ประสานใจระหว่างครอบครัว

เสี่ยวอ้าวที่อยู่ในร่างของจางเสี่ยวหนิงได้ยินเสียงลูกสาวร้องไห้จึงรีบเข้ามาดู เหมือนจะโดนผึ้งต๋อยเข้าที่แก้ม “เจ้าเป็นอะไรไปจ่างเพ่ยเพ่ย” (เสี่ยวอ้าว)ในร่างของจางเสี่ยวหนิงวิ่งเข้ามาอย่างไว

“ท่านพ่อ ข้าเจ็บ!” ลูกสาวตัวเล็กของเจ้าของร่างร้องไห้จนตัวโยน

“ท่านพ่อ! ท่านทำอะไรน้องรอง ท่านตีนางหรือ”เมื่อลูกชายคนโตได้ยินเสียงน้องสาวก็รีบวิ่งเข้ามาปกป้องโดยไม่รั้งรอ

“ข้าไม่ได้ทำอะไรนาง...ข้าก็ไม่รู้ว่านางเป็นอะไร” (เสี่ยวอ้าว)ถึงกับปวดหัว เพราะความชั่วของเจ้าของร่างเดิมเคยทำไว้ ทำอะไรก็คงไม่มีใครเชื่อใจแม้กระทั่งลูกแท้ ๆ ของเขาเอง

หนิงเอ๋อ ได้ยินเสียงดังจากในห้อง เธอจึงรีบวิ่งมาดูเหตุการณ์ทั้งหมดและพร้อมกางปีกปกป้องลูกทั้งสองอีกครั้ง ไม่ว่าสามีจะตีนางยังไงนางก็ทน นางด้านชาและตายด้านกับความรู้สึกที่โดนรังแก

"ท่านแม่! ท่านพ่อกำลังจะตีน้องรอง ข้าเข้าไปปกป้องน้องรองมา!" เสียงลูกชายคนโตร้องไห้สะอึกสะอื้นฟ้องผู้เป็นแม่

“ท่านพี่ข้าขอร้อง อย่าตีลูกเลยเขายังเด็ก” นางรีบอุ้มลูกสาวขึ้นมาปลอบ พลันเห็นใบหน้าบวมแดงจนตาปิด

“ข้าไม่ได้ทำอะไรนาง แต่ดูเหมือนนางจะโดนผึ้งต่อยเข้าที่ใบหน้า ต้องรีบเอาเหล็กในออก แล้วหายาสมุนไพรแก้ปวดมาให้นาง” (เสี่ยวอ้าว)รีบจัดการทุกอย่าง แต่เขาไม่รู้จักสมุนไพรจึงคิดจะให้ระบบช่วยจัดยาแก้ปวดจากโลกอนาคตให้ ไม่รู้จะได้หรือไม่

“ใช่เจ้าค่ะท่านพี่...หนิงเอ๋อทำหน้ารู้สึกผิด “ข้าขอโทษที่เข้าใจท่านผิด..ข้าคิดว่าท่าน...”

“เจ้าคิดว่าข้าตีนางซินะ ...”(ข้าไม่แปลกใจหรอกข้าเจ้าเข้าใจยังนั้น..เฮ้อเจ้าของร่างนะเจ้าของร่าง ไม่รู้ไปทำความชั่วอะไรไว้อีกม้างงง...)

"เจ้าทั้งสองรีบขอโทษท่านพ่อของเจ้า แล้วเจ้ารีบพานางไปพักผ่อนเถอะ เดี๋ยวแม่จะหาสมุนไพรแก้ปวดมาให้" หนิงเอ๋อปลอบประโลมลูกทั้งสองด้วยความอ่อนโยน  แม้ว่าจางเสี่ยวหนิงเจ้าของร่างเดิมจะทำร้ายตบตีเธอมากแค่ไหน แต่ด้วยหัวใจที่ใสซื่อบริสุทธิ์และรักเพียงจางเสี่ยวหนิงผู้เป็นสามี เธอจึงไม่เคยคิดที่จะทอดทิ้งเขาไปไหนเลย หวังเพียงว่าความรักของเธอจะเปลี่ยนเขาได้เข้าสักวัน

"ขอรับท่านแม่" ลูกชายคนโตสำนึกผิดที่เข้าใจบิดาผิดก็ก้มหน้า “ข้าขอโทษขอรับ ท่านพ่อ” ลูกชายคนโตจูงมือน้องรองคนเล็กไปนอนพักผ่อน จางเสี่ยวหนิงก็พยักหน้าแล้วเดินออกจากห้องไป

เวลาผ่านไปพักใหญ่ หนิงเอ๋อเห็นสามีหายไปนานสองนาน นางจึงรีบออกมาดูว่าจางเสี่ยวหนิงกำลังทำอะไรอยู่ในครัว

