หลักฐานมัดตัวโจร

"ไม่จริง! ข้าไม่รู้เรื่อง! พวกเจ้าอย่าไปเชื่อไอ้คนไร้ประโยชน์ จางเสี่ยวหนิง!" สามีของป้าฉิงอี้รีบปฏิเสธเสียงแข็ง

"หากนี่ไม่ใช่เศษผ้าของท่านแล้ว ทำไมชายขากางเกงของท่านถึงขาดได้ล่ะท่านอาวุโส..." จางเสี่ยวหนิงยังคาดคั้นและเค้นถามความจริง

"คือข้า..." สามีของป้าฉิงอี้อ้ำอึ้งนึกหาคำตอบ

"ไม่มีคำตอบใช่หรือไม่ เพราะเศษผ้าตรงนี้ ข้าเก็บมาได้จากบ้านของข้า ตรงจุดที่เงินหายไป" จางเสี่ยวหนิงกล่าว

"เงินของตระกูลจาง แน่ใจหรือว่ามี ไม่ใช่จะมาโมเมเอาเงินของตระกูลข้าไปหรือไม่" สามีของป้าฉิงอี้กล่าว

"ถ้าอย่างนั้นเรามาตัดสินกัน ว่าตรงที่เก็บปลาเก่านั้น มีเงินของตระกูลข้า หรือเงินของท่านอาวุโสกันแน่" จางเสี่ยวหนิงหันไปจ้องหน้าผู้อาวุโสสามีของป้าฉิงอี้ตาไม่กะพริบ

จางเสี่ยวหนิงเห็นดังนั้นก็ไม่รอช้า พุ่งตัวไปทางตะกร้าปลาด้วยความเร็วสูง พร้อมใช้มีดหั่นปลาปัดมือที่ขวางทางของสามีป้าฉิงอี้ออกไป!

"ท่านคิดจะขัดขวางข้าอย่างนั้นหรือ! ความจริงที่พวกท่านพยายามซ่อนไม่มีทางหนีพ้น!"

"จางเสี่ยวหนิง อย่าทำนะ!" ป้าฉิงอี้กรีดร้อง พุ่งเข้ามาเพื่อจะดึงจางเสี่ยวหนิงออก แต่ผู้เฒ่าจางที่ยืนอึ้งอยู่ก็เข้าคว้าตัวป้าฉิงอี้ไว้ได้ทัน

"พอได้แล้วฉิงอี้! ขวางทางถึงขนาดนี้ แกกำลังสารภาพออกมาแล้ว!" ผู้เฒ่าจางพูดด้วยน้ำเสียงเครียดจัด ความรู้สึกผิดที่เคยไม่เชื่อใจลูกชายท่วมท้นในใจ

จางเสี่ยวหนิงเปิดตะกร้าปลาเก่าที่ส่งกลิ่นคาวคลุ้งออกอย่างแรง ภายในนั้นมีถุงผ้าสีน้ำตาลที่คุ้นตาซ่อนอยู่ใต้ใบตองแห้งและเศษแหเก่า ๆ นี่คือถุงเงินที่หายไป!

เขาหยิบถุงเงินขึ้นมาและชูให้ทุกคนเห็น "นี่ไง! เงินที่พวกท่านสองคนบอกว่า ข้าเอาไปซื้อเหล้าและเล่นพนัน! มันอยู่ในบ้านของพวกท่านได้อย่างไร!"

จางเสี่ยวหนิงกล่าวด้วยความรู้สึกที่ปนเปกันระหว่างความโล่งใจและความโกรธแค้น ดวงตาของเขาแดงก่ำ

"เจ้าอย่ามากล่าวหากันเช่นนี้... ถุงผ้าห่อเงินสีน้ำตาลผู้ใดก็ใช้ ซุ่ยซุ่ยก็มี แม้แต่นางว่านชิงก็ใช้ถุงสีน้ำตาลเช่นเดียวกับในมือของเจ้ามิใช่รึ?" ป้าฉิงอี้ชี้ไปที่ถุงเงินของซุ่ยซุ่ยและนางว่านชิง

ชาวบ้านจ้องไปที่ถุงเงินที่พกติดเอวของซุ่ยซุ่ยและนางว่านชิงแล้วก็มองกลับไปที่มือของจางเสี่ยวหนิงที่ถือถุงเงินสีน้ำตาลเช่นกัน

