บททั้งหมดของ เกิดใหม่เป็นชายยากจน: บทที่ 1 - บทที่ 10

"ท่านพี่ ทำไมถึงตื่นมาแต่เช้าจังเจ้าคะ" หนิงเอ๋อถามขณะที่เธอก็ยังกล้า ๆ กลัว ๆ ที่จะเข้าใกล้สามีเพราะไม่รู้ว่าเขาอารมณ์ดีหรืออารมณ์ร้าย"ข้าเห็นว่าเจ้าเหนื่อยมาทุกวัน แล้ววันนี้ข้าจะทำอาหารให้เจ้าแล้วก็ลูก ๆ กิน เสร็จแล้ววันนี้ข้าจะออกไปข้างนอกเสียหน่อย เจ้าอยู่ดูแลบ้านให้ดีแล้วตอนเย็นข้าจะกลับมา" จางเสี่ยวหนิงพูด"เจ้าค่ะท่านพี่" หนิงเอ๋อทำตามคำสั่งของ จางเสี่ยวหนิงทุกคำ เธอไม่เคยที่จะขัดคำสั่งของจางเสี่ยวหนิงเลยเธอรู้สึกว่าจางเสี่ยวหนิงเปลี่ยนไปเป็นคนละคน"โอ้โห..! ปลาทอดฝีมือท่านพ่ออร่อยที่สุด" ลูกสาวคนรองกล่าวออกมาพร้อมทำตาโตขณะที่จางเสี่ยวหมิงตักปลาใส่จานให้กับลูกสาวและลูกชาย"จริงหรอน้องรอง" ลูกชายหันมาถามจึงได้รีบครีบปลาเข้าปากอีกคน อร่อยจริง ๆ ด้วย ท่านพ่อของข้าทำกับข้าวอร่อยที่สุด ลูกชายคนโตได้พูดกล่าวชื่นชมผู้เป็นพ่อครั้งแรกตั้งแต่เขาอายุสิบสองปี ก็แทบจะไม่มีความทรงจำดี ๆ ระหว่างพ่อลูกเลยสินะ เสี่ยวอ้าวคิดในใจ"หากเจ้าชอบก็กินเยอะ ๆ จะได้โตไว ๆ มาช่วยงานแม่เจ้าได้" จางเสี่ยวหนิงกล่าวกับลูกชายของเจ้าของร่าง"ข้าจะโตมา ดูแลท่านแม่ ท่านพ่อ น้องรองและท่านตา เป็นอย่างดี" ล

"ท่านแม่! ท่านพ่อกำลังจะตีน้องรอง ข้าเข้าไปปกป้องน้องรอง!" เสียงลูกชายคนโตร้องไห้สะอึกสะอื้นฟ้องผู้เป็นแม่"เจ้าทั้งสองอย่าโกรธท่านพ่อของเจ้าเลย ไปพักผ่อนเถอะ" หนิงเอ๋อปลอบประโลมลูกทั้งสองด้วยความอ่อนโยน แม้ว่าจางเสี่ยวหนิง เจ้าของร่างเดิมจะทำร้ายตบตีเธอมากแค่ไหน แต่ด้วยหัวใจที่ใสซื่อบริสุทธิ์และรักเพียงจางเสี่ยวหนิงผู้เป็นสามี เธอจึงไม่เคยคิดที่จะทอดทิ้งเขาไปไหนเลย หวังว่าความรักของเธอจะเปลี่ยนเขาได้ในสักวัน"ขอรับท่านแม่" ลูกชายคนโตจูงมือน้องรองคนเล็กไปนอนพักผ่อน หนิงเอ๋อจึงรีบออกมาดูว่าจางเสี่ยวหนิงกำลังทำอะไรอยู่ในครัวแต่เมื่อเธอเดินออกไปกระสอบถ่านสิบกระสอบที่เคยตั้งเด่นตระหง่าน อยู่กลับหายไปอย่างสิ้นเชิง มันเป็นกระสอบถ่านที่พ่อเฒ่าจางเก็บสะสมเพื่อจะเอาไว้ขายส่วนหนึ่ง และเก็บเอาไว้ทำเป็นเชื้อเพลิงในช่วงฤดูหนาวที่ใกล้จะมาถึงอีกสองเดือนข้างหน้าหนิงเอ๋อตกใจมากที่เห็นว่าทุกอย่างหายไปอย่างไร้ร่องรอย เธอรีบวิ่งไปหาผู้เป็นสามีจางเสี่ยวหนิง ที่กำลังทำอะไรบางอย่างในครัวอย่างขะมักเขม้น ภาพที่หนิงเอ๋อเห็นคือตัวของจางเสี่ยวหนิงผู้เป็นสามีเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดเต็มไปหมด"ท่านพี่ ท่านฆ่าอะไร

