Mag-log inหลี่หนิงหนิงหันไปตามเสียง ก็เห็นร่างของสตรีหน้าขาวเด่นผู้หนึ่งเดินเข้ามาพร้อมกับหลี่เสวี่ยเหมยน้องสาวต่างมารดาของนาง
คนตรงหน้าก็คือฮูหยินรองของจวน หูฟางซิน มารดาของหลี่เสวี่ยเหมย ภรรยาคนโปรดของบิดาของหลี่หนิงหนิง
ใบหน้าของอีกคนขาวโดดเด่นจากการทาแป้ง ริมฝีปากทาสีแดงสด ส่วนคิ้วก็เขียนเป็นทรงขีดเล็กๆ ลากยาวไปจนถึงหางตา
นี่เทรนแต่งหน้าของคนยุคนี้เป็นแบบนี้หรอเนี่ย?
"ท่านแม่จัดการมันเลยเจ้าค่ะ! " หลี่เสวี่ยเหมยฟ้องมารดาพร้อมหันมายกยิ้มเยาะให้คนเป็นพี่สาว
มารดานางมาแล้ว นังหลี่หนิงหนิงถูกตีตายแน่!
"ข้าถามว่ามีเรื่องอะไรกัน แล้วหลี่หนิงหนิงเจ้ามาทำอะไรที่นี่?" หูฟางซินเอ่ยถามอีกครั้งพร้อมกับส่งสายตามาดร้ายไปยังร่างผอมของลูกเลี้ยงที่สติไม่ดีของตนหวังว่าจะได้ท่าทีหวาดกลัวอย่างที่เคยเป็น
"ข้ามาจับขโมยที่ยักยอกของในจวน"
คนเป็นฮูหยินรองชะงักไปเล็กน้อยเมื่อนังเด็กบ้าที่สติไม่ดีกลับตอบโต้ตนและมีสายตาอย่างคนปกติ
หรือมันจะหายดีอย่างที่เหมยเอ๋อร์ของนางพูดจริงๆ?
"ขโมย ขโมยอะไร? ใครจะไปยักยอกของๆ เรือนเจ้ากัน!"
หลี่หนิงหนิงหรี่ตาลงรอยยิ้มร้ายปรากฏบนริมฝีปาก "ฮูหยินรอง เหตุใดท่านถึงได้รู้ว่าของๆ เรือนข้าถูกยักยอกไปละ ข้ายังไม่เอ่ยสักหน่อยว่าเป็นเรือนข้า...หรือว่าท่านจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้?"
สีหน้าของหูฟางซินเปลี่ยนไปวูบหนึ่งก่อนจะเชิดหน้าขึ้น "เจ้ากล้ากล่าวหาข้าเชียวหรือ! ระวังปากของเจ้าไว้เถอะ หากข้าไปบอกท่านพี่ เจ้าคงไม่พ้นถูกตำหนิที่กล่าวหาผู้อาวุโสโดยไร้หลักฐาน!"
"ก็ไปฟ้องสิ" หลี่หนิงหนิงยักไหล่อย่างไม่ใยดี "ข้าก็อยากรู้เหมือนกันว่า หากท่านพ่อรู้ว่าข้ากำลังสืบหาคนทุจริตในจวน และพบว่ามีคนยักยอกอาหารจากเรือนข้าไปให้เรือนอื่นในตอนที่ข้ากำลังป่วย...ใครกันแน่ที่จะเป็นฝ่ายผิด?"
