Mag-log inนานวันฝั่งมนุษย์ก็ยิ่งมีจำนวนคนล้มตายมากมาย ทหารจากห้าแคว้นรวมกันเคยมีจำนวนหลายล้านคนก็ลดเหลือไม่ถึงล้านนาย ในเวลานั้นเองมีแม่ทัพคนหนึ่งนามว่า 'ซ่งจื่อหวง' ซึ่งเป็นแม่ทัพผู้เก่งที่สามารถรับมือกับราชาปีศาจได้อย่างหลายกระบวนท่าถือว่าเป็นผู้ที่เก่งที่สุดในบรรดาแม่ทัพคนอื่นๆ ได้เสนอเจรจายุติสงครามกับราชาปีศาจโดยที่ไม่ฟังคำสั่งของกษัตริย์แคว้นตน ออกคำสั่งให้กองกำลังทั้งหมดของมุนษย์หยุดสู้รบและยอมจำนนแด่ราชาปีศาจเพื่อชีวิตของคนที่เหลืออยู่
ราชาปีศาจหรงมู่เหยียนแต่เดิมก็ไม่ใช่คนคิดอยากเปิดสงครามและเห็นแก่ความมีจิตใจที่ดีเห็นแก่ส่วนรวมของแม่ทัพใหญ่ผู้นั้นจึงยอมเจรจาด้วยใช้เวลาไม่นาน โดยได้ข้อสรุปว่า
หนึ่ง ฝั่งมนุษย์จะต้องยินยอมให้สังหารเหล่ากษัตริย์แต่ละแคว้นที่เป็นผู้มีความคิดเริ่มต้นเปิดสงครามเพื่อเป็นการไถ่โทษให้กับแดนปีศาจ
สอง ทุกๆ ร้อยปีทุกแคว้นจะต้องส่งขบวนบรรณาการไปที่แดนปีศาจ
สาม ฝั่งมนุษย์จะต้องทำพันธะสัญญาเลือดกับราชาปีศาจเพื่อไม่ให้ฝั่งมนุษย์คิดก่อสงครามอีก หากมีมนุษย์คนใดคิดฝ่าฝืนก็จะตายภายในเจ็ดวัน
หากไม่ตกลงราชาปีศาจหรงมู่เหยียนก็ไม่คิดที่จะปล่อยมนุษย์เอาไว้และประกาศว่าจะล้างบางแดนมนุษย์ให้หมดสิ้น
แม้ข้อเรียกร้องจะฟังดูโหดร้ายต่อเหล่ามนุษย์แต่อย่างไรผู้แพ้ก็ไม่มีสิทธิ์โต้แย้งใดๆ จึงได้แต่ก้มหน้ายอมรับมัน มิเช่นนั้นมนุษย์ก็จะต้องล้มตายไปจนสูญสิ้นเป็นแน่
และแม้ว่าแดนปีศาจจะไม่มีราชาปีศาจมู่เหยียนแล้วแต่ผลของสัญญานั้นก็ยังคงอยู่หากยังมีสายเลือดของอีกฝ่ายเหลืออยู่บนโลกนี้
"เจิ้นเองก็จนปัญญา หากเจิ้นมีองค์หญิงสักคนคงไม่ลำบากเหล่าราษฎรที่รักเช่นนี้" ผู้เป็นฮ่องเต้ตรัสด้วยน้ำเสียงลำบากพระทัย
เดิมทีเรื่องสตรีบรรณการนั้นไม่ได้อยู่ในข้อตกลงในสัญญาแต่เหล่าผู้ปกครองแคว้นเป็นคนคิดเสนอส่งสาวงามไปเองเผื่อว่าราชาปีศาจจะพอใจ
และหน้าที่นี้เป็นหน้าที่อันยิ่งใหญ่ของเชื้อพระวงศ์แต่ละแคว้นโดยเมื่อถึงกำหนดส่งตัวก็จะมีรับสั่งให้องค์หญิงพระองค์ใดพระองค์หนึ่งในช่วงนั้นไปเป็นสตรีบรรณาการในทุกรอบ แต่แคว้นซ่งในรัชสมัยของฮ่องเต้ซ่งเย่าจงตอนนี้ไม่มีพระธิดาทีถึงวัยเหมาะสมแม้แต่พระองค์เดียว
