Share

จัดเรือนใหม่

last update publish date: 2026-04-30 19:11:29

“อ๊ะ! ขอบคุณท่านแม่ทัพมากเจ้าค่ะ”

มู่หลันที่กลับมามีสติได้ในตอนที่ร่างของตัวเองหล่นลงมาจากหลังม้าแล้ว เอ่ยขึ้นกับบุรุษที่กำลังอุ้มตัวเองอยู่ในตอนนี้อย่างจริงใจ

ตุบ!

“โอ๊ย! ท่านจะปล่อยข้าทำไมไม่บอกกันดี ๆ เล่า ไอ้คนนิสัยไม่ดี”

เพียงแค่จบประโยคที่มู่หลันเอ่ยขอบคุณชายหนุ่ม หมิงเว่ยหยางก็ปล่อยร่างของนางให้ร่วงลงไปกระแทกกับพื้นด่างล่างเสียดัง

ทำให้มู่หลันถึงกับหลุดเสียงร้องออกมาด้วยความเจ็บ และเอ่ยต่อว่าพระรองที่นางเคยหน้ามืดตามัวหลงชื่นชอบตรงหน้าอย่างไม่พอใจ

“หึ! มารยาเช่นนี้ของเจ้าใช้ได้กับบุรุษโง่งมเท่านั้นแหละ ไม่ต้องนำมันมาใช้กับข้า”

หมิงเว่ยหยางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงดูแคลน พร้อมทั้งยังใช้สายตาเรียบนิ่งจ้องมองไปยังร่างของมู่หลันที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่พื้นอย่างไม่วางตา

“เจ้าค่ะ ข้าจะจำคำพูดของท่านแม่ทัพหมิงเอาไว้ เช่นนั้นข้าขอบคุณความสร้างภาพเป็นบุรุษที่แสนดีต่อหน้าของพี่หญิงของข้าด้วยนะเจ้าคะ ลาเจ้าค่ะ”

มู่หลันที่พยุงตัวเองให้ลุกขึ้นยืนได้แล้วก็เอ่ยขึ้นกับบุรุษร่างสูงตรงหน้าด้วยท่าทางเช่นเดียวกันกับที่อีกฝ่ายแสดงออกกับตัวเอง

ก่อนที่นางจะเอ่ยลาอีกฝ่ายแล้วเดินตรงไปยังประตูจวนที่อยู่ไม่ไกลในทันที โดยไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองใบหน้าหล่อเหลาของพระรองที่นางเคยชื่นชอบแม้แต่น้อย

ทางด้านหมิงเว่ยหยางที่ถูกหญิงสาวพูดจากกระทบกระทั่งก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหมั่นไส้ในความยอกย้อนของหญิงสาว ทั้งที่อีกฝ่ายไม่เคยแสดงท่าทางเช่นนี้กับตนเองเลย

“นั่นนางเป็นอะไรไปกัน?”

เอ่ยทิ้งทายไว้เพียงแค่นั้นร่างสูงก็กระโดดขึ้นไปนั่งประจำที่บนหลังอาชาคู่ใจ จากนั้นหมิงเว่ยหยางก็ได้ขี่ม้ากลับไปยังจวนของตนเองด้วยอารมณ์ที่ไม่ค่อยจะสู้ดีนัก

หลังจากที่มู่หลันกลับมาถึงจวนของตนเอง นางก็พบว่าในตอนนี้ที่ประตูหน้าจวนได้มีร่างของผู้เป็นบิดา มารดา และท่านหมอประจำตระกูลกำลังยืนรอนางอยู่ที่หน้าประตู

เมื่อคนทั้งสามเห็นว่าหญิงสาวได้เดินทางมาถึงแล้วมู่ฮูหยินก็รีบเดินเข้ามาประคองร่างของบุตรสาวคนเล็กที่ตามเนื้อตัวนั้นดูเปียกปอนไปหมด สภาพผมเผ้าก็ดูยุ่งเหยิงเป็นอย่างมาก

แต่นอกจากมู่ฮูหยินจะไม่ต่อว่าบุตรสาวคนเล็กแล้วนั้น นางยังรีบเอ่ยถามอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอย่างเป็นห่วงอีกด้วย

“หลันเอ๋อร์ เป็นอย่างไรบ้างลูก”

“ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ”

