ตอนที่ 7 : แผนร้ายหรือกับดักรัก

ตอนที่ 7 : แผนร้ายหรือกับดักรัก

เยว่ซินกลับมาถึงเรือนพักด้วยจิตใจที่เบิกบานและเบาสบายกว่าทุกครั้ง การได้รู้ว่าตนเองไม่ใช่ "คนแปลกหน้า" เพียงลำพังในโลกต่างมิตินี้ ทำให้ความหวาดกลัวและความเหงาลึกๆ ในใจเบาบางลงไปมาก

(ป่านนี้พ่อกับแม่ แล้วก็เฮีย จะเป็นยังไงบ้างนะ...)

ความคิดถึงครอบครัวในโลกปัจจุบันผุดขึ้นมาในห้วงคำนึง พวกเขาคงกำลังร้องไห้เสียใจ หรือกำลังวุ่นวายกับการจัดการร่างที่ไร้วิญญาณของเธอ... แค่คิดน้ำตาก็พาลจะซึม

แต่แล้วเธอก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า ในโลกนี้เธอก็มีครอบครัวเหมือนกัน

(จะว่าไป... ฉันยังไม่เคยเจอ 'ท่านแม่ทัพเยว่' พ่อของร่างนี้เลยนี่นา)

ในความทรงจำเดิม ท่านแม่ทัพรักและตามใจลูกสาวคนนี้มาก จนเสียผู้เสียคน แต่เยว่ซินคนใหม่กลับรู้สึกว่า เธอควรจะหาเวลาไปเยี่ยมท่านบ้าง อย่างน้อยก็เพื่อกระชับความสัมพันธ์ และศึกษานิสัยใจคอไว้ เวลาต้องออกงานสังคมหรือเจอกันข้างนอก จะได้ไม่ทำตัวเปิ่นๆ ให้ใครจับได้

"พระชายาเพคะ น้ำอุ่นเตรียมพร้อมแล้วเพคะ ผสมน้ำมันหอมระเหยกลิ่นกุหลาบอย่างที่ท่านชอบด้วย" ชิงเหอเดินมารายงานเสียงใส

"ขอบใจมาก"

เยว่ซินปลดเปลื้องอาภรณ์รุ่มร่ามออก แล้วก้าวลงไปแช่ในถังไม้ใบใหญ่ที่โรยด้วยกลีบกุหลาบ ไออุ่นของน้ำช่วยคลายความเมื่อยล้าจากการเดินเที่ยวทั้งวันได้เป็นอย่างดี มือเรียววักน้ำขึ้นลูบไล้ผิวกาย สายตาของเธอก้มลงสำรวจเรือนร่างนี้อย่างพินิจพิเคราะห์

(อื้อหือ... แม่เจ้าโว้ย หุ่นในฝันชัดๆ!)

เยว่ซินอดไม่ได้ที่จะผิวปากหวือในใจอย่างทึ่งๆ ผิวพรรณขาวเนียนละเอียดราวกับกระเบื้องเคลือบ หน้าอกหน้าใจที่อวบอิ่มเกินขนาดมาตรฐานสาวเอเชีย เอวคอดกิ่วรับกับสะโพกผายที่กลมกลึง... นี่มันหุ่นนาฬิกาทรายที่สาวๆ ยุคใหม่พากันเข้าฟิตเนสแทบตายกว่าจะได้มา!

(ให้ตายเถอะ... ยัยเยว่ซินคนเก่า ถ้าไม่ติดว่านิสัยร้ายกาจจนคนอี๋นะ ด้วยรูปร่างหน้าตาขนาดนี้ คงเป็นผู้หญิงที่มีเสน่ห์จนผู้ชายต้องเข้าแถวต่อคิวแน่ๆ เสียดายของชะมัด!)

