ช่วยเหลือสาวใช้

สองสายตาสอดประสานกันอย่างชิดใกล้ ด้วยระยะห่างที่ใบหน้าของคนทั้งสองนั้นอยู่ห่างกันไม่ถึงหนึ่งฝ่ามือกั้นกลาง ระยะห่างระหว่างพวกเขาทั้งสองเองก็ดูจะไม่เหลือช่องว่างแล้วเช่นกัน

ระยะห่างในตอนนี้คือมู่หลันนั้นสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อน ๆ ของร่างสูงที่อยู่ตรงหน้าได้อย่างชัดเจน นั่นเป็นเพราะว่าในตอนนี้พวกเขาทั้งสองนั้นกำลังยืนจ้องตากันในท่าที่ดูน่าหวาดหวั่นเป็นอย่างมาก

“ท่านแม่ทัพขะ...”

แต่แล้วในขณะที่คนทั้งสองยังคงจ้องตากันอยู่นั้น เสียงเรียกของ อู่เหล่ย องครักษ์คนสนิทของชายหนุ่มก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังของพวกเขาทั้งสอง

ทำให้สองร่างนั้นรีบผละออกจากกันด้วยความรวดเร็ว มู่หลันในตอนนี้ก็รู้สึกทำตัวมุถูกนางจึงรีบหันหลังให้กับบุรุษทั้งสองไปทางด้านแม่น้ำในทันที

ด้านหมิงเว่ยหยางเองก็มีท่าทางเงอะงะเล็กน้อย แต่ชายหนุ่มก็สามารถกลับมาเป็นท่าทีนิ่งขรึมได้ตามเดิม ก่อนที่เขาจะหันกลับไปหาคนสนิทด้วยสีหน้าเย็นชาอย่าน่ากลัว

“มีเรื่องอะไร?”

หมิงเว่ยหยางเอ่ยถามคนสนิทขึ้นหลังจากที่เขาสามารถสงบจิตใจของตัวเองลงได้แล้ว

กรี๊ด!ตู้ม!

แต่ยังไม่ทันที่อู่เหล่ยจะได้เอ่ยสิ่งใดขึ้น จู่ ๆ ก็มีเสียงร้องของสตรีดังขึ้น พร้อมกับเสียงของผิวน้ำในแม่น้ำที่แตกกระจายออกเพราะมีวัตถุหนัก ๆ ตกลงไป

“ชะ...ช่วยด้วย ช่วยข้าด้วย!”

เสียงร้องขอความช่วยเหลือจากสตรีที่ตกลงไปในแม่น้ำดังขึ้น หลังจากที่อีกฝ่ายพยายามจะโผล่ขึ้นมาเหนือผิวน้ำเพื่อหายใจ

“อิงเถา!”

เสียงตะโกนดังขึ้นจากหญิงสาวที่อยู่ด้านหน้าของหมิงเว่ยอย่างก็ดังขึ้นด้วยความตกใจ

มู่หลันที่ในตอนแรกได้ยินเพียงเสียงกรีดร้องดังขึ้น แต่ไม่เห็นว่าสตรีที่ตกน้ำนั้นเป็นใครจึงได้มีท่าทีเมินเฉย แต่เมื่อเห็นว่าคนที่ตกลงไปในแม่น้ำเป็นสาวใช้คนสนิทของตนเองก็ตกใจขึ้นมาในทันที

พร้อมกับที่หญิงสาวเอ่ยร้องเรียกอีกฝ่ายด้วยความตื่นตระหนก ในตอนนี้อิงเถาที่กำลังตะเกียจตะกายเอาชีวิตรอดในน้ำอยู่นั้น ก็หันไปเห็นหน้าของผู้เป็นเจ้านายของตนเอง

“คุณหนู!ชะ...ช่วยบ่าวด้วยเจ้าคะ”

อิงเถาร้องตะโกนขอความช่วยเหลือจากหญิงสาวด้วยท่าทางเหนื่อยล้าเต็มทน

“อิงเถาเจ้ารอก่อนข้าจะลงไปช่วยเดี๋ยวนี้!”

