บทที่ 4 พ่อหนุ่มรูปงาม เจ้าชายหน้าหล่อนั่นมันเป็นใคร?

บทที่ 4

พ่อหนุ่มรูปงาม เจ้าชายหน้าหล่อนั่นมันเป็นใคร?

ด้วยเหตุนี้ จุดมุ่งหมายต่อไปของเจมส์กับเฟลิกซ์จึงเป็นเมืองซอเรนทานา เพื่อไปนำดาบลีอาธิล ดาบเวทประจำตระกูลแอชเชอร์ซึ่งถูกฝังร่วมกับนายคนก่อนของมันกลับคืนสู่มือผู้สืบทอด

แต่ก่อนอื่น “เฟลิกซ์ เจ้ามานี่”

หลังจากที่พวกเขาตุนเสบียงจนกินไปได้เป็นปีแล้ว เงินสนับสนุนที่ทางการให้มาก็ยังเหลืออีกเกินครึ่ง เจมส์จึงจูงเฟลิกซ์เข้าร้านขายเสื้อผ้าในตัวเมือง จะให้ผู้กล้าที่ติดป้ายพระเอกของเกมเดินทางไปด้วยเสื้อผ้าเก่ามอซอเต็มไปด้วยรอยปะชุนได้อย่างไรกัน

เฟลิกซ์พอเห็นจุดหมายก็ดึงมือกลับไป “ท่านเจมส์ ไม่ต้องหรอกขอรับ จะเป็นการเสียเงินโดยเปล่า”

“เสื้อผ้าไม่กี่ชุดจะใช้เงินสักเท่าไรกันเชียว วางใจเถอะน่า ถ้าซื้อพวกชุดสำเร็จไม่ได้สั่งตัดก็คงไม่ได้แพงมาก เจ้านี่ก็จริง ๆ เลย ออกมาผจญภัยด้วยหน้าตามอมแมมแบบนี้ใครจะไปเชื่อว่าเจ้าเป็นผู้กล้า ก่อนออกจากบ้านนอกจากจะไม่เช็ดหน้าเช็ดตา แม่เจ้ายังคลุมผ้าคลุมศีรษะมาให้อย่างมิดชิดอีก ถ้าเราไม่ได้กำลังไปตามหาดาบ ข้าคงนึกว่าเจ้าเป็นพ่อมดไม่ก็โจรหนีคดี” เจมส์คว้ามือเฟลิกซ์มาจูงใหม่ เขาต้องจับตาดูเจ้าเด็กนี่ทุกย่างก้าว จะไม่ยอมให้คลาดสายตาแอบไปฆ่าตัวตายโดยเด็ดขาด

เฟลิกซ์มองมือที่ถูกจับไว้แน่นด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด ที่แล้วมาไม่มีใครอยากสัมผัสคนเผามันเนื้อตัวเปื้อนขี้เถ้าตลอดเวลาอย่างเขา ล้วนแต่รังเกียจคราบเขม่าสกปรกจนไม่อยากเฉียดใกล้ “ก็ตอนที่ท่านเจมส์กับผู้แทนพระราชามาถึง ข้าน้อยเพิ่งไปเผามันมานี่ขอรับ ทีแรกก็กำลังเข้าห้องไปเช็ดหน้า แต่ทันทีที่ปิดประตูห้องนอนก็ถูกเรียกกลับออกไปแล้ว ภารกิจนี้เองก็เร่งด่วนนัก ในรับสั่งบอกให้ออกมาทันทีเพื่อจะได้ไม่เสียฤกษ์จนไม่ได้จัดการเสียที”

“อ้อ เป็นอย่างนี้เอง”

ไม่น่าล่ะ เพราะเฟลิกซ์อยู่ที่หลังประตูอยู่แล้วนี่เอง ถึงไม่ต้องไปเล่นฉากสยดสยองพาเจ้าหนุ่มนี่ลุกจากเตียงไปถึงบานประตู!

สุดท้ายเจมส์ก็สามารถลากพระเอกไปเข้าร้านขายเสื้อผ้าจนได้ เจ้าของร้านมองเด็กหนุ่มเนื้อตัวมอมแมมที่เจมส์ชี้บอกให้เธอหาเสื้อผ้ามาให้สองสามชุดสลับกับถุงเงินหนาหนักในมือเจมส์อย่างไม่รู้จะทำอย่างไรดี

สุดท้ายเธอจึงสั่งให้ลูกน้องไปหยิบถังน้ำกับผ้ามา “เอ่อ คือว่า ท่านลูกค้าโปรดล้างเนื้อล้างตัวหน่อยเถิด หากเสื้อผ้าของทางร้านเราเปื้อนขี้เถ้าจะลำบากเอา”

เฟลิกซ์ก้มหัวด้วยความละอายใจ ยอมเดินตามผู้ช่วยไปหลังร้านแต่โดยดี

“เดี๋ยวก่อน!”