แต่เมื่อเธอเดินออกมา กระสอบถ่านสิบกระสอบที่เคยตั้งเด่นตระหง่านอยู่กลับหายไปอย่างสิ้นเชิง มันเป็นกระสอบถ่านที่พ่อเฒ่าจางเก็บสะสมไว้เพื่อจะเอาไว้ขายส่วนหนึ่ง และเก็บไว้ใช้เป็นเชื้อเพลิงในช่วงฤดูหนาวที่ใกล้จะมาถึงในอีกสองเดือนข้างหน้า

หนิงเอ๋อตกใจมากที่เห็นว่าทุกอย่างหายไปอย่างไร้ร่องรอย เธอรีบวิ่งไปหาผู้เป็นสามี จางเสี่ยวหนิงที่กำลังทำอะไรบางอย่างในครัวอย่างขะมักเขม้น ภาพที่หนิงเอ๋อเห็นคือตัวของจางเสี่ยวหนิงผู้เป็นสามีเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดเต็มไปหมด

"ท่านพี่ ท่านทำอะไรอยู่?" หนิงเอ๋อตกใจจนหน้าถอดสี เมื่อเห็นสภาพเลือดท่วมตัวของสามีที่เดินออกมาจากครัว

"หนิงเอ๋อ มานี่สิ" จางเสี่ยวหนิงเรียกภรรยาของเจ้าของร่างให้เดินเข้ามาหา

"ไม่! ท่านพี่จะโหดร้ายถึงขนาดฆ่าแกงกันได้ลงคอเลยหรือ?"

หนิงเอ๋อกลัวจนถอยหลังหนี เพราะภาพความทรงจำอันเลวร้ายในอดีตที่เธอถูกทั้งบีบคอและตบตีทรมานสารพัดวิธี ทำให้เธออดคิดไม่ได้ว่าสามีจะใจร้ายถึงขนาดฆ่าเธอได้ลงคอ

"ข้าฆ่าอะไรกันเล่า ข้าจะให้เจ้าไปดูไก่ในครัว ว่ายังเหลืออีกตัวหนึ่ง จะสามารถทำอย่างอื่นได้หรือไม่" จางเสี่ยวหนิงรีบเอามือที่เปื้อนเลือดเช็ดไปที่เสื้อ แล้วชี้ไปที่ไก่อีกตัวหนึ่งที่ยังไม่ได้เชือด

"ไก่หรือเจ้าคะ? ท่านพี่ไปเอาไก่มาจากไหน ในหมู่บ้านนี้แทบจะไม่เหลืออาหารแล้วนะเจ้าคะ ทุกคนไม่ได้กินเนื้อกันมาเป็นแรมปีแล้ว" หนิงเอ๋อกล่าว

"เจ้าไม่ต้องรู้หรอกว่าข้าเอามาจากไหน แต่ข้าให้เจ้าเข้าไปทำอาหารที่เหลือให้ท่านพ่อและเด็ก ๆ กินในมื้อนี้ ก่อนที่จะอดตายกันหมด" จางเสี่ยวหนิงรีบพูดเสียงเข้ม

"เจ้าค่ะ ข้าจะทำเดี๋ยวนี้ ท่านพี่ไม่ต้องเป็นกังวล" หนิงเอ๋อรีบเข้าครัวอย่างกระวนกระวาย ทั้งกลัวทั้งระแวง

เธอเห็นไก่ทอดตัวใหญ่วางอยู่บนโต๊ะส่งกลิ่นหอมหวล เสียงท้องของเธอร้องจ๊อก ๆ นี่เป็นเวลาหลายปีแล้วที่เธอไม่ได้สัมผัสเนื้อสัตว์ นอกจากผักป่าหรือหัวมันซึ่งก็นาน ๆ ทีจะได้กิน

หนิงเอ๋อประกอบอาหารเย็นขึ้นมา มีเมนูไก่ตุ๋นน้ำแกง และไก่ทอดตัวใหญ่ที่จางเสี่ยวหนิงทอดเอาไว้ เมื่อถึงเวลามื้อเย็น หนิงเอ๋อจึงเรียกเด็ก ๆ และไปพยุงพ่อเฒ่าจางผู้เป็นบิดาของสามีออกมาจากห้อง

"ทุกคนออกมากินอาหารเย็นกันเร็ว" หนิงเอ๋อเรียกทุกคนออกมา ทว่าเมื่อมาถึงโต๊ะกลับไม่มีใครกล้าแตะต้องไก่เลยสักคน

"ท่านแม่ ข้าไม่ได้ฝันไปใช่ไหม น่องไก่!" เสียงของน้องรอง เด็กหญิงตัวเล็กถามขึ้น

"เจ้าไม่ได้ฝันไปหรอก ท่านพ่อของเจ้าเป็นคนนำไก่ทั้งสองตัวนี้กลับมา" หนิงเอ๋อบอกกับลูกทั้งสอง

"จางเสี่ยวหนิง ลูกชายที่ไม่ได้เรื่องของข้าน่ะหรือ เป็นคนนำไก่สองตัวนี้กลับมา?" พ่อเฒ่าจางเองก็ไม่เชื่อหู