ฟังจากที่เสี่ยวลี่เล่าบิดาชั่วนั่นยกเรื่องหลังเรือนให้ภรรยารองของตนดูแลโดยไม่ได้มีเวลามาใส่ใจว่าในจวนเกิดเรื่องอะไรขึ้นเพราะวันๆ ก็เอาแต่ออกไปทำงานกลับมาก็ได้รับการปรนนิบัติจากบรรดาภรรยาสามอนุสี่ในจวน จะถูกปิดหูปิดตาก็ไม่ใช่เรื่องแปลก
แต่เหนือสิ่งอื่นได้จากความทรงจำของร่างเดิมหลี่อี้เทียนผู้นั้นรักหน้าตาของตนเองยิ่งกว่าอะไร มิเช่นนั้นเขาจะแสร้งลั่นวาจาว่าไม่แต่งตั้งฮูหยินเอกคนใหม่ขึ้นมาแทนที่ภรรยาที่เสียสละชีวิตปกป้องบุตรสาวคนโตหรือ
ซึ่งเรื่องนี้ก็ทำให้อีกฝ่ายถูกยกย่องสรรเสริญจากชาวบ้านหรือแม้กระทั่งได้รับคำชมจากฮ่องเต้ในความรักมั่น
ฉากหน้าของหลี่อี้เทียนที่สร้างไว้คือขุนนางผู้รักความยุติธรรมและเถรตรงสมกับขุนนางขั้นสี่ของกรมยุติธรรม แต่ลับหลังล้วนแต่ทำเรื่องชั่วช้าทั้งติดสินบน ใช้ตำแหน่งหน้าที่ของตนเองกระทำสิ่งที่มิชอบ
หากเรื่องที่หูฟางซินดูแลจวนบกพร่องจนเกิดเรื่องการยักยอกของเช่นนี้ แม้จะไม่อยากลงโทษคนโปรดของตนก็คงจะหลีกเลี่ยงไม่ได้
สีหน้าของฮูหยินรองซีดเผือดฝ่ามือที่กำชายอาภรณ์สั่นเล็กน้อย
จริงอยู่ที่สามีของนางนั้นโปรดปราณรักใคร่และตามใจขนาดไหน แต่เขาก็รักหน้าตาและชื่อเสียงของตนเองยิ่งนัก หากรู้เรื่องนี้เข้าคงเป็นเรื่องใหญ่แน่
"เจ้า!" ฮูหยินรองกัดฟันแน่นดวงตาวาวโรจน์ด้วยโทสะ
หลี่หนิงหนิงยิ้มบาง "ข้าให้คนไปแจ้งบ่าวขับรถม้าของท่านพ่อแล้ว ประเดี๋ยวท่านพ่อกลับมาก็คงได้มีการสอบสวนเรื่องนี้ ข้าอยากจะรู้เหมือนกันว่าใครที่กล้ายักยอกของๆ เรือนคุณหนูใหญ่อย่างข้า!" หญิงสาวแอบขู่ไปในที แม้ว่าความจริงนั้นตนไม่ได้ให้คนไปแจ้งอะไรก็ตาม
เธอพึ่งเข้ามาในร่างนี้ยังไม่ถึงสองชั่วโมงจะมีปัญญาให้คนไปส่งข่าวบอกได้ยังไงกัน
แต่ขู่ได้ขู่ไว้ก่อน คนมันมีชนักติดหลังมันก็จะร้อนตัวกลัวไปเองนั้นแหละ!
หูฟางซินเม้มปากแน่นก่อนจะสะบัดหน้าพรืด "หึ! ข้าจะไม่ต่อปากต่อคำกับเจ้าให้เสียเวลาหรอก เรื่องนี้รอท่านพี่กลับมาแล้วค่อยสอบสวนแล้วกัน!" จากนั้นนางก็หันหลังเดินออกไปอย่างรวดเร็วโดยมีบุตรสาวรีบตามไปติด ๆ
แน่นอนว่าหูฟางซินย่อมกลับไปคิดแผนเตรียมรับมือกับเรื่องที่จะเกิดขึ้น
เมื่อทั้งสองออกไปแล้ว หลี่หนิงหนิงจึงหันมาจ้องแม่ครัวใหญ่ที่ยืนตัวสั่นอยู่เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูแล้วคล้ายจะสงสารแต่ใบหน้ากลับมีแต่รอยยิ้มสาแก่ใจ
"แม่ครัวจี ดูท่าเจ้าจะถูกทอดทิ้งซะแล้วล่ะ" ว่าจบก็สะบัดหน้าเดินออกไปจากโรงครัวอีกคน แต่ยังไม่ทันก้าวออกไปร่างผอมก็หันหน้ามาสั่งก่อน "อ้อ ให้คนจัดสำรับใหม่ไปให้ข้าที่เรือนด้วย อย่าช้าล่ะ ไปกันเถอะเสี่ยวลี่"
ว่าจบก็เดินจากไปไม่สนใจแม่ครัวใหญ่ทรุดฮวบลงกับพื้นสีหน้าซีดเผือด
ชีวิตของตนจบสิ้นแล้ว!