เฟลิกซ์และผู้ช่วยหันหลังมามองเจมส์ที่ตะโกนขึ้นมาอย่างงุนงง

“ข้าไปด้วย” เจมส์จ้องตาเขม็ง แผลในใจตลอดสองชั่วโมงที่เล่นเกมนี้มาทำให้เขาไม่กล้าละสายตาจากพ่อหนุ่มดวงอับเฉาผู้นี้แม้เพียงเสี้ยววินาทีเดียว แท้จริงระหว่างเดินทางมาหาซื้อเสบียงเขาก็คอยจูงมือเฟลิกซ์ไว้อยู่ตลอด คอยเตะหินตามทาง ดันผู้คนที่เดินเบียดสวนมา เฟลิกซ์จะชิมแอปเปิลทดสอบระดับความสุกเขายังต้องแย่งไปกัดก่อนคำหนึ่งเพื่อความสบายใจ เรียกได้ว่าปกป้องชนิดยุงไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอมเลยทีเดียว

พระเอกแปลงโฉมเสร็จย่อมต้องมีออร่าเฉิดฉายเป็นธรรมดา ใบหน้าขาวผ่องและเส้นผมสีทองอ่อนจนเกือบจะเป็นสีเดียวกับแสงอาทิตย์ที่สาดส่องเข้ามาในร้านอยู่รอมร่อ เปล่งประกายเฉิดฉายจนเจมส์ตาพร่าไปหมด

หลังรัศมีพระเอกเผยออกมาแล้ว เจ้าของร้านก็ยินดีที่จะนำชุดทั้งร้านมาลองบนตัวของพ่อหนุ่มหน้าสวยที่นางเรียกว่าพ่อหนุ่มรูปงามอย่างเต็มปากโดยไร้ความกระดากอาย หากเฟลิกซ์ไม่ห้ามไว้แม้แต่ชุดสตรีนางก็คงนำมาให้ลองด้วยแล้ว

เนิ่นนานกว่าจะได้ชุดที่ทั้งพอดีตัวและเหมาะสำหรับการเดินทางมาหลายชุด

“ข้าน้อยขอผ้าคลุมผืนหนึ่งด้วยได้หรือไม่ขอรับ?”

“ได้แน่นอนอยู่แล้วเจ้าค่ะ” เจ้าของร้านสั่งให้ลูกน้องวิ่งไปหยิบคอลเลกชันผ้าคลุมทั้งราวแขวนมาอย่างกระดี๊กระด๊า

หลังซื้อเสื้อผ้าเสร็จพวกเขาก็ไปร้านค้าอาวุธ น่าเสียดายที่ในเมืองหลวงสงบสุขนักจึงไม่ค่อยมีอะไรขายมากมาย เฟลิกซ์ได้มาแค่เกราะเบาสวมข้างในเสื้อ ส่วนเจมก็ได้มีดสั้นมาพกไว้เพื่อความอุ่นใจ

“เจ้ามิใช่นักดาบหรือไง ทำไมถึงชอบสวมผ้าคลุมนัก” เจมส์ถามเฟลิกซ์ในผ้าคลุมสีแดงเข้มตัวยาว

“สีผมกับสีตาของตระกูลข้าน้อยค่อนข้างที่จะสังเกตได้ง่ายน่ะขอรับ”

“นั่นก็จริง”

สีตาและผมของพระเอกผู้นี้โดดเด่นมากก็จริง เพียงแต่ผ้าคลุมตัวยาวเกะกะนี่มันเพิ่มความเสี่ยงในการสะดุดล้ม บดบังทัศนวิสัยจนมองไม่เห็นอันตรายรอบตัว และอื่น ๆ อีกมากมายที่สามารถเป็นสาเหตุการตายของเจ้าหนุ่มดวงกุดคนนี้ได้เลยนี่สิ!

