บททั้งหมดของ เกิดใหม่เป็นชายยากจน: บทที่ 1 - บทที่ 10

"ตีมันให้ตาย! ตีมันให้ตาย! ไอ้ผีพนันจางเสี่ยวหนิง บังอาจติดเงินเถ้าแก่หวังของข้า ในเมื่อเจ้าไม่มีเงินยี่สิบตำลึงมาคืนเถ้าแก่หวัง ก็เอาชีวิตเจ้ามาแลก!"หัวหน้าอันธพาลสั่งให้ลูกน้องสามสี่คนรุมทำร้ายจางเสี่ยวหนิง บุตรชายที่ไม่ได้เรื่องและยากจน ทั้งยังติดการพนัน ดื่มสุรา ตบตีลูกเมีย เป็นที่น่ารังเกียจยิ่งนัก"อย่า! อย่าตีข้า! เดี๋ยวข้าจะเอาเงินมาคืนพวกเจ้า อย่า... อย่าตีข้า...! อ๊าก...!" เสียงร้องขอชีวิตของจางเสี่ยวหนิงพยายามดิ้นรนให้พ้นจากการถูกทุบตี"ไอ้คนไร้ค่าเช่นเจ้า! ตายไปแผ่นดินจะได้สูงขึ้น พวกเจ้าหยุดตีทำไม ตีมันต่อไป!" หัวหน้าอันธพาลหันมาสั่งลูกน้อง"รับทราบนายท่าน อ้าวเฮ้ยพวกเรา จัดการ!""อ๊าก!!! ...ข้ากลัวแล้ว ข้าเจ็บ... ชะ ช่วย... ข้า... ด้วย... อุ๊ค...!"จางเสี่ยวหนิงร้องขอชีวิตจากหัวหน้าอันธพาล พลันสายตาหันไปเห็นสองแม่ลูกนั่งซุ่มดูอยู่ไม่ไกล ผู้เป็นแม่เอามืออุดปากลูกชายเอาไว้แน่นเพื่อไม่ให้ส่งเสียง จางเสี่ยวหนิงมองไปพลางร้องขอให้สองแม่ลูกช่วยเหลือแต่นางไม่อาจทำอะไรได้ ได้แต่นั่งดูและน้ำตาไหล ราวกับสวรรค์จะลงโทษจางเสี่ยวหนิงคนชั่วให้ได้รับกรรมที่กระทำเอาไว้ ท่ามกลางฟ้าฝนที่โป

ในเมื่อสวรรค์ให้โอกาสข้ามาอยู่ในร่างนี้ ข้าจะไม่ยอมให้ เด็ก ๆ ต้องอดตาย และข้าจะล้างชื่อไอ้คนถ่อยนี่ให้หมดไปจากใจของครอบครัวว่าเป็นคนชั่วร้ายเช่นไร!จางเสี่ยวหนิงเห็นผู้คนอดอยาก ถึงขั้นแย่งเนื้อกัน อย่าว่าแต่เนื้อเลย แม้แต่ผักในป่าก็แทบจะเกลี้ยงไปหมดแล้ว "ฤดูหนาวที่กำลังจะมาถึงนี้ คงเป็นช่วงทดสอบว่าใครจะรอดหรือใครจะตายสินะ"เสี่ยวอ้าว(ในร่างจางเสี่ยวหนิง) เดินรอบบ้าน จนมาหยุดอยู่หน้าห้องซอมซ่อของเขา เขาเห็นพ่อ วัยชรากำลังนำฟืนเข้าไปในเตาเผาถ่านอย่างขะมักเขม้น เขาเดินสำรวจทุกอย่างภายในบ้านนี้ช่างดูน่าหดหู่ลูกทั้งสองที่เห็นจางเสี่ยวหนิง กลับมาก็วิ่งไปหลบคนละมุมราวกับเห็นปีศาจ "ส่วนภรรยาก็ยังไม่กลับจากตลาดสินะ" จางเสี่ยวหนิงพยายามมองดูทุกอย่างภายในบ้าน"นี่เจ้าของร่างเดิมเอาข้าวของในบ้านไปขายจนหมดเลยหรือ? ไม่เหลือแม้กระทั่งหมอนผ้าห่มที่จะให้ความอบอุ่นกับครอบครัว ส่วนนั่นคงเป็นพ่อเฒ่าจาง พ่อของเจ้าของร่างเดิมสินะ”“อายุป่านนี้ยังต้องขึ้นไปตัดฟืนมาเผาถ่าน เจ้าของร่างนี้ช่างชั่วช้าจริง ๆ แต่ไม่เป็นไร ในเมื่อฟ้าประทานโอกาสให้ ข้ามาเกิดใหม่ในร่างนี้ ข้าก็จะทำทุกอย่างออกมาให้ดี""ท่านพ่อ ข้า

