LOGINบทที่ 3 สุราพิษ (2/2)
“รนหาที่ตาย ทำตัวเองทั้งนั้น” เฉินหย่งเฉวียนกัดฟันพูด แววตาของเขาที่มองนาง ไม่มีความสงสาร ไม่มีความเมตตา มีแต่ความโกรธเกลียดชิงชัง และความสมเพชเท่านั้น
กว่านางจะได้แต่งงานมาเป็นฮูหยินเพียงคนเดียวของเขา นางยอมแลกแม้กระทั่งชื่อเสียงของตนเอง ยอมสูญเสียอะไรไปตั้งหลายอย่าง แต่เมื่อได้สมหวังดังปรารถนาแล้ว นางกลับเลือกวิธีโง่ ๆ ด้วยการดื่มยาพิษเพื่อเรียกร้องความสนใจ
การตายของนางช่างโง่เง่าและน่าสมเพชสิ้นดี และที่น่าโกรธเคืองที่สุดก็คือ หลังจากข่าวการตายของนางแพร่ออกไป ตำแหน่งหน้าที่การงาน และชื่อเสียงของจวนโหวจะต้องสั่นคลอนอย่างหนักแน่นอน
นี่น่ะหรือการแสดงความรักของสตรีที่เอาแต่บอกว่ารักเขานักหนา หากแสดงความรักได้โง่เขลาปานนี้ ก็สมควรได้ไปเดินเล่นในปรโลก!
“เอาอย่างไรดีขอรับท่านโหว” อู๋เซียวเอ่ยถามด้วยสีหน้าเป็นกังวล ทว่าสิ่งที่อีกฝ่ายตอบกลับมา ยิ่งทำให้เขาเป็นกังวลหนักกว่าเดิม
“หาผ้าขาวมาห่อศพนาง แล้วเอาไปฝังที่สุสานรวมญาติท้ายเมือง อย่าให้ผู้ใดล่วงรู้เรื่องนี้เด็ดขาด โดยเฉพาะคนของจวนสกุลจ้าว เมื่อยามที่คนของจวนสกุลจ้าวต้องการมาเยี่ยมเยือนนาง ก็ให้บอกว่านางล้มป่วยหนัก เป็นโรคติดต่อ ไม่สามารถพบผู้ใดได้ เรื่องอื่นต่อจากนั้นค่อยว่ากันทีหลัง”
‘นั่นมันเจ้าสาวของนายทั้งคนเลยนะ จะทำแบบนี้ได้ยังไง อย่างน้อยก็ควรทำพิธีส่งดวงวิญญาณก่อนฝังสิ ไม่งั้นคุณหนูจ้าวจะไปสู่สุคติได้ยังไง’
ในขณะที่เฟยจิ่วเยี่ยนกำลังยืนชี้นิ้วด่าเฉินหย่งเฉวียนอยู่นั้น จู่ ๆ สายตาของเธอก็ไปสะดุดเข้ากับปลายนิ้วของตัวเองที่ตอนนี้กำลังบุบสลายหายไป
‘หะเห้ยยยย เกิดอะไรขึ้นอีกล่ะ’ เฟยจิ่วเยี่ยนอุทานลั่นด้วยความตื่นตระหนก เธอไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่ และเธอก็ไม่เข้าใจด้วย ว่าทำไมหลังจากตายแล้ว เธอถึงได้เข้ามาอยู่ในห้องบ้า ๆ นี่ และได้มาเห็นฉากดราม่าบีบหัวใจพวกนี้
ยังไม่ทันที่กระแสความคิดของนักเขียนสาวจะได้คิดอะไรไปมากกว่านี้ จู่ ๆ มวลร่างกายโปร่งแสงของเธอก็ถูกดูดกลืนเข้าไปในร่างของหญิงสาวที่เพิ่งสิ้นใจเพราะยาพิษเมื่อครู่
เธอรับรู้ได้ถึงกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งอยู่ในโพรงปากและโพรงจมูก ความแสบร้อนในกายที่พุ่งเข้าเล่นงานจ้าวหลิวหลีคนเก่าค่อย ๆ ทุเลาเบาบางลง
ฮะเฮือกกก!!!
