ท่านมากับข้า

“ดะ เดี๋ยวก่อนสิน้องเล็ก...”

มู่เหยาเอ่ยเรียกน้องสาวของตนเองตามหลังของอีกฝ่ายไป แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ทันเสียแล้ว เพราะในเวลานี้แผ่นหลังของผู้เป็นน้องสาวนั้นได้หายไปท่ามกลางเหล่าชาวเมืองเสียแล้ว

“หลันเอ๋อร์นางเป็นอะไรไปหรือ?”

เป็นโจวจื่อหยวนที่เอ่ยถามถึงท่าทีที่แปลกไปของหญิงสาวกับหญิงอันเป็นที่รักด้วยสีหน้างุนงง

“หลันเอ๋อร์นางไม่ค่อยสบายเจ้าค่ะ อย่างไรเสียข้าต้องขออภัยพวกท่านแทนนางด้วยนะเจ้าคะ”

มู่เหยาเอ่ยบอกกับบุรุษทั้งสองเพื่อให้พวกเขาไม่ถือสาน้องสาวของตนเอง แต่กลับถูกขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงเหยียดหยามของเซี่ยจูเหยียนแทน

“หึ ข้าว่าน้องสาวของเจ้านั้นไม่ได้รับการอบรมเลี้ยงดูให้ดีเช่นเจ้ามากกว่ากระมัง”

“!!!”

คำพูดของเซี่ยจูเหยียนนั้นทำให้มู่เหยาถึงกับหันขวับกลับไม่มองที่อีกฝ่ายด้วยสายตาโกรธเคืองในทันที

“ข้าว่าน้องสาวของข้านั้นก็เป็นสตรีที่ดี ไม่เคยเที่ยวพูดจาถากถางผู้อื่น และยังเป็นเด็กดีของทุกคนในบ้าน”

“เกรงว่าคำพูดของเจ้าเมื่อสักครู่นี้ข้าคงจะไม่ขอรับเอาไว้ก็แล้วกัน”

มู่เหยาเอ่ยขึ้นกับเซี่ยจูเหยียน แต่ดูเหมือนคำพูดของหญิงสาวจะสร้างความไม่พอใจให้กับเซี่ยจูเหยียนเช่นเดียวกัน

“นี่เจ้า!พวกท่านทั้งสองก็ดูเอาเองเถิดว่าสิ่งที่ข้าพูดไปเมื่อสักครู่นี้เป็นเรื่องจริงหรือไม่”

เซี่ยจูเหยียนที่รู้สึกไม่พอใจแต่ต้องเก็บซ่อนความรู้สึกเอาไว้ เพราะอยู่ต่อหน้าบุรุษที่ตนเองรัก ดังนั้นหญิงสาวจึงต้องงัดวิธีของสตรีผู้อ่อนแอขึ้นมาใช้แทน

“เสแสร้งยิ่งนัก ข้าไม่แปลกใจเลยว่าเหตุใดเจ้าถึงเป็นที่ไม่ชื่นชอบของเหล่าสตรีคนอื่น ๆ ไม่ใช่ว่าพวกนางอิจฉาหน้าตา ชาติตระกูลของเจ้าหรอกนะ แต่เป็นเพราะนิสัยมารยาของเจ้าต่างหากเล่าที่น่ารังเกียจ”

“!!!”

คำพูดของมู่หลันที่เอ่ยตอบกลับเซี่ยจูเหยียนทำให้คนทั้งสี่ต่างก็มองไปยังหญิงสาวที่เพิ่งจะเดินหายไป แต่กลับมาอีกครั้งด้วยใบหน้างุนงง

มีเพียงเซี่ยจูเหยียนเพียงคนเดียวเท่านั้นที่รู้สึกโมโหขึ้นมา เพราะคำพูดของมู่หลันนั้นช่างตรงกับเรื่องจริงในตอนนี้

“หลันเอ๋อร์เจ้ากลับมาหาพี่ใช่หรือไม่?”

