บทที่ 6 สกิลติดตัว ดาเมจ[1]อยู่ไหน?!

บทที่ 6

สกิลติดตัว ดาเมจ[1]อยู่ไหน?!

เสียงกรีดร้องดังมาจากมุมมืดริมถนนในส่วนที่เคยเป็นตลาด ท่ามกลางม่านหมอกหนาชั้น ผู้คนที่ถูกปิดกั้นการมองเห็นอยู่เดิมต่างก็ผวาแตกตื่น

“อันเดด! อันเดดมาแล้ว!”

“รีบไปกันเถอะ” เจมส์ได้ยินดังนั้นก็ดึงแขนเฟลิกซ์ให้หนีไปอีกทาง แต่แขนผอมบางข้างนั้นกลับหลุดออกจากมือเขาไป เฟลิกซ์พุ่งตัวไปตามเสียงร้องแล้ว

เจมส์สบถออกมาอย่างหัวเสีย ทำไมเจ้าหนุ่มนี่ถึงชอบเอาตัวเข้าไปอยู่ในอันตรายเสียเหลือเกิน แม้จะทั้งโมโหและหวาดกลัว แต่ชีวิตเขาดันผูกติดกับพระเอกดวงซวยที่ชอบวิ่งไปฆ่าตัวตายนี่สิ เจมส์ได้แต่กัดฟันวิ่งตามเฟลิกซ์ไป “เฟลิกซ์ รอข้าด้วย!”

เสียงร้องโหยหวนชวนขยะแขยงลอยแทรกตัวมาในหมอกเทามืดครึ้ม เจมส์คว้าพิณโบราณมาจากหลัง เขาสำรวจสกิลของตัวเองมาแล้วรอบหนึ่ง คิดไว้ว่าจะเรียนรู้ให้ดีหลังจากได้ที่พักที่ปลอดภัยแล้ว ตอนนี้คงได้แต่หวังพึ่งสัญชาตญาณที่สั่งสมมาจากการเล่นเกมกีตาร์ นีโมและทักษะที่ติดมาในประวัติตัวละครแล้ว!

“แสงทองทอกระทบยอดหญ้า!”

นิ้วเรียวสะกิดสาย ดีดบรรเลงดนตรีที่เขาไม่รู้จักออกมา ตัวโน้ตร้อยเรียงอยู่ในหัวเสมือนเคยเล่นเพลงนี้มานับครั้งไม่ถ้วน เสียงแจ่มใสดั่งฟากฟ้าแห่งรุ่งทิวาในฤดูใบไม้ผลิของเครื่องสายเรียกแสงสว่างสาดไล่หมอกหนาในรัศมีสิบเมตรรอบตัวเจมส์ออกไปให้พ้นทาง

รอบกายกลับมาชัดเจนอีกครั้ง เสียงดนตรีที่เล่นได้อย่างลื่นไหลแปร่งเพี้ยนก่อนจะหยุดลง มือของเจมส์เย็นเฉียบจนแทบจะไม่เหลือความรู้สึก เหงื่อเย็นซึมขึ้นมาตามแผ่นหลัง แสงสว่างที่ควรจะสร้างความอบอุ่นของฤดูใบไม้ผลิตามคำอธิบายกลับไม่ได้ช่วยให้อากาศเย็นชืดอุ่นขึ้นเลยสักนิด เจมส์หนาวยะเยือกดั่งถูกราดด้วยถังน้ำแข็ง ใจกลางรัศมีแสงนอกจากเขาและเฟลิกซ์ซึ่งคว้าแท่งไม้มาจากไหนไม่รู้มาใช้ฟันแขนอันเดดที่โจมตีเข้ามาต่างดาบ รอบข้างคือร่างเน่าเปื่อยนับสิบร่างเดินอย่างเนิบช้าเข้ามาห้อมล้อมคนทั้งสองเอาไว้ตรงกลาง

“ฉิบหายล่ะ”

โฮกกกกกกกกกก!