ทางด้านมู่หลันเมื่อได้ยินคำร้องขอให้ช่วยก็รีบร้องตอบอีกฝ่ายอย่างปลอบใจ ก่อนที่นางจะรีบพุ่งตัวไปยังจุดที่สาวใช้ตกน้ำและรอคงวามช่วยเหลือในทันที

การกระทำของหญิงสาวนั้นตกอยู่ในสายตาของหมิงเว่ยหยางตลอดเวลา และเขาก็ไม่คาดคิดว่าสตรีที่ดูเห็นแก่ตัวอย่างหญิงสาวจะคิดลงไปช่วยสาวใช้ของตนเองจริง ๆ

หมิงเว่ยหยางนั้นไม่เชื่อว่าหญิงสาวจะลงไปช่วยสาวใช้ของตัวเองอย่างแน่นอน เขาจึงทำเพียงยืนนิ่งมองดูร่างบางที่วิ่งตรงไปยังริมแม่น้ำที่มีร่างของสาวใช้ของนางกำลังร้องขอความช่วยเหลืออยู่

“อู่เหล่ยเจ้ารอลงลงไปช่วยสาวใช้นางนั้นก็แล้วกัน”

แต่หมิงเว่ยหยางก็ยังคงหันไปเอ่ยกับผู้ติดตารมของตนเองเอาไว้ เพราะเขาไม่คิดจะให้เกิดเหตุการณ์ที่ร้ายแรงกว่านี้

ทางด้านมู่หลันเองก็รีบวิ่งตรงไปยังจุดที่อิงเถาตกลงไปและใช้สายตามองไปรอบ ๆ เพราะในตอนนี้นั้นได้มีคนจำนวนมากกำลังยืนมุงดูเหตุการณ์ในตอนนี้อยู่ และยังมีบุรุษบางคนที่ตั้งท่าเตรียมจะลงไปช่วยสาวใช้ของนางอยู่ด้วย

แต่นางจำได้ดีว่าถ้าเกิดบุรุษคนใดได้สัมผัสชิดใกล้ร่างของสตรีนางนั้นจะกลายเป็นมีมลทินในทันที ด้วยความกังวลในตัวของสาวใช้มู่หลันจึงไม่รอช้ารีบร้องตะโกนขึ้นเสียงดัง

“พวกเจ้าห้ามลงไป!”

ตู้ม!

น้ำเสียงเด็ดขาดจากมู่หลันทำให้เหล่าบุรุษที่เตรียมตัวจะกระโดดลงไปช่วยสาวใช้ด้านล่างต่างก็หยุดชะงักลงในทันที

พร้อมกับร่างของมู่หลันที่กระโดดลงน้ำไปจนเกิดเสียงดังขึ้นอีกครั้ง ท่ามกลางความตื่นตะลึงของผู้คนที่อยู่รอบ ๆ ที่กำลังยืนดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอยู่ในตอนนี้

แม้แต่หมิงเว่ยหยางเองก็รู้สึกตกตะลึงกับภาพที่เห็นเมื่อสักครู่นี้เช่นเดียวกัน เพราะเขาไม่คิดว่าหญิงสาวจะกระโดดลงไปช่วยสาวใช้ของตนเองจริง ๆ

“หลันเอ๋อร์!”

แต่แล้วเสียงร้องเรียกน้องสาวของมู่เหยาก็ดังขึ้นที่ริมแม่น้ำอีกฝั่ง นางมาทันในตอนที่น้องสาวของตนเองกระโดดลงน้ำไปแล้ว ด้วยความตกใจมู่เหยาจึงได้ร้องเรียกน้องสาวของจนเองเสียงหลง

ในตอนนี้มู่หลันที่โผล่ขึ้นมาเหนือน้ำแล้วก็รีบว่ายเข้าไปหาร่างของอิงเถาที่กำลังจะหมดแรงในการพยุงตัวเองอย่างรวดเร็ว

ยังดีที่ในชาติก่อนมู่หลันนั้นได้ฝึกว่ายน้ำมา นางจึงไม่มีปัญหาในการว่ายน้ำ แต่นางไม่คิดว่าน้ำในแม่น้ำนั้นจะเย็นจัดเช่นนี้

แต่เพื่อช่วยชีวิตของสาวใช้ หญิงสาวจึงต้องกัดฟันข่มกลั้นความหนาวเหน็บที่เสียดแทงร่างของตนเองเอาไว้ และในที่สุดมู่หลันก็ว่ายเข้าไปหาอิงเถาได้สำเร็จ

มือบางรีบคว้าเอาร่างของสาวใช้เข้ามาในท่าให้อีกฝ่ายหันหลังให้แล้วรีบว่ายกลับเข้าฝั่งอย่างรวดเร็ว