"ท่านพี่ ทำไมถึงตื่นมาแต่เช้าเจ้าคะ"หนิงเอ๋อถามขณะที่เธอก็ยังกล้าๆกลัวๆที่จะเข้าใกล้สามีเพราะไม่รู้ว่าเขาอารมณ์ดีหรืออารมณ์ร้าย"ข้าเห็นว่าเจ้าเหนื่อยทุกวันแล้ว วันนี้ข้าจะทำอาหารให้เจ้า แล้วก็ลูก ๆ กิน เสร็จแล้ววันนี้ข้าจะออกไปข้างนอกเสีย เจ้าอยู่ดูแลบ้านให้ดี แล้วตอนเย็นข้าจะกลับมา" จางเสี่ยวหนิงพูด"เจ้าค่ะท่านพี่..."หนิงเอ๋อทำตามคำสั่งของ จางเสี่ยวหนิงทุกคำ เธอไม่เคยที่จะขัดคำสั่งของจางเสี่ยวหนิงเลยเธอรู้สึกว่าจางเสี่ยวหนิงเปลี่ยนไปเป็นคนละคน"โอ้โห! ปลาทอดฝีมือท่านพ่ออร่อยที่สุด" ลูกสาวคนรองกล่าวออกมาพร้อมทำตาโตขณะที่จางเสี่ยวหนิงตักปลาใส่จานให้กับลูกสาวและลูกชาย"จริงหรอ น้องรอง" ลูกชายหันมาถามจึงได้รีบครีบปลาเข้าปากอีกคน "อร่อยจริง ๆ ด้วย ท่านพ่อของข้า ทำกับข้าวอร่อยที่สุด"(ลูกชายคนโตได้พูดกล่าวชื่นชมผู้เป็นพ่อครั้งแรกตั้งแต่เขาอายุสิบสิองปีก็แทบจะไม่มีความทรงจำดี ๆ ระหว่างพ่อลูกเลยสินะ) เสี่ยวอ้าวคิดในใจ"หากเจ้าชอบก็กินเยอะ ๆ จะได้โตไว ๆ มาช่วยงานแม่เจ้าได้" จางเสี่ยวหนิงกล่าวกับลูกชายของเจ้าของร่าง"ข้าจะโตมา ดูแลท่านแม่ ท่านพ่อ น้องรองและท่านตา เป็นอย่างดี" ลูกชายคนโตกล่

