ตอนที่ 6 ไม่ไว้หน้ารองแม่ทัพ

“ทหาร! หากพวกหลงจู๊ยังไม่ยอมเปิดคลังสินค้าก็จงพังประตูเข้าไปเสีย ทหารที่ค่ายหลวงกำลังขาดแคลนผ้าห่มกันหนาว จะมามัวรอพวกพ่อค้าหน้าเลือดเล่นแง่ได้อย่างไร?”

“ใครกล้าแตะต้องบานประตูคลังสินค้าของสกุลเว่ย ข้าจะส่งตัวมันผู้นั้นไปศาลอาญาฐานปล้นทรัพย์ชาวบ้านกลางวันแสก ๆ!” น้ำเสียงกังวานใสทว่าเด็ดขาดดังแทรกขึ้น ท่ามกลางความตึงเครียดบริเวณหลังร้านผ้าแพรพรรณสกุลเว่ย จนทหารในชุดเกราะกำลังเริ่มงัดแงะกุญแจประตูคลังสินค้าต่างชะงักมือ แล้วหันไปมองผู้มาใหม่เป็นตาเดียว

ร่างบางก้าวเดินฝ่าวงล้อมของทหารเข้ามาด้วยท่วงท่าสง่าผ่าเผย แววตาคู่สวยดูเยือกเย็นจนคนมองรู้สึกหนาวเหน็บ เด็กรับใช้ยืนตัวสั่นอยู่ก่อนหน้านี้รีบวิ่งมาหลบอยู่ด้านหลังคุณชายรองทันทีที่เห็นผู้เป็นนายมา

บุรุษร่างสูงยืนสั่งการอยู่บนหลังม้ากระโดดลงมายืนบนพื้นดิน ใบหน้าคมถมึงทึงเมื่อเห็นว่าผู้กล้ามาขวางทางตนคือใคร

“เว่ยจิ่งเยว่ เป็นเจ้าอีกแล้วหรือ!?” เซี่ยเฉียนจื่อตวาดเสียงกร้าว “เจ้าจงใจมาขัดขวางข้าใช่หรือไม่?”

“ที่นี่คือร้านผ้าของตระกูลข้า หากข้าไม่อยู่ที่นี่แล้วจะให้ข้าไปอยู่ที่ใด?” ร่างบางตอบกลับเสียงเรียบ พลางกวาดสายตามองทหารนับสิบนายพกอาวุธครบมือ “ท่านรองแม่ทัพนำทหารมาล้อมหลังร้านของข้าเช่นนี้ หากชาวบ้านมาเห็นเข้า คงนึกว่าร้านสกุลเว่ยซุกซ่อนกบฏเอาไว้กระมัง”

“อย่ามาเฉไฉ! ข้ามาเบิกผ้าฝ้ายและผ้าห่มกันหนาวห้าสิบพับตามที่กองทัพเคยสั่งไว้ แต่คนของเจ้ากลับเล่นแง่ไม่ยอมเปิดคลังสินค้า เจ้าสอนคนของเจ้าให้กำแหงกับกองทัพหลวงตั้งแต่เมื่อใด?”

“คนของข้าไม่ได้กำแหง เขาเพียงทำตามกฎหมายการค้า” ร่างบางก้าวเข้าไปประจันหน้ากับบุรุษร่างสูง “ไหนเล่าขอรับ ตราประทับเบิกจ่ายจากกรมพระคลังและใบสั่งซื้อจากจวนแม่ทัพ หากท่านนำเอกสารสองสิ่งนี้มายื่นให้ข้า ข้าจะสั่งให้คนเปิดคลังและแบกผ้าขึ้นเกวียนให้ท่านเดี๋ยวนี้”

เซี่ยเฉียนจื่อขบกรามแน่น “ข้าบอกคนของเจ้าไปแล้ว ว่าช่วงนี้ราชสำนักสั่งระงับการเบิกจ่ายชั่วคราวเพื่อตรวจสอบบัญชี ข้าจึงไม่มีตราประทับ แต่ทหารในค่ายกำลังหนาวสั่นเพราะฝนตกหนัก ข้าจึงต้องมาขอเบิกผ้าออกไปก่อน แล้วให้ทางร้านลงบัญชีติดค้างไว้”