อันเดดเมื่อเจอของแสลงก็คลุ้มคลั่ง ความอบอุ่นจากแสงสว่างแห่งดวงอาทิตย์ฤดูใบไม้ผลิมีผลละม้ายแสงศักดิ์สิทธิ์แห่งพระเจ้าที่ใช้กำจัดสิ่งชั่วร้ายของนักบวช อสูรร้ายบิดกายกุมสองตาด้วยความทรมาน เมื่อแสงสว่างดับลงตามการหยุดเล่นเพลงของผู้ใช้พวกมันก็หายจากการหยุดชะงัก สองขาเงอะงะลากร่างเน่าเปื่อยเข้าไปหาคนเป็นทั้งสองโดยไม่รีรอ

‘ระบบ ขอข้อมูลอันเดดหน่อย ขอดูร้านค้าด้วย มีอะไรพอจะช่วยได้ไหม?’

‘อันเดด คือ ซากร่างที่ตายไปแล้ว แต่กลับยังลุกขึ้นมาใหม่ได้ อันเดดมีหลายประเภท ส่วนที่นักผจญภัยเผชิญอยู่เป็นแค่ผีดิบระดับล่าง ไม่มีค่าพอที่จะให้เสียแต้มแลกซื้อไอเทม นักผจญภัยต้องหาทางเอาชนะด้วยตัวเอง ขอให้โชคดี’

แล้วตัวอักษรพิกเซลก็สลายไปโดยไม่ยอมกลับออกมาอีก

‘ไอ้ระบบเฮงซวย! นอกจากจะให้ข้อมูลไม่มีประโยชน์ยังจะมาชิ่งตอนสถานการณ์คับขันอีก’

เฟลิกซ์ใช้ท่อนไม้ฟันหัวอันเดดตัวหนึ่งหลุดกระเด็น ก่อนจะวิ่งไปถีบอันเดดที่กำลังจะเอื้อมมือมาคว้าไหล่ของเจมส์ “ท่านนักกวี ท่านมีบทเพลงที่ใช้โจมตีได้ไหมขอรับ?!”

นั่นแหละคือปัญหา หลังจากเจมส์สำรวจสกิลติดตัวแล้วก็มั่นใจ นี่คือตัวละครสายสนับสนุน เขามีสกิลที่เคยเรียนรู้อยู่แล้วก็จริง ใช้เวทมนตร์ได้บ้างเป็นบางส่วน แต่ก็ล้วนมีไว้เพื่อสนับสนุนคนในปาร์ตี้!

เจมส์ผู้เล่นสายดาเมจมาโดยตลอดกลับต้องมาเปลี่ยนแนวกระทันหัน ยิ่งผู้ที่เขาต้องช่วยสนับสนุนเป็นเฟลิกซ์ พ่อพระเอกหน้ามนดวงโคตรซวยนี่อีก แทนที่จะให้เขาไปอยู่แนวหน้าเพื่อรักษาชีวิตของอีกฝ่าย เขากลับต้องมาดีดพิณโบราณหลบอยู่ข้างหลังนี่นะ

อันเดดที่ถูกเฟลิกซ์ฟาดหัวขาดจนล้มลงไปกองกับพื้นตะกายตัวลุกขึ้นมาใหม่ มันเดินเปะปะอย่างไร้ทิศทางเนื่องจากไม่มีศีรษะคอยควบคุมแล้ว แต่มันก็ยังคงเป็นอันเดด เป็นซากร่างไม่มีวันตายที่กระหายการฉีกกระชากคนเป็น ในขณะเดียวกัน อันเดดตัวอื่นก็ลากขาเข้ามาจนจะประชิดตัวคนทั้งสองที่พวกมันล้อมไว้ตรงกลางแล้ว

“เอาวะ เป็นไงเป็นกัน!”

เจมส์ดีดเครื่องสายในมือ ตัวโน้ตไหลเวียนอยู่ในหัวโดยไม่ต้องเปิดดู นิ้วพลิ้วไหวเคลื่อนที่ไปโดยไม่ต้องใช้ความคิด เขาบรรเลงบทเพลงแห่งความสนุกสนาน ชวนให้ผู้ฟังรู้สึกดั่งกำลังร้องเพลงเต้นรำ ชนแก้วสังสรรค์กับเพื่อนฝูงอยู่ในร้านเหล้า

“อุดมการณ์แห่งผองเรา เอาบทเพลงแห่งมิตรภาพไปกิน!”

