ตอนที่ 6 เรื่องเข้าใจผิด

จื่อเหยาและมารดานางรวมทั้งซูเจียวขึ้นมาทานอาหารร่วมโต๊ะเดียวกันกับลี่หยางและจางหลง โดยแน่นอนว่าลี่หยางเป็นเจ้ามือทั้งหมด สั่งให้นำรายการอาหารชั้นเลิศเป็นที่นิยมมาให้พวกนางสองแม่ลูกโดยเฉพาะ

            “เจ้าชอบขาหมูตุ๋นกับพวกสามชั้นสินะ ข้าสั่งมาให้เป็นพิเศษแล้วลองชิมดูสิ” ลี่หยางเอ่ยกับจื่อเหยาที่มีท่าทีนิ่งเฉยไม่พูดไม่จามากนัก ที่สำคัญยังไม่ใส่ใจจะมองหน้าเขาด้วยซ้ำ ผิดกับก่อนหน้านี้ที่นางคอยตามตอแยเซ้าซี้เขา ออดอ้อนให้พูดคุยใส่ใจนางมาโดยตลอด

            “ความจริงข้าหาได้ชอบอาหารมันๆเลี่ยนๆเป็นพิเศษไม่ แต่เป็นเพราะทางห้องครัวในเรือนสกุลจางทำตามคำสั่งของฮูหยินรองและบุตรสาว ตั้งใจทำอาหารพวกนี้มาให้ข้าเป็นพิเศษ เพราะหวังดีประสงค์ร้ายนั่นแหละเจ้าค่ะ ก่อนหน้านี้ข้าไม่เคยคิดและรู้ตัวมาก่อนแต่บัดนี้รู้แล้ว สมควรหลีกเลี่ยงอาหารพวกนี้เสียหน่อยจะดีกว่า” จื่อเหยาซึ่งไม่ชอบทานอาหารมันเลี่ยนผิดกับเจ้าของร่างเดิมตอบลี่หยางกลับไป

            “อ้องั้นเหรอ แต่เจ้าวางใจได้อาหารที่ภัตตาคารเยียนโจวนี้แม้นจะทำจากหมูสามชั้นหรือขาหมูแต่ก็ได้ทำการรีดมันออกไปส่วนหนึ่งแล้ว ไม่มันเลี่ยนรสชาติกำลังดีเลยล่ะเจ้ากินได้ตามสบาย” ลี่หยางตอบกลับไป จื่อเหยาค้อนใส่เขานิดหนึ่งก่อนจะหันไปคีบอาหารจานปลาเข้าปากแทน แต่อีกใจก็อยากชิมขาหมูกับหมูสามชั้นตุ๋นที่ลี่หยางนำเสนอเช่นกัน

            ‘รอสักพักค่อยชิมดูดีกว่า’ จื่อเหยาคิดในใจแต่ไม่ทันไร ลี่หยางก็เป็นฝ่ายคีบเนื้อขาหมูตุ๋นและสามชั้นนึ่งซีอิ๊วมาใส่ชามให้จื่อเหยาอย่างรู้ใจ

            “ขอบใจเจ้าค่ะ” จื่อเหยาเอ่ยขอบคุณอย่างเสียไม่ได้ ก่อนจะคีบพวกมันขึ้นมาลิ้มรส

            “อืม ไม่มันเลี่ยนอย่างที่คิดแต่ยังคงความหยุ่นนุ่มลิ้ม น้ำซอสซึมเข้าเนื้อ รสชาติดีจริงๆ สมแล้วกับที่เป็นอาหารของภัตตาคารเยียนโจวที่ขึ้นชื่อ” จื่อเหยาเอ่ยชื่นชม ในโลกก่อนหน้านี้นางเองก็ได้ดูแลกิจการร้านอาหารรวมทั้งภัตตาคารของครอบครัวมาก่อนเช่นกัน ทั้งยังได้เข้าคอร์สเรียนทำอาหารทั้งแบบจีนดั้งเดิม ผสมผสานและนานาชาติเยอะแยะหลากหลายรายการเลยทีเดียว ที่สำคัญยังเคยเข้าไปฝึกงานเป็นลูกมือในห้องครัวของกิจการครอบครัวตัวเองด้วย

