Mag-log inยามเว่ย (13.00 น.)
หลี่อี้เทียนที่พึ่งกลับมาถึงจวนใบหน้าเคร่งขรึมเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าจากงานราชการยังไม่ทันได้นั่งพักดี ฮูหยินรองคนโปรดของตนก็น้ำตาคลอรีบเข้ามาคุกเข่าต่อหน้าพร้อมทั้งกล่าวฟ้องอย่างน่าสงสาร
"ท่านพี่! ท่านต้องให้ความเป็นธรรมแก่ข้านะเจ้าคะ!"
หลังจากที่หูฟางซินกลับไปที่เรือนเพื่อตั้งหลักใช้เวลาคิดหาทางออกเกือบชั่วยามก็หาทางออกสำหรับเรื่องนี้ได้ไว้เรียบร้อยแล้ว นางวางแผนกับบุตรสาวว่าจะความผิดทั้งหมดจะต้องโยนให้จีถิงหลัว เพราะอย่างไรเสียนังบ่าวชั้นต่ำนั่นก็ไม่กล้าที่จะพาดพิงมาถึงนางอยู่แล้ว
หากมันกล้าลองดีละก็ตนจะส่งคนไปจัดการครอบครัวของมันที่อยู่ข้างนอกซะ!
ส่วนนังเด็กหนิงหนิงนั่นพอเอาเข้าจริงมันก็คงไม่กล้าที่จะพูดอะไรหรอก ที่แล้วมานางสั่งสอนไปตั้งเท่าไหร่แล้วคงจะหวาดกลัวนางอยู่บ้าง
หลี่อี้เทียนขมวดคิ้วก่อนทอดสายตามองสตรีตรงหน้า หูฟางซินคือฮูหยินรองที่เขารับเข้ามาหลังจากที่แต่งฮูหยินเอกอย่างเฉินอิงหลิวได้เพียงหนึ่งปี แม้นางจะเป็นเพียงบุตรสาวพ่อค้าแต่กลับมั่งคั่งร่ำรวยช่วยส่งเสริมเขาได้เป็นอย่างดี อีกทั้งนางเป็นสตรีที่รู้จักเอาอกเอาใจวางตัวในฐานะฮูหยินรองได้เหมาะสมจึงทำให้ตนโปรดปรานนางมากกว่าคนอื่นๆ ในจวน
"เกิดเรื่องอะไรขึ้น?"
เมื่อถูกถามหูฟางซินจึงเล่าความอย่างรวดเร็ว
"คุณหนูใหญ่นางรังแกเหมยเอ๋อร์จนได้รับบาดเจ็บ แถมยังกล่าวหาว่าข้ายักยอกของในส่วนของเรือนนาง ท่านต้องให้ความยุติธรรมแก่พวกเรานะเจ้าคะ!"
ชื่อที่ถูกเอ่ยขึ้นมาทำให้หลี่อี้เทียนมีแววตาครุ่นคิด หลี่หนิงหนิงเป็นบุตรสาวของเขากับฮูหยินเอกที่เสียชีวิตไปแล้ว หลังจากบุตรสาวผู้นี้อุส่าห์รอดจากความตายก็กลายเป็นคนบ้าพูดจาไม่รู้เรื่อง นางเอาแต่ซ่อนตัวอยู่เรือนหลังมิได้ข้องเกี่ยวกับเรื่องวุ่นวายของจวนมานานแล้ว เหตุใดฟางซินถึงกล่าวว่านางรังแกน้องสาวได้เล่า
"หนิงหนิงนางสติไม่ดีจะไปทำอย่างนั้นได้เช่นไร?" หลี่อี้เทียนเอ่ยอย่างที่ตนคิดในใจ
"ท่านพี่เจ้าคะ คุณหนูใหญ่ไม่ได้เป็นบ้าอีกแล้วเจ้าค่ะ แถมยังใช้กำลังรังแกเหมยเอ๋อร์อีกด้วย! หากท่านพี่ไม่เชื่อให้บ่าวไปเรียกเหมยเอ๋อร์มาดูด้วยตาเองก็ได้เจ้าค่ะ " หูฟางซินพูดด้วยท่าทางมั่นใจเพราะนังเด็กบ้านั่นทำร้ายบุตรสาวนางจริงๆ ตอนนี้ยังให้บ่าวนำยามาประคบข้อมืออยู่ที่เรือนด้วยซ้ำ
หลี่อี้เทียนขมวดคิ้วเข้าหากันแววตากลับมีความสงสัย
"เจ้ามั่นใจหรือว่าหนิงหนิงหายดีแล้วจริงๆ?"