มู่หลันที่ไม่ชินกับการกระทำของผู้เป็นมารดาจึงรู้สึกทำตัวไม่ถูกขึ้นมา แต่นางก็ยังไม่ลืมที่จะเอ่ยตอบมารดาของตนเองเพื่อให้อีกฝ่ายเลิกทำสีหน้าราวกับจะร้องไห้เช่นนั้นเสีย

“น้องหญิงเจ้ารีบพาหลันเอ๋อร์กลับเรือนไปให้ท่านหมอตรวจดูอาการก่อนเถิด ส่วนเรื่องอื่นเราค่อยมาพูดคุยกันอีกครั้ง”

มู่เหยียนเอ่ยบอกฮูหยินของตนเองขึ้นหลังจากที่เห็นว่าอีกฝ่ายเอาแต่ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม

“เจ้าค่ะท่านพี่ ไปกันเถิดลูก”

มู่ฮูหยินเอ่ยตอบรับคำของสามี จากนั้นก็หันไปเอ่ยกับบุตรสาวคนเล็กที่ยืนสั่นอยู่ตรงหน้าในตอนนี้

มู่หลันทำเพียงพยักหน้ารับคำของมารดา จากนั้นทุกคนก็เร่งเดินทางไปยังเรือนนอนของหญิงสาวในทันที

หลังจากที่ท่านหมอลู่ตรวจดูอาการเบื้องต้นของมู่หลันเสร็จเรียบร้อยก็ได้แจ้งอาการให้กับทั้งสามคนได้รับรู้ ก่อนที่ท่านหมอจะเดินทางกลับในบ้านของตนเอง

อาการของมู่หลันนั้นไม่ได้มีอะไรมาก เพียงแค่อ่อนล้า และร่างกายเย็นจากการแช่น้ำเป็นเวลานาน ดังนั้นท่านหมอลู่จึงจ่ายยาแก้ไข้ เพิ่มธาตุไฟให้เพียงเท่านั้น

คล้อยหลังจากที่ท่านหมอกลับไปแล้ว มู่เหยากับโจวจื่อหยวนก็กลัมาถึงจวน แต่มู่หลันนั้นไม่ยอมให้ใครเข้าเยี่ยมตนเอง

ด้วยต้องการนอนพักผ่อน ดังนั้นมู่เหยากับโจวจื่อหยวนจึงไม่ได้เข้าไปเยี่ยมดูอาการของหญิงสาว

แต่มู่ฮูหยินก็ได้เอ่ยบอกอาการของบุตรสาวคนเล็กให้กับทั้งสองได้รับรู้เอาไว้ เมื่อคนทั้งคู่ได้ยินว่าหญิงสาวไม่เป็นอะไรมากก็รู้สึกคลายกังวลลงไป

โจวจื่อหยวนเองจึงได้ขอตัวกลับไปทำงานของตนเองต่อในทันที เพราะเขายังมีงานที่ค้างอยู่และต้องกลับไปจัดการ

หลังจากจบเรื่องราวที่แสนจะวุ่นวายในวันนี้ลงไป มู่หลันก็เอาแต่เก็บตัวอยู่แต่ในจวนไม่ยอมออกไปไหน

จนคนทั้งจวนนั้นรู้สึกเป็นห่วงหญิงสาวเป็นอย่างมาก เพราะตั้งแต่ที่เกิดเรื่องในครั้งนั้นจบลง ทุกคนในจวนตระกูลมู่ก็รู้สึกได้ว่าคุณหนูคนเล็กของจวนนั้นดูจะเปลี่ยนไป

และมักจะเก็บตัวอยู่แต่เรือนหลันฮวาไม่ยอมออกไปที่ใด แม้แต่ช่วงทานข้าวกับครอบครัวหญิงสาวก็ยังไม่ยอมไปร่วมโต๊ะ

จนในตอนนี้เจ้านายทุกคนนั้นเริ่มรู้สึกเป็นกังวลเกี่ยวกับเรื่องของหญิงสาวเป็นอย่างยิ่ง

แต่เจ้าตัวที่เป็นตัวต้นเรื่องกลับไม่ได้รับรู้เรื่องราวความเป็นกังวลเลยแม้แต่น้อย มู่หลันที่เอาแต่เก็บตัวอยู่ในเรือนนั้น