"โอ๊ย!....ไอ้คนไร้ค่าจางเสี่ยวหนิง! เจ้ากล้าผลักข้าหรือ? รอข้าไปฟ้องท่านพี่ก่อนเถอะ! นี่เจ้าไปขโมยปลาของใครมา อาหารมากมายขนาดนี้ต้องไปเอามาจากที่ใดกัน" ชาวบ้านทุกคนต่างพากันเบิกตาโต เมื่อเห็นอาหารมากมายที่แต่ละบ้านต่างอยากจะแย่งชิงมาเป็นของตนเอง"ข้าจะเอามาจากที่ใดมันก็เรื่องของข้า แต่พวกเจ้าบังอาจมาแตะต้องหนิงเอ๋อของข้าได้เช่นไร! ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วใช่ไหม!" จางเสี่ยวหนิงตะคอก"พวกข้าก็ไม่ได้อยากจะยุ่งนักหรอก แต่อาหารมากมายเช่นนี้ พวกเจ้าจะเก็บไว้กินเองคนเดียวก็ไม่ถูก! ชาวบ้านทุกคนต่างก็อดอยาก ทำไมถึงไม่แบ่งพวกเราบ้านละตัวล่ะ?" ป้าฉิงอี้พูดขึ้น ทำให้ชาวบ้านที่ยืนมุงอยู่ต่างพากันเห็นด้วย"ใช่ ๆ พวกเราก็อดอยาก เจ้าต้องแบ่งพวกเราบ้างสิ!" ชาวบ้านที่เห็นแก่ตัวเหล่านี้พูดสนับสนุนป้าฉิงอี้ขึ้นมาทันควัน"ทำไมข้าจะต้องแบ่งพวกเจ้าด้วย? บ้านข้าเองยังไม่อิ่มท้องเลย! พวกเจ้าอยากได้ก็ไปหาเอาเอง!" พูดจบ จางเสี่ยวหนิงก็ปิดประตูบ้านลงกลอน และประคองหนิงเอ๋อกลับเข้าไปในบ้าน"ไอ้คนเห็นแก่ตัว! ไอ้คนไร้ค่าจางเสี่ยวหนิง! พวกเราจะอดตายอยู่แล้ว แต่เจ้ามันเห็นแก่ตัว!" เสียงของป้าฉิงอี้ดังด่าทอไล่หลังมา"หนิ