เฟยจิ่วเยี่ยนฟื้นขึ้นมาในร่างของคุณหนูจ้าว จ้าวหลิวหลี เจ้าตัวรีบหอบโกยเอาอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดโดยสัญชาตญาณ ร้อนให้โหวหนุ่มที่เดินจากไปแล้ว และกำลังจะก้าวเท้าพ้นขอบธรณีประตู จำต้องหยุดฝีเท้าชะงัก และเอี้ยวหน้าหันกลับมามอง
“คะคุณหนู!! ในที่สุดคุณหนูก็ฟื้นแล้ว” เสี่ยวถิงร้องไห้อย่างหนักหน่วงเมื่อเห็นว่าคุณหนูของตนฟื้นคืนจากความตาย
คะคะแค้กกก!! โขลกก
จ้าวหลิวหลีคนใหม่พยายามเค้นขย้อนเอาก้อนเลือดที่คลั่งอยู่ในลำคอออกมา ก่อนจะไอโขลกแรง ๆ ติดกันสองสามครั้ง แล้วลิ่มเลือดที่ปะปนไปด้วยยาพิษที่คลั่งอยู่ในลำคอก็พุ่งทะลักออกมาอย่างน่าเวทนา
เปลือกตาบอบบางดุจปีกจักจั่นค่อย ๆ ปรือเปิดขึ้นช้า ๆ ภาพตรงหน้าที่เคยเลือนรางเริ่มแจ่มชัดขึ้นทีละน้อย แสงเทียนมงคลสีแดงสลัว ๆ สะท้อนเข้าสู่นัยน์ตา เฟยจิ่วเยี่ยนพบว่าตัวเองกำลังนอนพิงอยู่ในอ้อมกอดของเด็กสาววัยสิบสี่ปีอย่างเสี่ยวถิง
‘นี่ฉันคงได้กลายเป็นคุณหนูจ้าวอะไรนั่นอย่างสมบูรณ์แบบแล้วสินะ สถานะภรรยาจวนโหว ก็คงเป็นฉันที่ต้องแบกรับ และคนที่ต้องรับมือกับสามีธงแดงจอมเย็นชาคนนั้น ก็คงเป็นฉันด้วยสินะ’
เฟยจิ่วเยี่ยนในร่างของจ้าวหลิวหลีครุ่นคิดในใจอย่างระอาใจ ต่อให้เธอไม่อยากเป็นจ้าวหลิวหลี และไม่อยากเป็นภรรยาของไอ้โหวไร้ใจนี่ขนาดไหน เธอก็คงทำอะไรไม่ได้ นอกซะจากรับบทเป็นจ้าวหลิวหลีคนใหม่ ที่ดีขึ้นกว่าเดิม ฉลาดกว่าเดิม และรู้ความกว่าเดิม
สำคัญที่สุดคือถ้าอยากรอดชีวิต และไม่อยากตายซ้ำสอง เธอจะต้องถือคติที่ว่า ‘ต้องอยู่ให้เป็น ต้องเย็นให้พอ และต้องรู้จักวางตัวให้ดี’ ดั่งเช่นสำนวนจีนโบราณที่ว่า เข้าเมืองไหน ให้ปฏิบัติตามประเพณีของเมืองนั้น [1]
เมื่อคิดได้ดังนี้แล้ว จ้าวหลิวหลีคนใหม่จึงพยายามผละกายนั่งให้หลังตรง และเอื้อมมือขึ้นสูงเสมอปลายคาง ใช้ชายแขนเสื้อชุดเจ้าสาวสีแดงสง่า ค่อย ๆ ละเมียดเช็ดคราบเลือดออกจากมุมปากและปลายคางของตน
ไม่มีเสียงร้องไห้สะอื้น ไม่มีท่าทีน่าสงสาร ไม่มีการร้องเรียกชื่อของเฉินหย่งเฉวียนเพื่อเรียกร้องความสนใจอย่างที่ควรจะเป็น การกระทำของนางเช่นนี้ทำโหวหนุ่มโกรธเกรี้ยวหนักยิ่งกว่าเดิม
เขารู้สึกเหมือนตัวเองโดนหยามเกียรติ รู้สึกเหมือนโดนปั่นหัว ในสายตาของนางเห็นเขาเป็นตัวตลกหรืออย่างไรกัน!!
