สายตาที่เปลี่ยนไป

ก่อนที่หญิงสาวจะรีบเอ่ยถามอาการของน้องสาว แต่ในตอนนี้

มู่หลันได้หมดสติไปแล้ว เพราะเสียพลังไปมากผนวกกับความเย็นของน้ำที่ทำให้หญิงสาวหมดสติไปในที่สุด

“นางเพียงแค่หมดสติไป รีบพานางกลับจวนก่อนเถิด”

โจวจื่อหยวนที่เดินตามหลังของมู่เหยามาเอ่ยขึ้นเมื่อดูอาการของหญิงสาวแล้ว

“ได้เจ้าค่ะ จิวจิวรีบไปตามท่านหมอไปที่จวนเร็วเข้า พาอิงเถาไปด้วย”

มู่เหยาเอ่ยรับคำของโจวจื่อหยวนจบ ก็หันกลับไปออกคำสั่งกับสาวใช้คนสนิทด้วยน้ำเสียงร้อนรน เพราะในตอนนี้นางนั้นเป็นห่วงน้องสาวของตนเองมากที่สุด

“เจ้าค่ะคุณหนู”

จิวจิวเอ่ยรับคำจบก็รีบพยุงร่างของอิงเถาออกไปทำตามคำสั่ง ในทันที ส่วนหมิงเว่ยหยางที่กำลังอุ้มร่างของหญิงสาวเอาไว้ก็ได้ออกเดินเพื่อกลับไปยังรถม้าที่หญิงสาวทั้งสองนั่งมา

แต่เมื่อเขาครุ่นคิดอย่างจริงจังก็พบว่านั่งรถม้ากลับนั้นค่อนข้างจะช้าเกินไป ดังนั้นชายหนุ่มจึงได้หันไปเอ่ยกับสตรีอีกคนที่เดินตามหลังมาอย่างเป็นห่วงน้องสาว

“คุณหนูมู่ข้าจะพาน้องสาวของท่านขี่ม้ากลับไปส่งที่จวนก่อน เพราะถ้านั่งรถม้าอาจจะใช้เวลานานเกินไป”

เอ่ยจบเพียงเท่านั้นหมิงเว่ยหยางก็รีบเดินไปยังม้าคู่ใจของตนเอง จากนั้นเขาก็ใช้วิชาตัวเบาพาร่างของตนเองกับมู่หลันขึ้นไปนั่งบนหลังม้า แล้วขี่ออกไปอย่างรวดเร็ว

มู่เหยาที่ตั้งตัวไม่ทันเพราะหมิงเว่ยหยางนั้นพูดจบก็ไปเลย นางจึงไม่ทันได้เอ่ยอะไรออกไป

“พี่จื่อหยวนพวกเราก็รีบกลับกันเถิดเจ้าค่ะ”

“ได้”

เมื่อทำสิ่งใดไม่ได้ มู่เหยาจึงหันไปเอ่ยกับบุรุษข้างกาย จากนั้นคนทั้งสองรีบขึ้นรถม้ากลับในทันทีเช่นเดียวกัน

ด้านมู่หลันหลังจากที่หมดสติไปไม่นานก็เริ่มได้สติคืนกลับมา แต่เมื่อนางลืมตาขึ้นมากลับพบว่าในตอนนี้ตัวเองกำลังนั่งพิงใครบางคนอยู่บนหลังม้าที่กำลังวิ่งไปข้างหน้าด้วยความเร็ว

เห็นแค่นั้นสติที่กำลังสะลึมสะลือก็เด่นชัดขึ้นมาในทันที พร้อมกับที่หญิงสาวกระเด้งตัวนั่งหลังตรงด้วยความเกร็ง

“รู้สึกตัวแล้วรึ? นั่งนิ่ง ๆ ถ้าไม่อยากร่วงลงไปนอนเล่นบนถนน”

เสียงทุ้มติดเย็นชาดังขึ้นที่ข้างหูของหญิงสาวทันทีที่รู้สึกตัวขึ้นมา และมู่หลันเองก็รู้ได้ในทันทีว่าเจ้าของเสียงนั้นคือใคร

มู่หลันที่ได้ยินคำพูดที่ไม่เข้าหูจากชายหนุ่มจนทำให้นางลืมตัวหันใบหน้ากลับไปเพื่อจะเอ่ยต่อว่าอีกฝ่ายกลับ

จุ๊ฟ!

แต่ในจังหวะที่มู่หลันผินหน้ากลับไปนั้น ริมฝีปากบางของนางก็สัมผัสเข้ากับแก้มสากของอีกฝ่ายอย่างไม่ทันตั้งตัว

“!!!”