เธอยกขาเรียวสวยขึ้นมาขัดถูอย่างอารมณ์ดี อย่างน้อยมาติดอยู่ในร่างนี้ ก็ถือว่าได้กำไรเรื่องรูปร่างหน้าตาล่ะนะ

หลังจากแช่น้ำจนตัวเปื่อย เยว่ซินก็ขึ้นมาแต่งตัวเตรียมเข้านอน เธอสวมเพียงชุดนอนผ้าแพรบางเบาสีขาวสะอาดตา ที่แนบไปกับส่วนเว้าส่วนโค้งทุกสัดส่วนอย่างยั่วยวน (โดยไม่ได้ตั้งใจ)

ขณะที่กำลังจะล้มตัวลงนอนบนเตียงนุ่มๆ...

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงเคาะประตูหน้าเรือนดังรัวเร็วและหนักหน่วง ทำเอาเยว่ซินสะดุ้งเฮือก

"พระชายา! พระชายาพ่ะย่ะค่ะ!"

เสียงร้อนรนขององครักษ์หน้าห้องดังเข้ามา ชิงเหอรีบวิ่งไปเปิดประตู ก็พบกับ หัวหน้าองครักษ์เงา ของท่านอ๋อง ยืนหน้าเครียดเหงื่อท่วมตัว

"เกิดอะไรขึ้น ดึกดื่นป่านนี้" เยว่ซินตะโกนถามจากในห้องนอน

"ทูลพระชายา! ท่านอ๋องมีรับสั่งให้เชิญเสด็จด่วนพ่ะย่ะค่ะ!"

"หา? ไปตอนนี้เนี่ยนะ?" เยว่ซินขมวดคิ้ว "ทำไมข้าต้องไป? คนจะหลับจะนอน บอกเขาว่ามีอะไรค่อยคุยกันพรุ่งนี้!"

"ไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ!" องครักษ์เงาสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

"ท่านอ๋อง... ท่านอ๋องทรงได้รับพิษพ่ะย่ะค่ะ!"

"ห๊ะ! โดนพิษ?" เยว่ซินลุกพรวดขึ้นจากเตียง

"พ่ะย่ะค่ะ... และหมอหลวงบอกว่า... มีเพียงพระชายาเท่านั้นที่ช่วยได้!"

เยว่ซินกรอกตามองบนจนแทบจะเห็นเพดาน

(โอ๊ย... พ่อพระเอกนิยายเอ๊ย! วันดีคืนดีก็โดนพิษ แล้วทำไมต้องเป็นฉันที่ช่วยได้ยะ? ฉันไม่ใช่ยาถอนพิษเดินได้นะ!)

ถึงปากจะบ่นอุบอิบ แต่สัญชาตญาณความเป็นหมอยาก็ทำงานทันที... หรือว่าพิษที่เขาโดน จะเป็นพิษที่ต้องใช้ความรู้เรื่องสมุนไพรของเธอ? หรือว่าเธอพอจะดูอาการออก? ยังไงก็ปล่อยให้ตายไม่ได้... เดี๋ยวขาดคนคุ้มกะลาหัว (ในทางนิตินัย)

"ชิงเหอ! เอาผ้าคลุมมา!" เยว่ซินสั่ง

"ตะ... แต่พระชายาเพคะ! ชุดนี้!" ชิงเหอหน้าตื่น เมื่อเห็นนายหญิงยืนอยู่ในชุดนอนผ้าแพรบางจ๋อย ที่แทบจะมองทะลุเห็นเนื้อหนังมังสา "ท่านจะเสด็จไปทั้งชุดนอนไม่ได้นะเพคะ มันไม่งาม! ต้องเปลี่ยนชุดก่อน..."

"ไม่มีเวลาแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" องครักษ์เงาตะโกนขัดขึ้นมา "อาการท่านอ๋องวิกฤตมาก ต้องรีบเสด็จเดี๋ยวนี้!"

เยว่ซินถอนหายใจเฮือกใหญ่ คว้าผ้าคลุมไหล่ผืนหนาที่ชิงเหอยื่นให้มาคลุมทับอย่างลวกๆ แล้วเดินดุ่มๆ ออกไปทั้งเท้าเปล่า

"ไปก็ไป! ตายขึ้นมาจริงๆ จะสมน้ำหน้าให้!"