นิ้วของเจมส์ดีดบรรเลงต่อไปด้วยความหวังเต็มอก ขอให้ได้ผลทีเถอะ!

เสียงร้องครวญครางของอันเดดสงบลง ขาที่ลากถูก็ชะลอลงจนแลดูเซื่องซึม พวกมันเหมือนสูญเสียเป้าหมายที่ตามหาไปโดยปริยาย เหล่าอันเดดค่อย ๆ เดินจากไปหาเป้าหมายอื่นต่อ

“ได้ผล!” เจมส์โพล่งออกมาด้วยความโล่งใจ เขาไม่กล้าที่จะหยุดนิ้วแม้เพียงเสี้ยววิ ไม่รู้เมื่อไรอันเดดพวกนี้จะหันกลับมาโจมตีพวกเขา

“ท่านเจมส์ ไปช่วยคนอื่นกันเถอะขอรับ” เฟลิกซ์พูดจบก็ออกวิ่งไปในทิศทางเดียวกับที่เหล่าอันเดดมุ่งหน้าไปโดยไม่รอช้า

“เฮ้ย! รอกันด้วยสิ” เจมส์รีบวิ่งตามไปด้วยความแตกตื่น เจ้าหมอนี่มันไม่มีคำว่ากลัวสลักไว้ในหัวเลยหรือไง! เกิดมาโชคร้ายขนาดนี้ก็ควรจะระวังตัวกว่าคนอื่นเป็นสองเท่าไม่ใช่หรือ ทำไมถึงชอบพุ่งเข้าใส่อันตรายนักนะ

หนึ่งนักกวี หนึ่งผู้กล้าไร้ดาบ รวบรวมกลุ่มคนที่โดนอันเดดโจมตีในบริเวณโดยรอบ ฝูงชนรวมตัวกันแน่นจนเกือบจะพ้นรัศมีแห่งเสียงเพลงไปแล้ว สุดท้ายจึงมีนักเวทในกลุ่มเสกไฟเผาอันเดดเหล่านั้นจนกลายเป็นเถ้าถ่าน เหตุการณ์จึงสงบลงในที่สุด

‘กำจัดฝูงอันเดดขนาดเล็ก ปกป้องเฟลิกซ์และชาวเมือง แต้มโชคดีบวกหกร้อยแต้ม’

ดั่งเสียงประกาศสิ้นสุดสงคราม เจมส์เก็บพิณกลับไปสะพายหลัง เขาสะบัดมือคลายความเมื่อยล้า ว่าแต่ระบบนี่จะงกเกินไปหน่อยไหม ครั้งที่แล้วช่วยเฟลิกซ์ได้ห้าร้อย ครั้งนี้ช่วยทั้งเฟลิกซ์ทั้งชาวบ้านควรจะได้สองเท่าไม่ใช่หรือไง เห็นชีวิตเอ็นพีซีหลายสิบชีวิตมีค่าแค่ร้อยแต้มได้อย่างไรกัน?!

เฟลิกซ์ทิ้งแท่งไม้หนักอึ้งที่หยิบติดมือมาเป็นอาวุธจำเป็นลง เด็กหนุ่มถอนหายใจโล่งอก “ท่านเจมส์สุดยอดมากเลยขอรับ หากไม่ได้ท่านเจมส์ต้องแย่แน่”

“ไม่ขนาดนั้นหรอกน่า ข้าก็ทำได้แค่หยุดยั้งการโจมตีของพวกมันชั่วคราว เป็นนักเวททางนั้นเสียอีกที่...” เจมส์หันไปมอง ผู้ที่ใช้ไฟเผาทำลายฝูงอันเดดหายไปแล้ว เช่นเดียวกับกลุ่มคนหลายสิบคนที่รายล้อมพวกเขาทั้งสองคนอย่างแน่นหนาเมื่อสักครู่เองก็กระจายตัวแยกย้ายกลับที่หลบภัยของตนแล้วเช่นกัน

