พัฒนาการชีวิตพร้อมระบบ

"ท่านพี่ ทำไมถึงตื่นมาแต่เช้าจังเจ้าคะ" หนิงเอ๋อถามขณะที่เธอก็ยังกล้า ๆ กลัว ๆ ที่จะเข้าใกล้สามี เพราะไม่รู้ว่าเขาจะอารมณ์ดีหรืออารมณ์ร้าย

"ข้าเห็นว่าเจ้าเหนื่อยมาทุกวัน วันนี้ข้าจะทำอาหารให้เจ้าและลูก ๆ กินเอง เสร็จแล้วข้าจะออกไปข้างนอกเสียหน่อย เจ้าอยู่ดูแลบ้านให้ดีนะ ตอนเย็นข้าจะกลับมา" จางเสี่ยวหนิงพูด

"เจ้าค่ะท่านพี่" หนิงเอ๋อทำตามคำสั่งของจางเสี่ยวหนิงทุกคำ เธอไม่เคยคิดจะขัดคำสั่งเลยแม้แต่น้อย แต่ในใจกลับรู้สึกว่าจางเสี่ยวหนิงเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน

"โอ้โห...! ปลาทอดฝีมือท่านพ่ออร่อยที่สุดเลย" ลูกสาวคนรองอุทานออกมาพร้อมกับเบิกตาโต ขณะที่จางเสี่ยวหนิงตักปลาใส่จานให้กับลูกสาวและลูกชาย

"จริงหรือน้องรอง" ลูกชายหันมาถามก่อนจะรีบคีบปลาเข้าปากอีกคน "อร่อยจริง ๆ ด้วย ท่านพ่อของข้าทำกับข้าวอร่อยที่สุด"

ลูกชายคนโตเอ่ยชื่นชมผู้เป็นพ่อเป็นครั้งแรก ตั้งแต่เขาอายุได้สิบสองปีมาก็แทบจะไม่มีความทรงจำดี ๆ ระหว่างพ่อลูกเลยสินะ เสี่ยวอ้าวคิดในใจ

"หากเจ้าชอบก็กินเยอะ ๆ จะได้โตไว ๆ มาช่วยงานแม่เจ้าได้" จางเสี่ยวหนิงกล่าวกับลูกชายของเจ้าของร่างเดิม

"ข้าจะโตมาดูแลท่านแม่ ท่านพ่อ น้องรอง และท่านตาเป็นอย่างดีขอรับ" ลูกชายคนโตกล่าวด้วยเสียงหัวเราะคึกคัก บรรยากาศยามเช้าที่แสนสดใสทำให้ป้าฉิงอี้ คนสอดรู้สอดเห็นประจำหมู่บ้านที่แอบฟังอยู่เกิดความสงสัยและอยากรู้อยากเห็นขึ้นมาทันที

นางจึงเดินไปหาเพื่อนบ้านคนอื่น ๆ และเริ่มนินทาตระกูลจาง "นี่พวกเจ้าได้ยินเสียงหัวเราะคึกคักของตระกูลจางดังออกมาหรือไม่" ป้าฉิงอี้ถามชาวบ้านคนอื่น ๆ ที่เป็นเหล่าแม่บ้านซึ่งกำลังนั่งเด็ดผักเหี่ยว ๆ กันอยู่

"ข้าได้ยินตั้งแต่เช้าแล้วล่ะ ไม่รู้จะมีความสุขอะไรนักหนา กับแค่ปลาสิบตัว ไก่สองตัว" ชาวบ้านอีกคนกล่าวด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน

"เป็นข้า ข้าก็หัวเราะมีความสุขนะ ที่สามีข้าสามารถหาเนื้อให้กินได้ ดีกว่าต้องมานั่งกินผักเหี่ยว ๆ หรือซุปผักทุกมื้อ" ชาวบ้านอีกคนพูดเสริม

"แต่พวกเจ้าคิดดูสิ! คนไร้ค่าอย่างจางเสี่ยวหนิงจะเอาปัญญาที่ไหนไปหาเนื้อหาปลามาได้ นอกจากจะไปลักขโมยเขามา" ป้าฉิงอี้พูดจาใส่ร้ายจางเสี่ยวหนิงเป็นฟืนเป็นไฟ

"ก็จริงอย่างที่ป้าฉิงอี้บอกนะ คนไร้ค่าที่ติดการพนัน ดื่มแต่สุราไปวัน ๆ อย่างจางเสี่ยวหนิงเนี่ยนะจะกลับตัว... เป็นไปไม่ได้!" ชาวบ้านพากันนินทาสนุกปาก

หลังจากมื้อเช้าผ่านไป จางเสี่ยวหนิงสะพายตะกร้าไว้บนหลัง เพื่อออกเดินทางไปจับปลาที่แม่น้ำซึ่งห่างจากหมู่บ้านห้ากิโลเมตรอีกครั้ง และเขาต้องการตรวจสอบ "ระบบ" ด้วยว่าตอนนี้ผลผลิตด้านในเป็นอย่างไรบ้าง

