สำรวจชีวิตเจ้าของร่าง

ในเมื่อสวรรค์ให้โอกาสข้ามาอยู่ในร่างนี้ ข้าจะไม่ยอมให้   เด็ก ๆ ต้องอดตาย และข้าจะล้างชื่อไอ้คนถ่อยนี่ให้หมดไปจากใจของครอบครัวว่าเป็นคนชั่วร้ายเช่นไร!

จางเสี่ยวหนิงเห็นผู้คนอดอยาก ถึงขั้นแย่งเนื้อกัน อย่าว่าแต่เนื้อเลย แม้แต่ผักในป่าก็แทบจะเกลี้ยงไปหมดแล้ว "ฤดูหนาวที่กำลังจะมาถึงนี้ คงเป็นช่วงทดสอบว่าใครจะรอดหรือใครจะตายสินะ"

เสี่ยวอ้าว(ในร่างจางเสี่ยวหนิง) เดินรอบบ้าน จนมาหยุดอยู่หน้าห้องซอมซ่อของเขา เขาเห็นพ่อ วัยชรากำลังนำฟืนเข้าไปในเตาเผาถ่านอย่างขะมักเขม้น เขาเดินสำรวจทุกอย่างภายในบ้านนี้ช่างดูน่าหดหู่

ลูกทั้งสองที่เห็นจางเสี่ยวหนิง กลับมาก็วิ่งไปหลบคนละมุมราวกับเห็นปีศาจ "ส่วนภรรยาก็ยังไม่กลับจากตลาดสินะ" จางเสี่ยวหนิงพยายามมองดูทุกอย่างภายในบ้าน

"นี่เจ้าของร่างเดิมเอาข้าวของในบ้านไปขายจนหมดเลยหรือ? ไม่เหลือแม้กระทั่งหมอนผ้าห่มที่จะให้ความอบอุ่นกับครอบครัว ส่วนนั่นคงเป็นพ่อเฒ่าจาง พ่อของเจ้าของร่างเดิมสินะ”

“อายุป่านนี้ยังต้องขึ้นไปตัดฟืนมาเผาถ่าน เจ้าของร่างนี้ช่างชั่วช้าจริง ๆ แต่ไม่เป็นไร ในเมื่อฟ้าประทานโอกาสให้ ข้ามาเกิดใหม่ในร่างนี้ ข้าก็จะทำทุกอย่างออกมาให้ดี"

"ท่านพ่อ ข้ากลับมาแล้ว" จางเสี่ยวหนิงเดินไปหาพ่อของเจ้าของร่างเดิม ทักทายด้วยความนอบน้อม

"เสี่ยวหนิงกลับมาแล้วเหรอลูก พ่อยังไม่มีเงินให้เจ้าหรอก เจ้าอย่าคิดจะตบตีลูกกับเมียเจ้านะ อย่าทำร้ายเด็กทั้งสองเลย" ผู้เป็นพ่อพูดขึ้นทั้งที่ยังไม่เห็นปฏิกิริยาของลูกชาย แต่ก็เอ่ยปากห้ามไว้ก่อนแล้ว

"ไม่หรอกท่านพ่อ ท่านไปพักเถอะ เดี๋ยวข้าจะทำตรงนี้เอง"                  จางเสี่ยวหนิง บอกผู้เฒ่าจางผู้เป็นพ่อให้ไปพักผ่อน ซึ่งเขาแทบไม่เชื่อหูตัวเอง

"ไม่เป็นไร พ่อทำเอง เจ้าไปเถอะ ไปพักผ่อนเถอะ" ผู้เฒ่าจางไม่กล้าแม้แต่จะขยับให้ลูกชายมาทำหน้าที่แทนตน เพราะไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน

"ท่านพ่อ ท่านเหนื่อยมากแล้ว ไปพักเถอะ เดี๋ยวข้าจัดการตรงนี้เอง" จางเสี่ยวหนิงยืนยันและพยุงผู้เป็นพ่อวัยชราขึ้นเพื่อพาไปพักในห้อง

'นี่เกิดอะไรขึ้นกับลูกข้า' ผู้เฒ่าจางคิดในใจ

ขณะที่พยุงพ่อเฒ่าจางเข้าไปในห้องเพื่อพักผ่อน ลูกชายและลูกสาวของจางเสี่ยวหนิงเมื่อเห็นผู้เป็นพ่อก็ตกใจ รีบวิ่งไปหลบซ้ายหลบขวาเพราะไม่อยากให้ผู้เป็นพ่อเห็นตนแล้วถูกตบตีอีก

"อ้าวเด็ก ๆ พวกเจ้าไปหลบหลังเสากันทำไม วันนี้กินข้าวกันหรือยัง?" จางเสี่ยวหนิงถามขณะที่เดินเข้าไปหาลูกทั้งสอง

"ท่านพ่ออย่าเข้ามานะ! อย่าคิดจะตีน้องรองเด็ดขาด น้องยังไม่ได้ทำอะไรผิดเลย" พี่ชายคนโตปกป้องน้องสาวของตนด้วยชีวิต เมื่อเห็นผู้เป็นบิดาเดินตรงมาหาน้องสาว

"อะไรของพวกเจ้า ข้าถามเจ้าทั้งสองคนว่ากินอะไรกันหรือยัง?" จางเสี่ยวหนิงยื่นมือจะไปอุ้มลูกสาวขึ้น แต่พี่ชายคนโตก็รีบวิ่งมาขวางทางเอาไว้

"ท่านพ่อข้าขอร้อง น้องรองยังเล็กนัก อย่าตบตีน้องเลย ท่านมีอะไรโกรธข้าก็มาลงที่ข้า" พี่ชายคนโตหันไปปลอบน้องสาวว่า "น้องรองเจ้าไม่ต้องกลัว พี่จะปกป้องเจ้าเอง"

"ฮือ... ท่านพี่... ท่านพ่อจะตีข้า" เสียงเด็กผู้หญิงร้องไห้ หลบอยู่หลังพี่ชายด้วยความสั่นเทา

"ข้าจะตีเจ้าเรื่องอะไร เจ้าเป็นลูกสาวข้านะ" จางเสี่ยวหนิงเมื่อเห็นภาพในหัวของเจ้าของร่างเดิม เขาก็รู้แล้วว่าจางเสี่ยวหนิงคนเก่าเลวร้ายมากแค่ไหน

ทั้งตบตีลูกและภรรยาไม่เว้นแต่ละวัน บางวันก็จับไปขังไว้ในห้องเก็บฟืนที่หนาวเหน็บ ให้อดข้าวอดน้ำก็เคยทำมาแล้ว

'(โถ เจ้าของร่างนี้ทำไมชั่วช้าจริง ๆ)' จางเสี่ยวหนิงคนใหม่ค่อย ๆ ย่อตัวลงไปกอดลูกสาวและลูกชายเอาไว้ในอ้อมอก เด็กทั้งสองตกใจและพยายามดิ้นรนจากร่างใหญ่ของพ่อ