บทที่ 5 เจ้าชายขี่ม้าขาวก็คือข้า!

บทที่ 5

เจ้าชายขี่ม้าขาวก็คือข้า!

ตามหาอยู่นานสองนานกว่าเจมส์กับเฟลิกซ์จะหาม้าได้ ทั้งม้าเช่าและม้าซื้อในยามนี้ล้วนขาดแคลนอย่างหนัก เนื่องจากอุบัติการณ์อันเดดที่เมืองซอเรนทานา ส่งผลให้มีทั้งนักผจญภัยเดินทางไปรับภารกิจกำจัดอันเดดเพื่อรับรางวัล ทั้งผู้ที่เดินทางลี้ภัยมาจากเมืองซอเรนทานาเข้าสู่เมืองหลวง ไม่ว่าใครต่างก็ต้องการสัตว์พาหนะในการเดินทางกันทั้งนั้น

เมื่อจ่ายเงินเรียบร้อย เจมส์ก็ติดอานบนหลังม้าอย่างแน่นหนา ระหว่างนั้นเขาจึงเพิ่งจะนึกบางอย่างที่สำคัญมากได้

เหงื่อเย็นผุดขึ้นมาตามกรอบหน้า เจมส์เพิ่งจะคิดได้ว่าเขาขี่ม้าไม่เป็น! ตามจริงคือเขายังไม่มีใบขับขี่ด้วยซ้ำมานับประสาอะไรกับม้า สิ่งเดียวที่เขาขี่ได้อย่างถูกกฎหมายคือจักรยาน แต่นักผจญภัยบ้านไหนเขาขี่ม้าไม่เป็นกันเล่า! เจมส์หันไปหาเฟลิกซ์อย่างแข็งทื่อด้วยความประหม่าเต็มกลืน “เจ้าขี่ม้าเป็นหรือไม่?”

“ข้าน้อยไม่ได้ขี่ม้ามานานมากแล้ว แต่คิดว่ายังพอจะรื้อฟื้นได้อยู่ขอรับ” เฟลิกซ์ว่าพลางเหยียบโกลนกระโดดขึ้นหลังม้าด้วยท่วงท่าสง่างาม ไม่มีท่าทีอย่างผู้ที่ร้างการฝึกปรือเลยสักนิด

“โอ้ งั้นเหรอ งั้นก็ดี ๆ” เจมส์เหงื่อตกยิ่งกว่าเก่า เรื่องความสมเหตุผลตามพื้นเพตัวละครก็อีกเรื่อง แต่จะให้ผู้ชายอกสามศอกอย่างเขาไปบอกพระเอกตัวผอมกะหร่องได้อย่างไรว่าเขาขี่ม้าไม่เป็นขอซ้อนหลังหน่อย! ตอนซื้อม้าเขาก็ลืมคิดไปเลยด้วยซ้ำ คิดแต่ว่ามีสองคนก็ต้องม้าสองตัว หากเฟลิกซ์รู้เข้าต้องคิดว่าเขาเป็นลูกกระจ๊อกงอกง่อยไร้ประโยชน์เป็นแน่!

‘ระบบ! มีแพ็กเกจสอนขี่ม้าไหม?’

ตัวอักษรพิกเซลผุดขึ้นมาในอากาศ ‘เรียนนักผจญภัย แม้ระบบจะมีสกิลขับขี่สัตว์พาหนะขาย แต่ท่านไม่จำเป็นต้องใช้สิ่งนี้’

เจมส์เลิกคิ้ว ‘หมายความว่ายังไง?’

‘ในเนื้อเรื่องได้วางประวัติคุณให้เป็นนักผจญภัยผู้มีประสบการณ์การผจญภัยมาก่อน หากเคยผจญภัยแล้วขี่ม้าไม่เป็นก็จะดูน่าสงสัยแย่’

‘ก็ใช่น่ะสิ เลยมาขอความช่วยเหลืออยู่นี่ไง’

‘ดังนั้น นักผจญภัยจึงเริ่มต้นด้วยเลเวลที่สูงกว่าคนทั่วไป พร้อมกับสกิลพื้นฐานที่จำเป็นสำหรับการเดินทางติดตัวมาด้วย’

เจมส์ได้ยินดังนั้นก็ตื่นเต้น ‘เจ๋ง! ค่อยสมกับเป็นผู้มาเกิดใหม่ในเกมหน่อย มันต้องมีอะไรที่โกงกันบ้างล่ะน่า ขอดูสกิลได้ไหม?’