"เจ้าค่ะ! ท่านพี่ต้องให้ความยุติธรรมแก่พวกเราสองคนนะเจ้าคะ"
หลี่อี้เทียนไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ เขาหันไปทางข้างกายสั่งพ่อบ้านคนสนิท "ไปเรียกคุณหนูใหญ่มาพบข้า" ไม่ว่าอย่างไรตนต้องเรียกคนมาเสียพบเสียก่อน
บ่าวรับคำแล้วรีบไปทำตามคำสั่งของคนเป็นนาย
ไม่นานนักคนที่ถูกเรียกตัวก็มาถึง ร่างผอมบางก้าวเข้ามาเมื่อได้รับการอนุญาตจากเจ้าของเรือน ใบหน้างามนั้นทำให้หลี่อี้เทียนชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคู่นั้น จมูกสันเรียว และริมฝีปากได้รูป ทุกสิ่งล้วนละม้ายคล้ายคลึงกับสตรีที่เขาไม่ได้พบหน้ามานานหลายปี
ไม่นึกว่าบุตรสาวที่ตนไม่ได้ไยดีจะเติบโตมาคล้ายกับมารดาของนางถึงเพียงนี้ นางงดงามไม่ต่างจากมารดาของนางเลยสักนิด
จู่ๆ หลี่อี้เทียนก็นึกถึงอะไรบางอย่างได้ขึ้น แววตามีประกายวาววับขึ้นมาครู่หนึ่งก่อนจะจางหายไป
"ท่านพ่อเรียกข้าหรือเจ้าคะ?" หลี่หนิงหนิงไม่แม้แต่จะคารวะคนเป็นบิดาแถมยังเสียมารยาทสำรวจหน้าอีกฝ่ายตรงๆ
ชายตรงหน้าของเธอนั้นอายุประมาณสามสิบปลายๆ ใบหน้าไม่อาจเรียกได้ว่าหล่อเหล่าแต่ก็ดูดีหมดจดสมเป็นคนมีชาติตระกูล ท่าทางภูมิฐานมีมาดเหมือนนักธุรกิจในโลกของเธอ ดูเผินๆ เหมือนคนน่าเชื่อถือคนหนึ่งแต่แววตากลับซ่อนแผนการมากมาย
หลี่อี้เทียนมองบุตรสาวที่เคยถูกตราหน้าว่าบ้า จำได้ว่าตอนที่นางฟื้นจากการจมน้ำนั้นมีอาการหวาดกลัวและหลบสายตาผู้คน แต่ยามนี้นางกลับยืนอย่างมั่นคง ดวงตาสดใสไร้แววฟั่นเฟือนแถมยังพูดจารู้เรื่อง
หรือนางหายดีแล้วจริงๆ อย่างที่หูฟางซินว่า?
"เจ้าคือหลี่หนิงหนิง?"
ใบหน้างามพยักหน้า "เจ้าค่ะ ข้าคือหลี่หนิงหนิง"
คนเป็นบิดาพยักหน้ารับทราบก่อนจะเอ่ยถาม "ฮูหยินรองบอกว่าเจ้าหายดีแล้ว แต่ไม่นานก็ไปอาละวาดที่โรงครัว กล่าวหานางว่าขโมยของของเจ้า... อีกทั้งยังทำร้ายน้องสาวของเจ้า นี่เป็นความจริงหรือไม่?"
หลี่หนิงหนิงได้ยินแบบนั้นก็อารมณ์ขึ้น เหลือบมองไปยังคนที่กล้าป้ายความผิดให้เธอด้วยสายตาวาววับ
หน๋อย! กล้ามากนะที่บอกว่าไปอาละวาด
เดี๋ยวจะได้เจออาละวาดของจริง!