เจมส์เกาหลังคอด้วยความงุนงง สถานการณ์แบบนี้มันควรจะเป็นช่วงเวลาสรรเสริญพระเอกไม่ใช่หรอกหรือ ตอนนี้ควรจะมีชาวเมืองมากมายมาขอบคุณผู้กล้าที่ช่วยชีวิตสิ เขาแอบชำเลืองมองเฟลิกซ์ พระเอกที่ควรจะได้เฉิดฉายกลับไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไร ซ้ำยังดูโล่งใจด้วยซ้ำ พ่อพระเอกผู้นี้ไม่มีสัญชาตญาณในการทำตัวเด่นดังเลยสักนิด หรือความจริงแล้วเฟลิกซ์ก็เป็นตัวประกอบเหมือนกันกับเขา

ขณะที่เจมส์คิดไร้สาระอยู่ก็มีหญิงวัยกลางคนเดินเข้ามา “นักผจญภัยทั้งสองท่าน วันนี้ต้องขอบคุณพวกท่านมากเจ้าค่ะ ดูแล้วพวกท่านน่าจะเพิ่งเดินทางมาถึงเมืองซอเรนทานา หากไม่รังเกียจ โรงเตี๊ยมของข้ายังมีห้องว่างอยู่”

“ดีล!” เจมส์ตอบรับทันทีโดยไม่ต้องคิด เนื้อเรื่องมันต้องดำเนินแบบนี้สิ!

“ท่านป้า เมืองซอเรนทานาถูกอันเดดบุกรุกจนเป็นเช่นนี้ได้อย่างไรหรือขอรับ?” เฟลิกซ์ถามเจ้าของโรงเตี๊ยมที่นำอาหารมาบริการให้กับแขกทั้งสอง

“เหตุการณ์เริ่มขึ้นตั้งแต่เมื่อสองเดือนก่อน มีชาวเมืองไปเยี่ยมญาติผู้ล่วงลับที่สุสานร็อทเทนวูดพบอันเดดกำลังกัดกินร่างของคนเฝ้าสุสานอยู่ จากนั้นหลุมเนินทั้งหลายก็สั่นสะเทือน ทันใดนั้น มือมากมายของซากศพก็โผล่ขึ้นมา ชาวเมืองคนนั้นอาศัยจังหวะที่อันเดดพวกนั้นพยายามปีนออกจากหลุมศพหนีกลับมาแจ้งข่าวในเมือง”

เจมส์มองเอ็นพีซีคุยกันก็ได้แต่เกิดข้อสงสัย “เรื่องก็เกิดขึ้นเป็นเดือนแล้ว ไม่มีใครไปจัดการเลยหรือไง?”

“เจ้าเมืองส่งทหารก็แล้ว ติดประกาศภารกิจว่าจ้างนักผจญภัยให้ไปปราบพวกอันเดดก็แล้ว แต่ทุกคนที่ถูกส่งไป ล้วนกลายเป็นเพิ่มกองกำลังให้กับพวกมันแทนเจ้าค่ะ”

“หา? เมื่อกี้แค่ใช้ไฟเผาก็ปราบได้แล้วไม่ใช่หรือไง ทำไมถึงกำจัดไม่ได้กัน” เจมส์เข้าใจอยู่ว่าต้องสร้างภารกิจให้พระเอกได้เติบโต แต่นี่จะไม่สมเหตุสมผลเกินไปแล้ว!

เจ้าของร้านส่ายหน้า “ไฟธรรมดาทำอะไรพวกมันไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ นักเวทเมื่อตอนนั้นจะต้องไม่ธรรมดามากเป็นแน่”

“เช่นนั้นนอกจากไฟของนักเวทที่ไม่ธรรมดา ยังมีวิธีอื่นในการปราบพวกมันอีกหรือไม่ขอรับ?” พระเอกผู้เป็นการเป็นงานถามเพื่อให้เนื้อเรื่องได้ดำเนินต่อ

“ขออภัย เรื่องนั้นข้าเองก็ไม่รู้ พวกท่านคงต้องไปหาคำตอบกันเอาเองเจ้าค่ะ”