‘จัดให้ตามคำขอ’

ตัวอักษรพิกเซลสลายและรวมตัวกันใหม่เป็นหน้าต่างสกิล เจมส์กวาดตามองดูด้วยความตื่นเต้น แม้จะมีแต่สกิลพื้นฐานโง่ ๆ ที่ดูไม่ค่อยจะมีประโยชน์สักเท่าไร แต่เขาก็มีสิ่งที่ทำไม่เป็นในชีวิตจริงเพิ่มขึ้นมามากมาย

เจมส์ไล่อ่านทีละสกิล ‘สกิลก่อไฟเลเวลสอง สกิลทำอาหารป่าเลเวลหนึ่ง... นี่ไง! สกิลขับขี่สัตว์พาหนะเลเวลสาม ที่แท้ฉันก็เป็นเซียนขี่ม้า!’

เจมส์ยกยิ้มด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม กระโดดขึ้นหลังม้าเยี่ยงนักรบอาชาร้อยสนาม แล้วหันไปขยิบตาให้เฟลิกซ์เพื่อความครบรส “ออกเดินทางกันเถอะ”

ที่ตอบเขากลับมากลับเป็นระบบ ‘ค่าเสน่ห์เพิ่มขึ้นสิบแต้ม’

‘หา แค่ขยิบตานี่นะ?’

‘ค่าพลังของนักกวีขึ้นอยู่กับค่าเสน่ห์เป็นหลัก หากนักผจญภัยทำตัวเหมาะสมกับบทบาทของตัวละคร คะแนนก็จะเพิ่มขึ้น’

รอยยิ้มชั่วร้ายแสยะบนใบหน้าของเจมส์ งานตอแหลสินะ ของถนัดเลย!

เจมส์เริ่มจะเสียใจที่เฟลิกซ์ขี่ม้าเป็น

ไม่ใช่เพราะขาดทักษะจนขี่ได้ย่ำแย่ แต่เป็นเพราะความโชคร้ายลึกล้ำสุดจะหยั่งถึงของเจ้าตัว เมื่อเดินทางนานเข้า เรื่องบังเอิญอย่างม้าสะดุดหิน นกบินตัดหน้าก็เริ่มชัดเจน โดยเฉพาะหลังพ้นเขตตัวเมืองเข้าไปยังป่าก็ยิ่งแล้วใหญ่ ตั้งแต่เข้าไปในเขตป่าลึกได้ไม่ถึงนาที จู่ ๆ ทางที่โล่งว่างก็มีเถาวัลย์ร่วงลงมาพาดในตำแหน่งศีรษะของเฟลิกซ์ ยังดีที่เจ้าตัวพอมีไหวพริบอยู่บ้างจึงก้มหลบทันอย่างฉิวเฉียด เห็นทีตลอดชีวิตที่ผ่านมาคงจะเจอเหตุการณ์เช่นนี้มาไม่น้อย

เพิ่งจะพักหายใจได้ไม่ทันไร ม้าของเฟลิกซ์ก็ร้องลั่นแล้วไถลตัวล้มลง เถาวัลย์แห่งความโชคร้ายจากข้างบนทำอะไรไม่ได้ก็ย้ายไปขึงพาดบนพื้นเกี่ยวขาของม้าให้ล้มลงแทน

“เฟลิกซ์!”

เจมส์รีบหักเลี้ยวม้ากลับหลังฉับพลัน ต้องขอบคุณสกิลขับขี่สัตว์พาหนะเลเวลสามที่ทำให้เขาควบคุมม้าได้ดั่งมืออาชีพขนาดนี้ แต่เขาไม่มีเวลาชื่นชมความเก่งกาจของตัวเอง ร่างของเฟลิกซ์กำลังร่วงหล่น จากท่านี้อย่างไรศีรษะก็ต้องกระแทกพื้น ไม่พอยังโดนม้าล้มทับต่ออีก ดับอนาถอย่างไม่ต้องสงสัย

