ตอนที่ 5 : พันธมิตรข้ามมิติ

ตอนที่ 5 : พันธมิตรข้ามมิติ

เมื่อ หยางเฟย กลับมาปรากฏตัวอีกครั้งในชุดเครื่องแบบองครักษ์เต็มยศ ความหล่อเหลาก็ยิ่งทวีคูณขึ้นเป็นเท่าตัว!

ชุดเกราะหนังสีดำขลิบเงินขับเน้นช่วงไหล่ที่กว้างผ่าเผย เอวสอบรับกับเข็มขัดเส้นหนาที่คาดดาบประจำกายเอาไว้ ท่วงท่าการเดินที่มั่นคงและแววตาที่มุ่งมั่นทำเอา เยว่ซิน แทบจะละสายตาไม่ได้

(อื้มหืม... งานดีพรีเมียม! ถึงสามีจะเย็นชาเป็นก้อนน้ำแข็ง แต่อย่างน้อยสวรรค์ก็ยังเมตตา ส่งอาหารตาชั้นเลิศมาให้เชยชมอยู่ใกล้ๆ แค่เห็นหน้าหล่อๆ ของหยางเฟยวันละนิด จิตใจที่ห่อเหี่ยวก็กระชุ่มกระชวยขึ้นมาทันที!)

ภายในรถม้าคันหรูที่ประทับตราจวนอ๋อง เยว่ซินละสายตาจากองครักษ์หนุ่มที่ขี่ม้าขนาบข้างรถม้า หันมาถามสาวใช้คนสนิท

"ชิงเหอ ข้าอยากได้เสื้อผ้าใหม่ ชุดในตู้มัน... เอิ่ม... ลิเก... เอ้ย! มันฉูดฉาดไปหน่อย ข้าอยากได้ที่มันเรียบหรูดูแพง เจ้ามีร้านแนะนำไหม?"

ชิงเหอนั่งนิ่งไปครู่หนึ่ง สีหน้าดูลำบากใจอย่างเห็นได้ชัด

ในใจของนางคิดถึงร้านผ้าที่ขึ้นชื่อที่สุดในเมืองหลวงตอนนี้ "หออาภรณ์สกุลหลิน" ของ หลินเวย... อดีตพี่สะใภ้ของพระชายานั่นเอง

แต่ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองนั้น... ยิ่งกว่าไฟกับน้ำมัน!

ในอดีต พระชายาเยว่ซินเป็นคนบีบบังคับยุแยงให้พี่ชายใหญ่ของตนหย่าขาดกับหลินเวย เพียงเพราะไม่ชอบหน้าและเห็นว่าตระกูลหลินตกต่ำลง การพานางไปที่นั่นอาจเหมือนพาเสือไปบุกถ้ำสิงโต

(แต่พระชายาเปลี่ยนไปแล้ว แถมยังดูเป็นผู้ใหญ่และใจดีขึ้นมาก บางที... อาจจะไม่เกิดเรื่องก็ได้)

"เอ่อ... ถ้าเป็นร้านที่มีชื่อเสียงที่สุดตอนนี้ ก็ต้องเป็น 'หออาภรณ์สกุลหลิน' เพคะ" ชิงเหอตัดสินใจบอก "ผ้าที่นั่นงดงามและทันสมัยที่สุดในเมืองหลวงแล้วเพคะ"

"สกุลหลินเหรอ? ดี! งั้นไปร้านนั้นแหละ!" เยว่ซินตอบรับอย่างรวดเร็ว โดยไม่รู้ตื้นลึกหนาบาง

รถม้าแล่นมาจอดที่หน้าร้านขายผ้าขนาดใหญ่ที่ตกแต่งอย่างหรูหราและมีสไตล์ ผู้คนเดินเข้าออกขวักไขว่ ทันทีที่เยว่ซินก้าวเท้าลงจากรถม้าและเดินเข้าไปในร้าน บรรยากาศภายในร้านก็เงียบกริบลงไปชั่วขณะ ลูกค้าหลายคนจำนางได้และรีบหลบตา แต่เยว่ซินไม่สนใจ เธอเดินตรงเข้าไปสัมผัสเนื้อผ้าไหมที่วางโชว์อยู่

ลวดลายการปักที่แปลกตา การจับคู่สีที่ดูโมเดิร์นผิดยุคสมัย และคัตติ้งที่ดูทะมัดทะแมง

"ว้าว..."

เยว่ซินลูบไล้ผืนผ้าสีพาสเทลอย่างทึ่งๆ เผลอหลุดปากอุทานออกมาด้วยความชื่นชมในภาษาที่คุ้นเคย

"Beautiful..."