“ไม่มีตราประทับจากราชสำนัก ไม่มีใบสั่งซื้อจากจวนแม่ทัพ นั่นแปลว่าไม่มีการรับรองใด ๆ ทั้งสิ้น” ร่างบางแค่นเสียงหัวเราะ “ท่านรองแม่ทัพเซี่ย ท่านเห็นสกุลเว่ยเป็นโรงทานหรืออย่างไร ถึงได้คิดจะมาขนของมูลค่าหลายร้อยตำลึงเงินออกไปโดยใช้เพียงลมปาก”

“แม้แต่ข้า เจ้าก็ไม่ไว้หน้าเลยหรือ?” บุรุษร่างสูงคำราม ดวงตาคมวาวโรจน์ไปด้วยความโกรธจัด “เจ้าก็รู้ว่าข้าเป็นใคร สกุลเซี่ยกับสกุลเว่ยทำการค้ากันมานาน ข้าเป็นถึงรองแม่ทัพและเป็น... เป็นคู่หมั้นของเจ้า เจ้ายังจะกล้าเรียกร้องเอกสารบ้าบอนั่นจากข้าอีกหรือ!?”

ประโยคนั้นของเฉียนจื่อทำให้บรรยากาศรอบด้านเงียบกริบ ทหารหลายนายต่างลอบมองหน้ากัน

ร่างบางเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากบางขยับยิ้มเย็นชา “ยิ่งเป็นท่าน ข้ายิ่งต้องตรวจให้ละเอียดขอรับ”

“เว่ยจิ่งเยว่!”    

“ใช้สติของท่านไตร่ตรองดูเถิดคุณชายเซี่ย!” ร่างบางตวัดเสียงเข้มขึ้นจนเซี่ยเฉียนจื่อชะงัก “ท่านเพิ่งบอกเองว่าราชสำนักกำลังตรวจสอบบัญชีงบประมาณเสบียงทหาร ฝ่ายบุ๋นกำลังจ้องจับผิดจวนแม่ทัพอยู่ทุกฝีก้าว หากวันนี้ท่านดึงดันจะขนผ้าออกจากคลังสินค้าของสกุลเว่ยโดยไร้ซึ่งเอกสารราชการ พรุ่งนี้เช้าจะมีฎีกากี่ฉบับที่ถวายขึ้นไปกล่าวโทษว่าแม่ทัพใหญ่เซี่ยใช้อำนาจบาตรใหญ่ ส่งบุตรชายมาปล้นสะดมร้านค้าราษฎร ท่านตอบข้ามาสิ!”

ดวงตาคมของรองแม่ทัพหนุ่มเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากกำลังอ้าเถียงพลันหุบลงสนิทลงทันที

“กฎหมายบ้านเมืองระบุชัดเจน การโยกย้ายเสบียงทหารโดยพลการถือเป็นความผิดฐานยักยอกและซ่องสุมกำลัง” นัยน์ตาคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมอย่างไม่ลดละ “หากเรื่องนี้แดงขึ้นมา คนเดือดร้อนไม่ใช่แค่สกุลเว่ยถูกหาว่าสมรู้ร่วมคิด แต่คนที่จะถูกประหารชีวิตคือบิดาของท่าน ท่านอยากเห็นท่านแม่ทัพใหญ่เซี่ยจิ้งเหวินต้องโทษกบฏ เพียงเพราะความใจร้อนอยากได้ผ้าห่มไม่กี่พับของท่านหรืออย่างไร!?”

คำเด็ดขาดฟาดฟันมาด้วยเหตุและผลอย่างเฉียบขาด ราวกับน้ำเย็นจัดสาดรดลงบนกองเพลิงแห่งโทสะ เซี่ยเฉียนจื่อยืดตัวตรงนิ่งงัน กำปั้นกำแน่นค่อย ๆ คลายออกโดยไม่รู้ตัว

บุรุษร่างสูงมองใบหน้าจิ้มลิ้มเชิดขึ้นอย่างท้าทายด้วยความรู้สึกบรรยายไม่ถูก

“ข้า...” เสียงทุ้มของเซี่ยเฉียนจื่ออ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ทว่าทิฐิคอยค้ำคออยู่ทำให้เขาไม่อาจยอมรับความพ่ายแพ้ได้โดยง่าย “แต่ทหารของข้ากำลังเดือดร้อน หากไม่ได้ผ้าชุดนี้กลับไป คืนนี้พวกเขาจะต้องทนหนาว”

