังขึ้นในห้วงสำนึกของหลันซีขอแสดงความยินดี ผู้ใช้ได้รับแต้มการเดินทัพยุทธศาสตร์และการรวมขวัญกำลังใจระดับชาติ จำนวน 950 แต้มแต้มคงเหลือปัจจุบัน 2,730 แต้มเสิ่นซูเหอดึงกระบี่ออกจากฝัก ชูขึ้นเหนือศีรษะหลันซีพยักหน้าให้หน่วยสื่อสารเพียงครู่เดียว เสียงของเสิ่นซูเหอก็ดังกึกก้องออกจากลำโพงทุกด้าน ไม่เพียงทหารบนกำแพงที่ได้ยิน แต่ยังลอยเข้าไปถึงถนนและเรือนบ้านภายในนครหลวง"ทหารรักษาพระองค์ ขุนนาง และราษฎรเมืองหลวงจงฟังให้ดี"เสียงทั้งเมืองเงียบลงราวกับถูกหยุดไว้ชั่วขณะ"เสนาบดีเหวยคือผู้ทรยศ ใส่ร้ายแม่ทัพ กักตุนและยักยอกเสบียง ร่วมมือกับขุนนางฉ้อฉล และกำลังคิดยึดอำนาจเหนือราชบัลลังก์ หลักฐานทั้งหมดอยู่ในมือข้า"บนกำแพง ทหารหลายคนเริ่มหันมองหน้ากัน เสิ่นซูเหอกล่าวต่อ"พวกเราไม่ได้มาเข่นฆ่าราษฎรหรือทำลายเมืองหลวง ผู้ใดไม่ร่วมก่อการกับเสนาบดีเหวย วางอาวุธเสีย ข้ารับรองว่าจะไม่เอาผิด" เสนาบดีเหวยหน้าถอดส

  • เกิดใหม่เป็นกุนซือหญิงพร้อมระบบร้านสะดวกซื้อ   32

    "น้ำ อาหาร ถนน การค้า แม้กระทั่งวิธีทำให้คนที่เคยเป็นศัตรูกลายมาเป็นกำลังของเรา เจ้าคิดไว้ก่อนคนอื่นเสมอ""ท่านชมมากเกินไปแล้ว" หลันซียิ้มบาง ๆ"ข้าพูดตามที่เห็น"สายลมพัดชายเสื้อของทั้งสองให้ไหวเบา ๆ หลันซีทอดสายตามองไปทางทิศใต้"แต่นี่ยังเป็นเพียงก้าวแรกเท่านั้น"เสิ่นซูเหอหันมองตาม"เจ้าหมายถึงเมืองหลวง""รากฐานของเรามั่นคงแล้ว กองทัพมีทั้งกำลังคนและเสบียง ราษฎรก็ยืนอยู่ข้างเรา ส่วนหลักฐานความผิดของเสนาบดีเหวยกับพวกก็สะสมมากพอแล้ว"เสิ่นซูเหอวางมือลงบนด้ามกระบี่"เจ้าคิดจะเดินทัพลงใต้"หลันซีสบตาเขา แววตาสงบนิ่งแต่เด็ดเดี่ยว"ถึงเวลาชำระบัญชีเก่าเสียที"นางหันกลับไปมองแสงไฟของเป่ยโจวเบื้องล่าง ก่อนเอ่ยช้า ๆ"เราจะเดินทัพลงใต้ ล้างมลทินให้ตระกูลกู้และท่าน เปิดโปงความผิดทั้งหมดของเสนาบดีเหวย และกวาดล้างขุนนางกังฉินที่กินเลือดกินเนื้อราษฎรให้หมดจากราชสำนัก"เสิ่นซูเหอยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย"ข้ารอวันนี้มานานแล้ว"หลันซีมองขอบฟ้าทางใต้ด้วยแววตาคมกริบ"เช่นนั้นก็เตรียมตัวให้พร้อม เมืองหลวงถึงเวลาต้องชำระหนี้แล้ว"ข่าวความพ่ายแพ้ของแม่ทัพเจิ้งหยวน รวมถึงการที่มณฑลเป่ยโจวถูกฟื้นฟูจนกลายเป็นเ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status