จางเสี่ยวหนิงมองเห็นความเชื่อใจที่กำลังจะพังทลายในแววตาของภรรยาและพ่อ มันเจ็บปวดเสียยิ่งกว่าบาดแผลใด ๆ และกระตุ้นให้เขาลุกขึ้นสู้เพื่อความยุติธรรมที่เพิ่งจะได้สัมผัส"ท่านพ่อ! ท่านหนิงเอ๋อ!" จางเสี่ยวหนิงก้าวไปข้างหน้าอย่างหนักแน่น ดวงตาของเขาฉายแววแน่วแน่ "ข้าเข้าใจดีว่าความผิดพลาดในอดีตทำให้พวกท่านไม่เชื่อใจ แต่คราวนี้... ข้าพูดความจริง!"เขาหันไปทางผู้เฒ่าจาง "ท่านพ่อทราบดีว่าข้าเปลี่ยนไปแล้ว ข้าหาปลาได้มากมาย และข้าก็รักหนิงเอ๋อกับลูก ๆ มากกว่าสิ่งใด ข้าไม่มีวันทำลายครอบครัวนี้อีก! ถ้าท่านไม่เชื่อ... ท่านไปถามเถ้าแก่ร้านเหล้าที่ตลาดได้เลย! ข้าไม่ได้ซื้อเหล้ามาตั้งแต่เมื่อวาน!"ผู้เฒ่าจางลังเล พยายามมองหาความจริงในดวงตาของลูกชาย ความตื่นเต้นของจางเสี่ยวหนิงเมื่อตอนกลับบ้านพร้อมอาหารดูเหมือนจะเป็นของจริง แต่คำพูดของป้าฉิงอี้ก็หนักแน่นเกินไป"แล้วเงินเล่า? เงินที่หายไปอธิบายว่าอย่างไร?" ผู้เฒ่าจางถามเสียงเครียดทันใดนั้น หนิงเอ๋อ ที่เงียบมานานก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ แต่มีความเด็ดเดี่ยวซ่อนอยู่"ท่านพ่อ! ลูก... ลูกก็เชื่อว่าท่านพี่ไม่ได้ทำ" หนิงเอ๋อกล่าวออกมาอย่างแผ่วเบา พร้อม

"ไม่จริง! ข้าไม่รู้เรื่อง! พวกเจ้าอย่าไปเชื่อไอ้คนไร้ประโยชน์ จางเสี่ยวหนิง!" สามีของป้าฉิงอี้รีบปฏิเสธเสียงแข็ง"หากนี่ไม่ใช่เศษผ้าของท่านแล้ว ทำไมชายขากางเกงของท่านถึงขาดได้ล่ะท่านอาวุโส..." จางเสี่ยวหนิงยังคาดคั้นและเค้นถามความจริง"คือข้า..." สามีของป้าฉิงอี้อ้ำอึ้งนึกหาคำตอบ"ไม่มีคำตอบใช่หรือไม่ เพราะเศษผ้าตรงนี้ ข้าเก็บมาได้จากบ้านของข้า ตรงจุดที่เงินหายไป" จางเสี่ยวหนิงกล่าว"เงินของตระกูลจาง แน่ใจหรือว่ามี ไม่ใช่จะมาโมเมเอาเงินของตระกูลข้าไปหรือไม่" สามีของป้าฉิงอี้กล่าว"ถ้าอย่างนั้นเรามาตัดสินกัน ว่าตรงที่เก็บปลาเก่านั้น มีเงินของตระกูลข้า หรือเงินของท่านอาวุโสกันแน่" จางเสี่ยวหนิงหันไปจ้องหน้าผู้อาวุโสสามีของป้าฉิงอี้ตาไม่กะพริบจางเสี่ยวหนิงเห็นดังนั้นก็ไม่รอช้า พุ่งตัวไปทางตะกร้าปลาด้วยความเร็วสูง พร้อมใช้มีดหั่นปลาปัดมือที่ขวางทางของสามีป้าฉิงอี้ออกไป!"ท่านคิดจะขัดขวางข้าอย่างนั้นหรือ! ความจริงที่พวกท่านพยายามซ่อนไม่มีทางหนีพ้น!""จางเสี่ยวหนิง อย่าทำนะ!" ป้าฉิงอี้กรีดร้อง พุ่งเข้ามาเพื่อจะดึงจางเสี่ยวหนิงออก แต่ผู้เฒ่าจางที่ยืนอึ้งอยู่ก็เข้าคว้าตัวป้าฉิงอี้ไว้ได้ทัน"