"เป็นความจริง" หญิงสาวตอบออกไป
"เห็นไหมเจ้าคะท่านพี่ นางทำจริงๆ!" หูฟางซินที่ได้ยินว่าหลี่หนิงหนิงยอมรับผิดก็รีบเอ่ยทันที สบตากับผู้เป็นสามีคล้ายจะบอกให้อีกฝ่ายจัดการลงโทษหลี่หนิงหนิง
หลี่หนิงหนิงยกยิ้มมุมปากก่อนจะเชิดหน้าขึ้นแล้วเอ่ยต่อ "แต่ที่ข้าทำร้ายนางก็เพราะนางทำร้ายข้าก่อนและอีกฝ่ายข้าไม่ได้ไปอาละวาดที่โรงครัวเพียงแต่ไปทวงถามของของตนคืนเพราะมีคนยักยอกไปหลายปี"
ประโยคสุดท้ายหางตาของหลี่หนิงหนิงเปรยไปยังสตรีที่นั่งอยู่ข้างๆ อีกฝ่ายก็ถลึงตามองกลับมาราวกับจะพุ่งเข้ามาหาเธอแต่ติดตรงที่มีหลี่อี้เทียนอยู่
"เอ่ยเช่นนี้มีหลักฐานหรือ"
หลี่หนิงหนิงได้ยินอย่างนั้นก็แค่นหัวเราะออกมา "หลักฐานหรือ? หลักฐานก็อยู่ตรงหน้าท่านแล้วอย่างไรเล่าเจ้าคะ ท่านดูสิว่าตัวข้านั้นดูเหมือนคนอยู่ดีกินดีขนาดนั้นเลยหรือ?" ตาบอดรึไง!
หลี่อี้เทียนไม่ได้ตอบอะไรแต่กวาดสายตาสำรวจบุตรสาวคนโตของตนเงียบๆ ตอนแรกตนมองเพียงใบหน้าของบุตรสาวจึงไม่ได้เห็นว่าอีกฝ่ายนั้นรูปร่างผายผอมเกินกว่าปกติแถมอาภรณ์ที่สวมใส่ยังดูเก่าและซีดไม่สมกับฐานะบุตรสาวของขุนนางขั้นสี่เลยแม้แต่น้อย
คิ้วของผู้ช่วยรองเจ้ากรมยุติธรรมขมวดเข้าหากันก่อนจะหันไปหาฮูหยินรองของตนแล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจทันที
"เจ้าเป็นคนดูแลจวน ปล่อยเกิดเรื่องเช่นนี้ได้อย่างไร?"
บรรยากาศในห้องเริ่มเคร่งเครียดจนหูฟางซินเริ่มรู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ได้เป็นอย่างที่ตนเองคิด และยิ่งหวาดกลัวเมื่อถูกดวงตาไม่พอใจของผู้เป็นสามีจ้องมองมายังตน
"ท่านพี่ เรื่องนี้เป็นความผิดของข้าเองเจ้าค่ะ เป็นข้าที่ละเลยหน้าที่ไม่ระวังจนเกิดเรื่องเช่นนี้ ข้าจะจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยโดยเร็ว!" ร่างอรชรรีบลุกไปคุกเข่าต่อหน้าสามีเพื่อรับความผิดเอง เพราะหากให้เขาเป็นฝ่ายลงมือจัดการคงต้องรู้แน่ว่าเรื่องทุกอย่างเกิดมาจากตนนางจะปล่อยให้เขารู้ไม่ได้!หลี่อี้เทียนได้ยินอย่างนั้นก็พยักหน้ารับทราบ "จัดการให้เรียบร้อย หากจัดการไม่ได้หน้าที่ดูแลจวนข้าจะยกให้มู่หว่านทำแทน" สั่งพร้อมเอ่ยขู่ไปในทีเขาไม่ต้องการให้มีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นที่จวนมิเช่นนั้นหากมีข่าวออกไปว่าจวนสกุลหลี่ดูแลบุตรสาวไม่ดีจะส่งผลต่อชื่อเสียงและภาพลักษณ์ของตระกูลและตัวเขาเองเมื่อได้ยินชื่อของสตรีอีกคนในเรือนหูฟางซินก็ตาเบิกกว้างพร้อมกว่าด้วยอาการลนลาน"ไม่นะเจ้าคะ! ข้า..