เสียงพึมพำนั้นแผ่วเบา แต่กลับลอยไปเข้าหูของสตรีร่างระหงผู้หนึ่งที่กำลังเดินตรงเข้ามา

หลินเวย เจ้าของร้านสาวสวยที่เตรียมใจมารับมือกับ "อดีตน้องสะใภ้ตัวแสบ" ที่คงจะมาหาเรื่องพังร้านเหมือนเคย นางสูดหายใจลึก เตรียมจะเอ่ยปากไล่ แต่ทว่า... หูของนางกลับจับใจความคำประหลาดเมื่อครู่ได้ชัดเจน

เท้าของหลินเวยชะงักกึก นางจ้องมองแผ่นหลังของเยว่ซินด้วยความตกตะลึง ก่อนจะเอ่ยถามออกไปเสียงสั่น

"เมื่อกี้... ท่านพูดว่าอะไรนะเพคะ? ...บิว-ตี้-ฟูล?"

นางออกเสียงคำนั้นอย่างชัดเจน "อย่างนั้นหรือ... ที่แปลว่า สวย?"

เยว่ซินหันขวับกลับมาทันทีจนคอแทบเคล็ด!

ดวงตาของทั้งสองสบกัน

"คุณ... รู้จักคำนี้ด้วยเหรอ?" เยว่ซินถามออกไป เป็นประโยคภาษาจีนสำเนียงปัจจุบันที่ไม่ได้ดัดจริตเป็นชาววัง

หลินเวยเบิกตากว้าง มือไม้เริ่มสั่น นางมองซ้ายมองขวา ก่อนจะมองหน้าเยว่ซินอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา เยว่ซินเห็นอาการอึ้งกิมกี่นั้น สัญชาตญาณบางอย่างมันบอก... ต้องทดสอบ!

เธอสูดหายใจลึก แล้วโพล่งคำรหัสลับระดับชาติของคนยุค 2025 ออกไป

"ไอโฟน!"

หลินเวยสะดุ้งเฮือก ก่อนจะตอบกลับมาโดยอัตโนมัติราวกับถูกตั้งโปรแกรมไว้

"ซัมซุง!"

ความเงียบเข้าปกคลุมคนทั้งคู่ไปชั่วขณะ วินาทีต่อมา ดวงตาของทั้งสองก็เบิกโพลงแทบถลน

"โอ้ว... มาย... ก็อต!!"

ทั้งคู่ตะโกนออกมาพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย ท่ามกลางความงุนงงของชิงเหอ องครักษ์หยางเฟย และลูกค้าทั้งร้านที่มองดูพระชายากับเจ้าของร้านยืนจ้องตากันราวกับเห็นผี!

หลินเวยไม่รอช้า นางรีบคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเยว่ซินอย่างถือวิสาสะ แววตาตื่นเต้นจนปิดไม่มิด

"เชิญพระชายาทางนี้เพคะ! หม่อมฉันมี... เอ้อ... 'ผ้าลายลิมิเต็ด' ที่ห้องรับรองพิเศษต้องให้ท่านดูเดี๋ยวนี้!"

"ดะ... เดี๋ยวเพคะคุณหนูหลิน!" ชิงเหอร้องเสียงหลง รีบก้าวเท้าจะตามเข้าไปด้วยความเป็นห่วง "บ่าวขอเข้าไปด้วย..."

ในใจของสาวใช้และเหล่าผู้ติดตามต่างคิดไปในทางเดียวกันว่า 'แย่แล้ว! ต้องเกิดศึกตบตีแน่ๆ อดีตพี่สะใภ้ลากพระชายาไปเชือดนิ่มๆ ในห้องปิดตายรึเปล่า!'

เยว่ซินหันกลับมามองหน้าบ่าวคนสนิทที่หน้าซีดเผือด แล้วส่งยิ้มกว้างที่ดู 'มีเลศนัย' ไปให้

"ไม่ต้องตามมา ห้ามใครเข้ามาทั้งนั้น!" เยว่ซินสั่งเสียงเด็ดขาด "ข้ากับคุณหนูหลินมีเรื่องต้องคุยกัน เฝ้าหน้าประตูไว้!"

ปัง!

ประตูห้องรับรองพิเศษถูกปิดลงและลงกลอนทันที

ทันทีที่เสียงกลอนประตูดัง 'กริ๊ก' บรรยากาศความเป็นเจ้าขุนมูลนายก็มลายหายไปสิ้น

"เธอมาที่นี่ได้ยังไง!" / "คุณมาที่นี่ได้ยังไง!"