"เช่นนั้น จงเร่งหาผู้ที่เหมาะสมให้ได้ก่อนถึงกำหนด ประกาศออกไปหากผู้ใดยินยอมมอบบุตรสาวให้เป็นสตรีบรรณาการเจิ้นจะตกรางวัลให้อย่างสมน้ำสมเนื้อ ถ้าเป็นบุตรสาวของประชาชนทั่วไปครอบครัวพวกเขาปรารถนาสิ่งใดหากไม่มากเกินไปเจิ้นให้คำสัญญาว่าจะทำตามความต้องการโดยไม่มีข้อแม้ แต่หากเป็นบุตรสาวของขุนนางในราชสำนักไม่ว่าจะเป็นขุนนางขั้นใดเจิ้นจะมอบบรรดาศักดิ์เลื่อนขั้นให้เป็นอ๋อง"
ฮ่องเต้ซ่งเย่าจงตรัสอย่างไม่มีทางเลือก
หลังจากฮ่องเต้ตรัสสั่งเสร็จทั่วท้องพระโรงก็เกิดเสียงฮือฮา
ว่าด้วยเรื่องการเลื่อนขั้นบรรดาศักดิ์เป็นอ๋องของขุนนางนั้นไม่ใช่ว่าไม่เคยมีในประวัติศาสตร์ที่ผ่านมา แต่การที่ขุนนางผู้หนึ่งจะได้รับเกียรติอันสูงสุดนี้จะต้องทำคุณงามความดีอย่างใหญ่หลวงแก่แคว้นที่เป็นประจักต่อสายตาราษฎรจึงจะมีคุณสมบัติได้รับเกียรตินี้จากฮ่องเต้ในสมัยนั้นๆ
คนล่าสุดที่ได้รับพระราชทานตำแหน่งอ๋องนี้ก็เมื่อร้อยปีก่อนซึ่งเป็นอดีตแม่ทัพใหญ่ที่สามารถนำทัพสู้รบกับพวกชนเผ่าที่เดินทางผ่านทะเลอันไกลโพ้นมารุกรานหมายจะยึดแคว้นซ่งเป็นของตนแล้วได้รับชัยชนะ
ดังนั้นการที่ฮ่องเต้ซ่งเย่าจงตรัสออกมาเช่นนี้จึงทำให้เหล่าขุนนางเกิดความฮือฮาเป็นอย่างมาก แต่แม้ข้อเสนอนี้จะน่าสนใจมากเพียงใดกระนั้นก็ไม่มีขุนนางคนไหนกล้าที่จะเสนอบุตรสาวของตนออกมาแม้แต่คนเดียว
เพราะการส่งไปที่แดนปีศาจนั้นก็ไม่ต่างจากส่งไปตาย
ไม่มีผู้ใดรู้แน่ชัดว่าหลังจากส่งไปแล้วเหล่าปีศาจทำอะไรกับสตรีเหล่านั้น บางคนเชื่อว่าพวกนางถูกสังเวยให้เป็นพลังแก่ราชาปีศาจ บ้างก็บอกว่าถูกเหล่าปีศาจนำไปเป็นสตรีบำเรอสนองความใคร่จนร่างกายแหลกสลาย
แต่ไม่ว่าความจริงจะเป็นเช่นไร ก็ไม่มีผู้ใดทราบเพราะไม่มีสตรีบรรณาการคนใดได้กลับมาเล่าเรื่องให้มนุษย์ได้รับรู้เลยแม้แต่คนเดียว มีเพียงจดหมายจากแดนปีศาจส่งมาแจ้งหากว่าสตรีบรรณาการมีอันเป็นไป
เมื่อได้รับคำสั่งเสนาบดีฝ่ายพิธีการและขุนนางคนอื่นๆ ก็ต้องได้จำต้องขานรับ
"พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท / พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท"
"เลิกประชุม"
"น้อมส่งฝ่าบาทเสด็จ!!!"