เพราะในตอนนี้มู่หลันนั้นกำลังทบทวนเกี่ยวกับเนื้อเรื่องของนิยายเรื่องนี้ และนางกำลังหาจุดเปลี่ยนที่ทำให้ตัวของมู่หลันนั้นต้องมีจุดจบที่น่าอนาถเช่นนั้นได้

และนางยังคิดว่าตนเองควรจะหาอะไรทำเพื่อไม่ให้ตัวเองว่างจนเกินไป ด้วยความเคยชินที่ต้องตื่นเช้าไปทำงานตลอดทุกวัน แต่พอมาตอนนี้กลับกลายเป็นคนว่างจนน่าเบื่อ

“เฮ้อ อิงเถาข้าอยากจะเปิดร้านเครื่องหอมจัง เจ้าว่าข้าจะไปขอท่านพ่อดีหรือไม่”

มู่หลันเอ่ยกับสาวใช้ข้างกายด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย อิงเถาที่ได้ยินดังนั้นก็รู้สึกแปลกใจไม่น้อย เพราะตั้งแต่เด็กจนโตคุณหนูของนางไม่เคยมีความคิดที่จะทำอะไรนอกจากตามติดผู้บัญชาการโจวจื่อหยวน

จึงไม่แปลกที่นางจะรู้สึกแปลกใจเช่นนี้ แต่ด้วยความรักคุณหนูของตัวเองอิงเถาจึงได้มองข้ามบางสิ่งบางอย่างที่ไม่ดีในตัวคุณหนูของตนเอง

“บ่าวว่าถ้าคุณหนูลองไปพูดกับนายท่าน บ่าวว่านายท่านต้องเห็นด้วยอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ”

อิงเถาเอ่ยให้กับลังใจคุณหนูขอตนเอง พร้อมกับเอ่ยเสนอความคิดให้อีกฝ่ายไปด้วย

“ใช่ไหม แต่ว่าในตอนนี้ข้าอยากจะจัดการเรือนของข้าใหม่เสียหน่อย อิงเถาพวกเราออกไปตลาดเพื่อเลือกซื้อเครื่องนอนใหม่กันก่อนดีกว่า”

มู่หลันที่คิดขึ้นมาได้ว่าตนเองควรจะเปลี่ยนแปลงเรือนนอนก่อน เพราะห้องเดิมของมู่หลันคนเก่านั้นค่อนข้างที่จะไม่เข้ากับนางสักเท่าไหร่

“เจ้าค่ะ บ่าวจะรีบไปเตรียมรมม้าให้ประเดี๋ยวนี้”

อิงเถาเอ่ยรับคำด้วยความดีใจ ที่ในที่สุดคุณหนูของนางก็คิดที่จะออกไปเดินผ่อนคลายข้างนอกเสียที

หลังจากที่เอ่ยจบอิงเถาก็รีบเดินออกจากห้องของมู่หลันเพื่อไปเตรียมรถม้า

ใช้เวลาราว ๆ 1 เค่อ มู่หลันกับสาวใช้คนสนิทก็นั่งรถม้าไปยังตลาดกลางเมืองเพื่อหาซื้อชุดเครื่องนอนใหม่

และยังไม่ลืมที่จะแวะไปดูร้านขายเครื่องหอมด้วย เพราะนางต้องการหาเครื่องหอมที่ใช้สำหรับเป็นกลิ่นเฉพาะตัว

ใช้เวลาเดินทางไม่นาน ในที่สุดสองนายบ่าวก็พากันเดินทางไปถึงตลาดตามกำหนดการ

หลังจากลงจากรถม้าเสร็จเรียบร้อย จุดหมายแรกที่มู่หลันต้องการที่จะไปก็คือร้านขายชุดเครื่องนอน อย่างเช่น ผ้าปูที่นอน ปลอกหมอน ผ้าม่าน และยังเป็นฟูกนอนอีกด้วย

ดังนั้นอิงเถาจึงได้เดินนำคุณหนูของตนเองไปยังร้านขายเครื่องนอนที่ใหญ่ที่สุดของเมืองแห่งนี้ในทันที

โดยที่สองนายบ่าวไม่ได้ล่วงรู้เลยว่าในวันนี้ทั้งสองจะต้องพบกับเรื่องราวที่ทำให้ชวนปวดหัวรออยู่ และฉากสำคัญบางอย่างที่มู่หลันหลงลืมไป