ทั้งสองคนตะโกนถามออกมาพร้อมกัน แล้วก็ชี้หน้ากันเองก่อนจะหลุดขำออกมา

"โอเคๆ ใจเย็นๆ นะ"

หลินเวย ถอนหายใจเฮือกใหญ่ พลางทิ้งตัวลงนั่งแหมะบนเก้าอี้ไม้ตัวงามอย่างหมดมาดกุลสตรีผู้เพียบพร้อม ขาข้างหนึ่งเกือบจะยกขึ้นมาไขว่ห้างด้วยความเคยชิน

"เมื่อกี้ตื่นเต้นไปหน่อย... ว่าแต่..." หลินเวยจ้องหน้าคู่สนทนาด้วยแววตาเป็นประกายแบบคนเจอพวกเดียวกัน

"...เธอชื่ออะไร? หมายถึงชื่อจริงๆ ในโลกนู้นน่ะ?"

เยว่ซิน ยิ้มกว้าง เดินมานั่งลงฝั่งตรงข้ามอย่างไม่ถือตัวเช่นกัน

"ฉันชื่อ 'พิมพ์'" เยว่ซินแนะนำตัวด้วยน้ำเสียงฉะฉานที่ไม่ได้ดัดจริต "เป็นนักศึกษาปริญญาโท คณะแพทย์แผนจีน... แล้วพี่สาวล่ะ?"

"'แพรว' จ้ะ" หลินเวยตอบกลับทันควัน ยักคิ้วให้อย่างเท่ๆ "อาชีพหลักคือ แฟชั่นดีไซเนอร์ เจ้าของแบรนด์เสื้อผ้า"

"โห! ดีไซเนอร์!" เยว่ซินตาโต "มิน่าล่ะ ชุดร้านพี่ถึงได้สวยและคัตติ้งเนี๊ยบขนาดนี้... ที่แท้ก็มืออาชีพมาเอง!"

"แล้วเธอมาที่นี่ได้ยังไง?"

"ฉัน... แค่นอนหลับ คือฉันเรียนหนักมาก ทำวิทยานิพนธ์เรื่องสมุนไพร แล้วก็เผลอหลับไปบนเตียงที่หอพัก พอตื่นขึ้นมา... ก็มาโผล่บนเตียงของยัยพระชายานี่แหละ แล้วคุณล่ะพี่สาว?"

หลินเวยทำหน้าเซ็งสุดขีด "ของเธอยังดี ของฉันนี่สิซวยซ้ำซ้อน ฉันไปว่ายน้ำที่ฟิตเนส กำลังกระโดดพุ่งลงสระสวยๆ เลยนะ กะว่าจะว่ายคลายเครียด... ตูมเดียว! โผล่ขึ้นมาอีกที สำลักน้ำแทบตาย ดันมาโผล่กลางสระบัวในจวนแม่ทัพเฉยเลย!"

"โห..." เยว่ซินอ้าปากค้าง "วาร์ปมาทางน้ำเหรอเนี่ย"

"แล้วเราจะทำยังไงกันดี" เยว่ซินถามด้วยน้ำเสียงกังวล เริ่มมีความหวังริบหรี่

"ดูเหมือนเจ๊... เอ้ย พี่สาว น่าจะอายุมากกว่าฉัน แล้วก็น่าจะอยู่ที่นี่มาก่อน พี่พอจะรู้วิธีกลับบ้านไหม?"

หลินเวยส่ายหน้าช้าๆ แววตาหม่นลง "ไม่มีเลย... ฉันอยู่ที่นี่มา 3 ปีแล้ว พยายามหาทางกลับทุกวิธี  ทั้งไปไหว้พระ ทั้งลองหาประวัติศาสตร์ หรือลองศึกษาพวกเรื่องเหนือธรรมชาติ... คว้าน้ำเหลว ฉันเลยต้องกัดฟันสร้างตัว เปิดร้านขายผ้านี่ไง"

เยว่ซินไหล่ตก ถอนหายใจยาวเหยียด "3 ปีเลยเหรอ... งั้นแสดงว่าเราคงตายไปแล้วจริงๆ สินะ อาจจะตายแล้วมาเกิดใหม่ในร่างนี้... หรือไม่ก็จักรวาลคู่ขนานอะไรสักอย่าง"

บรรยากาศเริ่มเงียบลงด้วยความหดหู่ แต่แล้วเยว่ซินก็นึกเรื่องสำคัญขึ้นมาได้ เธอมองหน้าหลินเวยอย่างกล้าๆ กลัวๆ