ชั่วความคิด เจมส์คว้าตัวของเฟลิกซ์ไว้ทัน แต่เขากลับดึงเฟลิกซ์ขึ้นมาบนหลังม้าตัวที่เขาขี่อยู่ไม่ได้เพราะเท้าของเด็กหนุ่มติดแน่นอยู่กับโกลน เจมส์เอื้อมมืออีกข้างคว้าด้ามพิณไปตีโกลนที่ติดกับเท้าของเฟลิกซ์จนมันหัก จึงสามารถดึงตัวเฟลิกซ์ขึ้นม้าของตัวเองได้อย่างฉิวเฉียดก่อนที่ม้าตัวที่เฟลิกซ์ขี่มาจะล้มครืน

เฟลิกซ์ตัวสั่นเล็กน้อยด้วยความตื่นตกใจ เขามองจุดที่เกือบจะเป็นหลุมฝังร่างของเขาด้วยนัยน์ตาสั่นเครือ เจ้าม้ายังคงดิ้นรนจะลุกขึ้นจากเถาวัลย์เลื้อยพันเกี่ยวขาทั้งสี่ เจมส์ผู้ยังไม่หยุดใจหายใจคว่ำรีบควบคุมม้าให้เดินห่างออกไปด้วยกลัวว่าจะโดนลูกหลงจากการดิ้นพยศของม้าตัวที่ล้มลง

“เป็นอะไรไหม เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?” เจมส์จับใบหน้าของเฟลิกซ์ให้เงยขึ้นมาแล้วกดให้ก้มลงเพื่อตรวจดูทั่วศีรษะว่ามีส่วนใดได้รับบาดเจ็บหรือไม่ สองตากวาดมองทั่วร่างผอมบางว่ามีส่วนใดแตกหักหรือมีบาดแผลเลือดไหลที่ใด ก่อนจะไปสะดุดเข้ากับโกลนที่ยังติดอยู่กับเท้าของเฟลิกซ์ เขายกเท้าของอีกฝ่ายขึ้นมาถอดแงะอยู่นานกว่ามันจะหลุดออก “เศษเหล็กเส็งเคร็ง!”

“ท ท่านเจมส์ ข้าน้อยจะไปช่วยม้า”

เฟลิกซ์พูดด้วยน้ำเสียงลีบเล็ก เจ้าเด็กนี่คงยังไม่หายกลัว เจมส์หันไปตอบ แต่ใบหน้าของเขากลับเกือบชนเข้ากับใบหน้างดงามของอีกฝ่าย เจมส์ชะงักไปชั่วขณะ เฟลิกซ์เบือนหน้าแดงก่ำหนีเขาจึงได้สติ เจมส์เพิ่งรู้ตัวว่าเขากำลังโอบรอบตัวของเฟลิกซ์ไว้อย่างแน่นหนาจนเด็กหนุ่มแทบจะถูกกลืนหายเข้าไปในผ้าคลุมของเขาอยู่แล้ว มือยังคาอยู่ในท่ายกขาของพระเอกข้างหนึ่งขึ้นสูงเพื่อนำโกลนออกอีก

เป็นท่าที่...ดูอย่างไรก็คิดดีไม่ได้!

เจมส์รีบปล่อยตัวเฟลิกซ์แล้วเกาหลังคอเก้อเขิน “เอ่อ...คือ เอาสิ”

เฟลิกซ์กลับมาขยับตัวได้ในที่สุดก็รีบกระโดดลงจากหลังม้า แต่เขากลับถูกเจมส์คว้าเสื้อคลุมไว้อีกครั้ง “ท่านเจมส์?”

“อย่าลงไป ดูนั่น”

เฟลิกซ์มองตามเจมส์ไปทางม้าตัวที่สะดุดเถาวัลย์ล้มลง เถาวัลย์เส้นหนาหนักมากกว่าเก่าเลื้อยออกมาจากความมืดพันเกี่ยวลามขึ้นมาจากขาทั้งสี่จนไปถึงลำตัวของม้าผู้เคราะห์ร้าย เมื่อจับเหยื่อได้อย่างมั่นคงแล้ว พืชกินเนื้อที่ซ่อนอยู่ในเงามืดจึงได้เผยประกายคมเขี้ยวแหลมคมออกมา