==========================================================================================

นี่พระเอกแน่นะวิ ไม่ใช่จับฉลากได้ผิดบทใช่ไหม 

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เกิดใหม่เป็นตัวละครที่พระรองไม่ชอบ   จบลงด้วยดี

    “ข้าจะไปแต่งกับสตรีอื่นได้อย่างไร ในเมื่อฮูหยินกับบุตรของข้าหนีมาเช่นนี้”“อะไรนะ!”มู่หลันถึงกับร้องถามขึ้นด้วยความตกใจ เมื่อนางได้ยินคำว่าบุตรจากปากของร่างสูงที่กำลังกอดรัดนางเอาไว้อย่างแน่นหนา“เจ้าได้ยินไม่ผิดหรอก ท่านหมอบอกว่าเจ้ากำลังตั้งครรภ์อ่อน ๆ อยู่ แล้วเหตุใดเจ้าจึงได้หนีข้ามาเช่นนี้กัน?”หมิงเว่ยหยางปล่อยให้อีกฝ่ายได้เป็นอิสระอีกครั้ง จากนั้นเขาจึงได้เอ่ยถามถึงเหตุผลที่หญิงสาวตรงหน้าต้องหนีเขามาไกลถึงต่างเมืองเช่นนี้แถมนางยังพาลูกของเขามาลำบากโดยไม่รู้ตัวอีกด้วย ช่างน่าจับกลับไปฟาดให้ก้นลายยิ่งนัก“ใครหนีท่านกัน! ข้าก็เพียงแค่อยากมาพักผ่อนเพียงเท่านั้น อีกอย่างข้าก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะท้องเช่นนี้เหมือนกันนั่นแหละ”“ถ้าข้ารู้ตั้งแต่แรกละก็ ข้าจะ...”“ไม่ได้! เจ้าจะทำร้ายเด็กที่บริสุทธิ์คนหนึ่งเพียงแค่ต้องการตัดปัญหาทิ้ง หรือว่าเกลียดบิดาของเขาไม่ได้”ยังไม่ทันที่มู่หลันจะเอ่ยจบ หมิงเว่ยหยางก็พูดขัดขึ้นมาเสียงดังอย่างไม่พอใจ เพราะเขาคิดว่าหญิงสาวคิดที่จะกำจัดลูกในท้องของนางทิ้งไปเสียเพื่อเป็นการจบปัญหา“แล้วท่านมายุ่งอะไรกับเรื่องของข้ากัน! ข้าจะเก็บเด็กคนนี้ไว้หรือไม่มันก็เร

  • เกิดใหม่เป็นตัวละครที่พระรองไม่ชอบ   เรื่องที่น่าตกใจ

    หลังจากที่มู่หลันหมดสติไปแล้วก็ไม่ได้รับรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นต่อจากนั้นได้อีกย้อนกลับไปสามวันก่อนหมิงเว่ยหยางกับโจวจื่อหยวนได้ทำตามแผนการจนสำเร็จ และสามารถหาหลักฐานในความผิดของเซี่ยจูเหยียนที่จ้างวานคนร้ายให้ลอบไปฉุดมู่หลันกับพี่สาวได้สำเร็จเรียบร้อยจากนั้นชายหนุ่มทั้งสองจึงคิดที่จะกลับมาพูดคุยอธิบายเกี่ยวกับเรื่องแผนการที่ทั้งสองได้วางกันเอาไว้ล่วงหน้าให้กับพวกนางสองพี่น้องได้รับฟังในเรื่องนี้ทางด้านโจวจื่อหยวนนั้นผ่านไปได้อย่างราบรื่นเพราะมู่เหยานั้นเป็นสตรีที่ใจดี ใจอ่อน นางจึงสามารถรับฟังสาเหตุได้อย่างใจเย็นหลังจากที่โจวจื่อหยวนเอ่ยอธิบายให้ฟังก็ขอหญิงสาวแต่งงาน ซึ่งก็คืองานแต่งในวันนี้คืองานแต่งของทั้งสองคนนั่นเองแต่กลับกันเขากลับต้องติดตามหญิงสาวอีกนางมาไกลถึงสามวันเพื่อต้องการที่จะพูดคุยกับหญิงสาวให้เข้าใจกันเพียงแต่ยังไม่ทันที่เขาจะทันได้ปรากฏตัวต่อหน้าอีกฝ่ายกลับเป็นลมหมดสติไป จนเขาต้องรีบเข้ามารับตัวเอาไว้เกือบไม่ทันเช่นนี้กลับมาที่ปัจจุบัน หลังจากที่หมิงเว่ยหยางรับร่างของมู่หลันได้อย่างทันท่วงทีแล้วนั่น ชายหนุ่มก็รีบอุ้มร่างบางเข้าไปยังรถม้าเช่นเดิมพร้อมกับออกคำส