ข้าจะจัดการเรื่องนี้เอง และจะ..จะลงโทษทุกคนที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อย่างที่สุดแน่นอนเจ้าค่ะ" หูฟางซินก้มหน้าเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ นางจะไม่มีวันยอมให้อำนาจในมือของตนอาจจะตกไปอยู่ในมือของคนอื่นเด็ดขาดแม้ว่าจะต้องเสียคนของตนไปมากน้อยแค่ไหนก็ตามหลี่อี้เทียนได้ยินอย่างนั้นก็พยักหน้าพอใจแล้วหันไปหาบุตรสาวแล้วเอ่ย
ยามเว่ย (13.00 น.)หลี่อี้เทียนที่พึ่งกลับมาถึงจวนใบหน้าเคร่งขรึมเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าจากงานราชการยังไม่ทันได้นั่งพักดี ฮูหยินรองคนโปรดของตนก็น้ำตาคลอรีบเข้ามาคุกเข่าต่อหน้าพร้อมทั้งกล่าวฟ้องอย่างน่าสงสาร"ท่านพี่! ท่านต้องให้ความเป็นธรรมแก่ข้านะเจ้าคะ!"หลังจากที่หูฟางซินกลับไปที่เรือนเพื่อตั้งหลักใช้เวลาคิดหาทางออกเกือบชั่วยามก็หาทางออกสำหรับเรื่องนี้ได้ไว้เรียบร้อยแล้ว นางวางแผนกับบุตรสาวว่าจะความผิดทั้งหมดจะต้องโยนให้จีถิงหลัว เพราะอย่างไรเสียนังบ่าวชั้นต่ำนั่นก็ไม่กล้าที่จะพาดพิงมาถึงนางอยู่แล้วหากมันกล้าลองดีละก็ตนจะส่งคนไปจัดการครอบครัวของมันที่อยู่ข้างนอกซะ!ส่วนนังเด็กหนิงหนิงนั่นพอเอาเข้าจริงมันก็คงไม่กล้าที่จะพูดอะไรหรอก ที่แล้วมานางสั่งสอนไปตั้งเท่าไหร่แล้วคงจะหวาดกลัวนางอยู่บ้างหลี่อี้เทียนขมวดคิ้วก่อนทอดสายตามองสตรีตรงหน้า หูฟางซินคือฮูหยินรองที่เขารับเข้ามาหลังจากที่แต่งฮูหยินเอกอย่างเฉินอิงหลิวได้เพียงหนึ่งปี แม้นางจะเป็นเพียงบุตรสาวพ่อค้าแต่กลับมั่งคั่งร่ำรวยช่วยส่งเสริมเขาได้เป็นอย่างดี อีกทั้งนางเป็นสตรีที่รู้จักเอาอกเอาใจวางตัวในฐานะฮูหยินรองได้เหมาะสมจึงทำให้
นานวันฝั่งมนุษย์ก็ยิ่งมีจำนวนคนล้มตายมากมาย ทหารจากห้าแคว้นรวมกันเคยมีจำนวนหลายล้านคนก็ลดเหลือไม่ถึงล้านนาย ในเวลานั้นเองมีแม่ทัพคนหนึ่งนามว่า 'ซ่งจื่อหวง' ซึ่งเป็นแม่ทัพผู้เก่งที่สามารถรับมือกับราชาปีศาจได้อย่างหลายกระบวนท่าถือว่าเป็นผู้ที่เก่งที่สุดในบรรดาแม่ทัพคนอื่นๆ ได้เสนอเจรจายุติสงครามกับราชาปีศาจโดยที่ไม่ฟังคำสั่งของกษัตริย์แคว้นตน