"ท่านพี่ เรื่องนี้เป็นความผิดของข้าเองเจ้าค่ะ เป็นข้าที่ละเลยหน้าที่ไม่ระวังจนเกิดเรื่องเช่นนี้ ข้าจะจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยโดยเร็ว!" ร่างอรชรรีบลุกไปคุกเข่าต่อหน้าสามีเพื่อรับความผิดเอง เพราะหากให้เขาเป็นฝ่ายลงมือจัดการคงต้องรู้แน่ว่าเรื่องทุกอย่างเกิดมาจากตนนางจะปล่อยให้เขารู้ไม่ได้!หลี่อี้เทียนได้ยินอย่างนั้นก็พยักหน้ารับทราบ "จัดการให้เรียบร้อย หากจัดการไม่ได้หน้าที่ดูแลจวนข้าจะยกให้มู่หว่านทำแทน" สั่งพร้อมเอ่ยขู่ไปในทีเขาไม่ต้องการให้มีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นที่จวนมิเช่นนั้นหากมีข่าวออกไปว่าจวนสกุลหลี่ดูแลบุตรสาวไม่ดีจะส่งผลต่อชื่อเสียงและภาพลักษณ์ของตระกูลและตัวเขาเองเมื่อได้ยินชื่อของสตรีอีกคนในเรือนหูฟางซินก็ตาเบิกกว้างพร้อมกว่าด้วยอาการลนลาน"ไม่นะเจ้าคะ! ข้า..ข้าจะจัดการเรื่องนี้เอง และจะ..จะลงโทษทุกคนที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อย่างที่สุดแน่นอนเจ้าค่ะ" หูฟางซินก้มหน้าเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ นางจะไม่มีวันยอมให้อำนาจในมือของตนอาจจะตกไปอยู่ในมือของคนอื่นเด็ดขาดแม้ว่าจะต้องเสียคนของตนไปมากน้อยแค่ไหนก็ตามหลี่อี้เทียนได้ยินอย่างนั้นก็พยักหน้าพอใจแล้วหันไปหาบุตรสาวแล้วเอ่ย
ยามเว่ย (13.00 น.)หลี่อี้เทียนที่พึ่งกลับมาถึงจวนใบหน้าเคร่งขรึมเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าจากงานราชการยังไม่ทันได้นั่งพักดี ฮูหยินรองคนโปรดของตนก็น้ำตาคลอรีบเข้ามาคุกเข่าต่อหน้าพร้อมทั้งกล่าวฟ้องอย่างน่าสงสาร"ท่านพี่! ท่านต้องให้ความเป็นธรรมแก่ข้านะเจ้าคะ!"หลังจากที่หูฟางซินกลับไปที่เรือนเพื่อตั้งหลักใช้เวลาคิดหาทางออกเกือบชั่วยามก็หาทางออกสำหรับเรื่องนี้ได้ไว้เรียบร้อยแล้ว นางวางแผนกับบุตรสาวว่าจะความผิดทั้งหมดจะต้องโยนให้จีถิงหลัว เพราะอย่างไรเสียนังบ่าวชั้นต่ำนั่นก็ไม่กล้าที่จะพาดพิงมาถึงนางอยู่แล้วหากมันกล้าลองดีละก็ตนจะส่งคนไปจัดการครอบครัวของมันที่อยู่ข้างนอกซะ!ส่วนนังเด็กหนิงหนิงนั่นพอเอาเข้าจริงมันก็คงไม่กล้าที่จะพูดอะไรหรอก ที่แล้วมานางสั่งสอนไปตั้งเท่าไหร่แล้วคงจะหวาดกลัวนางอยู่บ้างหลี่อี้เทียนขมวดคิ้วก่อนทอดสายตามองสตรีตรงหน้า หูฟางซินคือฮูหยินรองที่เขารับเข้ามาหลังจากที่แต่งฮูหยินเอกอย่างเฉินอิงหลิวได้เพียงหนึ่งปี แม้นางจะเป็นเพียงบุตรสาวพ่อค้าแต่กลับมั่งคั่งร่ำรวยช่วยส่งเสริมเขาได้เป็นอย่างดี อีกทั้งนางเป็นสตรีที่รู้จักเอาอกเอาใจวางตัวในฐานะฮูหยินรองได้เหมาะสมจึงทำให้