"ที่นางพูดก็มีเหตุผลอยู่นะ ทุกคนใคร ๆ ก็ใช้ถุงเงินสีน้ำตาลกันทั้งนั้น" ชาวบ้านคนหนึ่งกล่าวเสริมแล้วหยิบถุงเงินของตนเองออกมาให้ดู

("ฮึ! ไอ้คนโง่จางเสี่ยวหนิง คนไร้ประโยชน์เช่นเจ้า ข้าจะดูสิว่าจะทำอย่างไรกับถุงเงินในมือของเจ้า ต่อให้เจ้าหาเจอแล้วเช่นไร ในเมื่อทุกคนในหมู่บ้านก็ใช้ถุงเงินเช่นเดียวกัน") นางฉิงอี้คิดในใจพร้อมกับยิ้มหัวเราะเยาะ

จางเสี่ยวหนิงที่เห็นท่าทีไม่ดี เขาจึงคิดหาทางที่จะแก้ต่างให้กับตนเองและจะนำเงินทั้งหมดกลับมาให้กับภรรยาอย่างหนิงเอ๋อ เขาพยายามหาข้อแตกต่างระหว่างถุงเงินนี้ แต่มองเท่าไหร่ก็มองไม่ออก

แต่หนิงเอ๋อกลับกล่าวขึ้นด้วยความมั่นใจว่า ...

"ใช่ ถุงเงินนี้เหมือนของทุกคน สีเหมือนกัน เนื้อผ้าเหมือนกัน แต่ที่ไม่เหมือนกัน ข้ามั่นใจว่านั่นคือถุงเงินของข้า หากอยากรู้ว่ามันแตกต่างเช่นไร ได้โปรดท่านพี่ ยื่นถุงเงินนั้นให้ข้าด้วยเถิด" หนิงเอ๋อ กล่าวกับจางเสี่ยวหนิง

จางเสี่ยวหนิงไม่ลังเลใจ ยื่นถุงเงินในมือของตนเองให้กับภรรยาเพื่อให้นางได้พิสูจน์ข้อแตกต่างของถุงเงินสีน้ำตาลเจ้าปัญหาถุงนี้

"ป้าฉิงอี้ ข้ารบกวนเปิดกระเป๋าพลิกด้านในออกมาดูได้หรือไม่ และซุ่ยซุ่ยด้วย ช่วยเปิดพลิกผ้าด้านในให้ข้าดูได้หรือไม่" หนิงเอ๋อบอกให้ทั้งสองทำตามที่ตนบอก

ซุ่ยซุ่ยและป้าว่านชิงได้จัดการนำเงินออกจากถุงและพลิกกลับด้านตะเข็บข้างในออกมาข้างนอก และผลปรากฏว่าถุงเงินทั้งสองเหมือนกันอย่างไม่มีที่ติ ตั้งแต่ตะเข็บ วิธีการเย็บ และผ้าเป็นเพียงผ้าชั้นเดียวในการเย็บติดต่อกันในราคาที่ถูก

"ทุกท่านเห็นหรือไม่ว่ากระเป๋าเงินทั้งสองใบนี้เหมือนกันจนแทบจะมองไม่ออกว่าเป็นกระเป๋าเงินของผู้ใดใช่หรือไม่" หนิงเอ๋อถามชาวบ้านทุกคนที่เห็น

"ใช่ พวกเราเห็น เหมือนกันทุกอย่าง เจ้าช่วยดูของข้าด้วยสิ ของข้าจะเหมือนกับของซุ่ยซุ่ยและ ป้าว่านชิงหรือไม่" ชาวบ้านคนหนึ่งนำเงินออกจากถุงผ้าและพลิกกลับด้านเช่นกัน ผลปรากฏว่าทั้งสามใบเหมือนกันอย่างกับแกะ

"โอ้โห พวกเจ้าดูสิ ถุงเงินสีเดียวกัน วิธีการปักเย็บก็เหมือนกัน แทบจะแยกไม่ออกเลย นอกจากความใหม่ความเก่าและสีซีดลงเล็กน้อยเท่านั้น" ชาวบ้านคนนั้นได้กล่าวออกมา ขณะที่พลิกถุงเงินของตนเอง ซุ่ยซุ่ย รวมถึงของป้าว่านชิงให้ทุกคนดู