ออกคำสั่งให้กองกำลังทั้งหมดของมุนษย์หยุดสู้รบและยอมจำนนแด่ราชาปีศาจเพื่อชีวิตของคนที่เหลืออยู่ราชาปีศาจหรงมู่เหยียนแต่เดิมก็ไม่ใช่คนคิดอยากเปิดสงครามและเห็นแก่ความมีจิตใจที่ดีเห็นแก่ส่วนรวมของแม่ทัพใหญ่ผู้นั้นจึงยอมเจรจาด้วยใช้เวลาไม่นาน โดยได้ข้อสรุปว่าหนึ่ง ฝั่งมนุษย์จะต้องยินยอมให้สังหารเหล่ากษัตริย์แต่ละแคว้นที่เป็นผู้มีความคิดเริ่มต้นเปิดสงครามเพื่อเป็นการไถ่โทษให้กับแดนปีศาจสอง ทุกๆ ร้อยปีทุกแคว้นจะต้องส่งขบวนบรรณาการไปที่แดนปีศาจสาม ฝั่งมนุษย์จะต้องทำพันธะสัญญาเลือดกับราชาปีศาจเพื่อไม่ให้ฝั่งมนุษย์คิดก่อสงครามอีก หากมีมนุษย์คนใดคิดฝ่าฝืนก็จะตายภายในเจ็ดวันหากไม่ตกลงราชาปีศาจหรงมู่เหยียนก็ไม่คิดที่จะปล่อยมนุษย์เอาไว้และประกาศว่าจะล้างบาง
ภายในท้องพระโรงอันโอ่อ่าของแคว้นซ่ง เหล่าขุนนางในชุดขุนนางเต็มยศยืนเรียงรายตามลำดับยศ ศูนย์กลางของการประชุมคือองค์ฮ่องเต้ผู้ประทับอยู่บนบัลลังก์มังกร สีพระพักตร์เรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยบารมี ขุนนางแต่ละฝ่ายทยอยรายงานสถานการณ์บ้านเมืองตามหน้าที่ของตน"ทูลฝ่าบาท บัดนี้ผลผลิตทางการเกษตรของแคว้นเราอุดมสมบูรณ์กว่าปีก่อน ทุกพื้นที่ได้รับการดูแลอย่างทั่วถึง ราษฎรเริ่มมีความเป็นอยู่ดีขึ้นตามลำดับพ่ะย่ะค่ะ คาดว่าผลผลิตในปีนี้อาจจะเพิ่มขึ้นอีกราวๆ สามส่วนเพียงพอสำหรับสำรองในหน้าหนาวพ่ะย่ะค่ะ" ขุนนางฝ่ายเกษตรกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงมั่นใจ"ด้านการค้าก็รุ่งเรืองพ่ะย่ะค่ะ" ขุนนางฝ่ายเศรษฐกิจก้าวออกมารายงาน "พ่อค้าจากต่างแคว้นเดินทางมาแลกเปลี่ยนสินค้ามากขึ้น ท่าเรือทางเหนือก็ได้รับการปรับปรุงใหม่ ทำให้การขนส่งสะดวกขึ้นมาก คาดว่าเงินเข้าท้องพระคลังในปีนี้จะมีมากขึ้นกว่าปีก่อนเกือบสองส่วน""สถาณการณ์ด้านกองทัพเป็นอย่างไรบ้าง?" ฮ่องเต้หันพระพักตร์ไปตรัสถามอีกฝั่งแม่ทัพใหญ่ที่รับผิดชอบเรื่องนี้ก็ก้าวออกมาขานรับ "ทูลฝ่าบาท กองทัพของเรายังคงแข็งแกร่ง ซ้อมรบเป็นประจำ ขณะนี้ไม่มีภัยคุกคามจากศัตรูภายนอก ดินแดนชาย