            “นึกไม่ถึงว่านอกจากลิ้มรสแล้ว เจ้ายังรู้จักพรรณนารสสัมผัสออกมาได้ลึกซึ้งเช่นนี้” ลี่หยางเอ่ย ดูท่าว่าวันนี้เขาจะพูดคุยกับนางดีมากกว่าทุกครั้งที่ผ่านมาเสียอีก

            ‘ฮึ ทำมาเป็นพูดดีคงเพราะนางมาเยือนพร้อมท่านแม่สินะ’ จื่อเหยาคิดในใจและหันไปสนใจอาหารจานอื่นต่อ โดยไม่คิดโต้ตอบกลับลี่หยาง

            “ท่านแม่ทานปลานึ่งขิงนี่สิเจ้าคะ เนื้อปลาสดหวาน น้ำปรุงซึมเข้าเนื้อชุ่มฉ่ำลิ้นอร่อยมากเจ้าค่ะ” จื่อเหยาหันไปเอาอกเอาใจมารดาแทน

            “ขอบใจมากลูก”

            “เจียวเจียว เจ้าเองก็ทานเยอะๆนะ เจ้าของภัตตาคารเป็นเจ้ามือทั้งที อย่าให้เสียความตั้งใจเขาล่ะ” จื่อเหยาเอ่ยเรียกซูเจียวด้วยชื่อเล่นที่นางตั้งให้พร้อมคีบกับข้าวให้นางอีกหลายอย่าง

            “ขอบคุณเจ้าค่ะคุณหนู” ซูเจียวกล่าวขอบคุณด้วยรอยยิ้ม

            ‘ก่อนหน้านี้คุณหนูของนางไม่เคยคิดใส่ใจดูแลนางเช่นนี้มาก่อน หลังจากเกิดเหตุร้ายแล้วฟื้นคืนกลับมาได้คุณหนูก็เปลี่ยนไปมากทีเดียว แต่ช่างเป็นการเปลี่ยนแปลงที่ดียิ่งนัก’ ซูเจียวคิดด้วยความยินดี ส่วนลี่หยางก็สังเกตการกระทำที่ใส่ใจแม้นกระทั่งกับสาวใช้ของจื่อเหยา ภายในใจเขาก็อดนึกชื่นชมนางไม่ได้เช่นกัน

หลังทานอาหารมื้อกลางวันด้วยกันเสร็จ ฮูหยินใหญ่จางก็ได้รับการเชื้อเชิญจากลี่หยางให้นั่งพูดคุยสนทนาจิบน้ำชายามบ่ายด้วยกันต่อ

            “ไม่ทราบว่าท่านน้าออกมากับเหยาเอ๋อวันนี้ มีธุระสำคัญอันใดต้องไปทำหรือเปล่าขอรับ” ลี่หยางชวนพูดคุย ในขณะที่จื่อเหยาเป็นฝ่ายนั่งฟังเสียส่วนใหญ่

            “น้าก็มีธุระที่ต้องจัดการกับจื่อเหยาจริงๆนั่นแหละ”

            “เรื่องอันใดหรือขอรับ มีอะไรที่ข้าพอจะช่วยได้บ้างหรือไม่” ลี่หยางเห็นสีหน้าท่าทางไม่ค่อยสบายใจนักของฮูหยินใหญ่จางแล้วจึงเอ่ยปากอาสาช่วยเหลือพวกนาง ฮูหยินใหญ่จึงพยักพเยิดไปทางบุตรสาวซึ่งเป็นตัวตั้งตัวตีในเรื่องนี้

            “ตอนนี้ข้ากับท่านแม่กำลังตรวจสอบกิจการทรัพย์สินของสกุลจางที่ท่านแม่ร่วมกันสร้างขึ้นมากับท่านพ่ออยู่น่ะเจ้าค่ะ พร้อมกับสำรวจกิจการรายได้ของร้านค้าที่เป็นสินเดิมของท่านแม่ด้วย” จื่อเหยาเป็นฝ่ายตอบกลับไป

            “มีเรื่องอันใดงั้นหรือ” ลี่หยางถามด้วยความสงสัย จื่อเหยาหันไปมองหน้ามารดาครู่หนึ่งซึ่งนางพยักหน้ากลับมาให้ จื่อเหยาจึงเล่าเรื่องแผนของพวกนางให้ลี่หยางฟัง