"ในเมื่อพี่น้องทุกท่านเห็นแล้วว่าถุงเงินทั้งสามใบนี้เหมือนกันราวกับเป็นถุงชุดเดียวกัน ข้ากล้ากล่าวว่าถุงเงินในมือข้านี้จะไม่เหมือนทั้งสามใบนี้อย่างแน่นอน ด้านในข้าปักเย็บด้วยผ้าผืนสีแดงอีกชั้นหนึ่ง เพราะข้ารู้สึกว่าการตัดเย็บที่มาจากร้านมันบางเกินไป" หนิงเอ๋อบอกกับชาวบ้านทุกคนถึงข้อแตกต่างของกระเป๋าเงินใบ

"เป็นไปไม่ได้ เจ้าโกหก!" นางฉิงอี้หันมาตวาดเสียงดังใส่หนิงเอ๋อ

"ป้าฉิงอี้ หากไม่มีอะไรผิดพลาดแล้วมันเป็น กระเป๋าเงินของท่านลุงอาวุโสของเรา ก็ให้นางได้พิสูจน์เถิด" ซุ่ยซุ่ยหันมาปลอบใจป้าของตนเอง

"แย่แล้ว หากนางหนิงเอ๋อเปิดต่อหน้าชาวบ้านทุกคนก็ต้องรู้สิว่าถุงเงินนั้นไม่ใช่ของเรา" นางฉิงอี้พูดกับตนเองในใจด้วยสีหน้าวิตกกังวล

"ท่านพี่ เราจะทำเช่นไรดี" นางฉิงอี้หันมาสะกิดสามีของตนเอง

"ข้าไม่รู้! ข้าไม่ได้คิดอยากจะทำตั้งแต่แรก เจ้าไม่ใช่หรือ คนที่ออกความคิด เจ้ากี้เจ้าการทุกอย่างให้ข้าทำ!" สามีอาวุโสของป้าฉิงอี้กล่าวกระซิบเสียงเบา

"ทำไมล่ะป้าฉิงอี้... กลัวว่าด้านในมันจะเป็นสีแดงอย่างที่ข้ากล่าวเช่นนั้นหรือ?" หนิงเอ๋อยิ้ม

"เรื่องอะไรข้าจะต้องกลัว แต่นั่นมันเป็นเงินของข้า ทำไมข้าจะต้องมานั่งพิสูจน์อะไรในบ้านของข้าอีก พวกเจ้าบุกรุกบ้านข้านะ ข้าจะไปแจ้งนายอำเภอกู้ให้มาจับพวกเจ้า!" ป้าฉิงอี้เปลี่ยนเรื่องและพยายามกลบเกลื่อนความจริง

"ได้ ท่านไปแจ้งนายอำเภอกู้ได้เลย หากยามวิกาลเช่นนี้ ท่านเชิญนายอำเภอกู้มาเป็นพยานได้ ข้าก็พร้อมจะยอมโดนโบยห้าสิบไม้ หากข้าโกหกและใส่ร้ายป้ายสีคนตระกูลอี้ของท่าน!" หนิงเอ๋อ กล่าวอย่างไม่เกรงกลัว

ชาวบ้านเริ่มซุบซิบนินทากันอีกครั้งเมื่อเห็นท่าทีของนางฉิงอี้ร้อนรนอย่างประหลาด

"หากไม่ได้ขโมยจริง ๆ ก็ให้พิสูจน์กันไปเลย เจ้าจะยื้อไว้ทำไม" ป้าว่านชิงรู้สึกโมโหจึงได้ตะโกนออกไป

"เรื่องของข้า นางว่านชิง ไม่ต้องยุ่ง! พวกเจ้ามามุงทำไม กลับบ้านไปได้แล้ว!" ป้าฉิงอี้ตะวาดและไล่ชาวบ้านให้ออกจากบ้านของตน

"พี่น้องทั้งหลาย อย่าเพิ่งไป ขอให้ข้าได้พิสูจน์ความบริสุทธิ์ของครอบครัวตระกูลจางที่ถูกทำลายชื่อเสียง โดยสองผัวเมียจอมเจ้าเล่ห์นี่ และกอบกู้ชื่อเสียงให้ท่านพี่สามีของข้าสักครั้งเถิด"

หนิงเอ๋อ กล่าวแล้วเดินไปหาจางเสี่ยวหนิงจับมือของเขาเอาไว้แน่นด้วยความภาคภูมิใจ....