หลังจากผู้เป็นโอรสสวรรค์จากไปบรรยากาศในท้องพระโรงยังคงเคร่งเครียด แม้การประชุมใกล้จะจบลงไปแล้วแต่หัวข้อสุดท้ายนี้กลับทำให้ทุกผู้คนในที่นี่ต่างพากับคิดเกี่ยวกับข้อเสนอจากฮ่องเต้กับตนเองเงียบๆ
โดยเฉพาะ 'หลี่อี้เทียน' ขุนนางขั้นสี่ที่ติดค้างตำแหน่งนี้มานานหลายปี
"ท่านพี่ เรื่องนี้เป็นความผิดของข้าเองเจ้าค่ะ เป็นข้าที่ละเลยหน้าที่ไม่ระวังจนเกิดเรื่องเช่นนี้ ข้าจะจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยโดยเร็ว!" ร่างอรชรรีบลุกไปคุกเข่าต่อหน้าสามีเพื่อรับความผิดเอง เพราะหากให้เขาเป็นฝ่ายลงมือจัดการคงต้องรู้แน่ว่าเรื่องทุกอย่างเกิดมาจากตนนางจะปล่อยให้เขารู้ไม่ได้!หลี่อี้เทียนได้ยินอย่างนั้นก็พยักหน้ารับทราบ "จัดการให้เรียบร้อย หากจัดการไม่ได้หน้าที่ดูแลจวนข้าจะยกให้มู่หว่านทำแทน" สั่งพร้อมเอ่ยขู่ไปในทีเขาไม่ต้องการให้มีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นที่จวนมิเช่นนั้นหากมีข่าวออกไปว่าจวนสกุลหลี่ดูแลบุตรสาวไม่ดีจะส่งผลต่อชื่อเสียงและภาพลักษณ์ของตระกูลและตัวเขาเองเมื่อได้ยินชื่อของสตรีอีกคนในเรือนหูฟางซินก็ตาเบิกกว้างพร้อมกว่าด้วยอาการลนลาน"ไม่นะเจ้าคะ! ข้า..ข้าจะจัดการเรื่องนี้เอง และจะ..จะลงโทษทุกคนที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อย่างที่สุดแน่นอนเจ้าค่ะ" หูฟางซินก้มหน้าเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ นางจะไม่มีวันยอมให้อำนาจในมือของตนอาจจะตกไปอยู่ในมือของคนอื่นเด็ดขาดแม้ว่าจะต้องเสียคนของตนไปมากน้อยแค่ไหนก็ตามหลี่อี้เทียนได้ยินอย่างนั้นก็พยักหน้าพอใจแล้วหันไปหาบุตรสาวแล้วเอ่ย
ยามเว่ย (13.00 น.)หลี่อี้เทียนที่พึ่งกลับมาถึงจวนใบหน้าเคร่งขรึมเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าจากงานราชการยังไม่ทันได้นั่งพักดี ฮูหยินรองคนโปรดของตนก็น้ำตาคลอรีบเข้ามาคุกเข่าต่อหน้าพร้อมทั้งกล่าวฟ้องอย่างน่าสงสาร"ท่านพี่! ท่านต้องให้ความเป็นธรรมแก่ข้านะเจ้าคะ!"หลังจากที่หูฟางซินกลับไปที่เรือนเพื่อตั้งหลักใช้เวลาคิดหาทางออกเกือบชั่วยามก็หาทางออกสำหรับเรื่องนี้ได้ไว้เรียบร้อยแล้ว นางวางแผนกับบุตรสาวว่าจะความผิดทั้งหมดจะต้องโยนให้จีถิงหลัว เพราะอย่างไรเสียนังบ่าวชั้นต่ำนั่นก็ไม่กล้าที่จะพาดพิงมาถึงนางอยู่แล้วหากมันกล้าลองดีละก็ตนจะส่งคนไปจัดการครอบครัวของมันที่อยู่ข้างนอกซะ!ส่วนนังเด็กหนิงหนิงนั่นพอเอาเข้าจริงมันก็คงไม่กล้าที่จะพูดอะไรหรอก ที่แล้วมานางสั่งสอนไปตั้งเท่าไหร่แล้วคงจะหวาดกลัวนางอยู่บ้างหลี่อี้เทียนขมวดคิ้วก่อนทอดสายตามองสตรีตรงหน้า หูฟางซินคือฮูหยินรองที่เขารับเข้ามาหลังจากที่แต่งฮูหยินเอกอย่างเฉินอิงหลิวได้เพียงหนึ่งปี แม้นางจะเป็นเพียงบุตรสาวพ่อค้าแต่กลับมั่งคั่งร่ำรวยช่วยส่งเสริมเขาได้เป็นอย่างดี อีกทั้งนางเป็นสตรีที่รู้จักเอาอกเอาใจวางตัวในฐานะฮูหยินรองได้เหมาะสมจึงทำให้