  • เกิดใหม่เป็นตัวละครที่พระรองไม่ชอบ   ข่าวลือ

    ไม่รู้ว่ามู่หลันนั้นนอนหลับไปนานเท่าไหร่ จนเมื่อเปลือกตางามที่ปิดสนิทได้เปิดขึ้น และความรู้สึกแรกหลังจากที่หญิงสาวรู้สึกตัวขึ้นมาก็คืออาการปวดแสบตรงบริเวณหว่างขาของตนเองที่ในตอนนี้นางรู้สึกปวดหนึบไปหมดทั่วทั้งช่วงล่าง ทำให้มู่หลันรับรู้ได้ในทันทีว่านางได้เสียความบริสุทธิ์ของตนเองไปเสียแล้วแต่ถ้าแลกกับการที่ยังมีชีวิตอยู่ก็ถือว่าไม่เป็นไร เพราะมู่หลันนั้นคิดเสียว่าเป็นเพียงขั้นตอนการถอนพิษเสียหลังจากที่คิดได้เช่นนั้นมู่หลันก็พยุงร่างของตนเองให้ลุกขึ้นมานั่งด้วยความยากลำบากเล็กน้อย ยังดีที่มีเพียงอาการเจ็บปวดไม่มากเมื่อหญิงสาวสามารถลุกขึ้นมานั่งเสร็จเรียบร้อยจึงได้กวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้องเผื่อว่าจะพบเจอร่างของใครบางคนอยู่แต่ก็พบเพียงความว่างเปล่า จู่ ๆ ภายในใจของหญิงสาวก็อดที่จะรู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาไม่ได้ดีที่นางสามารถทำใจได้อย่างรวดเร็ว เพราะนางก็คิดเอาไว้แล้วว่าเรื่องมันคงจะเป็นเช่นนี้อยู่แล้ว ดังนั้นมู่หลันจึงได้สลัดความคิดฟุ้งซ่านของตนเองทิ้งโดยเร็วมู่หลันค่อย ๆ พาร่างอันอ่อนแรงของตนเองให้ลุกขึ้นไปแต่งตัวให้เรียบร้อย ก่อนที่นางจะเดินออกจากห้องนอนของใครบางคนเพื่อกลับจวนของตนเองโ

  • เกิดใหม่เป็นตัวละครที่พระรองไม่ชอบ   ถอนพิษ

    “ข้าอยู่ที่ใดกัน?”หลังจากที่มู่หลันรู้สึกตัวจนสติกลับมาแจ่มชัดแล้วนั้น หญิงสาวจึงได้เอ่ยถามชายหนุ่มด้านข้างว่าตนเองในตอนนี้อยู่ที่ไหนกันแน่“จวนของข้าเอง ว่าแต่อาการของเจ้าเป็นเช่นไรบ้าง?”หมิงเว่ยหยางเอ่ยตอบคำถามของหญิงสาว ก่อนที่เขาจะวกกลับไปถามย้ำถึงอาการของอีกฝ่ายอีกครั้ง“ข้าไม่เป็นอะไรแล้ว ขอบคุณที่ช่วยข้านะเจ้าคะ ท่านช่วยส่งข้ากลับจวนได้หรือไม่ ข้าเป็นห่วงอิงเถากลัวว่านางจะถูกลงโทษที่ข้าถูกจับตัวไป”มู่หลันเอ่ยตอบชายหนุ่มออกไป พร้อมกับลุกขึ้นนั่ง เพียงแต่ในใจของนางในตอนนี้กลับรู้สึกเป็นห่วงสาวใช้ข้างกายมากกว่าอาการของตนเองเสียอีกเมื่อหมิงเว่ยหยางได้ยินสิ่งที่หญิงสาวเอ่ยขอร้องแก่เขา ก็ทำให้ชายอดที่จะมองร่างบางตรงหน้าด้วยสายตาคาดไม่ถึงเพราะอีกฝ่ายดูจะไม่ค่อยเหมือนกับหญิงสาวคนเดิมที่เขาเคยรู้จักเมื่อครั้งอดีต ด้วยว่าในอดีตนั้นหญิงสาวตรงหน้าหาได้มีความเป็นห่วงเป็นใยผู้ใดไม่แต่กลับนางที่อยู่ตรงหน้าของเขาในตอนนี้กลับดูแตกต่างไปจากเดิมจนเขาเองก็อดที่จะประหลาดใจไม่ได้“ย่อมได้ เพียงแต่ข้าจำเป็นจะต้องบอกเจ้าเสียก่อนว่าในตอนนี้เจ้านั้นถูกพิษเจ็ดบุปผาเข้าไปเสียแล้ว”“และพิษตัวนี้ไม่มี