นานวันฝั่งมนุษย์ก็ยิ่งมีจำนวนคนล้มตายมากมาย ทหารจากห้าแคว้นรวมกันเคยมีจำนวนหลายล้านคนก็ลดเหลือไม่ถึงล้านนาย ในเวลานั้นเองมีแม่ทัพคนหนึ่งนามว่า 'ซ่งจื่อหวง' ซึ่งเป็นแม่ทัพผู้เก่งที่สามารถรับมือกับราชาปีศาจได้อย่างหลายกระบวนท่าถือว่าเป็นผู้ที่เก่งที่สุดในบรรดาแม่ทัพคนอื่นๆ ได้เสนอเจรจายุติสงครามกับราชาปีศาจโดยที่ไม่ฟังคำสั่งของกษัตริย์แคว้นตน ออกคำสั่งให้กองกำลังทั้งหมดของมุนษย์หยุดสู้รบและยอมจำนนแด่ราชาปีศาจเพื่อชีวิตของคนที่เหลืออยู่ราชาปีศาจหรงมู่เหยียนแต่เดิมก็ไม่ใช่คนคิดอยากเปิดสงครามและเห็นแก่ความมีจิตใจที่ดีเห็นแก่ส่วนรวมของแม่ทัพใหญ่ผู้นั้นจึงยอมเจรจาด้วยใช้เวลาไม่นาน โดยได้ข้อสรุปว่าหนึ่ง ฝั่งมนุษย์จะต้องยินยอมให้สังหารเหล่ากษัตริย์แต่ละแคว้นที่เป็นผู้มีความคิดเริ่มต้นเปิดสงครามเพื่อเป็นการไถ่โทษให้กับแดนปีศาจสอง ทุกๆ ร้อยปีทุกแคว้นจะต้องส่งขบวนบรรณาการไปที่แดนปีศาจสาม ฝั่งมนุษย์จะต้องทำพันธะสัญญาเลือดกับราชาปีศาจเพื่อไม่ให้ฝั่งมนุษย์คิดก่อสงครามอีก หากมีมนุษย์คนใดคิดฝ่าฝืนก็จะตายภายในเจ็ดวันหากไม่ตกลงราชาปีศาจหรงมู่เหยียนก็ไม่คิดที่จะปล่อยมนุษย์เอาไว้และประกาศว่าจะล้างบาง
ภายในท้องพระโรงอันโอ่อ่าของแคว้นซ่ง เหล่าขุนนางในชุดขุนนางเต็มยศยืนเรียงรายตามลำดับยศ ศูนย์กลางของการประชุมคือองค์ฮ่องเต้ผู้ประทับอยู่บนบัลลังก์มังกร สีพระพักตร์เรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยบารมี ขุนนางแต่ละฝ่ายทยอยรายงานสถานการณ์บ้านเมืองตามหน้าที่ของตน"ทูลฝ่าบาท บัดนี้ผลผลิตทางการเกษตรของแคว้นเราอุดมสมบูรณ์กว่าปีก่อน ทุกพื้นที่ได้รับการดูแลอย่างทั่วถึง ราษฎรเริ่มมีความเป็นอยู่ดีขึ้นตามลำดับพ่ะย่ะค่ะ คาดว่าผลผลิตในปีนี้อาจจะเพิ่มขึ้นอีกราวๆ สามส่วนเพียงพอสำหรับสำรองในหน้าหนาวพ่ะย่ะค่ะ" ขุนนางฝ่ายเกษตรกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงมั่นใจ"ด้านการค้าก็รุ่งเรืองพ่ะย่ะค่ะ" ขุนนางฝ่ายเศรษฐกิจก้าวออกมารายงาน "พ่อค้าจากต่างแคว้นเดินทางมาแลกเปลี่ยนสินค้ามากขึ้น ท่าเรือทางเหนือก็ได้รับการปรับปรุงใหม่ ทำให้การขนส่งสะดวกขึ้นมาก คาดว่าเงินเข้าท้องพระคลังในปีนี้จะมีมากขึ้นกว่าปีก่อนเกือบสองส่วน""สถาณการณ์ด้านกองทัพเป็นอย่างไรบ้าง?" ฮ่องเต้หันพระพักตร์ไปตรัสถามอีกฝั่งแม่ทัพใหญ่ที่รับผิดชอบเรื่องนี้ก็ก้าวออกมาขานรับ "ทูลฝ่าบาท กองทัพของเรายังคงแข็งแกร่ง ซ้อมรบเป็นประจำ ขณะนี้ไม่มีภัยคุกคามจากศัตรูภายนอก ดินแดนชาย
