เหล่าตัวละครหลัก

“หึ ที่แท้ก็ทำเพราะเหตุผลนี้สินะ”

มู่หลันเอ่ยขึ้นอย่างดูแคลนในการกระทำของนางร้ายตรงหน้า ที่คิดจะใช้แผนการอันตื้นเขินเช่นนี้จัดการนางกับนางเอกของเรื่อง

“หลันเอ๋อร์เจ้าว่าอะไรนะ?”

มู่เหยาเอ่ยถามน้องสาวของตนเอง หลังจากที่ได้ยินคำพูดของอีกฝ่ายแต่กลับไม่เข้าใจในความหมายที่น้องสาวต้องการจะสื่อถึง

“ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ ไม่ทราบว่าเมื่อครู่นี้ที่คุณหนูเซี่ยเอ่ยมานั้นหมายความว่าอะไรเช่นนั้นหรือเจ้าคะ?”

มู่หลันเอ่ยตอบคำถามของพี่สาวจบ ก็หันไปเอ่ยถามคำถามกับสตรีตรงหน้าที่กำลังยืนจ้องมองมาที่พวกนางสองพี่น้องในทันที

“มีเรื่องอะไรกันหรือเหยาเอ๋อร์ หลันเอ๋อร์”

แต่ยังไม่ทันที่เซี่ยจูเหยียนจะได้เอ่ยตอบคำถามของมู่หลัน เสียงของ โจวจื่อหยวน พระเอกนิยายของเรื่องก็ดังขึ้นมาขัดเสียก่อน

“ผู้บัญชาการโจว”

“พี่จื่อหยวน”

“คุณชายโจว”

ทั้งสาวสาวเอ่ยเรียกชายหนุ่มที่เข้ามาใหม่ด้วยคำเรียกที่แตกต่างกันไป แต่ที่ทำให้คิ้วเข้มของโจวจื่อหยวนต้องขมวดเข้าหากันด้วยความงุนงงก็เห็นจะเป็นคำเรียกจากมู่หลัน

เพราะปกติหญิงสาวจะเรียกเขาว่าพี่จื่อหยวนเหมือนกันกับพี่สาวของตนเอง แต่เหตุใดวันนี้อีกฝ่ายถึงได้เรียกเขาด้วยคำเรียกที่ดูห่างเหินเช่นนั้นกัน

โจวจื่อหยวน หรือผู้บัญชาการโจวนั้น เป็นบุรุษที่เหล่าสตรีทั่วทั้งเมืองหลวงหมายปอง เพราะทั้งรูปร่างหน้าตา ที่ดูหล่อเหลาราวกับเทพบุตร ไหนจะตำแหน่งหน้าที่การงานที่กำลังรุ่งเรือง

อีกทั้งนิสัยของเขายังอบอุ่น ใส่ใจและอ่อนโยนกับผู้อื่น นั่นจึงเป็นเหตุสตรีทั่วทั้งเมืองหลวงต่างก็ตกหลุมรักปักใจต่ออีกฝ่ายได้อย่างง่ายดาย

แต่มีเพียงแค่เจ้าตัวกับมู่หลันเท่านั้นที่รู้ว่าภายในใจของชายหนุ่มนั้นได้มีสตรีเพียงคนเดียวยืดครองหัวใจไปจนหมดแล้ว

และสตรีนางนั้นก็ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นพี่สาวของนางหรือนางเอกของนิยายเรื่องนี้นั่นเอง

“หลันเอ๋อร์ เหตุใดเจ้าจึงได้เรียกพี่ห่างเหินเช่นนั้นกันเล่า?”

คำถามจากชายหนุ่มทำให้มู่หลันรู้สึกแปลกใจไม่น้อย เพราะนางคิดว่าคำเรียกของตนเองคงไม่ใช่เรื่องสำคัญถึงขนาดทำให้ชายหนุ่มรู้สึกสงสัยและใส่ใจได้เช่นนี้

“ข้าเพียงแค่คิดว่าเรียกแบบนี้ดูจะเหมาะสมกว่าเจ้าค่ะ ไม่ได้มีอะไร”

มู่หลันเอ่ยตอบชายหนุ่มไปด้วยใบหน้าเรียบเฉย ท่าทางที่อีกฝ่ายมีต่อโจวจื่อหยวนนั้น ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกว่าหญิงสาวตรงหน้ามีบางสิ่งบางอย่างที่เปลี่ยนแปลงไปจากเดิมเป็นอย่างมาก

“เอาเถิด แล้วตกลงว่ามีเรื่องอะไรกันหรือเหยาเอ๋อร์”

โจวจื่อหยวนเอ่ยตัดบท ก่อนที่เขาจะหันไปเอ่ยถามกับหญิงสาวอีกคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ

“ไม่มีอะไรเจ้าค่ะพี่จื่อหยวน พอดีข้ากับหลันเอ๋อร์บังเอิญพบคุณหนูเซี่ยระหว่างทางพอดี”

มู่เหยาเอ่ยบอกกับชายหนุ่มหลังจากที่นางได้รับคำถามจากอีกฝ่ายมา แต่คำตอบของหญิงสาวนั้นดูไม่ค่อยจะเข้าหูของสตรีอีกนางที่ตั้งใจเดินเข้ามาหาเรื่องสักเท่าไหร่

“มู่เหยาเหตุใดเจ้าจะต้องพูดจาโกหกผู้บัญชาการโจวด้วยเล่า? ทั้งที่ก็เห็นกันอยู่ว่าพวกเจ้าสองพี่น้องกำลังกลั่นแกล้งข้าอยู่”

เซี่ยจูเหยียนเอ่ยค้านคำพูดของมู่เหยา เพื่อต้องการทำให้ตัวเองดูน่าสงสารและดูเหมือนว่านางคือฝ่ายที่ถูกรังแก

“ข้าคิดว่าพี่หญิงกับข้าไม่มีความจำเป็นจะต้องไปรังแกเจ้ากระมัง หรือเจ้ามีเหตุผลอื่นมารองรับกัน?”

มู่หลันเอ่ยสวนกลับเซี่ยจูเหยียนด้วยน้ำเสียงยียวนเล็กน้อย เพื่อให้นางร้ายเผยธาตุแท้ของตนเองออกมา

“ย่อมต้องมีเหตุผลอยู่แล้ว นั่นก็เพราะเมื่อวันก่อนพวกเจ้าเห็นข้าอยู่กับผู้บัญชาการโจวที่ตลาดอย่างไรเล่า”

“แต่ว่ามันไม่มีอะไรจริง ๆ นะ ข้ากับผู้บัญชาการเพียงทักทายพูดคุยกันเล็กน้อยเท่านั้น”

เซี่ยจูเหยียนตั้งใจเอ่ยถึงเรื่องที่เป็นข่าวลือที่ตลาดเมื่อสองวันก่อน ที่เป็นข่าวลือเพราะหว่างตนเองกับชายหนุ่มตรงหน้า

เพราะคิดว่าสองพี่น้องตระกูลมู่ย่อมเกิดความไม่พอใจขึ้นมาจนเผลอตัวหลุดความร้ายกาจออกมาอย่างแน่นอนเช่นดียวกัน

“เหยาเอ๋อร์มันไม่ชะ...”

“ข่าวลือยังไงก็คือเรื่องที่เขานำมาพูดกันไปเรื่อย ไม่รู้ว่ามีความจริงอยู่กี่ส่วนกัน พี่หญิงของข้าย่อมไม่ใส่ใจเรื่องไร้สาระเช่นนั้นหรอก”

มู่หลันเอ่ยแทรกคำพูดของชายหนุ่มที่กำลังคิดจะเอ่ยอธิบายความจริงให้กับสตรีในดวงใจได้รับรู้

แต่ที่มู่หลันเอ่ยเช่นนั้นออกไปก็เพราะว่านางนั้นเห็นว่าสีหน้าของพี่สาวตนเองเริ่มที่จะซีดเซียวลงไปและดวงตาเองก็เริ่มจะหมองหม่นลง

ดังนั้นเพื่อช่วยคลายปัญหาที่กำลังจะเกิดขึ้น หญิงสาวจึงจำเป็นจะต้องยื่นมือเข้าช่วยสักครั้ง

“ข้าเห็นด้วยกับคำพูดของคุณหนูมู่หลันเช่นเดียวกัน”

เสียงติดเย็นชาที่เป็นเอกลักษณ์ของพระรองในนิยายดังขึ้นอีกด้านของพวกเขา เพียงแค่ได้ยินเสียงยังไม่ได้เห็นใบหน้าของอีกฝ่าย

ภายในใจของมู่หลันก้เต้นโครมครามขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ เพราะตัวละครที่นางชื่นชอบที่สุดในนิยายเรื่องนี้ก็คือพ่อพระรองที่แสนดีนั่นเอง

“คารวะท่านแม่ทัพหมิง”

ทุกคนที่เห็นว่าผู้ที่มาใหม่คือ หมิงเว่ยหยาง แม่ทัพใหญ่ของแคว้น และยังมีฐานะเป็นถึงหลานชายของฮ่องเต้ที่ทรงรักและเอ็นดูเป็นอย่างมาก