เจมส์ยังไม่ทันคิดเรื่อยเปื่อยจนจบดี ดาวโชคร้ายก็ทำงาน ลมหอบใหญ่ไม่รู้มาจากที่ใดพัดโชย หอบเอาผ้าคลุมส่วนศีรษะที่เจ้าหนุ่มพระเอกคลุมปิดไว้เป็นอย่างดีร่วงหลุด เส้นผมสีทองสว่างปลิวสะบัดพัดไปตามสายลมได้อย่างชวนมอง ดึงดูดสายตาของผู้คนทั่วทั้งบริเวณให้หันมาทางพวกเขา

รอบข้างดั่งต้องมนตร์สะกดจนได้ยินเพียงเสียงลมพัดเท่านั้น เมื่อสายลมหอบนั้นผ่านไป ผู้คนก็เริ่มซุบซิบกัน เห็นทีจะไม่พ้นกรี๊ดกร๊าดถึงความสวยลากไส้ของพ่อพระเอกคนนี้

“เฟลิกซ์รึ?”

เฟลิกซ์รีบคลุมศีรษะกลับไปใหม่ทันที แต่กลับมีมือข้างหนึ่งเอื้อมมาหยุดเขาไว้ เป็นชายหนุ่มรูปร่างสูงสง่าผู้คลุมตัวด้วยผ้าคลุมสีขาวปลอด ทำตัวลึกลับไม่ต่างจากเฟลิกซ์ แต่เฟลิกซ์ที่ถูกเข้าประชิดตัวมองเห็น ภายใต้ผ้าคลุมซ่อนดวงตาสีน้ำเงินและเส้นผมสีเงินเงางามอันแสนคุ้นเคยเอาไว้ เฟลิกซ์รีบก้มศีรษะลงให้ต่ำกว่าเดิม

“เจ้าชายซีเลียน”

เจ้าชายคลี่ยิ้มหล่อเหลากระชากใจสาวออกมา “เป็นเจ้าจริง ๆ ด้วย ไม่คิดเลยว่าจะได้พบเจ้าที่นี่”

“กระหม่อมขออภัยพ่ะย่ะค่ะ ทายาทตระกูลผู้ทรยศไม่ควรออกมาเดินเพ่นพ่าน กระหม่อมจะรีบไปให้พ้นสายตาของพระองค์เดี๋ยวนี้”

ใบหน้างดงามกลับถูกเชยขึ้น ดวงตาแอเมทิสต์สบเข้ากับแซฟไฟร์คู่งาม

“เจ้าไม่เคยเป็นผู้ทรยศในสายตาข้า แต่ก่อนข้าเห็นเจ้าเป็นเช่นไร ตอนนี้ข้าก็ยังคงมองเจ้าเป็นเช่นนั้น”

ระลอกคลื่นแห่งความสับสนปนซาบซึ้งปั่นป่วนอยู่ในแอเมทิสต์น้ำงาม เฟลิกซ์พึมพำออกมาอย่างแผ่วเบา “เจ้าชาย...”

เดี๋ยว ๆ ๆ ๆ หยุดก่อน ๆ บรรยากาศแบบนี้มันคืออะไร นี่เขาหลุดเข้ามาในเกมผจญภัยหรือซีรีส์วายกันแน่? ละอองฟรุ้งฟริ้งที่ลอยอบอวลอยู่ในอากาศวนเวียนรอบคนทั้งสองทำเอาเจมส์หางตากระตุกไม่หยุด สักพักสายตากลั่นกรองลางร้ายก็ทำงานโดยอัตโนมัติตามสัญชาตญาณ มือเรียวสวยที่เชยคางเฟลิกซ์ ปลายนิ้วชี้ไปที่ลำคอ ถ้าหากว่าในแขนเสื้อนั่นซ่อนมีดเอาไว้ล่ะ?!

เจมส์สอดมือเข้าไปผลักอกทั้งสองให้แยกออกจากกันและแทรกตัวเข้าไปอยู่ระหว่างกลางทันที จะเป็นเจ้าชายหรืออะไรก็ช่าง หากสามารถเป็นสาเหตุการตายของพวกเขาทั้งสองได้ก็ถอยไปให้ไกล ๆ เลย!