ใบหน้าของทั้งสองถึงกับโบกกว้างขึ้นด้วยความตื่นตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น หมิงเว่ยหยางที่จู่ ๆ ก็ถูกสตรีตรงหน้าขโมยจูบแก้มของตนเองไปก็รู้สึกตกใจเป็นอย่างยิ่ง ร่างของเขาถึงกับแข็งทื่อขึ้นมาราวกับก้อนหิน

ทางด้านมู่หลันเองก็รู้สึกตกตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้นไม่แพ้กัน แต่นางก็ยังคงสามารถดึงสติของตนเองกลับมาได้อย่างรวดเร็ว ก่อนที่มู่หลันจะรับผละใบหน้าของตนเองออกจากแก้มสากของอีกฝ่าย

“ข้าขออภัย มันเป็นอุบัติเหตุ ข้าไม่ได้ตั้งใจ แล้วใครใช้ให้ท่านก้มหน้าเข้ามาใกล้ถึงเพียงนั้นกัน”

น้ำเสียงหวานใสเอ่ยบอกกับหมิงเว่ยหยางด้วยน้ำเสียงบางเบาอย่างทำตัวไม่ถูก

“อื้ม แต่ดูเหมือนเจ้าจะโทษว่าเป็นความผิดของข้ามากกว่าตนเองกระมัง”

หมิงเว่ยหยางที่ได้ยินคำพูดของหญิงสาวอย่างชัดเจน ถึงแม้ว่าอีกฝ่ายจะเอ่ยขึ้นเบา ๆ แต่ระยะห่างของพวกเขานั้นก็ใกล้กันพอที่จะทำให้ยินสิ่งที่อีกฝ่ายเอ่ยขึ้นมาได้อย่างชัดเจนรู฿้สาึก็

“ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้นเสียหน่อย เป็นท่านแม่ทัพต่างหากที่คิดมากจนเกินไป”

มู่หลันเอ่ยปฏิเสธข้อกล่าวหาที่คนตัวโตด้านหลังเอ่ยใส่ร้ายตนเอง พร้อมกับพองแก้มของตนเองขึ้นมาอย่างเผลอตัว มู่หลันนั้นจะมีความเคยชินเวลาที่นางรู้สึกแง่งอนนั้น

นางมักจะชอบเผลอพองแก้มตุบป่องราวกับก้อนซาลาเปาออกมา ดังนั้นในตอนนี้มู่หลันจึงได้เผลอแสดงสีหน้างอแงออกมาต่อหน้าของหมิงเว่ยหยางอย่างลืมตัว

ยังดีที่ชายหนุ่มนั้นนั่งอยู่ทางด้านหลังจึงไม่ทันได้เห็นว่าในตอนนี้หญิงสาวนั้นกำลังทำสีหน้าเช่นไรอยู่

“ท่านปล่อยข้าลงตรงนี้ก็ได้เจ้าค่ะ เดี๋ยวข้าจะกลับเอง”

มู่หลันเอ่ยบอกกับแม่ทัพหนุ่มขึ้น หลังจากที่นางคิดได้ว่าในตอนนี้ตนเองกำลังนั่งอยู่บนหลังม้าและวิ่งด้วยความเร็ว

“ถ้าข้าปล่อยเจ้าทิ้งกลางทางเช่นนี้ แล้วพี่สาวของเจ้าจะมองข้าว่าเป็นบุรุษอย่างไรกัน หรือเจ้าวางแผนไว้แล้วว่าจะทำให้พี่สาวของเจ้านั้นเกลียดชังข้า?”

หมิงเว่ยหยางที่ได้ยินคำพูดของร่างบางตรงหน้าก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามอีกฝ่ายออกไปตามตรงว่านางมีแผนการอะไรอยู่กันแน่

“โอ้โห ท่านแม่ทัพท่านช่างมีจิตนาการที่ล้ำลึกยิ่งนัก ข้าจะทำเช่นนั้นไปเพื่ออะไรกัน หรือท่านกลัวว่าข้าจะดุไม่ออกว่าท่านพึงใจในตัวพี่หญิงของข้าอย่างนั้นหรือ?”

“ข้าจะบอกท่านนะว่า การกระทำของท่านนั้นต่อให้มองลงมาจากดวงจันทร์ยังรู้เลยว่าคิดสิ่งใดกับพี่หญิงของข้าน่ะ”

มู่หลันที่รู้สึกหมั่นไส้ในความคิดที่อคติกับตนเอง จนอดไม่ได้ที่จะเอ่ยค่อนแขวะอีกฝ่ายไปหนึ่งยก

“หึ! เช่นนั้นก็ดีแล้ว แล้วเจ้าคิดว่าข้ามองไม่ออกรึว่าเจ้าแอบมีใจให้กับโจวจื่อหยวน?”