  • เกิดใหม่เป็นตัวละครที่พระรองไม่ชอบ   โดนพิษเจ็ดบุปผา

    มู่หลันที่ในตอนนี้เริ่มมีอาการตาพล่ามัว หายใจหอบถี่ขึ้นทั้งที่นางเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นเพราะสาเหตุอะไรแต่มู่หลันก็ยังคงตั้งสติเพื่อจะเพ่งมองดูใบหน้าของคนที่มาช่วยตนเองเอาไว้ แต่เพราะรอบตัวนั้นมืดจนเกินไปนางจึงไม่สามารถมองเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจนจนวงแขนแกร่งของอีกฝ่ายนั้นโอบรอบเอวของนางเพื่อช่วยประคองร่างบางที่ในตอนนี้ไม่สามารถทรงตัวได้อย่างคงที่ได้อีกต่อไปแล้ว“อ๊ะ! ปล่อยข้านะ...”มู่หลันสะดุ้งตัวจากสัมผัสที่ได้รับมาจากคนตรงหน้า และถึงแม้ว่าสติของนางจะเริ่มเลือนรางลงไปมากแล้ว แต่หญิงสาวก็ยังคงระแวงคนรที่ยื่นมือเข้ามาช่วยอยู่ไม่น้อย แต่ในที่สุดสติอันแสนเลือนรางของมู่หลันก็ดับวูบลงไป“คุณหนูมู่! มู่หลัน! เจ้าเป็นอะไรไป”หมิงเว่ยหยางเอ่ยถามร่างบางที่หมดสติอยู่ในอ้อมแขนด้วยสีหน้าวิตกกังวลเป็นอย่างมาก โดยที่เจ้าตัวเองก็ไม่รู้ว่าในตอนนี้ตนเองนั้นได้แสดงท่าทางแตกต่างออกไปจากปกติที่มีต่อร่างบางในอ้อมกอดจนเหล่าองครักษ์ที่ติดตามมานั้นถึงกับงุนงงว่าสตรีในอ้อมกอดของเจ้านายของพวกเขานั้นเป็นคนสำคัญถึงเพียงนั้นเชียวหรือ“จับพวกมันกลับไปสอบสวนที่คุกใต้จวนเสีย เค้นเอาความจริงมาให้ได้