“หมดเวลาทักทายเพื่อนเก่าแล้ว ออกเดินทางเถอะ”

“เจ้า...” เจ้าชายปราดมองผู้มาแทรกกลางด้วยสายตาเย็นชา แต่กลับมีผู้ติดตามมากระซิบข้างหลังเขาก่อนที่จะทันได้โต้ตอบ

เมื่อฟังจบ เจ้าชายผู้กำยำกว่าเจมส์มากโขก็ผลักเขาด้วยมือเดียวจนหน้าแทบคว่ำแล้วเดินตรงเข้าไปหาเฟลิกซ์ สองมือดึงผ้าคลุมศีรษะมาสวมกลับให้อย่างนุ่มนวล “คลุมเอาไว้ให้ดี เวลานี้ทั้งคนจากทางการและนักผจญภัยมีอยู่ทุกแห่งหน เจ้าต้องระวังให้มาก”

“เหตุใดจึงระดมกำลังมามากมายในเวลานี้หรือพ่ะย่ะค่ะ?”

“เป็นเพราะเขตนี้อยู่ติดกับเมืองซอเรนทานาน่ะสิ ตอนนี้ที่นั่นกำลังมีภัยพิบัติอันเดดออกอาละวาด ผู้คนจึงมารวมตัวกันเพื่อเตรียมออกเดินทางไปปราบอันเดดเหล่านั้น”

“อันเดด!” เฟลิกซ์อุทานอย่างตกใจ

“เช่นนั้นก็รีบไปเถอะ ก่อนที่จะไม่มีม้าเหลือให้ซื้อไปใช้เดินทาง” เจมส์กลับมาแทรกตัวระหว่างสองคนดังเดิม

เจ้าชายซีเลียนผู้สูงที่สุดในบรรดาสามคนมองเลยหัวของเจมส์ไปยังเฟลิกซ์ “หากเจ้าต้องการ ข้าสามารถมอบม้าเร็วให้เจ้าได้”

“โอ้ เอาสิ ๆ ๆ” ม้าฟรีใครจะไม่รับกัน ทั้งยังเป็นม้าเร็วการันตีคุณภาพระดับราชวงศ์รับรองโดยเจ้าชายอีก การมีสกิลพระเอกนี่ช่างดีจริง ๆ แม้แต่เอ็นพีซีเจ้าชายก็เอ็นดู เจ้าชายต้องรู้แน่ว่าพวกเขากำลังจะไปทำภารกิจช่วยเจ้าหญิงจึงได้หยิบยื่นความช่วยเหลือมาให้ เดินทางกับพระเอกอย่างไรก็ดีที่สุด เห็นทีเจ้าหมอนี่คงไม่ได้มีแต่เรื่องซวย ๆ สินะ

“ข้าไม่ได้จะให้เจ้า”

เสียงและสายตาเยียบเย็นพรากความสุขใจที่จะได้ของฟรีจนใจของเจมส์ห่อเหี่ยวลงทันตา

“เจ้าชาย กระหม่อมขอขอบพระคุณในความกรุณาของพระองค์พ่ะย่ะค่ะ เพียงแต่พระราชามอบปัจจัยสนับสนุนการเดินทางมาให้พวกเรามากเกินพอแล้ว น้ำใจของเจ้าชาย กระหม่อมมิบังอาจรับเพิ่มได้อีก” เฟลิกซ์คำนับขอบคุณพลางก้าวถอยหลังเป็นเชิงปฏิเสธ

โธ่ ๆ ๆ เจ้าหนุ่มยาจกแสนดี ใครให้อะไรฟรี ๆ ก็รับไปเสียเถอะ ได้ม้าตัวหนึ่งก็ประหยัดไปครึ่งหนึ่งไม่ใช่หรือไง?!

เจ้าชายถอนหายใจ “ตามใจเจ้า หากต้องการความช่วยเหลือจงตามหาข้า ข้าจะรั้งอยู่ที่นี่จนฟ้าสาง”

“เจ้าชาย พระองค์ต้องไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ” ผู้ติดตามกระซิบเร่ง

“ข้ารู้แล้ว” เจ้าชายซีเลียนมองเฟลิกซ์เป็นครั้งสุดท้าย “เจ้าคงถูกเสด็จพ่อแต่งตั้งให้เป็นผู้กล้าไปช่วยน้องสาวของข้า ข้าได้ยินมาบ้างแล้ว ขอขอบคุณเจ้าและขอให้เจ้าปลอดภัย เฟลิกซ์”

“ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ เจ้าชายซีเลียน”

“อย่าได้ลืมว่าข้ารอเจ้าเสมอ”

ดวงตาสองคู่ที่เป็นดั่งอัญมณีล้ำค่าส่องประกายสอดประสานราวกับบนโลกนี้มีพวกเขาเพียงแค่สองคน

“เอ่อ เผื่อทางนั้นไม่สังเกต ข้าเองก็ร่วมเดินทางด้วยนะ”