มู่เหยาที่เห็นว่าน้องสาวของตนเองกลับมาก็รู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก นางจึงรีบเดินเข้าไปหาน้องสาวของตนเอง ก่อนจะเอ่ยถามอีกฝ่ายด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

“เฮ้อ...พี่หญิงท่านช่วยทำตัวให้ข้าไม่ต้องเป็นห่วงได้หรือไม่ อะไรที่ควรสู้ก็สู้บ้าง จะยอมให้เขารังแกอยู่ฝ่ายเดียวไม่ได้นะเจ้าคะ”

“ส่วนเจ้า! ข้าขอเตือนเอาไว้เลยนะ อย่าได้คิดจะเล่นสกปรกกับพี่สาวของข้า ไม่อย่างนั้นข้าจะใช้วิธีเดียวกันตอบกลับเจ้าอย่างแน่นอน”

มู่หลันที่ในตอนแรกตั้งใจว่าจะไม่เข้าไปยุ่งวุ่นวายกับเหล่าตัวละคนหลักแล้ว แต่เมื่อนางคิดถึงใบหน้าของพี่สาวที่เอาแต่ยืนยิ้มอย่างโง่งมให้นางร้ายรังแกก็อดไม่ได้ จนนางต้องกลับมาหาอีกครั้ง

พร้อมกับเอ่ยบอกพี่สาวของตัวเองให้ลุกขึ้นสู้เพื่อตัวเองเสียบ้าง และยังไม่ลืมที่จะหันไปคาดทานางร้ายที่กำลังคิดว่าแผนจะเล่นงานพี่สาวของตนเองอีกด้วย

“ข้าไปวางแผนการอะไรกัน? เจ้าอย่ามาใส่ร้ายข้าเช่นนี้นะ”

เซี่ยจูเหยียนที่ได้ยินคำพูดของสตรีรุ่นน้องที่ตนเองไม่ชอบหน้าก็รู้สึกร้อนรนขึ้นมาไม่ได้ เพราะสิ่งที่อีกฝ่ายเอ่ยขึ้นมานั้นตรงกับความคิดที่นางกำลังคิดจะทำอยู่พอดี

“หึ ข้าเตือนเอาไว้เพียงเท่านี้ ส่วนพี่หญิงคุณชายโจวคงมีเรื่องอยากจะพูดกับท่านกระมัง”

“เช่นนั้นท่านทั้งสองก็ไปเถิด ส่วนท่านแม่ทัพหมิงรบกวนไปกับข้าหน่อยจะได้หรือไม่ ข้ามีเรื่องจะให้ท่านช่วยเสียหน่อย”

มู่หลันเอ่ยขึ้นมาอีกครั้งอย่างรวบรัดให้จบโดยเร็ว จากนั้นนางก็ถือโอกาสคว้าข้อมือหนาของหมิงเว่ยหยางแล้วออกแรงดึงอีกฝ่ายให้เดินตามตนเองไปอย่างรวดเร็ว

“!!!”

โดยที่มู่หลันไม่ได้รับรู้เลยว่าทุกคนต่างก็ตื่นตกใจกับการกระทำของนางที่หลงลืมว่าในตอนนี้ตนเองกำลังอยู่ในยุคที่สตรีต้องสงวนตัว

การที่นางจับแขนของบุรุษแล้วลากอีกฝ่ายออกไปนั้นย่อมสร้างความตกใจให้กับผู้คนที่พบเห็นเป็นอย่างยิ่ง

แม้แต่หมิงเว่ยหยางเองก็ยังรู้สึกตกใจกับการกระทำที่ดูแปลกไปของหญิงสาวที่กำลังเดินจูงแขนของตนเองไปในตอนนี้เช่นเดียวกัน

ไม่ต้องพูดถึงอิงเถาในตอนนี้นางรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะตายลงให้ได้เพราะการกระทำของผู้เป็นเจ้านาย

หลังจากที่มู่หลันกับแม่ทัพหมิงจากไปแล้ว มู่เหยากับโจวจื่อหยวนก็ได้พากันแยกตัวไปเช่นเดียวกัน

ในตอนนี้จึงเหลือเพียงเซี่ยจูเหยียนที่ยืนกำมือของตนเองแน่นด้วยความแค้นที่ถูกสองพี่น้องตระกูลมู่ทำให้ต้องเสียหน้าถึงเพียงนี้

แถมมู่เหยายังชิงตัวบุรุษในดวงใจของนางไปต่อหน้าต่อตาอีกเช่นนี้ ความคิดที่เพิ่งจะล้มเลิกไปเมื่อสักครู่ก็พลันเกิดขึ้นในหัวอีกครั้ง

พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเหยียบที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้างามของเซี่ยจูเหยียนที่กำลังมีแผนการร้ายอยู่ภายในใจ

“แล้วพวกเจ้าจะได้รู้ว่าอย่ามาท้าทายข้า!”