“ไม่นะ!” เฟลิกซ์จะพุ่งตัวลงไปช่วยเจ้าสิ่งมีชีวิตผู้น่าสงสาร แต่คนข้างหลังกลับไม่ยอมให้เขาได้ทำตามใจ

“เราช่วยมันไม่ทันแล้ว!” เจมส์ร้องเตือนสติอย่างนิ่งขรึม แม้ในใจจะตะโกนด่าว่าจะลงไปตายกับม้าด้วยหรือไงก็ตาม

ม้าตัวโตเต็มวัยกรีดร้องไปตามทาง มันถูกลากเข้าไปในโพรงปากแห่งความมืดมิด เขี้ยวเรียงตัวนับร้อยงับลงมา กัดกินม้าทั้งตัวในคำเดียว

“โธ่ เจ้าม้า ต้องมาตายเพราะโชคร้ายของข้าแท้ ๆ” เฟลิกซ์ร้องเสียงเบาอย่างสลดหดหู่

“ไปเถอะ” เจมส์ไม่ได้ปลอบใจอะไร เพราะเขาผู้ผจญความโชคร้ายนานัปการของเฟลิกซ์เองก็เห็นด้วยกับความคิดของอีกฝ่าย เขาดึงสายบังเหียนบังคับให้ม้าออกตัว

‘ช่วยเฟลิกซ์จากเถาวัลย์กินเนื้อได้สำเร็จ เนื่องจากยังอยู่ในช่วงโปรโมชันผู้เล่นใหม่ แต้มโชคดีบวกห้าร้อย!’

ตัวอักษรพิกเซลประกาศออกมาพร้อมกับเอฟเฟกต์พลุแสดงความยินดี เจมส์ไม่ได้ตอบกลับไป เขาเพิ่งจะรู้ซึ้งถึงความร้ายแรงแห่งโชคร้ายของเฟลิกซ์ ครั้งนี้เป็นม้าที่ตายแทนพวกเขา แต่ครั้งหน้าอาจจะไม่มีตัวตายตัวแทนอีก เข้าต้องตั้งสติให้มั่น

การเดินทางเต็มไปด้วยความเงียบเหงา เฟลิกซ์หดหู่กับการจากไปของม้าที่ตนเพิ่งขี่มาได้ไม่ถึงครึ่งวัน ส่วนเจมส์ก็ตั้งสมาธิสอดส่องอันตรายรูปแบบใหม่ที่จะมาคร่าชีวิตพวกเขา

“ท่านเจมส์ เหตุใดท่านจึงเข้าร่วมการเดินทางกับข้าน้อยหรือขอรับ?” เฟลิกซ์ที่นั่งซึมซ้อนอยู่ข้างหน้าทำลายความเงียบระหว่างทาง

เจมส์แอบเคลือบแคลงในคำถามของเฟลิกซ์เล็กน้อย เจ้าหนุ่มนี่จะอยากรู้ไปทำไม คงไม่ได้คิดจะทดสอบเขาหรอกนะ “หากช่วยเจ้าทำภารกิจสำเร็จ ข้าจะได้ขอพรกับโหรหลวงหนึ่งอย่างน่ะ”

แม้เจมส์ไม่ได้อยากปิดบังถึงขนาดนั้น แต่การจะอธิบายความเป็นมานั้นยุ่งยากเกินไป เจมส์จึงเลี่ยงตอบให้ดูธรรมดาที่สุด

 “เช่นนั้นหรือขอรับ”

เฟลิกซ์เพียงแค่ตอบกลับมาสั้น ๆ สร้างความสงสัยให้กับเจมส์มากกว่าเก่า

“มีอะไรงั้นหรือ?”

เฟลิกซ์เงียบไปสักพักจึงพูดขึ้นมา “หากท่านไม่อยากร่วมทางกับข้าน้อยเมื่อไร ท่านสามารถจากไปได้ทันที ข้าน้อยรับรองว่าจะไม่รายงานเรื่องนี้กับทางการอย่างแน่นอนขอรับ”

ม้าชะลอตามการเหม่อของผู้ควบคุม จู่ ๆ พระเอกที่ควบตำแหน่งโฮสต์ผูกชีวิตก็ออกปากไล่เขาอย่างไร้สาเหตุ “ทำไมถึงพูดอย่างนั้นล่ะ?”