            “ข้ากับท่านแม่ตั้งใจว่าจะแยกตัวออกมาจากสกุลจางเจ้าค่ะ” จื่อเหยาเกริ่น ลี่หยางมีสีหน้าท่าทางประหลาดใจเล็กน้อย เดิมทีเขารู้อยู่แล้วว่าบ้านใหญ่กับบ้านรองสกุลจางไม่ถูกกัน อีกทั้งจื่อเหยาดูท่าว่าจะไม่ชอบรั่วเหรินน้องสาวต่างมารดาเท่าไรนักมักจะมีเรื่องทะเลาะเบาะแว้งกันอยู่ตลอดเวลา แต่นี่ก็เป็นเรื่องคล้ายกับตระกูลผู้มั่งมีหรือแม้นแต่เหล่าบรรดาขุนนางที่มีภรรยาเอก ภรรยารองโดยทั่วไป แต่ไม่คิดว่าจะร้ายแรงถึงขั้นต้องแยกเรือนกันหรือหย่าร้างเช่นนี้

            “ท่านน้า นี่ท่าน..” ลี่หยางเอ่ยละเอาไว้

            “ใช่..ข้าคิดหย่าร้างออกมาจากสกุลจาง เจ้าเองก็น่าจะพอรู้มาบ้างว่าน้ากับบ้านรองไม่ถูกกัน บ้านรองคอยหาเรื่องกลั่นแกล้งรังแกใส่ความจื่อเหยามาโดยตลอด ส่วนเจ้าของเรือนผู้มีอำนาจตัดสินใจทุกอย่างก็ฟังความเพียงข้างเดียว จนกระทั่งเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นมา”

            “เรื่องอะไรหรือขอรับ”

            “เรื่องที่จื่อเหยาถูกรั่วเหรินทำร้ายจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด” ฮูหยินใหญ่จางเอ่ยออกมาทำให้ลี่หยางผงะไป เพราะที่เขารับรู้มาโดยตลอดคือจื่อเหยามักรังแกกลั่นแกล้งรั่วเหรินอยู่เสมอ สำหรับเขาและผู้คนทั่วไปในเมืองนี้ล้วนแล้วแต่คิดเช่นเดียวกัน รวมทั้งนึกสงสารเห็นใจรั่วเหรินไม่น้อย

            “เกิดอันใดขึ้นงั้นหรือขอรับ”

            ‘หรือระยะเวลากว่าหนึ่งเดือนที่จื่อเหยาหายหน้าหายตาไปก็เนื่องด้วยเหตุนี้’ ลี่หยางคิดเมื่อนึกได้ว่าช่วงหนึ่งเดือนที่ผ่านมาจื่อเหยาที่มักมาคอยตามติดตอแยเขาหายหน้าไป แต่ตอนนั้นเขากลับสบายอกสบายใจเสียด้วยซ้ำ

            “ตลอดมานี้รั่วเหรินมักจะชอบหยิบจับฉวยเอาข้าวของเครื่องใช้ เครื่องประดับของข้าไปโดยไม่ได้รับอนุญาตเสมอ” จื่อเหยาเกริ่น

            “เรียกว่าขโมยเจ้าค่ะ” ซูเจียวเสริม ฮูหยินใหญ่จางก็พยักหน้าให้เป็นการสนับสนุนคำพูดพวกนาง

            “ครั้งล่าสุดนางถึงกับกล้าขโมยเอากำไลหยกเลือดนกสมบัติตกทอดของสกุลซุนที่ท่านตามอบให้ข้าไปใส่โดยไม่ได้รับอนุญาต คิดวางแผนหลอกล่อซูเจียวออกไปนอกเรือน สุดท้ายพอข้าไปพบเข้าจึงขอกำไลคืนแต่รั่วเหรินไม่ยอม ข้าจึงเข้าไปยื้อแย่งกับนาง สุดท้ายกลับโดนนางผลักจนล้มลงศีรษะกระแทกพื้น จนท่านหมอจิ่นบอกว่าข้าอยู่ในภาวะเป็นตายเกือบไม่รอด” จื่อเหยาเอ่ยออกไป ลี่หยางมีสีหน้าคาดไม่ถึง เพราะภายนอกเห็นว่ารั่วเหรินเป็นสตรีเรียบร้อยมีมารยาทไม่น่าจะทำเรื่องร้ายกาจเช่นนั้นได้ ผิดกับจื่อเหยาที่เขาคิดไปในทางตรงกันข้ามซึ่งน่าจะเป็นฝ่ายทำร้ายรั่วเหรินเสียมากกว่า

