ตอนที่ 7 ไม่ไว้หน้ารองแม่ทัพ

“หากวันนี้ไม่มีผ้าห่มกับเสบียงส่งไปที่ค่าย ทหารในกองทัพของข้าคงได้หนาวตายกันหมด ท่านรองแม่ทัพเซี่ย ท่านจะรับผิดชอบเรื่องนี้อย่างไร!?” เสียงตวาดกร้าวของบุรุษวัยกลางคนในชุดเกราะดังก้องออกมาจากโถงหลักของจวนสกุลเซี่ย ทะลุผ่านบานประตูไม้ออกมาถึงลานกว้างด้านนอก บ่าวไพร่ในจวนต่างพากันก้มหน้าเดินตัวสั่น โดยไม่มีผู้ใดกล้าเฉียดใกล้โถงรับรองแม้แต่คนเดียว

“รองแม่ทัพซุน ท่านโปรดใจเย็นก่อน” เสียงทุ้มของเซี่ยเฉียนจื่อดังสวนกลับมา แฝงไปด้วยความเคร่งเครียดอย่างหนัก “เมื่อคืนจวนแม่ทัพเพิ่งถูกคนของสำนักตรวจสอบเข้ามาค้นบัญชีย้อนหลัง ท่านพ่อกำลังเร่งเข้าวังเพื่อชี้แจงต่อฝ่าบาท ข้าเองก็กำลังหาทางแก้ปัญหาเรื่องเสบียงอยู่ ท่านอย่าเพิ่งมากดดันข้าในเวลานี้เลย”

“หาทางแก้? โดยการไปมีเรื่องกับร้านผ้าสกุลเว่ยจนถูกเขาไล่ตะเพิดกลับมามือเปล่าน่ะหรือ!?” รองแม่ทัพซุนแค่นเสียงหัวเราะเยาะ “แล้วเป็นอย่างไรเล่า บัณฑิตจางหนานคนโปรดของท่าน นำกำลังคนมาค้นจวนแม่ทัพจนข้าวของกระจุยกระจายแทบจะพลิกแผ่นดิน ท่านยังจะปกป้องเขาอยู่อีกหรือไม่!?”

“เรื่องของจางหนานเป็นการทำตามหน้าที่ราชการ เขาไม่ได้มีเจตนากลั่นแกล้ง ท่านอย่าได้ดึงเขาเข้ามาเกี่ยว”

“ข้าดึงเขามาเกี่ยวหรือ? หึ! กองทัพกำลังจะอดตาย แต่ท่านรองแม่ทัพกลับมัวแต่หลงใหลบัณฑิตฝ่ายบุ๋นจนล่วงเกินตระกูลคหบดีที่เป็นอู่ข้าวอู่น้ำของเรา ช่างวิเศษเสียนี่กระไร!”

“ดูเหมือนข้าจะมาขัดจังหวะการสนทนาของพวกท่านกระมัง”น้ำเสียงกังวานใสดังแทรกขึ้น ทำให้บุรุษร่างสูงทั้งสองในโถงรับรองชะงักงันและหันขวับมามองเป็นตาเดียว

ร่างบางในชุดผ้าไหมสีอ่อนก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาด้วยท่วงท่าสง่าผ่าเผย ใบหน้าจิ้มลิ้มเรียบนิ่งไร้ซึ่งรอยยิ้ม ดวงตาคู่สวยกวาดมองสภาพห้องโถงอันเต็มไปด้วยความตึงเครียด ก่อนหยุดสายตาลงที่ใบหน้าคมของบุรุษผู้เป็นคู่หมั้น

“เว่ยจิ่งเยว่” เซี่ยเฉียนจื่อพึมพำ ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย “เจ้ามาทำอะไรที่นี่?”

“โอ้... ข้าก็นึกว่าใคร ที่แท้ก็คุณชายรองสกุลเว่ยนี่เอง” รองแม่ทัพซุนหรี่ตามองร่างบางตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนเหยียดยิ้มหยัน “เหตุใดจึงมาถึงจวนแม่ทัพแต่เช้าตรู่เล่า? หรือว่าทนคิดถึงคู่หมั้นไม่ไหวจนต้องหอบเงินมาเพื่อใช้ซื้อสามีถึงที่นี่?”

คำดูหมิ่นพ่นออกมาอย่างโจ่งแจ้ง ทำให้จูเอ๋อร์ที่เดินตามมาด้านหลังถึงกับหน้าซีดเผือด ทว่าร่างบางกลับยืนนิ่งไม่ได้แสดงอาการโกรธเกรี้ยวหรือร้องไห้ฟูมฟายดั่งเช่นที่ทุกคนคาดคิด

จิ่งเยว่ปรายตามองเซี่ยเฉียนจื่อ รอคอยดูว่าบุรุษร่างสูงจะจัดการกับคำพูดหยามเกียรติของคนใต้บังคับบัญชาอย่างไร

ทว่าเซี่ยเฉียนจื่อเพียงแค่ขมวดคิ้ว “รองแม่ทัพซุน ท่านพูดจาให้มันระวังหน่อย”

น้ำเสียงเอ่ยปรามนั้นช่างแผ่วเบาและไร้ซึ่งความเด็ดขาด ราวกับพูดไปเพียงเพื่อให้พ้นตัว ไม่ได้มีความตั้งใจจะปกป้องศักดิ์ศรีของคู่หมั้นตนเองเลยแม้แต่น้อย

‘หึ... ปกป้องคนในใจเสียเสียงแข็ง แต่พอกับข้า กลับเอ่ยปรามเพียงส่ง ๆ สมแล้วที่เป็นบุรุษที่เจ้าของร่างเดิมตาบอดไปรัก’ จิ่งเยว่คิดในใจพลางแค่นหัวเราะ