“นั่นเป็นปัญหาของผู้นำทัพอย่างท่าน ไม่ใช่ปัญหาของพ่อค้าอย่างข้า” ร่างบางตัดบทอย่างไร้เยื่อใย “กลับไปเสียคุณชายเซี่ย ไปหาวิธีเจรจากับกรมพระคลังเพื่อขอตราประทับมาให้ได้ หากมีเอกสารครบถ้วนเมื่อใด สกุลเว่ยยินดีจัดส่งผ้าห่มถึงหน้าค่ายหลวงให้ท่านภายในหนึ่งชั่วยาม แต่ถ้าไม่มี... ก็อย่าหวังว่าจะได้เส้นด้ายจากร้านของข้าไปแม้แต่เส้นเดียว”

เซี่ยเฉียนจื่อขบกรามจนนูนเป็นสัน มองสบตากับดวงตาคู่สวยเด็ดเดี่ยวและไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์อยู่อึดใจหนึ่ง ก่อนสะบัดชายผ้าคลุมแล้วหันหลังกลับไปหาทหารของตน

“ถอยทัพกลับค่าย!” บุรุษร่างสูงตวัดตัวขึ้นหลังม้าอย่างรวดเร็ว ก่อนกระตุกบังเหียนแล้วควบม้านำขบวนเกวียนเปล่าออกไปจากซอยหลังร้าน ทิ้งให้ฝุ่นคลุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ

เมื่อเห็นทหารล่าถอยไปจนหมด หลงจู๊ก็ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างหมดแรง “สวรรค์ทรงโปรด ข้าน้อยนึกว่าวันนี้คลังสินค้าของเราจะถูกพังเสียแล้ว คุณชายรองช่างเด็ดขาดและปราดเปรื่องยิ่งนักขอรับ”

“รีบไปสั่งช่างไม้ให้มาเสริมความแข็งแรงของประตูคลังสินค้าเสีย” ร่างบางหันไปสั่งงานต่อโดยไม่ได้แสดงอาการดีใจ “และกำชับคนงานทุกคน หากมีผู้ใดอ้างชื่อทหารมาขอเบิกของโดยไม่มีเอกสารอีก ให้ส่งคนไปแจ้งข้าที่จวนทันที”

“ขอรับคุณชายรอง”

ยามโหย่ว ณ จวนสกุลเว่ย

“ฮ่า ๆ ๆ ดี! ดีมาก! สมกับเป็นสายเลือดของสกุลเว่ย” เสียงหัวเราะร่วนของเว่ยเจิ้งหรงดังก้องไปทั่วห้องหนังสือ หลังจากได้ฟังรายงานจากจูเอ๋อร์และผู้ติดตามเรื่องวีรกรรมของคุณชายรองที่หน้าคลังสินค้า

ร่างบางนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามโต๊ะน้ำชายกจอกชาขึ้นจิบด้วยท่วงท่าสงบ “ลูกเพียงแค่ทำตามกฎหมายการค้าขอรับท่านพ่อ หากปล่อยให้เขาเอาไปง่าย ๆ สกุลเว่ยของเรานั่นแหละที่จะเดือดร้อน”

“เจ้าพูดได้ถูกต้องและมีเหตุผลที่สุด” ผู้เป็นบิดามองบุตรชายด้วยความภูมิใจ “การที่เจ้าใช้ข้ออ้างเรื่องฎีกาการเมืองมาข่มขู่เฉียนจื่อ ทำให้เขาไม่สามารถใช้กำลังบีบบังคับเราได้อีก ข้าไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเจ้าจะเข้าใจเรื่องเส้นสนกลในของราชสำนักด้วย”

“ข้าเพียงแค่จดจำมาจากที่พี่ใหญ่เคยเล่าให้ฟังขอรับ” ร่างบางอ้างชื่อพี่ชายเพื่อกลบเกลื่อนความจริง ว่าตนเองในอดีตชาติต้องคอยฟังข่าวสารการเมืองจากพวกขุนนางที่มานั่งดื่มสุราในโรงเตี๊ยมอยู่เป็นประจำ

“แต่อย่างไรเสีย การค้าก็ยังต้องดำเนินต่อไป” บิดาวางจอกชาลง ใบหน้ากลับมาจริงจังอีกครั้ง “การที่เจ้ารักษาสินค้าและป้องกันไม่ให้สกุลเซี่ยทำผิดกฎหมายถือเป็นเรื่องดี แต่หากทหารในค่ายหลวงขาดแคลนเสบียงจริง ๆ ความสัมพันธ์ระหว่างสองตระกูลอาจจะร้าวฉานได้”

“แล้วท่านพ่อจะให้ทำอย่างไรขอรับ ในเมื่อราชสำนักระงับงบประมาณ?”