"ข้าจะรีบกลับมาพร้อมกับอาหารมื้อเย็น วันนี้เจ้าดูแลบ้านให้ดีนะหนิงเอ๋อ" จางเสี่ยวหนิงกล่าวกับภรรยา

"เจ้าค่ะท่านพี่ ข้าจะดูแลบ้านเป็นอย่างดี"

"ท่านพ่อ ข้าไปก่อนนะ" จางเสี่ยวหนิงหันไปบอกกับผู้เฒ่าจาง

"ไปเถอะ!" ผู้เฒ่าจางกล่าวเบา ๆ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นลูกชายสะพายตะกร้าออกไปหาผักหาปลาด้วยตัวเอง เขาถึงกับต้องปาดน้ำตาออกมา

"ท่านพ่อ ท่านพี่เปลี่ยนไปแล้วจริงๆ แม้จะเปลี่ยนไปในชั่วข้ามคืน แต่มันก็เป็นการเปลี่ยนแปลงที่ดีขึ้นนะเจ้าคะ" หนิงเอ๋อเข้ามาปลอบผู้เฒ่าจางที่กำลังซับน้ำตา

"ข้าหวังว่ามันจะเป็นการเปลี่ยนแปลงอย่างจริงใจ ไม่ใช่การเสแสร้งนะหนิงเอ๋อ" พ่อเฒ่าจางยังคงไม่ไว้วางใจลูกชายของตนนัก

"ข้าก็หวังเช่นเดียวกับท่านเจ้าค่ะท่านพ่อ" หนิงเอ๋อหันมาพูดสมทบ

หลังจากก้าวขาออกจากบ้าน จางเสี่ยวหนิงก็เห็นชาวบ้านพยายามเดินตามเขาไปทุกที่เพราะอยากรู้ว่าเขาเอาปลาและอาหารมาจากไหน แต่เขาก็ไม่ได้คิดจะหวงความลับอะไร

จางเสี่ยวหนิงเดินออกจากหมู่บ้านด้วยสีหน้าเรียบเฉย เขารู้สึกถึงสายตาที่จับจ้องและเสียงซุบซิบของชาวบ้านที่คอยเดินตามมาห่าง ๆ แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจนัก

"ก็มาดูกันเสียหน่อย ว่าคนไร้ค่าอย่างข้าจะหาปลาจากที่ไหน" เสี่ยวอ้าวพูดกับดวงวิญญาณเจ้าของร่างเดิม

ป้าฉิงอี้และชาวบ้านกลุ่มหนึ่งยังคงแอบติดตามจางเสี่ยวหนิงไปห่าง ๆ เขาเดินลัดเลาะไปตามทางเดินดินที่คุ้นเคย มุ่งหน้าไปยังแม่น้ำโดยมีชาวบ้านกลุ่มใหญ่ที่ต้องการสอดแนมตามมา

พวกเขาสวมรอยทำเป็นมาหาของป่าหรือไปทำธุระใกล้ ๆ เพื่อไม่ให้จางเสี่ยวหนิงจับได้ แต่แท้จริงแล้วสายตาทุกคู่กลับจับจ้องไปที่ตะกร้าและท่าทางของเขาอย่างไม่วางตา

เมื่อมาถึงริมแม่น้ำที่เงียบสงบ จางเสี่ยวหนิงวางตะกร้าลงแล้วหันไปมองกลุ่มชาวบ้านที่ยังคงหลบซ่อนอยู่ตามพุ่มไม้ เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่ถลกขากางเกงขึ้นเล็กน้อยแล้วเดินลงไปในน้ำที่ตื้นเขิน

ชาวบ้านที่ตามมาต่างพากันสงสัย "ดูสิ เขาทำอะไรของเขาน่ะ?" "จะจับปลาได้จริงหรือ? หรือแค่ออกมาเดินเล่นเฉย ๆ" "คอยดูเถอะ ถ้าเขาขโมยมาจริง พวกเราจะแจ้งทางการ"

จางเสี่ยวหนิงไม่ได้ใช้แหหรือเบ็ดตกปลาแบบที่ชาวบ้านส่วนใหญ่ทำ แต่เขาใช้เพียงสุ่มดังปลาทำจากไม้ไผ่ ต้อนปลาเข้ามา และเพียงไม่กี่อึดใจ ก็ได้ปลาขนาดใหญ่ เข้าเริ่มได้ทีละตัวสองตัว ตัวขนาดใหญ่ เล็กคละกัน

"โอ้โห! มันเป็นไปได้ยังไง?" เสียงป้าฉิงอี้อุทานออกมาอย่างตกใจเมื่อเห็นเหตุการณ์ตรงหน้า