เป็นคำพูดทิ้งท้ายของเซี่ยจูเหยียนก่อนที่นางจะหมุนตัวเดินออกไปจากจุดที่เกิดเรื่องขึ้นเมื่อสักครู่นี้

ทางด้านมู่หลันที่เผลอตัวลากหมิงเว่ยหยางติดมือมาด้วยก็เดินมาหยุดลงตรงริมแม่น้ำที่ไหลตัดผ่านเมืองหลวงที่เป็นตลาดทั้งสองฝั่ง

มือบางที่จับข้อมือหนาก็ปล่อยให้อีกฝ่ายเป็นอิสระ พร้อมกับที่นางได้หันกลับมาเอ่ยกับชายหนุ่มอีกครั้งราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ท่านไปได้แล้วเจ้าค่ะ ข้าเพิ่งคิดได้ว่าไม่มีอะไรให้ท่านช่วยแล้ว อิงเถาข้าหิวน้ำเจ้าช่วยไปซื้อน้ำให้ข้าหน่อยสิ”

“เจ้าค่ะคุณหนู”

จบคำของคุณหนูอิงเถาก็รีบเอ่ยตอบรับคำแล้วรีบไปหาซื้อน้ำตามที่ผู้เป็นนายสั่งในทันที

ในตอนนี้จึงเหลือเพียงมู่หลันกับหมิงเว่ยหยางเพียงสองคนเท่านั้นที่ยังคงยืนจ้องหน้ากันอยู่

“เจ้าคิดจะทำสิ่งใดอีก?”

หมิงเว่ยหยางเอ่ยถามหญิงสาวขึ้นมาด้วยใบหน้าเย็นชาอย่างถึงที่สุด

“ข้าไม่ได้คิดจะทำสิ่งใด ข้าก็แค่ต้องการให้คู่รักเขาได้มีเวลาร่วมกันก็แค่นั้น ส่วนท่านข้าก็แค่ดึงติดมือออกมาด้วยเท่านั้นเอง”

มู่หลันเองในตอนนี้นางก็รู้สึกไม่ชอบท่าทางของคนตรงหน้าเช่นเดียวกัน เพื่อที่จะเอาคืนอีกฝ่ายนางจึงได้แสร้งพูดเหมือนกับว่าเผลอตัวหยิบเขาติดมือมาโดยไม่ได้ตั้งใจ

เพราะต้องการให้คนตรงหน้ารู้สึกเสียหน้าเช่นเดียวกันบ้าง แต่นางคงจะลืมไปแล้วว่านิสัยอีกด้านของพระรองในนิยายนั้นเป็นคนเช่นไร

หมับ!

“ว้าย!”

มู่หลันถึงกับหลุดเสียงร้องออกมาด้วยความตกใจ เพราะทันทีที่หญิงสาวพูดจบ หมิงเว่ยหยางก็รวบร่างของนางเข้าไปแนบชิดกับตนเองอย่างรวดเร็ว

ทำให้มู่หลันที่ไม่ทันตั้งตัวนั้นเสียการทรงตัว ร่างของนางจึงปลิวติดมือของอีกฝ่ายไปอย่างง่ายดาย ก่อนที่ใบหน้างามจะชนเข้ากับแผงอกของชายหนุ่มเข้าอย่างจัง

ทางด้านหมิงเว่ยหยางเอง เมื่อเห็นว่าร่างบางของหญิงสาวลอยตามมือของตนเองก็รู้สึกตกใจเล็กน้อย เพราะเขานั้นไม่คิดว่าแรงดึงของตัวเองจะทำให้หญิงสาวเสียการทรงตัวได้ถึงขนาดนี้

“อ่ะ เจ็บจัง ท่านทำบ้าอะไรกัน!”

มู่หลันที่รู้สึกเจ็บบริเวณจมูกของตนเองก็รู้สึกโมโหอีกฝ่ายเป็นอย่างมาก พร้อมกับที่หญิงสาวรีบแหงนหน้าขึ้นอย่างรวดเร็วเพื่อจะต่อว่าอีกฝ่าย

แต่จังหวะที่นางแหงนหน้าขึ้นไปนั้นเป็นจังหวะเดียวกับที่หมิงเว่ยหยางก้มลงมาเพื่อดูนางเช่นเดียวกัน

“!!!”

==========================================================================================

อุบส์! ไรท์ขออนุญาตไปกรี๊ดก่อนนะคะ อะไรมันจะได้จังหวะขนาดนั้น อิอิ