จับโจร

"หากพวกท่านไม่ได้เอาเงินของบ้านข้าไป ก็อย่าขวางทาง ให้ข้าได้พิสูจน์ความจริง ว่าสามีของข้าพูดความจริงทุกประการ!" หนิงเอ๋อพยายามวิ่งเข้าไปใกล้กับตะกร้าปลาเก่า แต่สามีของป้าฉิงอี้ออกอาการพิรุธอย่างเห็นได้ชัด สั่นและเหงื่อแตกพลั่ก

เสียงดังเอะอะโวยวายทำให้ชาวบ้านบริเวณนั้นตื่นตระหนกตกใจและรีบมามุงดูที่บ้านของป้าฉิงอี้และสามีของนาง

"นี่เกิดอะไรขึ้น? เหตุใดเจ้าคนไร้ค่าจางเสี่ยวหนิง และตระกูลจาง ถึงได้มาที่บ้านของป้าฉิงอี้ในยามวิกาลเช่นนี้" ชาวบ้านที่มามุงดูถามเหตุการณ์

"ก็ไอ้คนไร้ประโยชน์จางเสี่ยวหนิงและครอบครัวตระกูลจาง มากล่าวหา ว่าข้ากับสามีขโมยเงินของนางมา" ป้าฉิงอี้รีบฟ้องชาวบ้านเพื่อให้ชาวบ้านเป็นเกราะกำบัง

"พวกเจ้าตระกูลจาง จะมากล่าวหาคนลอย ๆแบบนี้ไม่ได้นะ"ชาวบ้านคนนึงกล่าวขึ้นมา

"ใช่ ๆ เจ้าจะกล่าวหาคนอื่นลอย ๆ แบบนี้ไม่ได้เจ้ามีหลักฐานอะไร" ผู้หญิงอีกคนนึงเดินตรงมาหาป้าฉิงอี้นั่นคือซุ่ยซุ่ย

"โถ่..ซุ้ยซุ้ย ก็เจ้าคนไร้ประโยชน์จางเสี่ยวหนิง กับหนิงเอ๋อ ภรรยาของคนไร้ประโยชน์มากล่าวหาป้า ว่าป้าขโมยเงินของตระกูลจางมา ตระกูลจางมีเงินตรงไหน ทุกคนก็รู้ ฮื่อ..ฮื่อ.. ป้าโดนใส่ร้าย" นางฉิงอี้รีบเล่นละครฉากใหญ่ ร้องไห้โฮต่อหน้าชาวบ้านให้ดูน่าสงสาร.....

"นี่! หนิงเอ๋อ เจ้าแน่ใจหรือว่าป้าฉิงอี้กับท่านลุงเอาเงินที่บ้านเจ้ามา" ซุ้ยซุ้ยเข้ามาปกป้องป้าฉิงอี้

"ข้าไม่แน่ใจ แต่ท่านพี่ของข้า บอกว่ามีหลักฐานว่าป้าฉิงอี้และสามีของนางลักลอบเข้าไปขโมยเงินของข้าขณะที่พวกข้าไม่อยู่ที่บ้าน" หนิงเอ๋อ กล่าวกับซุ่ยซุ่ย

"เจ้าไม่แน่ใจ เชื่อเพียงลมปากของสามีที่ไร้ประโยชน์ของเจ้าเช่นนั้นหรือ" ซุ่ยซุ่ยรีบกล่าวกลับหนิงเอ๋อด้วยท่าทีหยิ่งผยอง...