หมิงเว่ยหยางที่ถูกสตรีตรงหน้าเอ่ยค่อนแขวะจึงได้เอ่ยสวนกลับอีกฝ่ายด้วยความลับที่ตนเองล่วงรู้มาเช่นเดียวกัน

“เช่นนั้นหรือเจ้าคะ ข้าไม่เห็นจะรู้ตัวเลยว่าชื่นชอบบุรุษที่มีใจให้พี่สาวของตนเอง”

“ท่านแม่ทัพหมิงนี่ช่าง...”

มู่หลันในตอนนี้ไม่ได้มีความรู้สึกเช่นนั้นกับพระเอกในนิยายอีกต่อไปแล้ว นางจึงสามารถเอ่ยบอกกับพระรองของเรื่องได้อย่างเต็มปากว่าตนเองไม่ได้รู้สึกอะไรกับบุรุษที่เขาเอ่ยถึงแม้แต่น้อย

แถมนางยังจงใจเอ่ยถึงเขาขึ้นมาแล้วเว้นว่างคำพูดตอนท้ายเอาไว้ จนทำให้ใบหน้าที่ตึงอยู่แล้วของหมิงเว่ยหยางนั้นบึ้งตึงขึ้นไปอีกเป็นเท่าตัว

“ข้าทำไมกัน?”

ชายหนุ่มเอ่ยถามหยิงสาวขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยจะพอใจสักเท่าไหร่

“เปล่าเจ้าค่ะ ท่านช่วยหยุดม้าแล้วปล่อยข้าลงได้แล้ว”

มู่หลันเลือกที่จะเอ่ยปฏิเสธอีกฝ่ายไป ก่อนที่จะเอ่ยบอกให้เขาปล่อยนางลงจากหลังม้าเสียที เพราะในตอนนี้มู่หลันเริ่มรู้สึกว่าตัวเองกำลังมีอาการมึนเมาการนั่งม้าเสียแล้ว

“แล้วถ้าข้าบอกว่าไม่เล่า เจ้าจะทำเช่นไร”

หมิงเว่ยหยางเอ่ยตอบกลับร่างบางอย่างกวนโทสะของอีกฝ่าย เพราะในตอนนี้เขามีความต้องการที่จะเอาชนะหญิงสาวตรงหน้าในตอนนี้ให้ได้

“ท่านนี่ช่างเหมือนเด็กน้อยจริง ๆ ข้าจะบอกทะ อุ๊บ!”

มู่หลันที่เริ่มมีอาการวิงเวียนศีรษะขึ้นมาพยายามเอ่ยตอบกลับแม่ทัพหนุ่ม แต่ยังไม่ทันที่นางจะเอ่ยจบประโยค จู่ ๆ นางก็รู้สึกคลื่นไส้เหมือนอยากจะอาเจียนออกมาจนต้องรีบเอามือขึ้นมาปิดปากของตนเองเอาไว้

เพื่อไม่ให้ตัวเองนั้นอาเจียนออกมา หมิงเว่ยหยางที่เห็นท่าทางของอีกฝ่ายก็รับรู้ได้ในทันทีว่าหญิงสาวนั้นมีอาการเมาเกิดขึ้นเสียแล้ว

ดังนั้นหมิงเว่ยหยางจึงได้รีบบังคับม้าคู่กายเข้าข้างทางแล้วทำการหยุดม้าในทันที

เมื่อม้าได้หยุดลงแล้วร่างสูงจึงได้กระโดดลงจากหลังม้าเพื่อจะช่วยพยุงหญิงสาวให้ลงมาจากหลังม้า

แต่ทันทีที่ม้าหยุดวิ่งลงไป มู่หลันก็รู้สึกหน้ามืดขึ้นมาในทันที ทำให้ร่างของนางร่วงลงมาจากหลังม้าอย่างไม่ทันรู้สึกตัว

หมับ!

ทำให้ร่างของหญิงสาวร่วงลงมาที่ตัวของหมิงเว่ยหยางในจังหวะที่พอดีราวกับจับวาง วงแขนแกร่งรีบรวบเอาร่างของหญิงสาวเข้ามาอุ้มไว้ได้ทันก่อนที่อีกฝ่ายจะร่วงลงไปบนพื้นให้ได้รับบาดเจ็บเพิ่มขึ้นไปอีกครั้ง

“!!!”