ถือเป็นการจบบทสนทนาด้วยประโยคตัดบทสุดคลาสสิกของเอ็นพีซี ดีที่ไม่มีขึ้นตัวเลือก ‘พูดคุยซ้ำ หรือ ออก’ มาให้เลือกด้วย

หลังจากที่ขึ้นบันไดไปยังชั้นสองของโรงเตี๊ยมโดยฉุดเฟลิกซ์ไม่ให้สะดุดตกจากขั้นบันไดที่จู่ ๆ ก็อยากเกษียณผุกร่อนกระทันหัน ปัดตะเกียงไฟแขวนที่จู่ ๆ ก็อยากย้ายที่มาตั้งบนหัวของพระเอกแทน ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงห้องพัก ห้องว่างที่เจ้าของร้านว่านั้นมีอยู่เพียงห้องเดียว แต่อย่างน้อยก็มีสองเตียง ผู้ชายนอนห้องเดียวกันเป็นเรื่องธรรมดามากอยู่แล้วไม่ว่าจะในยุคสมัยไหน ดีเสียอีกเขาจะได้จับตาดูตัวดึงดูดอันตรายอย่างใกล้ชิด

“งั้นวันนี้ก็พักผ่อนกันก่อนเถอะ พรุ่งนี้ค่อยถามเส้นทางไปสุสานกับเจ้าของโรงเตี๊ยมแล้วออกเดินทางกัน” เจมส์ทิ้งตัวลงบนเตียงหลังหนึ่ง เขารอไม่ไหวแล้วที่จะศึกษาสกิลอย่างจริงจัง หากเข้าใจสกิลเร็วจะได้ถือโอกาสดูไอเทมในร้านค้าระบบเผื่อจะเจอของที่เป็นประโยชน์ในสถานการณ์ฉุกเฉินด้วย

“เรื่องนั้นไม่จำเป็นขอรับ ข้าน้อยจำทางได้” แววตาของเฟลิกซ์มืดหม่นลงอย่างปิดบังไม่อยู่

จริงสิ เจมส์เกือบลืมไปแล้วว่าสุสานร็อทเทนวูดเป็นที่ฝังศพบิดาของเฟลิกซ์ เจ้าเด็กนี่คงจะเป็นกังวลไม่น้อย ไม่มีใครอยากให้ร่างที่กลบฝังอย่างสงบของคนในครอบครัวต้องลุกขึ้นมาเป็นผีดิบกินคนน่ารังเกียจเหล่านั้นหรอก

“ว่าแต่ทำไมพ่อเจ้าถึงฝังในสุสานชาวบ้านนอกเมืองหลวงเล่า? ตระกูลเจ้าไม่ใช่อดีตขุนนางตกอับหรืออย่างไร หรือที่นี่เป็นบ้านเกิดของเจ้า?” เจมส์นึกถึงบทสนทนาของเฟลิกซ์กับเจ้าชายซีเลียน ประกอบกับที่เจ้าตัวชอบทำตัวหลบ ๆ ซ่อน ๆ ราวกับนักโทษหนีคดี แต่ก่อนตระกูลแอชเชอร์คงจะเป็นตระกูลที่มีชื่อเสียงไม่ใช่น้อย ไม่คิดเลยว่าเกมกากนี้จะสร้างเบื้องลึกเบื้องหลังให้ตัวละครกับเขาด้วย

เฟลิกซ์หลุบตาลงอย่างพยายามซ่อนความเศร้า แต่น้ำที่รื้นขึ้นมาสะท้อนกับแอเมทิสต์คู่งามกลับสร้างประกายแห่งความโศกสลดระทมมาถึงใจของผู้เฝ้ามอง “สุสานร็อทเทนวูด เป็นสุสานฝังศพไร้ญาติ ศพของครอบครัวที่ไม่มีเงินทำพิธีฝังศพ หรือศพของนักโทษประหารขอรับ”

เฟลิกซ์ไม่ต้องขยายความ อดีตตระกูลขุนนางย่อมไม่ใช่สองสาเหตุแรก บิดาของเขาถูกตัดสินประหารชีวิต

[1] Damage แปลว่า ความเสียหาย ในที่นี้หมายถึงสายโจมตีที่สร้างความเสียหายแก่ศัตรูได้