"ข้าเชื่อใจท่านพี่ของข้า ว่าเขาเปลี่ยนแปลงตัวเองแล้ว หากป้าฉิงอี้และสามีของนางไม่ได้นำเงินของตระกูลจางมาแล้วก็ให้ข้าเข้าไปตรวจที่เก็บปลาเก่าตรงนั้นสิ ชี้ไปตรงที่สองสามีภรรยายืนอยู่

"ได้อย่างไร เจ้านึกอยากจะค้นบ้านใคร ก็คนได้อย่างนั้นหรือ พวกเจ้าเป็นใครกัน มีอำนาจอะไรมาค้นบ้านข้า..?" สามีของป้าฉิงอี้กล่าว

"ใช่ๆ ดึกยามวิกาลเช่นนี้ แล้วยังกล่าวหาคนอื่นลอย ๆ โดยไร้หลักฐาน ไม่ใช่สามีของเจ้านำเงินไปซื้อเหล้าแล้วเล่นการพนันหมดแล้วหรือ" ซุ้ยซุ้ยเสริมชาวบ้านทุกคนต่างพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของซุ่ยซุ่ยหลานสาวของป้าฉิงอี้

"พี่น้องทุกท่าน เมื่อก่อนข้าอาจจะเป็นคนพาลและเป็นคนไม่ดี ในสายตาพี่น้องทุกท่าน แต่วันนี้ข้ามิได้กล่าวหาท่านอาวุโสลอยๆ ข้ามีหลักฐาน" จางเสี่ยวหนิงกล่าวกับชาวบ้านทุกคนที่มามุงดูในขณะนั้น

"เจ้ามีอะไร ก็รีบเอาออกมาเถอะ พวกข้าจะคอยดู หากเจ้าไม่มีและใส่ร้ายป้าฉิงอี้กับสามีของนางข้าจะแจ้งนายอำเภอกู้ให้มาจับเจ้า!" ซุ้ยซุ้ยกล่าว

"ได้! พี่น้องทุกท่าน ดูในมือของข้านี่เป็นเศษผ้าสองชิ้น..."ยังไม่ทันที่จางเสี่ยวหนิงจะพูดจบป้าฉิงอี้ก็เดินตรงไปและปัดเศษผ้านั้นลงพื้นอย่างไม่ใยดี

"เศษผ้าบ้าบออะไรของเจ้า! ก็แค่เศษผ้าขี้ริ้วเก่าๆ จะเอามาเป็นหลักฐานได้เช่นไร" ป้าฉิงอี้ตะคอกดังลั่น

"ป้าฉิงอี้หากป้าไม่ได้ขโมยเงินของข้าหรือของตระกูลจางไปก็อย่าร้อนตัวให้สามีข้าได้อธิบายก่อนหนิงเอ๋อเข้าไปกล่าวและก้าวเข้าไปปกป้องจางเสี่ยวหนิงผู้เป็นสามีของนางด้วยความเข้มแข็ง

"หนิงเอ๋อนางเด็กเมื่อวานซืน นางคนอกตัญญูเมื่อก่อนผัวเจ้าตบตีเจ้าตั้งกี่คราวข้าไม่ใช่หรือที่เป็นคนคอยช่วยเจ้า เอาน้ำแกงมาให้บ้านเจ้าได้กินประทังหิว!" ป้าฉิงอี้กล่าวทวงบุญคุณกับหนิงเอ๋อ

"ใช่ ๆ คนเนรคุณเช่นนี้ ควรจะต้องตีให้ตาย! ยังมาใส่ร้ายผู้มีพระคุณอีก" ชาวบ้านที่มุงรู้เริ่มซุบซิบนินทาและกล่าวคำว่าร้ายให้หนิงเอ๋อ

"อกตัญญูอย่างนั้นหรือ ป้าฉิงอี้กล่าวว่าเอาน้ำแกงมาให้ข้ากินเพื่อประทังหิวเช่นนั้นหรือ ป้าลืมบอกชาวบ้านหรือไม่ ว่าป้านั้นมาเอาหัวมันและบางครั้งก็มายืมข้าวสาร จากบ้านของข้า

แล้วทุกวันนี้ก็ยังไม่เคยคืนแม้แต่เม็ดเดียว! ส่วนน้ำแกงก็เป็นน้ำแกงที่ได้จากการต้มหัวมัน แต่หัวมันไม่เคยมีมาเลย ใครกันแน่ที่อกตัญญู! หนิงเอ๋อเองก็เถียงหัวชนฝา