หลี่หนิงหนิงหันไปตามเสียง ก็เห็นร่างของสตรีหน้าขาวเด่นผู้หนึ่งเดินเข้ามาพร้อมกับหลี่เสวี่ยเหมยน้องสาวต่างมารดาของนางคนตรงหน้าก็คือฮูหยินรองของจวน หูฟางซิน มารดาของหลี่เสวี่ยเหมย ภรรยาคนโปรดของบิดาของหลี่หนิงหนิงใบหน้าของอีกคนขาวโดดเด่นจากการทาแป้ง ริมฝีปากทาสีแดงสด ส่วนคิ้วก็เขียนเป็นทรงขีดเล็กๆ ลากยาวไปจนถึงหางตานี่เทรนแต่งหน้าของคนยุคนี้เป็นแบบนี้หรอเนี่ย?"ท่านแม่จัดการมันเลยเจ้าค่ะ! " หลี่เสวี่ยเหมยฟ้องมารดาพร้อมหันมายกยิ้มเยาะให้คนเป็นพี่สาวมารดานางมาแล้ว นังหลี่หนิงหนิงถูกตีตายแน่!"ข้าถามว่ามีเรื่องอะไรกัน แล้วหลี่หนิงหนิงเจ้ามาทำอะไรที่นี่?" หูฟางซินเอ่ยถามอีกครั้งพร้อมกับส่งสายตามาดร้ายไปยังร่างผอมของลูกเลี้ยงที่สติไม่ดีของตนหวังว่าจะได้ท่าทีหวาดกลัวอย่างที่เคยเป็น"ข้ามาจับขโมยที่ยักยอกของในจวน"คนเป็นฮูหยินรองชะงักไปเล็กน้อยเมื่อนังเด็กบ้าที่สติไม่ดีกลับตอบโต้ตนและมีสายตาอย่างคนปกติหรือมันจะหายดีอย่างที่เหมยเอ๋อร์ของนางพูดจริงๆ?"ขโมย ขโมยอะไร? ใครจะไปยักยอกของๆ เรือนเจ้ากัน!"หลี่หนิงหนิงหรี่ตาลงรอยยิ้มร้ายปรากฏบนริมฝีปาก "ฮูหยินรอง เหตุใดท่านถึงได้รู้ว่าของๆ เรือนข้า
ร่างผอมบางก้าวเท้าเข้าสู่โรงครัวของจวนอย่างเงียบเชียบ ทำให้เห็นภาพที่บ่าวรับใช้ของโรงครัวกำลังนั่งทานอาหารกันอย่างเอร็ดอร่อย จมูกโด่งรั้นได้กลิ่นหอมหวานของอาหารปรุงสุกกระจายไปทั่วบริเวณ สายตามองบ่าวแต่ละคนที่ก้มหน้าก้มตากินอาหารอย่างมีความสุขด้วยสายตาโมโหหน๋อย! พวกคนใช้ได้กินของอร่อยๆ แต่กลับให้คุณหนูอย่างหลี่หนิงหนิงกินอาหารที่ดูเหมือนกับของเหลือแบบนั้นหรอเดี๋ยวได้เจอแน่"แม่ครัวจีอยู่ไหน?" เสียงหวานทว่าน้ำเสียงมีความแข็งกระด้างเอ่ยถามเสียงดังบรรดาคนงานในครัวที่กำลังง่วนอยู่กับการกินอาหารหันขวับมามอง ก่อนที่สตรีร่างท้วมผู้หนึ่งจะยืนลุกขึ้นแสดงตัว"ข้าอยู่นี่ ท่านคือ..?" จีถิงหลัวกวาดสายตาพิจารณาหลี่หนิงหนิงตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าพร้อมกับคิดว่าสตรีร่างผอมตรงหน้าคือผู้ใด แม่ครัววัยกลางคนนิ่งคิดไปครู่หนึ่งก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อจำได้ว่าใบหน้างดงามทว่าซีดเซียวของคนตรงหน้าคือใครจึงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงตกใจ"คุณหนูใหญ่!" แม้ใบหน้านี้จะเปลี่ยนแปลงไปจากเมื่อสี่ปีก่อนไม่น้อย แต่เค้าโครงความงามเช่นนี้ย่อมเป็นคุณหนูใหญ่ที่เกิดจากฮูหยินเอกผู้ล่วงลับอย่างแน่นอน"ยังดีที่เจ้ายังจำได้""ท่าน..เหต