เว่ยเจิ้งหรงหยิบเอกสารปึกหนึ่งออกมาจากลิ้นชักโต๊ะ แล้วดันไปตรงหน้าร่างบาง “ข้าได้ปรึกษากับสหายในกรมพระคลังแล้ว ทางออกเดียวคือการทำสัญญาจัดซื้อแบบค้ำประกัน โดยให้สกุลเว่ยเป็นผู้ค้ำประกันการจ่ายเงินล่วงหน้าให้ราชสำนัก และให้แม่ทัพใหญ่เซี่ยจิ้งเหวินลงนามประทับตราส่วนตัวเพื่อรับรองหนี้สินก้อนนี้ ด้วยวิธีนี้กองทัพจะได้เสบียง สกุลเว่ยได้ดอกเบี้ย และไม่มีผู้ใดผิดกฎหมาย”

จิ่งเยว่หยิบเอกสารขึ้นมาอ่านคร่าว ๆ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความทึ่ง “เป็นแผนการที่รัดกุมยิ่งนักขอรับท่านพ่อ”

“ในเมื่อเจ้าเป็นคนจัดการปัญหาที่ร้านผ้าในวันนี้ ข้าก็จะมอบหมายหน้าที่สำคัญให้เจ้าทำต่อให้จบ” บิดาระบายยิ้มบาง ๆ “พรุ่งนี้เช้า เจ้าจงนำเอกสารสัญญาฉบับนี้ พร้อมด้วยตัวอย่างผ้าฝ้ายและข้าวสาร ไปส่งให้ท่านแม่ทัพใหญ่ที่จวนสกุลเซี่ยด้วยตนเอง”

มือเรียวกำลังถือเอกสารชะงักกึก ร่างบางเงยหน้าขึ้นมองบิดาทันที “ท่านพ่อ! แต่ข้าเพิ่งไล่ตะเพิดรองแม่ทัพเซี่ยกลับไปเมื่อบ่ายนี้เองนะขอรับ หากข้าโผล่ไปในจวนของเขาในวันพรุ่งนี้ เขาไม่หาว่าข้ากลืนน้ำลายตัวเองแล้วกลับไปตามตื๊อเขาอีกหรือ?”

“เรื่องของเด็กหนุ่มทะเลาะกัน ข้าไม่สนใจหรอก” เว่ยเจิ้งหรงโบกมือ “แต่ที่เจ้าต้องไป เพราะตอนนี้จวนสกุลเซี่ยกำลังตกอยู่ในสถานการณ์ลำบาก และข้าต้องการตัวแทนที่มีไหวพริบไปเจรจา”

“สถานการณ์ลำบาก? ท่านหมายความว่าอย่างไรขอรับ?”

เว่ยเจิ้งหรงหรี่ตาลง น้ำเสียงเคร่งเครียดขึ้นหลายส่วน “สายข่าวของข้าเพิ่งมารายงานเมื่อครู่นี้เอง มีขุนนางจากสำนักตรวจสอบของฝ่ายบุ๋นนำกำลังคนบุกไปจวนแม่ทัพเพื่อขอตรวจค้นบัญชีเสบียงย้อนหลัง และคนที่นำกำลังไปค้นในครั้งนี้ก็คือจางหนาน บัณฑิตคนโปรดของเซี่ยเฉียนจื่อนั่นอย่างไรเล่า”

ร่างบางเบิกตากว้าง เมื่อได้ยินว่าจางหนานนำคนไปค้นจวนแม่ทัพ

“หากเจ้าไม่นำสัญญานี้ไปช่วยแก้ไขสถานการณ์ให้ทันท่วงที” บิดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด “บิดาของคู่หมั้นเจ้า อาจจะต้องถูกปลดจากตำแหน่งภายในวันพรุ่งนี