"เจ้า! เจ้า! พ่อแม่ไม่สั่งสอน เด็กเช่นเจ้าสมควรแล้วที่ได้สามีแบบจางเสี่ยวหนิงคนไร้ค่า!"ป้าฉิงอี้ยังคงด่าทอหนิงเอ๋ออย่างไม่หยุดหย่อน

"หยุดพูดได้แล้ว! หนิงเอ๋อเป็นภรรยาของข้าและไม่เคยติดหนี้บุญคุณใคร และการที่ป้ามากล่าวหาว่าข้านั้นรักเล็กขโมยน้อย อย่าลืมว่า บางครั้งป้าก็เป็นคนไหว้วานให้ข้า....

"ไปขโมยไข่ไก่จากบ้านของยายว่านชิง แถมบางวันก็ให้ข้าไปขโมยน้ำมันหมู บ้านของลุงหลานหลงอีกด้วย ใครกันแน่ที่เป็นขโมย!"

เสี่ยวอ้าวที่อยู่ในร่างของจางเสี่ยวหนิงเห็นภาพความทรงจำต่างๆเขาจึงเปิดเผยต่อหน้าสาธารณชนและชาวบ้านที่มามุงดูต่างพากันมองไปที่ป้าชิงอี้เป็นตาเดียว

"น้อยแน่! นางชิงอี้ หนังตัวร้าย! ที่แท้ก็เป็นแกเองที่ขโมยไข่ของข้า ถึงว่าเวลาแม่ไก่ไข่ข้าไม่เคยได้ไข่กินเลยตอนแรกก็คิดว่างูกินไปหมด"ยายว่านชิงหันมาด่าป้าชิงอี้พร้อมกับปาสิ่งของไปที่นาง

"ไอ้คนชั่วช้า! ไอ้คนสาระเลว..เจ้ากล้าพูดกับข้าเช่นนี้ได้อย่างไรข้าเป็นคนให้เจ้าทำแล้วเช่นไร ข้าก็อุตส่าห์แบ่งน้ำแกงไปให้พ่อที่แก่ชราของเจ้าที่เจ้าไม่สามารถเลี้ยงดูให้ดีได้ เจ้าคนไร้ค่า!" ป้าฉิงอี้หันมาด่าทอจางเสี่ยวหนิงด้วยความโมโห

"หยุดพูดกันได้แล้ว..เจ้าหยิบเศษผ้าทั้งสองนั้นขึ้นมา ให้ชาวบ้านทุกคนได้เป็นพยาน ว่ามันเป็นเพียงผ้าขี้ริ้ว หรือหลักฐานเอาไว้สำหรับจับโจรกันแน่"ผู้เฒ่าจางกล่าวทุกคนจึงหยุดดูหลักฐานอีกครั้ง

"ได้ขอรับท่านพ่อ ถ้าอยากให้ทุกคนดูเศษผ้าสองชิ้นนี้ ซึ่งสีเหมือนกับชุดที่ท่านอาวุโสกำลังสวมใส่อยู่ ลองดูสิว่ามันขาดตรงชายขาพอดี เท่ากับชิ้นที่อยู่ในมือของข้าเลย"

เสี่ยวอ้าวที่อยู่ในร่างของจางเสี่ยวหนิงกล่าวและวางชิ้นเศษผ้าที่ขาดลงบนเก้าอี้อีกครั้ง พร้อมกับชี้ไปที่ชายกางเกง ของอาวุโสสามีของป้าฉิงอี้

แสดงให้ชาวบ้านทุกคนเห็นว่า ผ้าผืนนั้นสีเดียวกับชุดของสามีป้าฉิงอี้อย่างเห็นได้ชัดและมีรอยขาดสอง อันที่ตรงกัน....