สุดท้าย... พระชายาโฉมงามในชุดนอนวูบวาบภายใต้ผ้าคลุมหมิ่นเหม่ ก็ต้องรีบวิ่งตามองครักษ์ไปช่วยสามีที่ เกลียดขี้หน้าเธอเข้าไส้กลางดึกสงัด!

ทันทีที่เท้าของเยว่ซินก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามาในห้องบรรทมอันกว้างใหญ่ของท่านอ๋อง

ปัง!

เสียงประตูไม้สักบานหนาหนักถูกปิดกระแทกจากด้านนอกดังสนั่น ตามมาด้วยเสียงลงกลอนแม่กุญแจ "กริ๊ก!" ที่ชัดเจนบาดหู

เยว่ซินสะดุ้งโหยง หันขวับกลับไปที่ประตูทันที เธอพยายามเขย่าประตูอย่างแรง

"เฮ้ย! เดี๋ยวสิ! ปิดทำไม! ไหนบอกให้มาดูคนป่วย!"

เงียบกริบ... ไม่มีเสียงตอบรับจากองครักษ์หรือบ่าวไพร่ด้านนอกแม้แต่คนเดียว

"อึก... ร้อน..."

เสียงครางต่ำในลำคอที่แหบพร่าและเต็มไปด้วยความทรมานดังแว่วมาจากเตียงนอนขนาดใหญ่ใจกลางห้อง เยว่ซินชะงักมือที่ทุบประตู ค่อยๆ หันกลับไปมองด้วยความกล้าๆ กลัวๆ

(เสียงเหมือนคนกำลังจะตายเลยแฮะ... หรือว่าพิษกำเริบหนัก?)

สัญชาตญาณความเป็นหมอสั่งให้เธอต้องเข้าไปดู "ตายจริงไหมเนี่ย... แล้วหมอหลวงไปอยู่ที่ไหนกันหมด?"

เธอเดินย่องเข้าไปใกล้เตียงที่มีม่านโปร่งแสงกั้นอยู่ ภายในแสงสลัวจากเปลวเทียน เธอเห็นร่างสูงใหญ่ของ จวิ้นอวี้ นอนบิดเร่าอยู่บนฟูก ผ้าห่มถูกถีบกระจุยกระจาย เสื้อตัวในสีขาวของเขาถูกกระชากออกจนเผยให้เห็นแผงอกแกร่งที่เต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อพราว ผิวกายของเขาแดงก่ำราวกับกุ้งต้ม

"ท่านอ๋อง..." เยว่ซินเรียกเบาๆ พลางเอื้อมมือไปหมายจะจับชีพจรที่ข้อมือเขาเพื่อตรวจอาการ "ไหนดูซิ อาการเป็นยั..."

หมับ!

ทันทีที่ปลายนิ้วแตะโดนผิวร้อนจัดของเขา มือหนาที่เหมือนคีมเหล็กก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือเธอ แล้วกระชากอย่างแรงเพียงครั้งเดียว!

"ว้าย!"

เยว่ซินเสียหลักล้มลงไปนอนทับบนอกแกร่งของเขาเต็มแรง ผ้าคลุมไหล่ผืนหนาที่ห่อหุ้มร่างกายหลุดลุ่ยออก เผยให้เห็นชุดนอนผ้าแพรบางเบาที่แนบไปกับสัดส่วนโค้งเว้า

"ปล่อยนะ! ท่านเป็นบ้าอะไรเนี่ย!"

เยว่ซินพยายามจะยันตัวลุกหนี แต่จวิ้นอวี้กลับพลิกตัวขึ้นมาคร่อมทับร่างของเธอเอาไว้อย่างรวดเร็ว ลมหายใจร้อนระอุของเขารินรดลงบนใบหน้าของเธอ กลิ่นกายบุรุษเพศผสมกับกลิ่นเหงื่อและกลิ่นยาบางอย่างคละคลุ้ง