หลี่หนิงหนิงหันไปตามเสียง ก็เห็นร่างของสตรีหน้าขาวเด่นผู้หนึ่งเดินเข้ามาพร้อมกับหลี่เสวี่ยเหมยน้องสาวต่างมารดาของนางคนตรงหน้าก็คือฮูหยินรองของจวน หูฟางซิน มารดาของหลี่เสวี่ยเหมย ภรรยาคนโปรดของบิดาของหลี่หนิงหนิงใบหน้าของอีกคนขาวโดดเด่นจากการทาแป้ง ริมฝีปากทาสีแดงสด ส่วนคิ้วก็เขียนเป็นทรงขีดเล็กๆ ลากยาวไปจนถึงหางตานี่เทรนแต่งหน้าของคนยุคนี้เป็นแบบนี้หรอเนี่ย?"ท่านแม่จัดการมันเลยเจ้าค่ะ! " หลี่เสวี่ยเหมยฟ้องมารดาพร้อมหันมายกยิ้มเยาะให้คนเป็นพี่สาวมารดานางมาแล้ว นังหลี่หนิงหนิงถูกตีตายแน่!"ข้าถามว่ามีเรื่องอะไรกัน แล้วหลี่หนิงหนิงเจ้ามาทำอะไรที่นี่?" หูฟางซินเอ่ยถามอีกครั้งพร้อมกับส่งสายตามาดร้ายไปยังร่างผอมของลูกเลี้ยงที่สติไม่ดีของตนหวังว่าจะได้ท่าทีหวาดกลัวอย่างที่เคยเป็น"ข้ามาจับขโมยที่ยักยอกของในจวน"คนเป็นฮูหยินรองชะงักไปเล็กน้อยเมื่อนังเด็กบ้าที่สติไม่ดีกลับตอบโต้ตนและมีสายตาอย่างคนปกติหรือมันจะหายดีอย่างที่เหมยเอ๋อร์ของนางพูดจริงๆ?"ขโมย ขโมยอะไร? ใครจะไปยักยอกของๆ เรือนเจ้ากัน!"หลี่หนิงหนิงหรี่ตาลงรอยยิ้มร้ายปรากฏบนริมฝีปาก "ฮูหยินรอง เหตุใดท่านถึงได้รู้ว่าของๆ เรือนข้า
ร่างผอมบางก้าวเท้าเข้าสู่โรงครัวของจวนอย่างเงียบเชียบ ทำให้เห็นภาพที่บ่าวรับใช้ของโรงครัวกำลังนั่งทานอาหารกันอย่างเอร็ดอร่อย จมูกโด่งรั้นได้กลิ่นหอมหวานของอาหารปรุงสุกกระจายไปทั่วบริเวณ สายตามองบ่าวแต่ละคนที่ก้มหน้าก้มตากินอาหารอย่างมีความสุขด้วยสายตาโมโหหน๋อย! พวกคนใช้ได้กินของอร่อยๆ แต่กลับให้คุณหนูอย่างหลี่หนิงหนิงกินอาหารที่ดูเหมือนกับของเหลือแบบนั้นหรอเดี๋ยวได้เจอแน่"แม่ครัวจีอยู่ไหน?" เสียงหวานทว่าน้ำเสียงมีความแข็งกระด้างเอ่ยถามเสียงดังบรรดาคนงานในครัวที่กำลังง่วนอยู่กับการกินอาหารหันขวับมามอง ก่อนที่สตรีร่างท้วมผู้หนึ่งจะยืนลุกขึ้นแสดงตัว"ข้าอยู่นี่ ท่านคือ..?" จีถิงหลัวกวาดสายตาพิจารณาหลี่หนิงหนิงตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าพร้อมกับคิดว่าสตรีร่างผอมตรงหน้าคือผู้ใด แม่ครัววัยกลางคนนิ่งคิดไปครู่หนึ่งก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อจำได้ว่าใบหน้างดงามทว่าซีดเซียวของคนตรงหน้าคือใครจึงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงตกใจ"คุณหนูใหญ่!" แม้ใบหน้านี้จะเปลี่ยนแปลงไปจากเมื่อสี่ปีก่อนไม่น้อย แต่เค้าโครงความงามเช่นนี้ย่อมเป็นคุณหนูใหญ่ที่เกิดจากฮูหยินเอกผู้ล่วงลับอย่างแน่นอน"ยังดีที่เจ้ายังจำได้""ท่าน..เหต