^เข้าเมืองไหน ให้ปฏิบัติตามประเพณีของเมืองนั้น (入乡随俗) rù xiāng suí sú อ่านว่า รู่ เซียง สุย สู เทียบได้กับสำนวนไทย เข้าเมืองตาหลิ่วต้องหลิ่วตาตาม
บทที่ 12 แอบเข้าเรือนจื่อเซียน (1/2)สามวันผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว แต่สำหรับจ้าวหลิวหลีกลับรู้สึกว่ามันผ่านพ้นไปอย่างเชื่องช้าเสียเหลือเกิน...“ฝึกปักผ้าเช็ดหน้าก็ทำจนนิ้วแทบพรุน ฝึกชงชาก็ทำแล้ว จัดแจกันดอกไม้ก็ทำแล้ว... กว่าจะผ่านพ้นไปได้แต่ละวัน... ทำไมมันถึงได้น่าเบื่อขนาดนี้เนี่ย”จ้าวหลิวหลีพร่ำบ่นอุบอิบในขณะที่ปลายนิ้วมือเรียวเล็กต่างก็ดึงกลีบดอกเหมยกุ้ยเล่นไปพลาง ๆ ช่วงสามวันมานี้จวนเฉินน่าอึดอัดขึ้นเป็นกอง นั่นก็เพราะเจ้าโหวบ้าไม่ยอมออกไปไหนเลยน่ะสิ วัน ๆ เอาแต่เดินลอยไปลอยมา ทำตัวผลุบ ๆ โผล่ ๆ อย่างกับผีมาขอส่วนบุญตึก... ตึก... ตึก...ในขณะที่หญิงสาวกำลังครุ่นคิด เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังมาจากระเบียงทางเดินด้านหน้า ไม่นานเสียงประตูบานเฟี้ยมก็ถูกเคลื่อนออก ตามมาด้วยร่างเล็กร่างน้อยของเสี่ยวถิง“คุณหนูเจ้าคะ ทางสะดวกแล้วเจ้าค่ะ บ่าวไม่เห็นท่านโหวมาหนึ่งชั่วยามเต็ม ๆ คาดว่าคงออกไปทำงานที่สำนักตรวจการแล้วเจ้าค่ะ” เสี่ยวถิงเอ่ยรายงานด้วยสีหน้ากระตือรือร้น
บทที่ 11 พบท่านโหว (2/2)ห้องรับรองแขก หรือห้องทำงานที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัวของเฉินหย่งเฉวียน ยามนี้อบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานไม้กฤษณา ชายหนุ่มนั่งขมวดคิ้วและเคาะปลายนิ้วมือลงบนจอกชาอย่างสม่ำเสมออู๋เซียวยืนอยู่ต่อหน้าโหวหนุ่ม อ้าปากเล่าเรียงเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นจนจบให้โหวหนุ่มฟังอย่างไม่หมกเม็ด ความจำของเขานับว่าดีเป็นเลิศ ถ้อยคำของนางถูกถ่ายทอดออกมาโดยไม่ขาดหายไปแม้แต่ครึ่งคำ“นางเป็นสตรีที่ฉลาดถึงเพียงนี้เสียตั้งแต่เมื่อไหร่?” เฉินหย่งเฉวียนเอ่ยพึมพำด้วยน้ำเสียงเหม่อลอย ก่อนจะหลุดออกจากภวังค์ความคิดเมื่อเสียงทุ้มต่ำของอู๋เซียวดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะ“ข้าเองก็ไม่รู้ขอรับ หากท่านโหวยังข้องใจ เกรงว่าคงต้องกลับจวนไปถามฮูหยินด้วยตัวเองนะขอรับ” คำตอบของอู๋เซียวทำโหวหนุ่มถึงกับมองค้อนขวับด้วยความหงุดหงิดเพราะรู้สึกระคายหู“เป็นไปได้หรือไม่ ว่าที่ผ่านมา... นางแสร้งทำตัวโง่เขลาเพื่อเรียกร้องความสนใจจากข้า” เฉินโหวละสายตาจากอู๋เซียว เหลือบตามองเงาสะท้อนของตนเองในจอกชาที่ถือไว้จนเย็นชืด น้ำเ