“ข้าพูดผิดตรงไหนเล่า” รองแม่ทัพซุนยังคงไม่ลดละ “ตระกูลพ่อค้าก็ดีแต่ใช้เงินฟาดหัวคน หากไม่ได้เงินของสกุลเว่ยหนุนหลัง มีหรือที่คนอย่างเขาจะได้เชิดหน้าชูตาเป็นถึงคู่หมั้นของท่านรองแม่ทัพ”

ร่างบางไม่โต้ตอบคำด่าทอนั้น แต่กลับเดินตรงเข้าไปยังโต๊ะน้ำชาตรงกลางโถง มือเรียวล้วงเอาปึกเอกสารและม้วนสัญญาที่บิดาฝากมา วางกระแทกลงบนโต๊ะจนเกิดเสียงดัง

“นี่คือสัญญาจัดซื้อแบบค้ำประกัน” ร่างบางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “สกุลเว่ยยินดีจ่ายเงินสำรองล่วงหน้าเพื่อจัดซื้อผ้าฝ้ายและข้าวสารให้กองทัพหลวงทั้งหมด โดยให้ท่านแม่ทัพใหญ่ลงนามประทับตราส่วนตัวเพื่อรับรองหนี้สิน ไม่ต้องรอตราประทับจากกรมพระคลัง พรุ่งนี้เช้าเสบียงทั้งหมดจะถูกส่งไปถึงหน้าค่ายทันที”

รองแม่ทัพซุนชะงักค้าง ปากกำลังจะอ้าด่าต่อหุบลงฉับพลัน ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองเอกสารบนโต๊ะราวกับเห็นผี

แม้แต่เซี่ยเฉียนจื่อเองก็ก้าวเข้ามาดูเอกสารด้วยความตื่นตะลึง “สกุลเว่ยยอมค้ำประกันให้กองทัพหลวงหรือ? ทั้ง ๆ ที่เมื่อวานเจ้าเพิ่งไล่ข้า”

“เมื่อวานข้าไล่ท่าน เพราะท่านทำผิดกฎหมาย” ร่างบางตัดบทอย่างไร้เยื่อใย “แต่วันนี้ข้านำสัญญามาให้ เพราะบิดาของข้าเห็นแก่ความสัมพันธ์อันดีระหว่างสองตระกูล และไม่ต้องการให้ทหารในกองทัพหลายพันนายต้องหนาวตายเพราะความไร้ความสามารถในการจัดการของผู้บังคับบัญชา”

คำพูดตอกกลับอย่างเจ็บแสบทำให้รองแม่ทัพซุนหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย

จิ่งเยว่หันไปเผชิญหน้ากับรองแม่ทัพซุน ด้วยดวงตาคู่สวยวาวโรจน์ไปด้วยอำนาจ จนทำให้ชายชาติทหารยังต้องเผลอก้าวถอยหลัง

“ท่านรองแม่ทัพซุน ท่านจงจำเอาไว้ให้ดี เงินของสกุลเว่ยซื้อเสบียงให้ทหารได้ ซื้อความอยู่รอดของกองทัพในยามวิกฤตได้ แต่ซื้อศักดิ์ศรีของคนไม่ได้!” เสียงกังวานใสนั้นดังก้องไปทั่วโถงรับรอง

“หากท่านคิดว่าการเป็นคหบดีนั้นต้อยต่ำ เช่นนั้นข้าก็ไม่มีความจำเป็นต้องลดตัวลงมาช่วยเหลือผู้ดูถูกตระกูลของข้า”

ร่างบางเอื้อมมือไปคว้าปึกสัญญาบนโต๊ะกลับมาถือไว้ในมือ “ในเมื่อพวกท่านไม่ต้องการสินค้า และเห็นว่าเงินของสกุลเว่ยมันสกปรกนัก ข้าก็จะนำสัญญานี้กลับไป เชิญพวกท่านรอความช่วยเหลือจากสำนักตรวจสอบของบัณฑิตจางหนานต่อไปก็แล้วกัน”

พูดจบร่างบางก็สะบัดแขนเสื้อ แล้วหันหลังก้าวเดินออกจากโถงรับรองอย่างเด็ดเดี่ยว โดยไม่แม้แต่จะปรายตามองบุรุษร่างสูงยืนนิ่งงันอยู่ตรงนั้น

ทว่าในจังหวะจิ่งเยว่กำลังจะก้าวข้ามธรณีประตูออกไปนั้นเอง

“เดี๋ยว! หยุดก่อน!” ฝีเท้าหนัก ๆ ของเซี่ยเฉียนจื่อก้าวตามมาอย่างรวดเร็ว มือใหญ่เอื้อมมาคว้าข้อมือเรียวเอาไว้แน่น เป็นแรงบีบแตกต่างจากเมื่อวานหลายส่วน

ร่างบางหยุดชะงัก พร้อมเอี้ยวตัวกลับมามองมือใหญ่กำลังจับข้อมือตนอยู่ ก่อนช้อนสายตาขึ้นสบกับดวงตาคมของอีกฝ่าย

“ปล่อยมือข้าคุณชายเซี่ย” น้ำเสียงของจิ่งเยว่ราบเรียบ “ท่านคงไม่อยากถูกครหาว่าลดตัวลงมาเกลือกกลั้วกับคนใช้เงินซื้อสามีหรอกกระมัง”

“ข้า...” เซี่ยเฉียนจื่อกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ใบหน้าคมมีร่องรอยของความสับสนและละอายใจพาดผ่าน

“ข้าขออภัยแทนคนของข้า” เซี่ยเฉียนจื่อเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนลงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน “อย่าเพิ่งนำสัญญากลับไปเลย”