"ข้าพูดจริงท่านพ่อ ท่านพี่เป็นคนนำไก่สองตัวนี้กลับมา ท่านบอกว่าให้ข้าทำอาหารรอแล้วท่านจะรีบกลับ นี่ก็นานแล้วท่านพี่ยังไม่กลับมาเลย หรือว่าท่านพี่จะกลับไปที่โรงพนันอีกแล้ว?" หนิงเอ๋อพูดพลางน้ำตาไหลนอง

กลิ่นหอมเย้ายวนของไก่ทอดและซุปไก่ที่ชาวบ้านไม่ได้สัมผัสมาเนิ่นนานลอยไปตามลม ทุกคนที่ได้กลิ่นต่างเดินตามกลิ่นนั้นมาจนมาหยุดอยู่ที่หน้าบ้านของจางเสี่ยวหนิง

"นี่บ้านยากจนของจางเสี่ยวหนิงทำอะไรกินกัน ถึงได้หอมฟุ้งไปทั้งหมู่บ้านแบบนี้?"

ป้าฉิงอี้ที่ชอบสอดรู้สอดเห็นเรื่องชาวบ้านเดินตามกลิ่นมา พร้อมกับชาวบ้านคนอื่น ๆ ที่เป็นหญิงสาวก็ตามมาด้วยเช่นกัน

"นั่นสิ ข้าก็ได้กลิ่นหอมเหมือนเนื้อเลย" ชาวบ้านหยุดยืนดู หนิงเอ๋อที่เห็นคนมามุงจึงรีบออกมาถาม "พวกป้ามาทำอะไรกันที่หน้าบ้านของข้า?" หนิงเอ๋อสงสัย

"วันนี้บ้านของพ่อเฒ่าจางทำอะไรกิน ส่งกลิ่นหอมไปทั้งหมู่บ้านเชียว" หนิงเอ๋อหน้าซีดลงเล็กน้อย เธอกลัวเหลือเกินว่าชาวบ้านจะเข้ามาแย่งอาหารของครอบครัวไป

"คือว่า... เรื่องของครอบครัวข้าไม่เกี่ยวกับพวกท่าน พวกท่านกลับไปเถอะ" หนิงเอ๋อออกปากไล่ป้าฉิงอี้และชาวบ้านคนอื่น ๆ ให้พ้นจากหน้าบ้าน

"ทำไม? มีของดีกินแล้วไม่คิดจะแบ่งพวกเราบ้างหรือ? มีของดี ๆ กินกันตั้งแต่เมื่อไหร่? สามีของเจ้าก็แค่คนขี้ขโมยไม่ได้เรื่อง จะเอาอะไรมากินดีอยู่ดีได้" ป้าฉิงอี้พูดขึ้น

"ใช่ ๆ สามีของนางเป็นผีพนัน ทั้งไม่เอาไหนและขี้ขโมย หากพวกเจ้ามีไก่มีเนื้อกิน ก็ต้องเอามาแบ่งพวกข้า เพราะสามีของเจ้ามักจะมาขโมยของบ้านข้าเป็นประจำ" ป้าฉิงอี้สำทับอีกครั้ง

"นี่เป็นเนื้อที่ท่านพี่ของข้าหามาด้วยความยากลำบาก พวกท่านอยากกินก็ไปหากินกันเองสิ ออกไปให้พ้นจากบ้านข้านะ!" หนิงเอ๋อทำใจดีสู้เสือเพื่อปกป้องคนในครอบครัว

"ได้ยังไงล่ะ เจ้ารู้หรือไม่ว่าผัวเจ้าเคยมาขโมยผักบ้านข้าไปด้วยนะ" ชาวบ้านอีกคนหนึ่งพูดเสริม

"ใช่ อย่าว่าแต่ผักเลย ของเล็ก ๆ น้อย ๆ ผัวเจ้าก็หยิบฉวยเอาไปหมด หากเจ้ามีแบบนี้เจ้าก็ต้องแบ่งพวกข้า เพราะข้าถือว่าเป็นผู้มีพระคุณของบ้านที่ยากจนอย่างตระกูลจาง ถ้าไม่มีพวกข้า ตระกูลจางอดตายไปนานแล้ว" ป้าฉิงอี้ยังคงพูดด้วยความเห็นแก่ตัว

"ตระกูลจางไปเป็นหนี้บุญคุณป้าฉิงอี้ตั้งแต่เมื่อไหร่? หากท่านพี่ข้าทำเช่นนั้นจริง ป้าฉิงอี้ก็เอาหลักฐานออกมาสิ!" หนิงเอ๋อยังคงยืนกรานหนักแน่น

"หนอย เด็กคนนี้! ต้องตบสั่งสอนเสียบ้าง!" ป้าฉิงอี้ง้างมือจะตบหนิงเอ๋อ แต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อมีมือหนาคู่หนึ่งผลักนางจนกระเด็นหงายหลัง

"อย่ามาแตะต้องเมียข้านะ!" เสียงนั้นคือจางเสี่ยวหนิง ที่กลับมาพร้อมกับปลาในมืออีกเป็นสิบตัว เขากระโดดขวางและผลักนางฉิงอี้ ป้าข้างบ้านจนหงายหลัง