จางเสี่ยวหนิงโยนปลาสองตัวนั้นใส่ตะกร้า จากนั้นเขาก็ทำซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทุกครั้งที่เขามุดลงไปในน้ำ เขาจะกลับขึ้นมาพร้อมกับปลาในมือ ราวกับว่าพวกมันยินดีว่ายเข้ามาให้เขาจับเองง่าย ๆ

ชาวบ้านที่ตามมาต่างพากันอึ้ง พวกเขาไม่เคยเห็นใครจับปลาได้ง่ายดายขนาดนี้มาก่อน ยิ่งเป็นจางเสี่ยวหนิงคนที่พวกเขาตราหน้าว่าเป็นคนไร้ค่ายิ่งไม่น่าเชื่อ

เมื่อได้ปลามามากพอสมควร จางเสี่ยวหนิงก็แสร้งนั่งพักอยู่ริมฝั่งเพื่อหลบสายตาชาวบ้านที่ยังคงจับจ้องอยู่ แล้วจึงใช้ความคิดเพื่อเข้าสู่ "ระบบ" ของเขา

ภาพพื้นที่เพาะปลูกขนาดเล็กที่มีพืชผักและสมุนไพรเจริญเติบโตงอกงามในมิติส่วนตัวปรากฏขึ้นในใจของเขา

เมื่อได้ปลามามากพอสมควร จางเสี่ยวหนิงก็แสร้งทำเป็นว่านั่งพักอยู่ริมฝั่งเพื่อหลบสายตาชาวบ้านที่ยังคงจับจ้องอยู่ แล้วจึงใช้ความคิดเพื่อเข้าสู่ "ระบบ" ของเขา ภาพพื้นที่เพาะปลูกขนาดเล็กที่มีพืชผักและสมุนไพรเจริญเติบโตงอกงามในพื้นที่มิติส่วนตัวปรากฏขึ้นในใจของเขา

สถานะผลผลิต:

ปลา 10 ตัว (ขนาดกลาง) - พร้อมเก็บเกี่ยว

ผักกาดขาว: 5 หัว - พร้อมเก็บเกี่ยว

แครอท: 10 หัว - พร้อมเก็บเกี่ยว

สมุนไพรฟื้นฟู (ระดับ 1): เจริญเติบโตดี

จางเสี่ยวหนิงเก็บปลาและผักบางส่วนจากในระบบใส่ไว้ในตะกร้า ทำให้ตะกร้าของเขาดูแน่นและมีปลาหลากหลายชนิดมากขึ้น (ปลาในตะกร้า: มีปลาจากแม่น้ำจริงและปลาจากในระบบที่มีขนาดและชนิดต่างกัน เพิ่มผักกาดขาวหนึ่งหัวและแครอทสองหัว)

เขายิ้มอย่างพอใจ เมื่อมีแหล่งอาหารที่หลากหลายและไม่จำเป็นต้องพึ่งพาการจับปลาเพียงอย่างเดียวอีกต่อไป เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อย จางเสี่ยวหนิงก็หันไปมองชาวบ้านที่ยังคงยืนมองด้วยความสงสัย

"วันนี้ข้าได้ปลามากพอแล้ว ขอตัวก่อนนะพวกท่าน" จางเสี่ยวหนิงกล่าวด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ แล้วสะพายตะกร้าที่เต็มไปด้วยปลาและผัก เดินกลับหมู่บ้านไปอย่างมั่นใจ

โดยมีชาวบ้านตามมาอย่างเงียบ ๆ ด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งอิจฉา สงสัย และเริ่มยอมรับในความสามารถที่เพิ่งปรากฏให้เห็น

เสียงซุบซิบเริ่มดังขึ้นทันทีที่จางเสี่ยวหนิงเดินลับสายตาไป

"ไม่น่าเชื่อเลย! เขาจับปลาได้มากมายขนาดนั้นจริง ๆ!" ชาวบ้านคนหนึ่งกล่าว

ป้าฉิงอี้ที่ใบหน้าเปลี่ยนสีไปเล็กน้อยด้วยความอับอายและไม่พอใจยังคงไม่ยอมแพ้

"ถึงแม้จะจับปลาได้จริง แต่อาจจะเป็นเพราะปลาแถวนั้นมันโง่! คอยดูเถอะ เขาคงทำได้แค่ครั้งนี้ครั้งเดียว!"

"แต่ป้าฉิงอี้... ปลามันก็ไม่ใช่ว่าจะว่ายเข้ามาให้จับง่าย ๆ นะ" เพื่อนบ้านที่เคยร่วมวงนินทาเสริมขึ้นมาอย่างลังเล

"ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ตระกูลจางคงจะมีกินไปอีกหลายวันแล้วสินะ" ป้าฉิงอี้แสดงออกถึงความอิจฉาตาร้อน เธออิจฉาตระกูลจางที่จู่ ๆ ลูกชายก็กลับตัวกลับใจ ทำให้ครอบครัวที่เคยยากจนกำลังจะไม่ต้องอดอยากเหมือนกับเธออีกต่อไป