บทที่ 11 พบท่านโหว (1/2)ณ สำนักตรวจการทิศประจิมห้องลับใต้ดินสำหรับเอาไว้ใช้ทรมานนักโทษเต็มไปด้วยกลิ่นเหม็นคาวคลุ้งของคราบเลือด กลิ่นอับชื้นของผนังหินชนวนและกลิ่นอับชื้นของเศษฟาง เสมือนสัญญาณเตือนที่บ่งบอกได้ว่า ผู้ที่ถูกพาเข้ามาอยู่ในสถานที่แห่งนี้ จะไม่มีวันได้ออกไปเห็นเดือนเห็นตะวันอีกเป็นอันขาดอ๊ากกก!!เสียงร้องโหยหวนอันสุดแสนทรมาน ดังลั่นออกมาจากห้องทรมานนักโทษหมายเลขสอง ชายคนหนึ่งถูกมัดแขนมัดขาให้ติดตรึงไว้กับท่อนไม้ขนาดใหญ่ เส้นผมของเขาหลุดลุ่ยลงมาปรกหน้า ทั่วทั้งร่างกายเต็มไปด้วยรอยปริแตกจากการถูกแส้ฟาดผิดไปจากฝั่งตรงข้ามราวนรกกับสวรรค์!ตรงข้ามร่างของชายผู้นั้น คือบุรุษหนุ่มในชุดฮั่นฝูสีแดงเลือดนก สวมใส่ผ้าคลุมขนจิ้งจอกดำไว้บนบ่า เสริมส่งให้บุคลิกของเขาดูน่าเกรงขามขึ้นไปอีก แม้จะมีคนร้องโอดครวญอยู่ต่อหน้า แต่ใบหน้าของเขายังคงเรียบนิ่งไม่ไหวติง คล้ายว่าไม่สะทกสะท้านและไม่แยแสต่อความเจ็บปวดของผู้ใด ทว่าดวงตาสีดำรัตติกาล กลับเต็มไปด้วยรังสีอำมหิตที่พร้อมหักคอคนตรงหน้าให้ตาย
บทที่ 10 กฎระเบียบใหม่ (3/3)พ่อบ้านใหญ่จางกัดฟันกรอด เหงื่อเย็นเม็ดเป้งบัดนี้ไหลย้อยลงมาถึงปลายคาง เขาหันไปเอ็ดอึงหยวนฮุ่ยที่นั่งคุกเข่าอยู่ข้างกายอย่างหัวเสีย “หยวนฮุ่ย เจ้าเงียบปากก่อนเถอะน่า” เมื่อเอ่ยกับหยวนฮุ่ยจบ พ่อบ้านใหญ่จางก็หันมาเอ่ยกับจ้าวหลิวหลีด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิมหนึ่งส่วน “ละแล้ว... ทางเลือกที่สองเล่าขอรับ”จ้าวหลิวหลีแสยะยิ้มอย่างผู้ชนะ แล้วเอ่ยต่อไปอย่างไม่รีรอ “ทางเลือกที่สองคือ ข้าจะนำสมุดบัญชีพวกนี้ พร้อมกับคำอธิบายอย่างละเอียดไปพูดชี้แจงต่อหน้าท่านโหว เจ้าคงรู้ดีกระมัง ว่าจุดจบของคนที่กล้ายักยอกเงินของเฉินหย่งเฉวียนเข้ากระเป๋าตัวเองภายใต้จมูกของเขา จะมีสภาพศพเป็นเช่นไร?”เพียงจินตนาการว่าตนเองจะถูกลงโทษด้วยคำสั่งของท่านโหว พ่อบ้านใหญ่จางก็แทบหลั่งน้ำตาร่ำไห้ออกมา ท้ายที่สุดแล้วคนที่ทำเป็นขึงขัง ยืนกรานว่าตนเองไม่ผิดในคราแรก ก็จำต้องยอมจำนนให้กับจ้าวหลิวหลีคนนี้“ข้าน้อยผิดไปแล้ว! ข้าจะนำเงินทั้งหมดมาคืน ฮูหยินได้โปรดอย่านำเรื่องนี้ไปแจ้งต่อหน้าท่านโหวเลยนะขอรับ&