ต่างก็รีบทำความเคารพอีกฝ่าย ไม่เว้นแม้แต่ผู้คนและชาวเมืองที่อยู่บริเวณโดยรอบ

เสียงฝีเท้าที่หนักแน่น มั่นคงนั้นยังคงก้าวเข้ามาใกล้มู่หลันมากขึ้นเรื่อย ๆ พร้อมกับที่หัวใจของหญิงสาวเองก็เต้นเร็วขึ้นราวกับกลองศึก จนในที่สุดเงาร่างของหมิงเว่ยหยางก็มาหยุดลงที่ด้านข้างของมู่หลัน

แต่ดูเหมือนว่าในตอนนี้มู่หลันนั้นจะรู้สึกว่าที่ตรงนี้มีเพียงแค่นางกับชายหนุ่มเพียงสองคนเท่านั้น

ตั้งแต่วินาทีแรกที่นางได้มองเห็นใบหน้าของพระรองที่ชื่นชอบ สติของนางก็ได้หลุดลอยหายไปเสียแล้ว

ใบหน้าหล่อเหลาราวกับหยกสลัก ที่ดูองอาจ สง่างาม ท่าทางที่ดูสุขุม นิ่งขรึมแต่แฝงไปด้วยความอ่อนโยน อบอุ่น และรักมั่นเพียงสตรีนางเดียว

นี่คือจุดเด่นของตัวละครพระรองในนิยายเรื่องนี้ และเป็นสิ่งที่เหล่าแม่ ๆ ต่างก็ตกหลุมรักพระรองที่แสนดีแต่ดูเย็นชานั่นเอง

มู่หลันได้สติคืนกลับมาอีกครั้งก็ในตอนที่พี่สาวของนางได้เอ่ยทักทายบุรุษข้างกายของนางแล้ว

“ท่านแม่ทัพออกมาตรวจตราหรือเจ้าคะ”

น้ำเสียงอ่อนหวานที่เหล่าบุรุษต่างก็ชื่นชอบดังออกมาจากริมฝีปากบางของมู่เหยา พร้อมกับรอยยิ้มสวยที่เป็นเอกลักษณ์ของเจ้าตัวนางเอกที่ส่งไปยังคู่สนทนา

“อื้ม คุณหนูมู่เล่ามาเดินเที่ยวเช่นนั้นหรือ? หรือว่ามีใครบังคับให้มาด้วยหรือไม่”

หมิงเว่ยหยางเอ่ยตอบรับคำของหญิงสาวในลำคอ จากนั้นเมื่อสายตาของเขามองไปยังร่างบางข้าง ๆ ตัวจึงได้เอ่ยถามสตรีตรงหน้าคล้ายจะพูดจาพาดพิงถึงใครอีกคน

“เป็นข้าที่ต้องการออกมาเดินเที่ยวเอง แต่พี่หญิงเป็นห่วงจึงได้ออกมาเป็นเพื่อนเจ้าค่ะ”

มู่หลันที่ในตอนแรกยังคงตกตะลึงกับพระรองอยู่นั้น แต่เพียงแค่ได้ยินคำพูดที่อีกฝ่ายเอ่ยกับพี่สาวของตน นางก็เริ่มจะจำขึ้นมาได้แล้วว่าพระรองเรื่องนี้ไม่ชอบหน้าน้องสาวของนางเอกอย่างแรง

ดังนั้นคำพูดจากชายหนุ่มจึงดูเหมือนเอ่ยถึงนางที่เป็นคนบังคับพี่สาวของตนเองให้ออกมาด้วยอย่างไรอย่างนั้น

“อ้อ เช่นนั้นรึ?”

หมิงเว่ยหยางหันกลับมาเอ่ยกับมู่หลันด้วยใบหน้าไม่ค่อยจะเชื่อถือในคำพูดของอีกฝ่าย

“เจ้าค่ะ เอาเป็นว่าข้าขอตัวก่อนก็แล้วกัน พี่หญิงท่านก็อยู่พูดคุยเป็นเพื่อนพวกเขาด้วยนะเจ้าคะ ข้าอยากไปเดินเล่นเงียบ ๆ เพียงลำพัง อิงเถาพวกเราไปกันเถิดที่นี่ค่อนข้างวุ่นวายข้าไม่ชอบ”

มู่หลันในตอนนี้รู้สึกว่าฉากตรงหน้าที่เป็นอยู่นั้นน่าเบื่อหน่ายเป็นอย่างมาก ยิ่งต้องมาทนรับสายตาดูแคลนจากตัวละครที่เคยชื่นชอบแล้ว ก็ยิ่งทำให้นางอยากหนีไปจากตรงนี้เสีย

=================================

พ่อพระเอกถูกเมินซะแล้ว ปากหมาอีกต่างหาก😅