เมื่อว่ายเข้ามาถึงฝั่งได้แล้วนางก็พบว่าในตอนนี้พี่สาวของตนเองกำลังยืนรอรับตนเองอยู่ที่ฝั่ง พร้อมกันนั้นข้างกายของอีกฝ่ายยังมีพ่อพระเอกอยู่ด้วย

มู่หลันที่เห็นแบบนั้นก็รู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาเล็กน้อยภายในใจ แต่นางรู้ว่านี่คงจะเป็นความรู้สึกเดิมของเจ้าของร่างคนเก่าไม่ใช่ความรู้สึกของตนเอง

“พี่หญิงท่านช่วยอิงเถาขึ้นไปก่อนเจ้าค่ะ”

เสี้ยววินาทีต่อมามู่หลันก็สามารถควบคุมอารมณ์ของตนเองให้กลับมาเป็นปกติตามเดิมได้ พร้อมกับที่นางเอ่ยบอกกับผู้เป็นพี่สาวที่กำลังยืนรออยู่บนฝั่งในตอนนี้

“ได้ จิวจิวรีบไปช่วยอิงเถาเร็วเข้า”

มู่เหยาเอ่ยตอบรับคำของน้องสาวจบ ก็หันไปเอ่ยบอกกับสาวใช้ข้างกายของตนเองในทันที

“เจ้าค่ะคุณหนู”

สาวใช้จิวจิวรีบเอ่ยรับคำสั่งของคุณหนู จากนั้นร่างของสาวใช้ก็รีบรุดเข้าไปช่วยสาวใช้รุ่นพี่ที่สนิทให้ขึ้นมาบนฝั่ง

“พี่หญิงหาผ้าคลุมคลุมให้นางด้วยเจ้าค่ะ”

มู่หลันเอ่ยบอกพี่สาวของตัวเองอย่าใส่ใจสาวใช้ข้างกายที่ในตอนนี้กำลังไอสำลักน้ำจนใบหน้าแดงก่ำ

มู่เหยาที่ได้ยินน้องสาวเอ่ยเช่นนั้นก็รีบส่งผ้าคลุมของตัวเองให้จิวจิวเพื่อนำไปคลุมตัวของสาวใช้คนสนิทของผู้เป็นน้องสาวในทันที

มู่หลันที่เห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้วจึงคิดที่จะพาตัวเองขึ้นฝั่งบ้าง แต่กลับเกิดเป็นตระคิวขึ้นมาฉับพลัน ทำให้ร่างของนางจมลงไปในน้ำท่ามกลางความตื่นตกใจของมู่เหยา

“หลันเอ๋อร์!”

“คุณหนู!”

เสียงร้องเรียกหญิงสาวดังขึ้นด้วยความตื่นตกใจของพี่สาวและสาวใช้ทั้งสอง ส่วนโจวจื่อหยวนเองก็รู้สึกตกใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นเช่นเดียวกัน แต่เขาไม่สามารถลงไปช่วยเหลืออีกฝ่ายได้ในทันที

แคก แคก

แต่แล้วในขณะที่ทุกคนกำลังตื่นตกใจกันอยู่นั้นเอง มู่หลันที่ใช้แรงเฮือกสุดท้ายก็โผล่พ้นผิวน้ำขึ้นมาเกาะตรงขอบแม่น้ำได้อีกครั้ง ซึ่งในครั้งนี้ร่างของมู่หลันนั้นไปโผล่ตรงหน้าของหมิงเว่ยหยางอย่างพอดี

ไม่รอช้าหมิงเว่ยหยางก็รีบฉุดร่างของหญิงสาวตรงหน้าขึ้นมาจากน้ำพร้อมกับอุ้มร่างที่ไร้สติของมู่หลันเอาไว้แนบอกในท่าเจ้าสาว

จากนั้นมือหนาก็รีบถอดผ้าคลุมของตัวเองออกมาแล้วนำไปคลุมให้กับร่างบางในอ้อมแขนอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางสายตาของเหล่าชาวเมืองและสตรีที่เขาแอบมีใจให้

“หลันเอ๋อร์! เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”

มู่เหยาที่เห็นว่าน้องสาวของตนเองถูกช่วยขึ้นมาได้อย่างปลอดภัยก็รีบพุ่งตัวเข้ามาหาแม่ทัพหนุ่มที่กำลังอุ้มร่างของน้องสาวเอาไว้ในทันที

=================================นี่น้องสู้ชีวิตจริง ๆ 😅