  • เกิดใหม่เป็นตัวละครที่พระรองไม่ชอบ   ช่วยเหลือ

    มู่หลันที่เร่งฝีเท้าวิ่งไปขนาบข้างของผู้เป็นพี่สาวได้ทัน พร้อมกับกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ตัวเพื่อมองหาจุดที่พอจะสามารถให้พี่สาวของตนนั้นซ้อนตัวอยู่ได้ จนในที่สุดนางก็มองเห็นพุ่มไม้ที่อยู่หลังต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งก่อนที่มู่หลันจะเอ่ยบอกกับพี่สาวที่ในตอนนี้วิ่งมาจนเริ่มที่จะหายใจหนักด้วยความเหนื่อยล้าแล้วพี่หญิงท่านรีบวิ่งไปหลบตรงพุ่มไม้ด้านโน้นก่อนเถิดเจ้าค่ะ แล้วอย่าออกมาเป็นอันขาดให้รอจนกว่าคนร้ายมันตามหลังข้าไปแล้วท่านค่อยวิ่งกลับไปทางเดิมเพื่อขอความช่วยเหลือนะเจ้าคะ”“เหลวไหล! พี่จะทิ้งเจ้าได้อย่างไรกัน ถ้าจะไปพวกเราก็ต้องไปด้วยกันสิหลันเอ๋อร์”แต่มู่เหยากลับไม่เห็นด้วยในความคิดของน้องสาว และเอ่ยปฏิเสธกลับมาในทันทีอย่างไม่เห็นด้วย“ที่ข้าให้ท่านซ่อนตัวก็เพื่อให้ท่านรอดไปตามคนมาช่วย ถ้าขืนพวกเรายังไปด้วยกันเช่นนี้ไม่แคล้วต้องถูกพวกมันจับได้ทั้งสอง”“แล้วโอกาสรอดของพวกเราก็จะไม่มีแล้วนะเจ้าคะ อีกอย่างพี่หญิงนั้นร่างกายไม่แข็งแรงมากพอที่จะวิ่งเป็นเวลานานได้ ดังนั้นทำตามที่ข้าบอกเถิดเจ้าค่ะ”“ข้ารับปากว่าจะเอาตัวรอดจนกว่าพี่หญิงจะพาคนมาช่วยให้ได้อย่างแน่นอน”มู่หลันที่วิ่งไปด้วยและต้องเริ่

  • เกิดใหม่เป็นตัวละครที่พระรองไม่ชอบ   สายตาที่เปลี่ยนไป

    ก่อนที่หญิงสาวจะรีบเอ่ยถามอาการของน้องสาว แต่ในตอนนี้มู่หลันได้หมดสติไปแล้ว เพราะเสียพลังไปมากผนวกกับความเย็นของน้ำที่ทำให้หญิงสาวหมดสติไปในที่สุด“นางเพียงแค่หมดสติไป รีบพานางกลับจวนก่อนเถิด”โจวจื่อหยวนที่เดินตามหลังของมู่เหยามาเอ่ยขึ้นเมื่อดูอาการของหญิงสาวแล้ว“ได้เจ้าค่ะ จิวจิวรีบไปตามท่านหมอ

  • เกิดใหม่เป็นตัวละครที่พระรองไม่ชอบ   ช่วยเหลือสาวใช้

    สองสายตาสอดประสานกันอย่างชิดใกล้ ด้วยระยะห่างที่ใบหน้าของคนทั้งสองนั้นอยู่ห่างกันไม่ถึงหนึ่งฝ่ามือกั้นกลาง ระยะห่างระหว่างพวกเขาทั้งสองเองก็ดูจะไม่เหลือช่องว่างแล้วเช่นกันระยะห่างในตอนนี้คือมู่หลันนั้นสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อน ๆ ของร่างสูงที่อยู่ตรงหน้าได้อย่างชัดเจน นั่นเป็นเพราะว่าในตอนนี้พวกเขาทั

  • เกิดใหม่เป็นตัวละครที่พระรองไม่ชอบ   ท่านมากับข้า

    “ดะ เดี๋ยวก่อนสิน้องเล็ก...”มู่เหยาเอ่ยเรียกน้องสาวของตนเองตามหลังของอีกฝ่ายไป แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ทันเสียแล้ว เพราะในเวลานี้แผ่นหลังของผู้เป็นน้องสาวนั้นได้หายไปท่ามกลางเหล่าชาวเมืองเสียแล้ว“หลันเอ๋อร์นางเป็นอะไรไปหรือ?”เป็นโจวจื่อหยวนที่เอ่ยถามถึงท่าทีที่แปลกไปของหญิงสาวกับหญิงอันเป็นที่รักด้วย

  • เกิดใหม่เป็นตัวละครที่พระรองไม่ชอบ   เหล่าตัวละครหลัก

    “หึ ที่แท้ก็ทำเพราะเหตุผลนี้สินะ”มู่หลันเอ่ยขึ้นอย่างดูแคลนในการกระทำของนางร้ายตรงหน้า ที่คิดจะใช้แผนการอันตื้นเขินเช่นนี้จัดการนางกับนางเอกของเรื่อง“หลันเอ๋อร์เจ้าว่าอะไรนะ?”มู่เหยาเอ่ยถามน้องสาวของตนเอง หลังจากที่ได้ยินคำพูดของอีกฝ่ายแต่กลับไม่เข้าใจในความหมายที่น้องสาวต้องการจะสื่อถึง“ไม่มีอ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status