นานวันฝั่งมนุษย์ก็ยิ่งมีจำนวนคนล้มตายมากมาย ทหารจากห้าแคว้นรวมกันเคยมีจำนวนหลายล้านคนก็ลดเหลือไม่ถึงล้านนาย ในเวลานั้นเองมีแม่ทัพคนหนึ่งนามว่า 'ซ่งจื่อหวง' ซึ่งเป็นแม่ทัพผู้เก่งที่สามารถรับมือกับราชาปีศาจได้อย่างหลายกระบวนท่าถือว่าเป็นผู้ที่เก่งที่สุดในบรรดาแม่ทัพคนอื่นๆ ได้เสนอเจรจายุติสงครามกับราชาปีศาจโดยที่ไม่ฟังคำสั่งของกษัตริย์แคว้นตน ออกคำสั่งให้กองกำลังทั้งหมดของมุนษย์หยุดสู้รบและยอมจำนนแด่ราชาปีศาจเพื่อชีวิตของคนที่เหลืออยู่ราชาปีศาจหรงมู่เหยียนแต่เดิมก็ไม่ใช่คนคิดอยากเปิดสงครามและเห็นแก่ความมีจิตใจที่ดีเห็นแก่ส่วนรวมของแม่ทัพใหญ่ผู้นั้นจึงยอมเจรจาด้วยใช้เวลาไม่นาน โดยได้ข้อสรุปว่าหนึ่ง ฝั่งมนุษย์จะต้องยินยอมให้สังหารเหล่ากษัตริย์แต่ละแคว้นที่เป็นผู้มีความคิดเริ่มต้นเปิดสงครามเพื่อเป็นการไถ่โทษให้กับแดนปีศาจสอง ทุกๆ ร้อยปีทุกแคว้นจะต้องส่งขบวนบรรณาการไปที่แดนปีศาจสาม ฝั่งมนุษย์จะต้องทำพันธะสัญญาเลือดกับราชาปีศาจเพื่อไม่ให้ฝั่งมนุษย์คิดก่อสงครามอีก หากมีมนุษย์คนใดคิดฝ่าฝืนก็จะตายภายในเจ็ดวันหากไม่ตกลงราชาปีศาจหรงมู่เหยียนก็ไม่คิดที่จะปล่อยมนุษย์เอาไว้และประกาศว่าจะล้างบาง
ภายในท้องพระโรงอันโอ่อ่าของแคว้นซ่ง เหล่าขุนนางในชุดขุนนางเต็มยศยืนเรียงรายตามลำดับยศ ศูนย์กลางของการประชุมคือองค์ฮ่องเต้ผู้ประทับอยู่บนบัลลังก์มังกร สีพระพักตร์เรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยบารมี ขุนนางแต่ละฝ่ายทยอยรายงานสถานการณ์บ้านเมืองตามหน้าที่ของตน"ทูลฝ่าบาท บัดนี้ผลผลิตทางการเกษตรของแคว้นเราอุดมสมบูรณ์กว่าปีก่อน ทุกพื้นที่ได้รับการดูแลอย่างทั่วถึง ราษฎรเริ่มมีความเป็นอยู่ดีขึ้นตามลำดับพ่ะย่ะค่ะ คาดว่าผลผลิตในปีนี้อาจจะเพิ่มขึ้นอีกราวๆ สามส่วนเพียงพอสำหรับสำรองในหน้าหนาวพ่ะย่ะค่ะ" ขุนนางฝ่ายเกษตรกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงมั่นใจ"ด้านการค้าก็รุ่งเรืองพ่ะย่ะค่ะ" ขุนนางฝ่ายเศรษฐกิจก้าวออกมารายงาน "พ่อค้าจากต่างแคว้นเดินทางมาแลกเปลี่ยนสินค้ามากขึ้น ท่าเรือทางเหนือก็ได้รับการปรับปรุงใหม่ ทำให้การขนส่งสะดวกขึ้นมาก คาดว่าเงินเข้าท้องพระคลังในปีนี้จะมีมากขึ้นกว่าปีก่อนเกือบสองส่วน""สถาณการณ์ด้านกองทัพเป็นอย่างไรบ้าง?" ฮ่องเต้หันพระพักตร์ไปตรัสถามอีกฝั่งแม่ทัพใหญ่ที่รับผิดชอบเรื่องนี้ก็ก้าวออกมาขานรับ "ทูลฝ่าบาท กองทัพของเรายังคงแข็งแกร่ง ซ้อมรบเป็นประจำ ขณะนี้ไม่มีภัยคุกคามจากศัตรูภายนอก ดินแดนชาย