            “แล้วยังไงต่องั้นหรือ”

            “น้าพยายามให้นายท่านจางสืบสาวเรื่องราวเอาผิดรั่วเหรินให้ได้ แต่นายท่านจางกลับเชื่อเพียงคำกล่าวของรั่วเหรินว่าเหยาเอ๋อล้มลงไปเอง พอเหยาเอ๋อฟื้นขึ้นมาบอกกล่าวความจริง นายท่านจางก็ยังคงไม่ยอมเชื่ออยู่ดี ทั้งยังไม่คิดจะสืบสาวเรื่องราวให้รู้แจ้งเลยแม้นแต่น้อย เช่นนี้แล้วน้าจึงทนไม่ได้อีก” ฮูหยินใหญ่จางเอ่ยอย่างเจ็บปวดใจ นางทุกข์ระทมสาหัสก็ไม่เท่ากับที่บุตรสาวถูกกระทำ

            “หากเป็นเช่นนั้นจริงข้าก็เข้าใจได้ขอรับว่าเหตุใดท่านน้าจึงตัดสินใจหย่าร้างเช่นนี้” ลี่หยางกล่าวพยักหน้าเข้าอกเข้าใจสองแม่ลูก

            “ที่ผ่านมา ข้าอารมณ์ร้อนมักถูกรั่วเหรินและแม่ของนางยั่วยุ ปั่นหัวสร้างเรื่องใส่สีตีไข่ให้คนทั่วไปเข้าใจข้าผิดพลาดไปมากทั้งเรื่องที่ข้าอิจฉารั่วเหรินซึ่งงดงามกว่า ท่านพ่อรักนางมากกว่าข้า จึงคอยรังแกกลั่นแกล้งทำร้ายนาง ทั้งที่ความจริงแล้วเป็นนางกับแม่ของนางต่างหากเล่าที่มาหาเรื่องข้าก่อนแล้วป่าวประกาศบอกท่านพ่อรวมทั้งคนอื่นๆว่าข้าเป็นคนเริ่ม ทั้งยังใส่ความข้ามากมาย ตัวข้าเองก่อนหน้านี้ก็ไม่เคยจะคิดชี้แจงอะไรให้ผู้ใดเข้าใจอยู่แล้ว สุดท้ายจึงโดนผู้อื่นเข้าใจผิดมากมาย โดนผู้คนที่หูเบานินทาว่าร้ายสารพัด” จื่อเหยาถือโอกาสล้างมลทินให้เจ้าของร่างเดิม รวมทั้งพูดจาเหน็บแนมลี่หยางไปในคราวเดียวกันทำเอาเขาถึงกับสะอึกไปเลย

            “เจ้าหมายความว่าเรื่องเล่าลือถึงความร้ายกาจของเจ้าในเมืองหลวงเป็นเรื่องเท็จงั้นหรือ” ลี่หยางถามย้ำ

            “ก็ใช่สิเจ้าคะ และต่อไปนี้ข้าจะไม่ยอมถูกสองแม่ลูกใจร้ายนั่น ปั่นหัวยั่วยุ กลั่นแกล้งรังแกใส่ความข้าอีกต่อไปแล้ว” จื่อเหยาตอบกลับไป น้ำเสียงสีหน้าจริงจัง

            ‘นี่ที่ผ่านมาเขาเข้าใจจื่อเหยาผิดมาโดยตลอดงั้นหรือ’ ลี่หยางคิด แต่อย่างน้อยท่านน้าซุนมารดานางที่เขารู้จักคุ้นเคยมาตั้งแต่เด็กก็เชื่อถือได้และมีใจเป็นธรรม ดังนั้นสิ่งที่จื่อเหยากล่าวออกมาก็ไม่น่าจะใช่เรื่องโกหก’ ลี่หยางครุ่นคิด นึกเสียใจที่หลงตำหนิจื่อเหยาผิดๆมานาน