ผ่านไปเกือบเย็นแล้ว พระอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า จางเสี่ยวหนิงก็ยังไม่กลับถึงบ้าน หนิงเอ๋อภรรยาของเขาเกิดความกังวลและวิตกว่าสามีของนางนั้นอาจจะไม่ได้ออกไปหาอาหาร แต่กำลังกลับไปเล่นการพนันอีกครั้งหนึ่ง "ท่านพ่อ ข้าว่าพี่อาจจะไม่ได้กลับตัวอย่างที่เราเห็นก็ได้" หนิงเอ๋อหันไปบอกกับผู้เฒ่าจางอย่างร้อนรน เพราะเธอเห็นว่าสามียังคงไม่กลับมาที่บ้าน "ข้าก็ว่าเช่นนั้น สุดแล้วแต่ชะตาฟ้าลิขิต" ผู้เฒ่าจางหันมาบอกกับลูกสะใภ้อย่างน่าสงสาร ข้าบอกเจ้าแล้วว่าผัวของเจ้ามันกลับตัวไม่ได้เสียงที่ดังออกมาจากทางประตูหน้าบ้านป้าฉิงอี้ที่แอบเฝ้ามองดูตระกูลจางอย่างใกล้ชิด "ท่านป้าพูดอะไรของท่าน อย่ามาพูดเช่นนี้กับท่านพี่ของข้านะ" หนิงเอ๋อเถียงออกไปอย่างไม่เกรงกลัว "สามีของเจ้าเป็นคนไร้ค่า ไร้ประโยชน์ ใครๆ ก็รู้เจ้าน่ะเป็นผู้หญิงโชคร้าย ที่แต่งเข้าตระกูลที่แสนยากจน! ข้าวสารจะกรอกหม้อก็ยังไม่มี ฮ่า! ฮ่า! ดูสามีข้าสิ เลี้ยงดูข้าเป็นอย่างดีอิจฉาข้าล่ะสิ"ป้าฉิงอี้กล่าวกับหนิงเอ๋อ "เจ้าอย่าพูดจาสามหาวให้มากนัก!" พ่อเฒ่าจางที่เห็นว่าฉิงอี้เพื่อนบ้านที่สอดรู้สอดเห็นกำลังใส่ร้ายลูกชายตนถึงแม้ที่จะพูดมาก่อนหน้านี้

"หนิงเอ๋อ! ข้ารู้แล้วว่าใครทำ!" จางเสี่ยวหนิงพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นที่เปลี่ยนเป็นความโกรธแค้นจางเสี่ยวหนิงรีบออกไปหาหนิงเอ๋อที่รออยู่ด้านนอกแล้วบอกว่า "ข้าไม่ได้แตะต้องเงิน แต่มีคนแอบเข้าบ้านเราในขณะที่เราไม่อยู่""ใครกันท่านพี่?" หนิงเอ๋อถามอย่างหวาดระแวง"เป็นแผนการของป้าฉิงอี้! ข้าแน่ใจว่านางใช้ให้สามีของนางมาขโมยเงินเพื่อใส่ร้ายข้า" จางเสี่ยวหนิงกล่าวอย่างหนักแน่นพร้อมกวาดตามองไปรอบ ๆผู้เฒ่าจางยังคงไม่เชื่อ "เหลวไหล! ป้าฉิงอี้เป็นเพื่อนบ้านกันมานาน นางไม่มีทางทำเรื่องชั่วช้าเช่นนั้น!" เขายังคงยืนกรานเพราะไม่เชื่อใจลูกชายตนเอง และคิดว่าคงกลับตัวไม่ได้ น่าจะเป็นคนขโมยเงินไปซื้อเหล้าและกลับไปเล่นการพนันอีกแน่"ถ้าเช่นนั้นข้าจะพิสูจน์ให้ท่านเห็น ณ บัดนี้!" จางเสี่ยวหนิงคว้ามีดหั่นปลาที่เพิ่งลับเสร็จขึ้นมา ดวงตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น"ข้าจะไปที่บ้านป้าฉิงอี้และบังคับให้สารภาพ! ท่านพ่อ หนิงเอ๋อ พวกท่านจะอยู่ดูความจริงที่นี่ หรือจะไปเป็นพยานกับข้าที่นั่น?!"ไม่รอคำตอบจากทั้งสอง จางเสี่ยวหนิงก็วิ่งออกจากบ้านไปในความมืด หนิงเอ๋อมองหน้าผู้เฒ่าจางอย่างไม่มั่นใจ แต่ด้วยความรักและความหวังที่