หลี่หนิงหนิงหันไปตามเสียง ก็เห็นร่างของสตรีหน้าขาวเด่นผู้หนึ่งเดินเข้ามาพร้อมกับหลี่เสวี่ยเหมยน้องสาวต่างมารดาของนางคนตรงหน้าก็คือฮูหยินรองของจวน หูฟางซิน มารดาของหลี่เสวี่ยเหมย ภรรยาคนโปรดของบิดาของหลี่หนิงหนิงใบหน้าของอีกคนขาวโดดเด่นจากการทาแป้ง ริมฝีปากทาสีแดงสด ส่วนคิ้วก็เขียนเป็นทรงขีดเล็กๆ ลากยาวไปจนถึงหางตานี่เทรนแต่งหน้าของคนยุคนี้เป็นแบบนี้หรอเนี่ย?"ท่านแม่จัดการมันเลยเจ้าค่ะ! " หลี่เสวี่ยเหมยฟ้องมารดาพร้อมหันมายกยิ้มเยาะให้คนเป็นพี่สาวมารดานางมาแล้ว นังหลี่หนิงหนิงถูกตีตายแน่!"ข้าถามว่ามีเรื่องอะไรกัน แล้วหลี่หนิงหนิงเจ้ามาทำอะไรที่นี่?" หูฟางซินเอ่ยถามอีกครั้งพร้อมกับส่งสายตามาดร้ายไปยังร่างผอมของลูกเลี้ยงที่สติไม่ดีของตนหวังว่าจะได้ท่าทีหวาดกลัวอย่างที่เคยเป็น"ข้ามาจับขโมยที่ยักยอกของในจวน"คนเป็นฮูหยินรองชะงักไปเล็กน้อยเมื่อนังเด็กบ้าที่สติไม่ดีกลับตอบโต้ตนและมีสายตาอย่างคนปกติหรือมันจะหายดีอย่างที่เหมยเอ๋อร์ของนางพูดจริงๆ?"ขโมย ขโมยอะไร? ใครจะไปยักยอกของๆ เรือนเจ้ากัน!"หลี่หนิงหนิงหรี่ตาลงรอยยิ้มร้ายปรากฏบนริมฝีปาก "ฮูหยินรอง เหตุใดท่านถึงได้รู้ว่าของๆ เรือนข้า
ร่างผอมบางก้าวเท้าเข้าสู่โรงครัวของจวนอย่างเงียบเชียบ ทำให้เห็นภาพที่บ่าวรับใช้ของโรงครัวกำลังนั่งทานอาหารกันอย่างเอร็ดอร่อย จมูกโด่งรั้นได้กลิ่นหอมหวานของอาหารปรุงสุกกระจายไปทั่วบริเวณ สายตามองบ่าวแต่ละคนที่ก้มหน้าก้มตากินอาหารอย่างมีความสุขด้วยสายตาโมโหหน๋อย! พวกคนใช้ได้กินของอร่อยๆ แต่กลับให้คุณหนูอย่างหลี่หนิงหนิงกินอาหารที่ดูเหมือนกับของเหลือแบบนั้นหรอเดี๋ยวได้เจอแน่"แม่ครัวจีอยู่ไหน?" เสียงหวานทว่าน้ำเสียงมีความแข็งกระด้างเอ่ยถามเสียงดังบรรดาคนงานในครัวที่กำลังง่วนอยู่กับการกินอาหารหันขวับมามอง ก่อนที่สตรีร่างท้วมผู้หนึ่งจะยืนลุกขึ้นแสดงตัว"ข้าอยู่นี่ ท่านคือ..?" จีถิงหลัวกวาดสายตาพิจารณาหลี่หนิงหนิงตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าพร้อมกับคิดว่าสตรีร่างผอมตรงหน้าคือผู้ใด แม่ครัววัยกลางคนนิ่งคิดไปครู่หนึ่งก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อจำได้ว่าใบหน้างดงามทว่าซีดเซียวของคนตรงหน้าคือใครจึงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงตกใจ"คุณหนูใหญ่!" แม้ใบหน้านี้จะเปลี่ยนแปลงไปจากเมื่อสี่ปีก่อนไม่น้อย แต่เค้าโครงความงามเช่นนี้ย่อมเป็นคุณหนูใหญ่ที่เกิดจากฮูหยินเอกผู้ล่วงลับอย่างแน่นอน"ยังดีที่เจ้ายังจำได้""ท่าน..เหต