“ท่านดูเถอะขอรับ ความโชคร้ายของข้าน้อยนั้นไม่สามารถหยุดยั้งได้ อยู่ใกล้ข้าน้อยรังแต่จะโดนลูกหลง ข้าน้อยไม่อยากทำร้ายคนอื่น แต่เรื่องนี้...ข้าน้อยควบคุมไม่ได้จริง ๆ”

หยดน้ำปลิวมากระทบใบหน้าของเจมส์ แม้เขาจะไม่เห็นหน้าของเฟลิกซ์ที่นั่งก้มหน้าอยู่ด้านหน้า แต่เขาก็รับรู้ความรู้สึกของอีกฝ่ายผ่านน้ำหยดนี้ได้ เจมส์รู้สึกแย่ไปกับอีกฝ่าย ก่อนหน้านี้เขาเองก็โทษทุกปัญหาที่พบไปกับความโชคร้ายของพระเอกหนุ่มผู้นี้ไม่น้อย ทั้งวันก็เอาแต่จดจ่อกับการยับยั้งเหตุร้ายต่าง ๆ โดยไม่ทันได้สังเกตจิตใจของเฟลิกซ์ผู้เป็นเหยื่อแห่งโชคชะตาโดยตรงเลย

อย่างไรก็เป็นแค่เด็กหนุ่มคนหนึ่ง เจ้าเด็กนี่แบกรับอะไรมามากมาย เรื่องราวในอดีตที่เกมไม่เปิดเผยเจมส์นั้นไม่รับรู้ แต่ดูจากความดวงกุดและสภาพความเป็นอยู่ของเฟลิกซ์กับมารดาคงจะผ่านอะไรมาไม่น้อย

เจมส์พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นที่สุดในชีวิต ความจริงใจที่เปล่งออกมีมากจนตัวเขาเองยังประหลาดใจ เวลานี้เขารู้สึกราวกับมีรัศมีเฉิดฉายส่องออกมาจากผิวกาย ดั่งเขาเป็นพระเจ้าผู้มาโปรดมวลมนุษย์ ดั่งเป็นเจ้าชายขี่ม้าขาวมาช่วยเจ้าหญิง

“ข้าไม่ไปไหนแน่นอน อย่าได้ห่วงไป ข้าจะปกป้องเจ้าจากโชคร้ายเหล่านั้นเอง”

 ‘ค่าเสน่ห์เพิ่มสิบแต้ม’

ทั้งสองมาถึงเมืองซอเรนทานาในที่สุด ระหว่างทางพบเจอปัญหาบ้างเล็กน้อย เช่น ก็อบลินดักปล้น เกวียนล้มขวางทางสัญจร ฝูงค้างคาวดูดเลือดไล่กวด ไปจนถึงเต่าคลานตัดเส้นทางจราจร แต่พวกเขาก็ผ่านทุกเหตุการณ์มาได้อย่างหวุดหวิด ต้องขอบคุณเจ้าม้าที่ดูจะเสียขวัญจากการเห็นเพื่อนโดนเถาวัลย์กินไปจึงวิ่งด้วยกำลังสามร้อยแรงม้า พุ่งฝ่าทะลุทุกอันตรายไปได้อย่างงดงาม

เมืองซอเรนทานาเวลานี้บรรยากาศอึมครึมราวกับป็นเเมืองที่เพิ่งผ่านสงครามมาก็ไม่ปาน กลิ่นอายแห่งความตายน่าสะอิดสะเอียนลอยโชยอยู่ทุกหนแห่ง หมอกควันสีทะมึนทำให้ทัศนวิสัยพร่ามัว ร้านรวงตามรายทางร้างผู้ซื้อขาย ผู้คนต่างก็คลุมผ้า ปิดจมูกป้องกันไอหมอกเหล่านั้นจนดูหน้าดูตาไม่ออกสักคน ประชากรตามท้องถนนที่เป็นคนท้องถิ่นเบาบางยิ่งกว่านักผจญภัยกับทหารของทางการเสียอีก

เจมส์พยุงเฟลิกซ์ลงจากหลังม้า “ยังไงก็หาที่พักกันก่อนเถอะ จะได้ถามข้อมูลจากชาวเมืองด้วย”