บทที่ 10 กฎระเบียบใหม่ (2/3)จ้าวหลิวหลีพลิกหน้ากระดาษไปด้านท้ายสุด แล้วหรี่เปลือกตาแคบ ก่อนจะเอ่ยออกมาว่า “อ้อ... แล้วก็เรื่องนี้ด้วย” ปลายนิ้วเรียวสวยชี้ไล่ลงมาตามบรรทัดรายชื่อของบ่าวไพร่ที่ได้รับค่าจ้าง “ในหน้าบันทึกการจ่ายเงินเดือนบ่าวไพร่ครั้งล่าสุดเมื่อสิ้นเดือนที่ผ่านมา ข้าสังเกตเห็นว่า มีรายชื่อบ่าวไพร่ทั้งหมดหนึ่งร้อยคนถ้วน แต่เท่าที่ตาเนื้อสามารถมองเห็น จวนโหวมีบ่าวไพร่รวมกันแค่ห้าสิบคนเท่านั้น นั่นก็หมายความว่าอีกห้าสิบคนที่เหลือคือ ‘คนงานผี’ ที่ไม่มีอยู่จริง และไม่มีตัวตน เงินเดือนเหล่านั้นก็คงไม่หนีไปไหน หากไม่ใช่ตกไปอยู่ในกระเป๋าของพ่อบ้านใหญ่จาง!!!”เปรี้ยงงง!การซักไซ้เปิดโปงในหนนี้ ทำพ่อบ้านใหญ่จางออกอาการกลืนไม่เข้าคายไม่ออก คำว่า ‘คนงานผี’ ที่ถูกท้วงติงมานั้น ปานเส้นสายฟ้าฟาดลงกลางแสกหน้าเต็ม ๆ เรื่องนี้แม้แต่ท่านโหวยังไม่รู้ แล้วนางรู้ได้อย่างไรกัน“ฮะฮูหยิน!!! ท่านอย่าได้ใส่ร้ายข้าน้อยนะขอรับ”
บทที่ 10 กฎระเบียบใหม่ (1/3)บรรยากาศภายในลานกว้างหน้าห้องครัวจวนโหวเงียบสงัดวังเวง มีเพียงเสียงพลิกเปิดหน้ากระดาษดังครืด ๆ ซึ่งสร้างความรู้สึกกดดันให้พวกบ่าวไพร่น้ำเลวได้เป็นอย่างดีไม่นานนัก... เสียงพูดราบเรียบของเจ้าของใบหน้าสวยก็ดังขึ้นทำลายความเงียบงัน“พ่อบ้านจาง... เหตุใดราคามันเทศในช่วงสัปดาห์ก่อนถึงได้แพงกว่าเนื้อหมูที่เพิ่งซื้อมาเมื่อวันก่อน แล้วหากบอกว่าจวนโหวมีงบประมาณจำกัด แล้วเหตุใดเมื่อวานนี้ถึงมีการซื้อขิงในปริมาณมาก และมีราคาแพงกว่าเนื้อหมูถึงสามเท่าตัว มิใช่ว่าจวนโหวต้องประหยัดงบประมาณวัตถุดิบและอาหารหรอกหรือ?”จ้าวหลิวหลีเงยหน้าขึ้นมองพ่อบ้านจางด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก และเป็นสายตาที่จ้องจับผิดพ่อบ้านจางที่ได้ฟังเช่นนั้น ก็ถึงกับเบิกตากว้าง รอยยิ้มลำพองตนที่ประดับอยู่ข้างมุมปากเป็นอันแข็งค้าง ไม่คาดคิดเลยว่าคนอย่างคุณหนูจ้าวจะหาจุดบกพร่องเจอได้เร็วปานนี้“เรื่องนั้นข้าอธิบายได้” พ่อบ้านจางเร่งเอ่ยปากตัดบท “ช่วงที่ผ่านมามีสงครามแย่งชิงหัวเมืองที่ทางใต้ พวกพ่อค







